ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟ ΑΠΟ 18 ΕΩΣ 20 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

 Ο ΑΓΙΟΣ ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΣ
 ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΝΙΚΟΣΤΡΑΤΟΣ, ΖΩΗ η σύζυγός του, ΤΡΑΓΚΥΛΙΝΟΣ και η σύζυγός του ΜΑΡΚΙΑ, ΚΛΑΥΔΙΟΣ, ΤΙΒΟΥΡΤΙΟΣ, ΚΑΣΤΩΡ, ΚΑΣΤΟΥΛΟΣ, ΜΑΡΚΟΣ και ΜΑΡΚΕΛΛΙΝΟΣ
  Ο ΑΓΙΟΣ ΕΥΒΙΩΤΟΣ
  Ο ΟΣΙΟΣ ΦΛΩΡΟΣ επίσκοπος Αμινσού ή Αμισού
  ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΦΩΚΑΣ και ΕΡΜΥΛΟΣ
  ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΖΑΚΧΑΙΟΣ ο Διάκονος και ΑΛΦΕΙΟΣ ο Αναγνώστης
  Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ η θαυματουργή
  ΜΝΗΜΗ ΕΓΚΑΙΝΙΩΝ ΝΑΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ «εν τοις Χαλκοπρατείοις»
  Ο ΟΣΙΟΣ ΜΙΧΑΗΛ ο Σύγκελος και Ομολογητής
  Ο ΑΓΙΟΣ ΜΟΔΕΣΤΟΣ Ιερομάρτυρας Αρχιεπίσκοπος Ιεροσολύμων
  Ο ΟΣΙΟΣ ΝΟΜΩΝ

 Αναλυτικά

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΣ
Γεννήθηκε στα Μεδιόλανα της Ιταλίας, το 250 με 256 μ.Χ.

Οι γονείς του τον ανέθρεψαν με μεγάλη χριστιανική επιμέλεια.

Καθώς ήταν και από γένος διακεκριμένο, είλκυσε την εύνοια του αυτοκράτορα Καρίνου, που γρήγορα τον ανέδειξε σαν στρατιωτικό. Έπειτα, ο Διοκλητιανός τον έκανε αρχηγό του πρώτου συντάγματος των πραιτοριανών.

Φιλάνθρωπη ψυχή ο Σεβαστιανός, από τη θέση αυτή πολλές φορές υπήρξε προστάτης των φτωχών και των πασχόντων χριστιανών.

Πρόθυμα επίσης, βοηθούσε στις ανάγκες της Ρωμαϊκής Εκκλησίας.

Γι’ αυτό και ο πάπας Γάϊος του απένειμε τον τίτλο του υπερασπιστού της Εκκλησίας.

Όταν όμως άρχισε ο διωγμός κατά των χριστιανών, συνελήφθη μια ομάδα χριστιανών.

Ο Σεβαστιανός, προκειμένου να τους εμψυχώσει την ώρα που αυτοί δικάζονταν, προς γενική κατάπληξη όλων δήλωσε ότι είναι χριστιανός.

Ο Διοκλητιανός διέταξε το θάνατό του.

Και ο Σεβαστιανός δεν άργησε να πέσει κάτω, τρυπημένος στο στήθος από βέλος.

Το σώμα του παρέλαβε κάποια ευσεβής χήρα, η Λουκίνα.

Διαπίστωσε όμως, ότι ανέπνεε ακόμα.

Αφού τον περιποιήθηκε, μετά από λίγες ήμερες ο Σεβαστιανός ανέκτησε την υγεία του.

Αλλά και πάλι επεδίωξε και συνάντησε το Διοκλητιανό και τον ήλεγξε για τη σκληρότητά του.

Τότε αυτός διέταξε και τον μαστίγωσαν μέχρι θανάτου.

Έτσι, ο Σεβαστιανός έγινε παράδειγμα αγωνιστικότητας για την πίστη «άχρι θανάτου». Αποκάλυψη Ιωάννου, θ’ 10..

