Daily Archives: 29 Δεκεμβρίου 2009

ΕΟΤΡΟΛΟΓΙΟ 27 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ


Ο ΑΓΙΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ο Πρωτομάρτυρας και Αρχιδιάκονος
Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ο Γραπτός
Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ο Α’ Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινούπολης
Ο ΟΣΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ ο Τριγλινός
Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΥΡΙΚΙΟΣ, ο γιος του ΦΩΤΕΙΝΟΣ & ΟΙ ΑΓΙΟΙ 70 ΜΑΡΤΥΡΕΣ

Αναλυτικά

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ο Πρωτομάρτυρας και Αρχιδιάκονος
Ήταν ένας από τους πιο διακεκριμένους μεταξύ των επτά διακόνων, που εξέλεξαν οι πρώτοι χριστιανοί για να επιστατούν στις κοινές τράπεζες των αδελφών, ώστε να μη γίνονται λάθη. Αν και κουραστική η ευθύνη του επιστάτη για τόσους αδελφούς, παρ’ όλα αυτά ο Στέφανος έβρισκε καιρό και δύναμη για να κηρύττει το Ευαγγέλιο του Χριστού.

Και όπως αναφέρει η Αγία Γραφή,

«Στέφανος πλήρης πίστεως και δυνάμεως εποίει τέρατα και σημεία μεγάλα εν τω λαώ». Πράξεις των Αποστόλων, στ’ 8-15, ζ’ 1-60..

Δηλαδή ο Στέφανος, που ήταν γεμάτος πίστη και χάρισμα ευγλωττίας δυνατό, έκανε μεταξύ του λαού μεγάλα θαύματα, που προκαλούσαν κατάπληξη και αποδείκνυαν την αλήθεια του χριστιανικού κηρύγματος. Οι Ιουδαίοι όμως, καθώς ήταν προκατειλημμένοι, εξαπέλυσαν συκοφάντες ανάμεσα στο λαό, που διέδιδαν ότι άκουσαν το Στέφανο να βλασφημεί το Μωϋσή και το θεό.

Με αφορμή λοιπόν αυτές τις συκοφαντίες, που οι ίδιοι είχαν ενσπείρει, άρπαξαν με μίσος το Στέφανο και τον οδήγησαν μπροστά στο Συνέδριο, τάχα για να απολογηθεί.

Η απολογία του Στεφάνου υπήρξε πρότυπο τόλμης και θάρρους.

Χωρίς να φοβηθεί καθόλου, εξαπέλυσε λόγια-κεραυνούς εναντίον των Ιουδαίων.

Και από υπόδικος, ορθώθηκε θυελλώδης ελεγκτής και κατήγορος.

Τότε, ακράτητοι από το μίσος οι Ιουδαίοι, τον έσυραν έξω από την πόλη, όπου τον θανάτωσαν με λιθοβολισμό.

Εκεί φάνηκε και η μεγάλη συγχωρητικότητα του Στεφάνου προς τους εχθρούς του με τη φράση του,

«Κύριε, μη στήσης αυτοίς την αμαρτίαν ταύτην».

Κύριε, μη λογαριάσεις σ’ αυτούς την αμαρτία αυτή.

Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Βασίλειον διάδημα, εστέφθη ση κορυφή, εξ άθλων ων υπέμεινας, υπέρ Χριστού του Θεού, Μαρτύρων Πρωτόαθλε Στέφανε· συ γαρ την Ιουδαίων, απελέγξας μανίαν, είδες σου τον Σωτήρα, του Πατρός δεξιόθεν. Αυτόν ουν εκδυσώπει αεί, υπέρ των ψυχών ημών.

Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ο Γραπτός
Ήταν γιος του Ιωανά, από την Παλαιστίνη, και υπήρξε μαθητής μαζί με τον αδελφό του Θεοφάνη, στη μονή του αγίου Σάββα.

Στα χρόνια του βασιλιά Λέοντα του Ε’ ήλθαν στην Κων/πολη, αλλά και οι δύο για το ζήτημα των αγίων εικόνων, περιορίστηκαν σε κάποια Μονή στο Στόμιο της Μαύρης Θάλασσας.

Ο βασιλιάς Μιχαήλ ο Τραυλός τους επανέφερε, αλλά αυτοί δεν θέλησαν να εξαγοράσουν την ησυχία τους με αδιαφορία στα εκκλησιαστικά ζητήματα και να νεκρώσουν τις ιερές πεποιθήσεις τους.

Γι’ αυτό εκδήλωσαν με θάρρος τα φρονήματά τους και έτσι πάλι περιορίστηκαν από τον βασιλιά, σε κάποιο τόπο κοντά στο Σωσθένιο.

Αργότερα επί Θεοφίλου του Εικονομάχου, στάλθηκαν στην Αφουσία.