Απολυτίκιο. Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.
Συγκλήτου σφαλλομένης παριδών τα συνέδρια, Σεβαστιανέ πανολβίαν, συναγείρεις συνέλευσιν, Μαρτύρων αληθώς πανευκλεών, συν σοι καταβαλόντων τον εχθρόν, μεθ’ ων θείας συναυλίας αξιωθείς, φαιδρύνεις τους βοώντας σοι* δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σου, πάσιν ιάματα.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΝΙΚΟΣΤΡΑΤΟΣ, ΖΩΗ η σύζυγός του, ΤΡΑΓΚΥΛΙΝΟΣ και η σύζυγός του ΜΑΡΚΙΑ, ΚΛΑΥΔΙΟΣ, ΤΙΒΟΥΡΤΙΟΣ, ΚΑΣΤΩΡ, ΚΑΣΤΟΥΛΟΣ, ΜΑΡΚΟΣ και ΜΑΡΚΕΛΛΙΝΟΣ
Όλοι μαρτύρησαν κατά τον διωγμό που κίνησε ο Διοκλητιανός (284-304) εναντίον των χριστιανών, μαζί με τον Άγιο Σεβαστιανό, που αναφέραμε πιο πάνω.

Και οι μεν σύζυγοι Νικόστρατος και Ζωή πέθαναν από ασφυξία, τους είχαν κρεμάσει ανάποδα και από κάτω δημιούργησαν ειδική εστία φωτιάς, ώστε να βγαίνει πολύς καπνός και να πηγαίνει απ’ ευθείας στο πρόσωπό τους.

Ο Τραγκυλίνος πέθανε δια λιθοβολισμού,

τον Κλαύδιο και τον Κάστορα έπνιξαν μέσα στη θάλασσα,

ο Τιβούρτιος θανατώθηκε δια λιθοβολισμού,

ο Καστούλος θανατώθηκε μέσα σε βόθρο

και τέλος, τον Μάρκο και τον Μαρκελλίνο τους θανάτωσαν με τις λόγχες.

(Οι δύο τελευταίοι ήταν αδέλφια και γιοι του Τραγκυλίνου και Μαρκίας, οι οποίοι ήταν εθνικοί και πήγαν στη φυλακή να μεταστρέψουν από την χριστιανική πίστη τους δύο γιους τους. Στο τέλος όμως, με τη συμπαράσταση του Άγιου Σεβαστιανού, έγιναν και αυτοί χριστιανοί με τις συνέπειες που περιγράψαμε πιο πάνω, αφού προηγουμένως ο Τραγκυλίνος χειροτονήθηκε από τον επίσκοπο Γάϊο επίσκοπος και οι δύο γιοι του Διάκονοι. Για δε τη σύζυγο του Τραγκυλίνου Μαρκία, δεν βρίσκουμε κανένα στοιχείο ότι μαρτύρησε, παρά μόνο ότι έγινε χριστιανή).

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΥΒΙΩΤΟΣ
Ακατάβλητος και τολμηρός στρατιώτης της χριστιανικής πίστης ο Ευβίωτος, έζησε τον 3ο αιώνα μετά Χριστόν.

Γεννήθηκε στο χωριό Πτωκετό ή Πωκετός της επαρχίας Οψικίου και διακρινόταν για το θάρρος και τη θερμή πίστη του.

Κατά τον διωγμό εναντίον της Εκκλησίας επί Διοκλητιανού, υποβλήθηκε σε πολλά βάσανα και φυλακίσεις.

Αλλ’ η θεία χάρη τον προστάτευε και τον έσωζε.

Λιθοβολήθηκε, ραβδίσθηκε, μαστιγώθηκε, σχίστηκαν οι σάρκες του και παρ’ όλα αυτά επέζησε και έφερε πολλούς στο δρόμο της σωτηρίας.

Αργότερα ο θρίαμβος του Μεγάλου Κωνσταντίνου, τον βρήκε στην απομόνωση με βαριά δεσμά.

Ελευθερώθηκε και δόξασε τον Θεό για τη νίκη που έδωσε στην Εκκλησία.

Ο Ευβίωτος πέθανε το 320 μ.Χ.

Ο ΟΣΙΟΣ ΦΛΩΡΟΣ επίσκοπος Αμινσού ή Αμισού
Υπήρξε στα χρόνια των βασιλέων Ιουστίνου Β’ (565-578), Τιβερίου (578-582) και Μαυρικίου (582-602) στην Κωνσταντινούπολη.

Ο πατέρας του ονομαζόταν και αυτός Φλώρος, η δε μητέρα του Ευφημία.

Ο όσιος Φλώρος, σπούδασε πολύ καλά τη σοφία των Ελλήνων, αλλά εξ ίσου καλά και τις θείες Γραφές.

Στην αρχή διορίζεται βασιλικός γραμματέας και στη συνέχεια προάγεται στο αξίωμα του πατρικίου, αφού παντρεύτηκε και απέκτησε παιδιά. Επειδή δε τα παιδιά και η γυναίκα του πέθαναν από μια λοιμική ασθένεια, αυτός έγινε μοναχός και ησύχαζε σ’ ένα κτήμα του στην τοποθεσία Ανάπλουν.

Έπειτα για την αρετή του χειροτονήθηκε επίσκοπος Αμινσού ή Αμισού, που είναι πόλη της Καππαδοκίας.

Εκεί, αφού οσιακά ποίμανε το ποίμνιο του Χριστού και πολλές θαυματουργίες έκανε, απεβίωσε ειρηνικά.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΦΩΚΑΣ και ΕΡΜΥΛΟΣ
Μαρτύρησαν δια ξίφους.
ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΖΑΚΧΑΙΟΣ ο Διάκονος και ΑΛΦΕΙΟΣ ο Αναγνώστης
Μαρτύρησαν στην Καισαρεία.

(Ίσως είναι οι ίδιοι μ’ αυτούς τη 18ης Νοεμβρίου).
Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ η θαυματουργή
Δεν έχουμε καμία πληροφορία για τη ζωή της, μόνο το δίστιχο:

«Θεού σοφίαν ηγάπησε Σοφία, όθεν χάριν δέδεκτο και των θαυμάτων».
ΜΝΗΜΗ ΕΓΚΑΙΝΙΩΝ ΝΑΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ «εν τοις Χαλκοπρατείοις»
Ο ΟΣΙΟΣ ΜΙΧΑΗΛ ο Σύγκελος και Ομολογητής
Γεννήθηκε στην Παλαιστίνη το 761 ή κατ’ άλλους, το 763.

Οι πρόγονοί του ήταν Πέρσες και οι ευσεβείς γονείς του τον αφιέρωσαν στη διακονία του Θεού.

Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Θεόδωρος τον έκειρε αναγνώστη στον ναό της Ανάστασης και στην Ιερουσαλήμ εκπαιδεύτηκε κατά τον καλύτερο τρόπο.

Σε ηλικία 25 ετών έγινε μοναχός στη Μονή του Αγίου Σάββα και μετά 12 χρόνια άσκησης, χειροτονήθηκε από τον Πατριάρχη Θωμά πρεσβύτερος, με πρόταση του ηγουμένου της Μονής. Μετά δύο χρόνια αποσύρθηκε από τη Μονή σ’ ένα κελί, όπου καλλιέργησε πολύ την προσευχή. Μάλιστα ο ηγούμενος της Λαύρας, εμπιστεύτηκε στον Μιχαήλ την πνευματική μόρφωση των δύο αδελφών Γραπτών Θεοδώρου και Θεοφάνη.

Αλλ’ ο Πατριάρχης Θωμάς, έχοντας ανάγκη τον Μιχαήλ, τον μετακινεί μαζί με τους δύο μαθητές του στα Ιεροσόλυμα και τον καθιστά σύγκελλο και σύμβουλό του.

Αργότερα τον στέλνει στη Ρώμη για κάποια εκκλησιαστικά ζητήματα, επέδωσε μάλιστα μέσω αυτού και επιστολές στον τότε αυτοκράτορα Λέοντα τον εικονομάχο, τον οποίο ο Πατριάρχης Θωμάς παρατηρούσε σκληρά για τον διωγμό κατά των εικόνων. Εξοργισμένος απ’ αυτό ο Λέοντας, έριξε την πατριαρχική πρεσβεία στη φυλακή, όπου έμεινε για αρκετά χρόνια μέχρι τη δολοφονία του Λέοντα.

Αλλά και μετά την ανάρρηση του Μιχαήλ Τραυλού στο θρόνο (820) και αφού για λίγο ο όσιος αποφυλακίζεται, συλλαμβάνεται και πάλι, φυλακίζεται και αυτή η φυλάκισή του παρατάθηκε μέχρι και όλη τη βασιλεία του Θεοφίλου.