Αν και εκεί είχαν μείνει πολλά χρόνια και είχαν αυστηρή επιτήρηση, αυτοί εξακολουθούσαν να φωνάζουν κατά της εικονομαχίας. Τότε ο Θεόφιλος, γεμάτος θυμό, τους έφερε στην Κων/πολη, όπου τους μαστίγωσε ανελέητα. Και κατόπιν χάραξε στα μέτωπα τους με πυρακτωμένο σίδερο, δώδεκα στίχους για να τους στιγματίσει.

Απ’ αυτή την αιτία ονομάστηκαν και οι δύο Γραπτοί.

Επί δε του Πατριάρχου Ιωάννου Ζ’ (836 ή 837), εξορίστηκαν πάλι στην Απάμεια της Βιθυνίας, όπου ο Θεόδωρος πέθανε και τάφηκε από τον αδελφό του Θεοφάνη.

Αργότερα το λείψανό του μεταφέρθηκε στη Χαλκηδόνα.

Ο εορτασμός του μας υπενθυμίζει πόσους αγώνες κίνησαν οι πιστοί, για να διαφυλαχτεί η ορθόδοξη διδασκαλία και λατρεία.

Και για τ’ αδέλφια δίνει λαμπρό μάθημα, για το ότι δεν υπάρχει τίποτα συγκινητικότερο και τιμητικότερο, από το να ζουν αφοσιωμένοι μέχρι θανάτου για τη νίκη της ορθόδοξης Εκκλησίας.

Απολυτίκιο, Ήχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείοις στίγμασι, σεσημασμένος, δώρον έμψυχον, τω Ζωοδότη, προσηνέχθης θεοφόρε Θεόδωρε· Ασκητικαίς δωρεαίς γαρ κοσμούμενος, ομολογίας Αγώσι διέλαμψας. Πάτερ Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ο Α’ Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινούπολης
Ο Άγιος αυτός ήταν γέννημα και θρέμμα της Κωνσταντινούπολης και έζησε στα χρόνια του Βασιλιά Κωνσταντίνου Δ’ του Πωγωνάτου (668-685).

Λόγω της μεγάλης του αρετής και ευλάβειας, χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος της Αγίας Σοφίας και κατόπιν έγινε σύγκελλος και σκευοφύλακας αυτής.

Επειδή δε ο τότε Πατριάρχης Κωνσταντίνος πέθανε, από τον βασιλιά και τη σύγκλητο, αναγκάστηκε να χειροτονηθεί Πατριάρχης ο Θεόδωρος.

Θεάρεστα αφού διακυβέρνησε την Εκκλησία για δύο χρόνια και τρεις μήνες, απομακρύνθηκε του θρόνου (678) από τον βασιλιά Κων/νο Πωγωνάτο.

Η απομάκρυνση αυτή δεν μάρανε τον θείο ζήλο του Πατριάρχη Θεοδώρου και αφού πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του επίσης Θεάρεστα, απεβίωσε ειρηνικά.

(Άλλες Συναξαριακές πηγές αναφέρουν, ότι ο Αγ. Θεόδωρος, επανήλθε στον θρόνο του μετά τον θάνατο του πατρ. Γεωργίου Α’ και πατριάρχευσε από το 683 έως το 686).

Ο ΟΣΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ ο Τριγλινός
Απεβίωσε ειρηνικά.

Μάλλον είναι ο ηγούμενος της Μονής Βαθέος Ρύακος στην Τρίγλια.

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΥΡΙΚΙΟΣ, ο γιος του ΦΩΤΕΙΝΟΣ & ΟΙ ΑΓΙΟΙ 70 ΜΑΡΤΥΡΕΣ
Αυτοί μαρτύρησαν στα χρόνια του βασιλιά Μαξιμιανού (286-305) και ήταν στρατιώτες, που διέμεναν στην Απάμεια της Βιθυνίας του Πόντου.

Όταν πέρασε από εκεί ο Μαξιμιανός, καταγγέλθηκαν ότι ήταν χριστιανοί.

Όταν τους κάλεσε ο βασιλιάς, οι Άγιοι ομολόγησαν και μπροστά του ότι ήταν χριστιανοί και αμέσως τότε τους αφαιρέθηκαν οι στρατιωτικές ζώνες και τους έριξαν στη φυλακή.

Όταν μετά τρεις μέρες ρωτήθηκαν και πάλι, έμειναν αμετάθετοι στο φρόνημά τους και έτσι τους κρέμασαν και τους ξέσχισαν τις πλευρές.

Ο δε Μαξιμιανός, για να κάνει πικρότερο το μαρτύριο του Μαυρικίου, αποκεφάλισαν μπροστά του τον γιο του Φωτεινό.

Αυτούς δε, τους πήγε σε τόπο με βρώμικα βαλτόνερα, όπου τους έδεσε γυμνούς σε πασσάλους και τους άλειψε με μέλι.

Οι μάρτυρες, έμειναν έτσι δεμένοι επί 10 ημέρες, τελικά όμως, από τα τσιμπήματα των εντόμων, παρέδωσαν μαρτυρικά το πνεύμα τους στον Θεό.