Αποφυλακίστηκε από τη Θεοδώρα και τον γιο της Μιχαήλ και αποδόθηκε στην Εκκλησία σαν Ομολογητής, αφού στο σώμα του έφερε τα στίγματα των αγώνων του.

Μετά την καθαίρεση του εικονομάχου Πατριάρχου Ιωάννη, η ψήφος όλων για τη διαδοχή, ήταν με το μέρος του Μιχαήλ.

Αλλ’ ο Μιχαήλ, 80 χρονών πλέον και ασθενής, αρνήθηκε να δεχτεί το θρόνο και ζήτησε να του παραχωρηθεί η μονή της Χώρας για να αναπαυθεί.

Εκεί πέρασε και τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του ειρηνικά και όταν πέθανε τον έθαψαν κοντά στους τάφους των ομολογητών Γερμανού και Πατριάρχη και Θεοδώρου του Γραπτού (846).

(Η μνήμη του περιττώς επαναλαμβάνεται – από ορισμένα Αγιολόγια – και την 4η Ιανουαρίου).

 Ο ΑΓΙΟΣ ΜΟΔΕΣΤΟΣ Ιερομάρτυρας Αρχιεπίσκοπος Ιεροσολύμων
Βλέπε βιογραφικά του στοιχεία την 16η Δεκεμβρίου.

Ο ΟΣΙΟΣ ΝΟΜΩΝ
Η μνήμη του αναφέρεται επιγραμματικά στο «Μικρόν Ευχολόγιον ή Αγιασματάριον» έκδοση «Αποστολικής Διακονίας» 1956, χωρίς άλλες πληροφορίες.

Πουθενά άλλου δεν αναφέρεται ή μνήμη του. (Μάλλον είναι Άγιος της Κυπριακής Εκκλησίας).

19-12

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΒΟΝΙΦΑΤΙΟΣ & ΑΓΛΑΪΑ η Ρωμαία
 ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΗΛΙΑΣ, ΠΡΟΒΟΣ & ΑΡΗΣ
    *

      ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΙΜΟΘΕΟΣ & ΠΟΛΥΕΥΚΤΟΣ
    *

      ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΕΥΤΥΧΙΟΣ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, 200 ΑΝΔΡΕΣ και 70 ΓΥΝΑΙΚΕΣ
    *

      Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΕΝΤΙΟΣ επίσκοπος Αιθιοπίας
    *

      Ο ΑΓΙΟΣ ΤΡΥΦΩΝ
    *

      Ο ΟΣΙΟΣ ΗΛΙΟΥ Μουρόμας ό Θαυματουργός «η εν τω Σπηλαίω» (Ρώσος)

Αναλυτικά

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΒΟΝΙΦΑΤΙΟΣ & ΑΓΛΑΪΑ η Ρωμαία
Έζησαν τον 3ο μ.Χ. αιώνα.

Η Αγλαΐα ανήκε στην τάξη των ευγενών και πλούσιων Ρωμαίων γυναικών και ήταν πάντα πρόθυμη στις ελεημοσύνες και στις διάφορες αγαθοεργίες. Ο δε Βονιφάτιος ήταν γραμματέας της περιουσίας της Αγλαΐας και επόπτης των κτημάτων της.

Όπως η κυρία του, ήταν και αυτός εύσπλαχνος και φιλάνθρωπος. Διαχειριζόταν την περιουσία της Αγλαΐας με πολλή τιμιότητα, και απέναντι στους υπηρέτες ήταν ευγενέστατος.

Αλλά η ανεξέλεγκτη καλοζωία έπνιξε την πνευματικότητα του Βονιφατίου και της Αγλαΐας. Άναψε την εύφλεκτη νεότητά τους και παρασύρθηκαν από τις ένοχες σαρκικές ηδονές.

Ευτυχώς όμως, ο έλεγχος των συνειδήσεών τους ήταν αυτός που τελικά επικράτησε.

Αμάρτησαν. Έκλαψαν και οι δύο πικρά. Θα τους δεχόταν άραγε και πάλι ο Θεός σαν ζωντανά μέλη της Εκκλησίας του;

Γιατί όχι;

Άλλωστε, ο Ίδιος είπε:

«Χαρά γίνεται ενώπιον των αγγέλων του Θεού επί ενί αμαρτωλώ μετανοοϋντι». Ευαγγέλιο Λουκά, ιέ’ 10.

Δηλαδή, χαρά γίνεται στους ουρανούς, με την παρουσία αγγέλων του Θεού, που συμμετέχουν στη χαρά αυτή, για έναν αμαρτωλό που μετανοεί.

Με πολλή συντριβή λοιπόν, οι δύο μετανοούντες εξομολογήθηκαν το ηθικό τους ολίσθημα σε πνευματικό ιερέα και η ηθική τους επιστροφή και αναγέννηση ήταν πλέον γεγονός.

Έτσι αργότερα ο μεν Βονιφάτιος πέθανε μαρτυρικά για την πίστη στην Ταρσό της Κιλικίας, η δε Αγλαΐα, αφού πούλησε τα υπάρχοντά της, αφιέρωσε τη ζωή της στην ανακούφιση των φτωχών και των πασχόντων.

Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαθε.
Μαρτύρων την εύκλειαν, ιχνηλατήσας θερμώς, Χριστόν ωμολόγησας, επί απίστων οτερρώς, σοφέ Βονιφάτιε’ όθεν καθάπερ πλούτον, αδαπάνητον Μάρτυς, δέδωκάς σου το σώμα, τη σεμνή Αγλαΐα’ εξ ου τω κοσμώ πηγάζει, ρώσις και έλεος.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΗΛΙΑΣ, ΠΡΟΒΟΣ & ΑΡΗΣ
Όλοι κατάγονταν από την Αίγυπτο και εμπνεόμενοι από τη θερμή τους πίστη, πήγαιναν σε διάφορες πόλεις και υπηρετούσαν τους διωκόμενους χριστιανούς.

Στην Ασκαλώνα συνελήφθησαν, επέμεναν στην ομολογία του Ιησού Χριστού και καταδικάστηκαν σε θάνατο από τον κριτή Φιρμιλιανό.

Και ο μεν Ηλίας και Πρόβος αποκεφαλίστηκαν,

ο δε Άρης παρέδωσε την αγία του ψυχή μέσα στις φλόγες.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΙΜΟΘΕΟΣ & ΠΟΛΥΕΥΚΤΟΣ
Και οι δύο πέθαναν αφού τους έριξαν μέσα στη φωτιά.

Ο μεν Τιμόθεος στην Αφρική,

ο δε Πολύευκτος στην Καισαρεία, διότι κατηχούσαν και βάπτιζαν ειδωλολάτρες.

Παρ’ όλο που κατά την θανατική εκτέλεση ήταν παρόντες και οι δικοί τους και έκλαιγαν τσιρίζοντας, αυτοί ατρόμητοι με τη θεία χάρη, τους παρηγορούσαν.

Μπήκαν δε μέσα στις φλόγες, διατηρώντας την ευψυχία τους και ψάλλοντες ύμνους προς τον Κύριο.

(Ορισμένοι Συναξαριστές, λανθασμένα αναφέρουν την ημέρα αυτή και δεύτερο Άγιο Πολύευκτο, που όμως πρόκειται για τον ίδιο με τον πιο πάνω Άγιο).

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΕΥΤΥΧΙΟΣ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, 200 ΑΝΔΡΕΣ και 70 ΓΥΝΑΙΚΕΣ
Όλοι μαρτύρησαν δια ξίφους.

Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΕΝΤΙΟΣ επίσκοπος Αιθιοπίας
Έζησε τον 6ο αιώνα μ.Χ. και καταγόταν από τα Μεδιόλανα.

Οι γονείς του ονομάζονταν Αγάπιος και Θεοδότη και ήταν πολύ ευσεβείς.

Ο Γρηγέντιος από πολύ μικρός διακρινόταν για την ευγλωττία του και για την μεγάλη αρετή του. Για να καταρτίσει τον εαυτό του περισσότερο πνευματικό, έκανε ταξίδι στην Ανατολή, που τότε ήταν το μεγαλύτερο θεολογικό και πνευματικό κέντρο.

Κατόπιν πήγε στην Κωνσταντινούπολη και έγινε γνωστός του τότε αυτοκράτορα Ιουστίνου και στον Πατριάρχη.

Στη συνέχεια επισκέφτηκε την Αλεξάνδρεια επί Πατριάρχου Προτερίου, ο οποίος και τον χειροτόνησε πρεσβύτερο.