Εορτολόγιον 25 & 26 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ



 Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

 Η ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΗ ΤΩΝ ΜΑΓΩΝ
   
 ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΠΟΙΜΕΝΩΝ, πού είδαν τον Κύριο Ιησού Χριστό.


Αναλυτικά

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Αυτή τη μέρα η αγία Εκκλησία μας γιορτάζει το μεγάλο και ανερμήνευτο γεγονός της κατά σάρκα γεννήσεως του Υιού και Λόγου του Θεού από την Υπεραγία Θεοτόκο.

Μετά τον Ευαγγελισμό της Παρθένου Μαρίας από τον αρχάγγελο Γαβριήλ και ενώ πλησίαζε ο καιρός να τελειώσουν οι εννιά μήνες από την υπερφυσική σύλληψη του Χριστού στην παρθενική της μήτρα, ο Καίσαρ Αύγουστος διέταξε απογραφή του πληθυσμού του ρωμαϊκού κράτους.

Τότε ο Ιωσήφ μαζί με τη Θεοτόκο, ξεκίνησαν για τη Βηθλεέμ, για να απογραφούν εκεί. Επειδή όμως είχε πλησιάσει ο καιρός να γεννήσει η Παρθένος και δεν έβρισκαν κατοικία να καταλύσουν, διότι είχε μαζευτεί πολύς λαός στη Βηθλεέμ, μπήκαν σε ένα φτωχικό σπήλαιο.

Εκεί η Θεοτόκος γέννησε τον Κύριο Ιησού Χριστό και σπαργάνωσε σαν βρέφος τον Κτίστη των απάντων.

Έπειτα Τον έβαλε επάνω στη φάτνη των αλόγων ζώων, διότι «έμελλε να ελευθέρωση ημάς από την αλογίαν», όπως χαρακτηριστικά γράφει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης.