Τα δε Ιερατικά του καθήκοντα, ο Γρηγέντιος, εκτελούσε άριστα.

Όταν χήρεψε η επισκοπή Αιθιοπίας, ο βασιλιάς Ελεσβαάν ζήτησε από τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας να του στείλει επίσκοπο μορφωμένο και ενάρετο.

Τότε ο Πατριάρχης εξέλεξε τον Γρηγέντιο, ο οποίος επετέλεσε την αποστολή του με πολύ ζήλο και μεγάλη καρποφορία.

Στον τόπο αυτό ήταν πολλοί Εβραίοι και ήταν φανατικά προσκολλημένοι στη θεωρία τους. Ένας μάλιστα δεινός συζητητής απ’ αυτούς, ήταν και ο Ραβίνος Ερβάς.

Αλλ’ ο Γρηγέντιος, με τα σοφά επιχειρήματά του, την αγαθότητά του και με τη θεία χάρη, κατόρθωσε να φέρει στους κόλπους της Εκκλησίας τους περισσότερους Εβραίους του τόπου και τον ίδιο τον Ερβά, που βαπτίστηκε παρουσία του βασιλιά και μετονομάστηκε Λέων και τιμήθηκε με το αξίωμα του Πατρικίου.

Ο διάδοχος του Ελεσβαάν γιος του Έρδιδος, συνέχισε την ίδια πολιτική ευλάβειας προς τον Γρηγέντιο.

Ο Γρηγέντιος πέθανε ειρηνικά στις 19 Δεκεμβρίου 552 και τη στέρησή του, θρήνησε πολύς κόσμος.

ΕΝΑ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΠΑΤΕΡΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ. ΤΟΤΕ ΠΟΥ Η ΠΙΣΤΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΜΑΣ ΗΤΑΝ ΤΟΣΟ ΔΥΝΑΤΗ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΕΙΧΑΝ ΤΟΣΟ ΒΑΘΙΑ ΠΙΣΤΗ.
ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΒΙΟ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΨΥΧΗ ΣΕ ΕΝΑ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΕΝΕΡΓΟΥΣΕ ΤΟΣΟ ΦΑΝΕΡΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ.
ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΑΠΟ ΜΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ 1971.

Ο ΑΓΙΟΣ ΤΡΥΦΩΝ
Μαρτύρησε δια απαγχονισμού πάνω από μια Ιτιά.

Ο ΟΣΙΟΣ ΗΛΙΟΥ Μουρόμας ο Θαυματουργός «ο εν τω Σπηλαίω» (Ρώσος)

      Ο ΑΓΙΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ ο Θεοφόρος και Ιερομάρτυρας
    *

      Ο ΟΣΙΟΣ ΦΙΛΟΓΟΝΙΟΣ Πατριάρχης Αντιοχείας
    *

      Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ο ράφτης Νεομάρτυρας από τη Θάσο
    *

      Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ της Κρονστάνδης (Ρώσος)
    *

      Ορισμένα Συναξάρια, τοποθετούν αυτή τη μέρα, τα προεόρτια (ή τουλάχιστον την αρχή των προεορτίων) της κατά σάρκα Γεννήσεως του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού

20 – 12

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ ο Θεοφόρος και Ιερομάρτυρας
Ο χρόνος γέννησης και η εθνικότητα του Άγιου Ιγνατίου είναι ασαφή.

Στο θρόνο της Αντιόχειας ο Ιγνάτιος ανέβηκε μεταξύ 68-70 μ.Χ.

Ποίμανε σαν αποστολικός διδάσκαλος και στάθηκε φρουρός των ψυχών του ποιμνίου του.

Όταν ο Τραϊανός διέταξε διωγμό κατά των Χριστιανών, θαρραλέα ο Ιγνάτιος, ενώ ο βασιλιάς περνούσε από την Αντιόχεια, παρουσιάστηκε μπροστά του και υπεράσπισε τα δίκαια της Εκκλησίας και την αλήθεια της χριστιανικής πίστης.

Τότε ο Τραϊανός, διέταξε τη σύλληψη του Ιγνατίου και τη μεταφορά του στη Ρώμη.

Οι χριστιανοί της Ρώμης σκόπευαν να τον απαλλάξουν από το μαρτύριο, αλλά ο Ιγνάτιος, με φλογερή δίψα προς το μαρτύριο, έγραψε σ’ αυτούς να αφήσουν να γίνει το θέλημα του Θεού.

Έτσι, την 20ή Δεκεμβρίου του έτους 107 μ.Χ., τον έριξαν στο αμφιθέατρο, όπου πεινασμένα θηρία τον κατασπάραξαν.

Διασώθηκαν μόνο τα μεγαλύτερα από τα οστά του, που μεταφέρθηκαν και τάφηκαν με τιμές στην Αντιόχεια.

Αργότερα μετακομίσθηκαν στη Ρώμη (β’ ανακομιδή το 540 μ.Χ. και εναποτέθησαν στον Ιερό Ναό του Αγίου Κλήμεντος).

Έτσι, ο Ιγνάτιος έμεινε μέχρι τέλους πιστός στη διδαχή του Χριστού, και

«ο μένων εν τη διδαχή του Χριστού, ούτος και τον πατέρα και τον υίόν έχει». Β’ επιστολή Ιωάννου, 9..

Εκείνος δηλαδή, που μένει στη διδαχή του Χριστού, αυτός και τον Πατέρα και τον Υιό έχει, διότι αυτός έγινε ναός του Θεού και επομένως φέρει μέσα του το Θεό.

Γι’ αυτό και ο Ιγνάτιος επονομάσθηκε Θεοφόρος.

Απολυτίκιο. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείω έρωτι επτερωμένος, του σε ψαύσαντος, χερσίν αχράντοις, Θεοφόρος ανεδείχθης Ιγνάτιε’ και εν τη Δύσει τελέσας τον δρόμον σου, προς την ανέσπερον λήξιν εσκήνωσας. Πάτερ Όσιε Χριστόν τον Θεόν Ικέτευε, δωρήσασθαι  ημίν το μέγα έλεος.

Ο ΟΣΙΟΣ ΦΙΛΟΓΟΝΙΟΣ Πατριάρχης Αντιοχείας
Όπως ο Χρυσόστομος, ο Βασίλειος, ο Αμβρόσιος και τόσοι άλλοι διαπρεπέστατοι ποιμένες της Εκκλησίας, έτσι και ο Φιλογόνιος διακρίθηκε στην αρχή σαν δικηγόρος.

Τόσο η ευγλωττία του, όσο και η αναμφισβήτητη και υπέροχη ευσέβεια και χρηστότητά του, έκαναν τους χριστιανούς, καθώς λέει γι’ αυτόν ο θείος Χρυσόστομος, να τον αρπάξουν μέσα από την αγορά και να τον εξαναγκάσουν να δεχτεί τον επισκοπικό θρόνο της μεγάλης και περίλαμπρης εκείνης πόλης.

Από τον Χρυσόστομο πάλι μαθαίνουμε, ότι ο Φιλογόνιος το δικηγορικό του επάγγελμα είχε εξασκήσει σαν ιερή διακονία. Υπερασπίζοντας πάντοτε τους αδικημένους και προστατεύοντας αυτούς από τα αδικήματα των ισχυρότερων.

Και συνεχίζει ο Χρυσόστομος να μας πληροφορεί, ότι ο λαμπρός αυτός επίσκοπος της Αντιόχειας, ήταν παντρεμένος και χειροτονήθηκε έχοντας τη γυναίκα του και τη θυγατέρα του.

Και αυτό δεν τον εμπόδισε καθόλου, στο να αφιερώσει όλες του τις δυνάμεις για την ποίμνη που του εμπιστεύτηκαν.

Ο Φιλογόνιος έζησε επί Μεγάλου Κωνσταντίνου και πέθανε ειρηνικά.

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ο ράφτης Νεομάρτυρας από τη Θάσο
Το ηρωικό αυτό παιδί, γεννήθηκε στο χωριό Μαρίαις του νησιού Θάσου.

Σε ηλικία 14 ετών ήλθε στην Κωνσταντινούπολη και μάθαινε την τέχνη του ράφτη στο Γαλατά. Κάποτε πήγε σ’ ένα κατάστημα Εβραίου εμπόρου για ν’ αγοράσει κλωστές και φιλονίκησε μ’ αυτόν. Ο Εβραίος βρήκε την ευκαιρία την ώρα που ο Χόντζας βρισκόταν πάνω στον μιναρέ, κατηγόρησε τον Ιωάννη ότι βρίζει την πίστη και το προσκύνημα των Τούρκων.