*
      Η ΣΥΝΑΞΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
    *
      Η ΦΥΓΗ ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ της Υπεραγίας Θεοτόκου
    *
      Ο ΑΓΙΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ ο Ομολογητής, επίσκοπος Σάρδεων
    *
      Ο ΟΣΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ «ο εξ Ιουδαίων»
    *
      Ο ΟΣΙΟΣ ΕΥΑΡΕΣΤΟΣ
    *
      Ο ΑΓΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΟΣ ο Ρώσος, ο Νέος Ιερομάρτυρας
    *
      ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Αναλυτικά
Η ΣΥΝΑΞΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Ως βρέφος βαστάζουσα, εν ταις αγκάλαις Αγνή, τον πάντων δεσπόζοντα, σάρκα λαβόντα εκ σου, χαράς ώφθης πρόξενος· όθεν πάσα η κτίσις, ανυμνεί χαρμοσύνως, σήμερον Θεοτόκε, την φρικτήν σου λοχείαν πηγήν γαρ αθανασίας, κόσμω εκύησας.
Η ΦΥΓΗ ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ της Υπεραγίας Θεοτόκου
Όταν οι μάγοι προσκύνησαν το Χριστό, αναχώρησαν για την πατρίδα τους, χωρίς να περάσουν από το βασιλιά Ηρώδη.
Τότε άγγελος Κυρίου φάνηκε σε όνειρο στον Ιωσήφ και του είπε να πάρει το παιδί με τη μητέρα του και να φύγει στην Αίγυπτο. Ευαγγέλιο Ματθαίου, Β’ 13-18..
Και έμειναν εκεί, μέχρι πού πέθανε ο Ηρώδης, για να επαληθευθεί έτσι εκείνο που ελέχθη δια του προφήτου Ωσηέ:
«Εξ Αιγύπτου εκάλεσα τον υιόν μου» (Ώσ. ία’ 1).
Μετά τη φυγή του Κυρίου στην Αίγυπτο, ο Ηρώδης έστειλε στρατιώτες και θανάτωσαν όλα τα παιδιά που ήταν στη Βηθλεέμ και τα περίχωρά της, από ηλικίας δύο ετών και κάτω.
Διότι τόσο είχε υπολογίσει την ηλικία του Χριστού, Τον οποίο φοβόταν ότι θα του έπαιρνε τη βασιλεία.
Επίσης, η φυγή του Κυρίου στην Αίγυπτο, κατά τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, φράσσει και τα στόματα των αιρετικών.
Διότι όπως λέει, αν δεν έφευγε ο Κύριος και φονευόταν από τον Ηρώδη , θα είχε εμποδιστεί η σωτηρία των ανθρώπων.
Αν πάλι τον συνελάμβαναν και δεν φονευόταν, θα έλεγαν πολλοί ότι δε φόρεσε ανθρώπινη σάρκα, αλλά μόνο κατά φαντασία. Έπειτα, η φυγή φανερώνει άλλη μια φορά, ότι τίποτα δεν μπορεί να ματαιώσει τα σχέδια του Θεού.
Ο ΑΓΙΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ ο Ομολογητής, επίσκοπος Σάρδεων
Ο Σ. Ευστρατιάδης, στο Αγιολόγιό του, αναφέρει για τον Άγιο αυτόν τα εξής:
 Ήκμασεν επί της βασιλείας Κωνσταντίνου και Ειρήνης (780-797), γεννηθείς εν Λυκαονία και σπουδάσας εν Αλεξάνδρεια. Μετά την αποπεράτωσιν των σπουδών αυτού κατέφυγεν εις μονήν τίνα αποκαρείς μοναχός και διαπρέψας εν τη μοναχική πολιτεία· δια δε την αρετήν και την παιδείαν αυτού προεβιβάσθη εις τον μητροπολιτικόν θρόνον των Σάρδεων, λαβών μέρος εν τη κατά των εικονομάχων αθροισθείση εν Νίκαια το δεύτερον Εβδόμη οικουμενική συνόδω (787), εν ή την ορθήν της εκκλησίας δόξαν μετά παρρησίας και θάρρους καθωμολόγησε και υπέγραψε (ίδε Mansi, τ. XII, σ. 1087-1088). Τα εξαιρετικά αυτού προσόντα εκτιμώντες οι βασιλείς ενεπιστεύθησαν αυτώ διαφόρους δημοσίας αποστολάς, αλλ’ επί της βασιλείας Νικηφόρου Α’ (802-811), επί καταγγελία γενομένη παρά ανωτέρου υπαλλήλου εν Σάρδεσι ότι έκειρε μοναχήν κόρην, ην εζήτει ούτος εις γάμον, ο Ευθύμιος εξωρίσθη εις την νήσον Παττάλαραν λίαν ταλαιπωρηθείς. Εκ της εξορίας επανήλθεν εις Κωνσταντινούπολη (814), αλλά και πάλιν μετά την έκρηξιν της εικονομαχίας επί Λέοντος του Ισαύρου (813-820), οπαδός της εναντίας ταχθείς μερίδος, εξωρίσθη εις Άσσον (παρά το Αδραμύτιον), ένθα παρέμεινε μέχρι του θανάτου του Λέοντος ανακληθείς υπό Μιχαήλ του Τραυλού (820-829)· αλλά και τούτον καταβροντήσας δι’ ων κατά πρόσωπον αυτού είπεν, «ει τίς ου προσκυνεί τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν εικόνι περιγραπτόν ήτω ανάθεμα», εξώργισε και ηνάγκασε να εξορίσει αυτόν εις τον Ακρίταν, ένθα ενέκλεισεν αυτόν εις ζοφερωτάτην φυλακήν εκεί δια βουνεύρων τυπτόμενος και εκ των πληγών εξογκωθείς ως ασκός οκτώ ημέρας μετά την άθλησιν, προς Κύριον έξεδήμησε». Θεώ παραστάς, Ευθύμιε, τρισμάκαρ, πλήρης άληκτου τυγχάνεις ευθυμίας.
(Η μνήμη του Αγίου, από ορισμένους Συναξαριστές, περιττώς επαναλαμβάνεται και την 11η Οκτωβρίου.)
Ο ΟΣΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ «ο εξ Ιουδαίων»
Καταγόταν από τα Σύναδα της Φρυγίας, Εβραίος στο γένος, επέστρεψε στη Χριστιανική πίστη και βαπτίστηκε στη Μονή του Φουβουτίου, όπου είχε καταφύγει.
Από τη Μονή αυτή πήγε στον Όλυμπο και από τον Όλυμπο στα Μύρα της Λυκίας.
Κατόπιν επισκέφθηκε την Κύπρο, την Αττάλεια και άλλους τόπους για να καταλήξει και πάλι στον Όλυμπο, όπου έκανε αυστηρή νηστεία 40 ήμερων, χωμένος μέχρι τη μέση σ’ ένα λάκκο.
Εκεί χειροτονήθηκε Ιερέας και στη συνέχεια έφυγε στην Ατρώα, όπου και απεβίωσε ειρηνικά.
Ο ΟΣΙΟΣ ΕΥΑΡΕΣΤΟΣ
Καταγόταν από τη Γαλατία από γονείς ένδοξους και επίσημους της χώρας αυτής.
Αφού καλά και όσια εκπαιδεύτηκε στη χώρα του, πήγε με τον πατέρα του στην Κωνσταντινούπολη επί Λέοντος του Ισαύρου (813-820) και τον φιλοξενούσε ο συγγενής του πατρίκιος Βρυέννιος.
Όταν αυτός στάλθηκε από τη βασίλισσα Θεοδώρα πρέσβυς στους Βούλγαρους, πήρε κοντά του και τον Ευάρεστο και όταν έφτασαν στον τόπο, που ονομαζόταν Σκόπελο, εκεί ο Ευάρεστος συνάντησε γέροντα ασκητή, στον οποίο προσκολλήθηκε και εκάρη μοναχός. Ο δε γέροντας, βλέποντας την υψηλή πνευματική έφεση του νέου, τον έστειλε με συστατική επιστολή στη Μονή Στουδίου, όπου ο Ευάρεστος διέπρεπε σαν αυστηρός ασκητής.
Εκεί λοιπόν οσιακά αφού έζησε και τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του, απεβίωσε ειρηνικά σε ηλικία 79 χρονών.
Το δε τίμιο λείψανό του, εναποτέθηκε στη Μονή Κοκουρουβίου (ή Κοκκοροβίου).
Ο ΑΓΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΟΣ ο Ρώσος, ο Νέος Ιερομάρτυρας
Ο Κωνστάντιος καταγόταν από τη Ρωσία και υπηρετούσε σαν εφημέριος στη Ρωσική Πρεσβεία στην Κωνσταντινούπολη. Κατά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο ήλθε στο Άγιον Όρος και παρέμεινε για αρκετό χρονικό διάστημα στη Μεγίστη Λαύρα, απ’ όπου αναχώρησε στα Ιεροσόλυμα για προσκύνημα στους Άγιους Τόπους.
Επανήλθε στη Μεγίστη Λαύρα και περίμενε την ειρήνη μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας.
Όταν επιτεύχθηκε η ειρήνη, ο Άγιος πήγε στην Κωνσταντινούπολη και παρέμεινε σαν εφημέριος στην ίδια πρεσβεία.
Εκεί όμως, άγνωστο για ποιους λόγους, ήλθε σε προστριβή με τον Ρώσο Πρέσβη και είτε από φόβο είτε από θυμό, παρουσιάστηκε στον Σουλτάνο και αρνήθηκε τον Χριστό.
Για την ενέργειά του αυτή, έτυχε μεγάλων τιμών και περιοποιήσεων από τους Τούρκους.
Μετά από λίγες ήμερες, συναισθάνθηκε το μεγάλο του ολίσθημα, μετανοημένος έκλαψε πικρά και πόθησε το μαρτύριο.
Έτσι πέταξε τα τούρκικα ρούχα, φόρεσε ένα φθαρμένο ράσο, παρουσιάστηκε στον Σουλτάνο και με θάρρος ομολόγησε τον Χριστό και αποκήρυξε τη θρησκεία του Μωάμεθ.
Χωρίς καμιά διαδικασία, οι Τούρκοι πήραν τον μάρτυρα και τον αποκεφάλισαν μπροστά στ’ ανάκτορα του Σουλτάνου το 1743.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Κατά την 26η του μήνα αυτού, αν τύχει Κυριακή ή αν δεν τύχει Κυριακή οποιαδήποτε μέρα που να συμπίπτει 26 Δεκεμβρίου, τιμούμε τη μνήμη των Αγίων
Ιωσήφ του Μνηστήρα της Παρθένου Παναγίας,
του Δαβίδ του Προφήτη και βασιλιά και
Ιακώβου του Αδελφοθέου.
Δηλαδή, το κατά κόσμον γένος και οικογένεια του Χριστού.
(Συνήθως αυτή την Κυριακή, τελείται η θεία Λειτουργία του Αγ. Ιακώβου του Αδελφοθέου, που είναι μια από τις αρχαιότερες θ. Λειτουργίες).

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ


Μετά από μιά  μικρή απουσία λίγων ημερών λόγω  των  ημερών επανερχόμεθα με ενα άρθρο για τις άγιες ήμερες που διανύουμε .Συντάχθηκε απο τον/την Εθνικός Κήρυκας – Θεόδωρος Καλμούκος 02:32

Η εμπορευματοποίηση έχει αγγίξει πλέον τα όρια της ολοκληρωτικής αλλοτρίωσης του νοήματος και του μηνύματος της γιορτής των Χριστουγέννων. Το κυρίαρχο ζητούμενο αυτές τις μέρες φαίνεται να είναι όχι το πώς θα βιώσουμε υπαρκτικά το μέγα και παράδοξο θαύμα της ενανθρώπησης του «Ενός της Τριάδος», ο οποίος με μία αφοπλιστική κίνηση αγαπητικής κένωσης, ενδύθηκε σάρκα ανθρώπινη, αλλά μάλλον το πώς θα στρώσουμε το λεγόμενο Χριστουγεννιάτικο τραπέζι.

Αλήθεια πώς αλλιώς μπορεί να γιορτάσει βιωματικά ένας Ορθόδοξος Χριστιανός τη σάρκωση του Θεού, παρά μονάχα συμμετέχοντας στη ζωή Του, αποκτώντας νουν και καρδία Χριστού, δηλαδή, αγγίζοντας την Εν-Χριστοποίησή του; Για την Ορθοδοξία υπάρχει μόνο ο Χριστός της Εκκλησίας, ο Οποίος είναι ο Ιδρυτής και Νυμφίος της, κατά τρόπο πραγματικό και εμπειρικό, κι όχι θεωρητικό, μήτε συναισθηματικό για να ξεγελά την τραγικότητα του θανάτου.

Ο Χριστός των αφηρημένων εννοιών και διατυπώσεων ενός τυπικού θρησκευτισμού με έκφραση και έμφαση μιας συναισθηματικής κηρυγματικής, δεν έχει καμία σχέση με το Χριστό της Εκκλησίας και τη σωτηρία του ανθρώπου από τον βασανισμό της αμαρτίας, της φθοράς και του θανάτου. Στην ανταλλαγή των ευχών μας τείνουμε να αποφεύγουμε την ευχή «Καλά Χριστούγεννα» και επιδιδόμαστε σε μία γενικευμένη διατύπωση, του είδους «καλές γιορτές» ή «να περάσετε καλά» ή απλά «χρόνια πολλά και του χρόνου», ανυποψίαστοι πως η σάρκωση του Θεού-Λόγου είναι η αιτία της γιορτής.

Είναι γεγονός πλέον ότι οδεύομε προς την αποχριστιανοποίηση των Χριστουγέννων. Aδειασαν οι ναοί Η πλειάδα των ιερών ναών στην περιοχή της Νέας Αγγλίας τουλάχιστον, από όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω, εμφάνισαν εικόνα ερήμωσης. Κοινότητες λόγου χάρη που απαρτίζονται από 500 ή και 600 οικογένειες είχαν για εκκλησίασμά τους από 60 μέχρι 85 άτομα.

Να το πούμε ξεκάθαρα πως ο κόσμος έφυγε, άδειασαν οι ναοί όχι μόνο από τις κοινότητες που απροκάλυπτα με μεθοδεύσεις πνευματικών δικαστηρίων εκδιώχθηκαν στελέχη, υποστηρικτές και δωρητές για χάρη προβληματικών ιερέων, αλλά και από κοινότητες οι οποίες διατηρούσαν μέχρι πρότινος τον Ελληνικό και τον Ορθόδοξο χαρακτήρα τους, την εκκλησιαστική υμνωδία και τη συνειδητή μετοχή στα γενόμενα, μη μπορώντας να ανεχθούν άλλο οι άνθρωποι τη διαρκή ζητιανιά για όλο και περισσότερα χρήματα και την προκλητική τρυφηλή ζωή ιερωμένων κάθε βαθμίδας εξ’ ονόματος του Χριστού. Φτάσαμε στο σημείο κοινότητες να αντιμετωπίζουν δυσκολίες να θερμάνουν ακόμα και τους ναούς τους.

Κι ακόμα η ετσιθελική επιβολή της αγγλικής γλώσσας στη λατρεία για να προσελκυστούν τάχα οι χιλιάδες των μικτών γάμων και τα εκατομμύρια των ανεκκλησίαστων Αμερικανών όχι μόνο δεν γέμισε τους ναούς μας ανά την Αμερική, αλλά απεναντίας έδιωξε και τους δικούς μας τους Ελληνορθόδοξους, γι’ αυτό πολύ σύντομα δεν θα μπορούν οι κοινότητες να συντηρούν οικονομικά ιερείς και επισκόπους με τους υψηλούς μισθούς και τα δυσβάστακτα ευεργετήματα κι αναγκαστικά θα γίνει αυτό που γίνεται και σε άλλες Δικαιοδοσίες θα βγουν έξω να βρουν κι άλλες δουλειές να κάνουν για τον επιούσιο. Και τα φετινά Χριστούγεννα η λειτουργική ασυδοσία έφτασε στο αποκορύφωμά της.

Δυστυχώς ο κάθε ιερέας στην κοινότητά του θέσπισε «κατά το δοκούν», έκανε δηλαδή ό,τι τον βόλευε. Ιδού μερικά παραδείγματα: Άλλος έκανε το βράδυ της παραμονής Εσπερινό και συνωδά Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου αρχίζοντας στις 6 και τελειώνοντας στις 7:30. Άλλος μόνο Εσπερινό στις 6:30 και στη συνέχεια η χορωδία τραγούδησε τα κάλαντα και προτεσταντικά γλυκανάλατα τραγουδάκια στα αγγλικά παρακαλώ συνοδεία οργάνου. Αλλος τέλεσε Όρθρο και Λειτουργία στις 6 η ώρα το εσπέρας της παραμονής, ενώ ανήμερα της γιορτής ο ναός παρέμεινε κλειστός. Υπήρξαν και μερικοί, ελάχιστοι έστω, οι οποίοι έκαναν σωστά τις Ακολουθίες κι είναι προς τιμήν τους.

Οι περισσότεροι ναοί στη Νέα Αγγλία, αλλά και αλλαχού (αναφέρω τη Νέα Αγγλία επειδή διαβιώ εδώ και γνωρίζω από πρώτο χέρι τα γενόμενα) ανήμερα της γιορτής των Χριστουγέννων παρέμειναν ολότελα κλειστοί. Μερικοί που λειτούργησαν εμφάνισαν βδέλυγμα ερήμωσης, αφού σε κοινότητα 450 οικογενειών μόνο 19 ήταν παρόντες όλοι μαζί ο ιερεύς, τα ιεροπαίδια, ο ψάλτης, οι επίτροποι και οι πιστοί. Ας αφήσουμε πια αυτές τις αναπαραστάσεις της Γέννησης μέσα στο ναό με κούκλες, πλαστικά ζωάκια και τα λοιπά της φάτνης, μιλούμε για αφελή θεατρισμό πλέον. Το πιο οδυνηρό είναι ότι δεν υπάρχει διάθεση, ούτε και επίγνωση από τους επαγγελματίες επόπτες του εκκλησιαστικού βίου για επανόρθωση. Βέβαια είναι αφέλεια να περιμένεις φως από τους φωτοσβέστες. Είναι οδυνηρό να το παραδεχθεί κάποιος, αλλά αληθινό, πως οι Ρωμαιοκαθολικοί εν προκειμένω διατηρούν σωστά την παράδοση της ώρας της τέλεσης της Ακολουθίας των Χριστουγέννων το μεσονύχτιο.

Η αλήθεια είναι ότι η κατρακύλα και η καταστρατήγηση της λειτουργικής ζωής που μας οδήγησε τελικά στο σημερινό κατάντημα ξεκίνησε από τον Αθηναγόρα τον μετέπειτα Οικουμενικό Πατριάρχη, με την αλλοτρίωση του εκκλησιαστικού μέλους σε θρησκευτικές καντάδες με τα εκβατικανισμένα μουσικά όργανα, συνεχίστηκε επί Ιακώβου στην εποχή του οποίου η εντυπωσιοθηρία είχε αναχθεί σε αυτοσκοπό και συνεχίζεται σήμερα επί Δημητρίου, ο οποίος ναι μεν τα κληρονόμησε, φαίνεται ωστόσο αδύναμος και απρόθυμος να τολμήσει να αποκαταστήσει την εκκλησιαστική λατρεία, όπως συμβαίνει άλλωστε και για άλλα ουσιώδη θέματα.

Κι έτσι η αλλοτρίωση και η ερήμωση φαντάζουν πια εφιαλτικές απειλές ιστορικού τέλους. Και μία ακόμα πιο γενική, αλλά ουσιώδη και έμπονη κυριολεκτικά επισήμανση, πως η γιορτή των Χριστουγέννων από το 1924 «διαιρεί» τους Ορθόδοξους και εξηγούμαι: Η μισή Ορθόδοξη Εκκλησία γιόρτασε προχτές Παρασκευή 25 Δεκεμβρίου τη Γέννηση του Χριστού και η άλλη μισή θα γιορτάσει στις 6 Ιανουαρίου, κι’ αυτό είναι κατάλοιπο της αλλαγής του Ημερολογίου και των 13 ημερών που έχουν αναδειχθεί πια σε «μέγα» ζήτημα. Προχτές, έψαλλαν «η Παρθένος σήμερον τον υπερούσιον τίκτει» το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και οι Αυτοκέφαλες Εκκλησίες Ελλάδος, Κύπρου και Αλβανίας.

Τα υπόλοιπα Πατριαρχεία, Σλαβικά εν πολλοίς, συμπεριλαμβανομένου και των Ιεροσολύμων καίτοι ελληνόφωνο και ελληνογενές, θα γιορτάσουν τα Χριστούγεννα χωριστά, στις 6 Ιανουαρίου ανήμερα των Θεοφανείων, όπως άλλωστε αρχικά γιορταζόταν και ονομαζόταν Θεοφάνεια, από το Θεός-εφάνη. Το παράδοξο που φτάνει στο σημείο του ακατανόητου είναι η Μοναστική Πολιτεία του Αγίου Όρους, η οποία και αυτή γιορτάζει 13 μέρες αργότερα, δηλαδή στις 6 Ιανουαρίου αν και το Οικουμενικό Πατριαρχείο στο οποίο ανήκει πνευματικά, κανονικά και εκκλησιαστικά γιόρτασε προχτές.

Η σύγχυση φαντάζει ολοκληρωτική. Υπογραμμίζεται ότι στην πρωτοχριστιανική ή αρχαία Εκκλησία όπως συνηθίζουμε να λέμε, τρεις ήταν οι βασικότερες γιορτές, οι εξής: Τα Θεοφάνεια, ήτοι η φανέρωση της Τριάδας, ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, ο οποίος ήταν το προμήνυμα της σάρκωσης του Υιού του Θεού και το Πάσχα, το οποίο για την Ορθοδοξία είναι η κατ’ εξοχήν εορτή.

Ο εορτασμός των Χριστουγέννων μπήκε στο εορτολόγιο προς το τέλος του τετάρτου αιώνα και μάλιστα από την Εκκλησία της Ρώμης, θεσπίσθηκε και αρχικά γιορτάστηκε στην Αντιόχεια. Αναφορές της γιορτής βρίσκονται στα κείμενα τόσο του ιερού Χρυσοστόμου, ο οποίος την χαρακτηρίζει «μητρόπολη των εορτών», όσο και του Μεγάλου Βασιλείου. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι από τον 6ο αιώνα και μετά η γιορτή πλέον καθιερώθηκε επίσημα στο εορτολόγιο. Η αλλαγή όμως από το Ιουλιανό στο Γρηγοριανό Ημερολόγιο, το οποίο ήδη βρισκόταν σε εφαρμογή στην Ευρώπη επί τέσσερις σχεδόν αιώνες, συντέλεσε και στην κάθετη δυστυχώς «διαίρεση» των Ορθοδόξων όσον αφορά την κοινή ημερομηνία της γιορτής των Χριστουγέννων. Βέβαια, δεν τίθεται θέμα ευρύτερης Ευχαριστιακής και Εκκλησιολογικής «διάσπασης», αλλά δεν μπορεί να μην γίνεται κατανοητό ότι το μυστήριο της ενανθρώπισης ως γεγονός λειτουργικό της Εκκλησίας ορίζει τον χρόνο, κι όχι οι 13 μέρες.

Άλλωστε, ο χρόνος της Εκκλησίας δεν είναι χρόνος υλικός, αλλά χρόνος εσχατολογικός, ο οποίος όμως υπάρχει στο τώρα και στο εδώ, γι’ αυτό ψάλλουμε «η Παρθένος σήμερον τον υπερούσιο τίκτει» ή «Χριστός γεννάται» σήμερα. Κρίμα να μην μπορούμε οι Ορθόδοξοι να συμφωνήσουμε ούτε στην κοινή ημερομηνία της γιορτής της Γέννησης του Χριστού.

ΤΟ ΕΦΙΑΛΤΙΚΟ ΣΕΝΑΡΙΟ ΤΩΝ 10 ΜΙΣΘΩΝ


Πιθανή θεωρεί την σκληρή επιτήρηση αν η ελληνική οικονομία δεν συμμαζευτεί μέσα στο επόμενο 3μηνο ο Ανδρέας Λοβέρδος και προαναγγέλλει ριζικές αλλαγές σε ασφαλιστικό και εργασιακά. Παράλληλα, δεν αποκλείει το ενδεχόμενο παραίτησής του σε περίπτωση που η Κομισιόν και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο αναλάβουν την διαχείριση του χρέους…

 ..Μιλώντας στην εφημερίδα «Veto», ο υπουργός Εργασίας λέει χαρακτηριστικά: «καθολική επιτήρηση σημαίνει βίαιη προσαρμογή και βίαιη προσαρμογή σημαίνει «αίμα»… το χειρότερο είναι ότι κάτι τέτοιο δεν μπορώ με βεβαιότητα να το αποκλείσω να συμβεί, ακόμη και για το 2010».

Περιγράφοντας το εφιαλτικό σενάριο, ο υπουργός κάνει λόγο για απώλεια τεσσάρων συντάξεων και ισάριθμων μισθών και δεν αποκλείει την παραίτησή του σε αυτή την περίπτωση, λέγοντας: «δεν είμαι διατεθειμένος να συνδέσω το όνομά μου με δέκα συντάξεις και, ως εκ τούτου, δέκα μισθούς το χρόνο».

Ο κ. Λοβέρδος επισημαίνει πως το ασφαλιστικό δεν απειλεί μόνο τις συντάξεις, αλλά και την ίδια την οικονομία. Όπως αναφέρει, το 2010 θα χρειαστούν 3,8 δις επιπλέον κρατική χρηματοδότηση και το 2011 πάνω από 5 δις.

Τέλος, επαναλαμβάνει την αντίθεσή του στην εθελούσια έξοδο του ΟΤΕ και προσθέτει πως δεν θα γίνει καμία ανάλογη κίνηση σε ΔΕΗ, Εθνική, Εμπορική και 6 ακόμα επιχειρήσεις, όπως ακούγεται.

star.gr

ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΣΤΑ ΤΕΛΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ 2010;


Τελευταία στιγμή και για την ακρίβεια την προσεχή Πέμπτη 31/12/2009(χωρίς να αποκλείουμε την πιθανότητα να γίνει νωρίτερα), θα ανακοινώσει το υπουργείο Οικονομικών αν θα δοθεί παράταση στην πληρωμή των τελών κυκλοφορίας των Ι.Χ., όπως έχει αφήσει ανοικτό ο ιδιος ο υπουργός…

…Αν ληφθεί η απόφαση, αυτή επισήμως θα οφείλεται στην αργοπορία της αποστολής των ειδοποιητηρίων, τα οποία άλλες χρονιές έφταναν στα χέρια των ιδιοκτητών οχημάτων απο τις πρώτες ημέρες του Νοεμβρίου.

Πέρα απο το ενδεχόμενο πάντως της επίσημης παράτασης στην πληρωμή