Όταν το παιδί οδηγήθηκε μπροστά στον βεζίρη και πιεζόταν ν’ αρνηθεί τον Χριστό, με γενναιότητα απάντησε:

«Δεν θ’ αρνηθώ ποτέ τον γλυκύτατο μου Ιησού Χριστό, και αν ακόμα μύρια βάσανα μου κάνετε και το βασίλειο σας όλο μου χαρίσετε».

Βλέποντας ο βεζίρης την αμετάθετη γνώμη του παιδιού, διέταξε τον αποκεφαλισμό του.

Έτσι στην τοποθεσία «Τσαρσί των γουναράδων» ο δήμιος έκοψε μαρτυρικά λίγο-λίγο το κεφάλι του ηρωικού παιδιού στις 20 Δεκεμβρίου 1652.

Τον βίο του Αγίου συνέγραψε ο Ιωάννης Καρυοφύλλης και ο Μελέτιος Συρίγου.

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ της Κρονστάνδης (Ρώσος)
Στοιχεία για τη ζωή του παίρνουμε από το βιβλίο «ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΗΣ ΚΡΟΝΣΤΑΝΔΗΣ» του επισκ. Αλεξάνδρου Σεμενώφ – Τιάν – Σάνσκυ, που το μετέφρασε ο Αρχιμ. Τιμόθεος Καθηγούμενος της Ι. Μονής Παρακλήτου Ωρωπού και το εξέδωσε η ίδια η Μονή.

Αυτός ο άγιος Ιωάννης λοιπόν, γεννήθηκε Στις 18 Οκτωβρίου του 1829 στο χωριό Σούρα του νομού Αρχάγγελσκ και το πρώτο του όνομα ήταν Ιβάν ‘Ηλιτς Σέργιεφ.

Οι γονείς του ονομάζονταν Ηλίας Μιχαήλοβιτς Σέργιεφ και ήταν Ιεροψάλτης, η δε μητέρα του Θεοδώρα Βλάσιεθνα.

Στην αρχή τα γράμματα τα «έπαιρνε» δύσκολα, αλλά κατόπιν προχώρησε και με κρατική υποτροφία.

Το 1851, μπήκε στη Θεολογική Ακαδημία της Πετρούπολης. Μετά την αποφοίτησή του από τη Σχολή, παντρεύτηκε την Ελισάβετ Κωνσταντίνοβα και του πρότειναν να αναλάβει θέση Ιερέα στον καθεδρικό ναό της Κρονστάνδης αφιερωμένο στον Αγ. Ανδρέα τον Πρωτόκλητο.

Στις 11 Νοεμβρίου 1855 έγινε η χειροτονία του σε διάκονο και την επομένη σε πρεσβύτερο.

Χειροτονήθηκε στην Πετρούπολη από τον επίσκοπο Βιννίσκυ Χριστόφορο στο ναό των Αγίων Πέτρου και Παύλου.

Από ‘κει και πέρα αρχίζει μια τέτοια πνευματική ανοδική πορεία, που είναι αδύνατο να περιγράψει κανείς μέσα σε λίγες γραμμές. Υπήρξε φωτεινό παράδειγμα λειτουργού Ιερέως, άριστος ποιμένας αφού ίδρυσε πολλά ευαγή ιδρύματα και έδωσε όλο του τον εαυτό στη βοήθεια των συνανθρώπων του.

Επίσης συνέγραψε πολύ πνευματικά έργα και ο Θεός του είχε δωρίσει το χάρισμα να θαυματουργεί δια των θερμών του προσευχών. Πέθανε στις 7.40 το πρωί της 20ής Δεκεμβρίου του 1908 σε ηλικία 80 χρονών, αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο πνευματικό αλλά και υλικό έργο για το ποίμνιο του.

Ορισμένα Συναξάρια, τοποθετούν αυτή τη μέρα, τα προεόρτια (ή τουλάχιστον την αρχή των προεορτίων) της κατά σάρκα Γεννήσεως του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού

Posted on 20 Δεκεμβρίου 2009, in π Αλεξανδρος, Εκκλησία. Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: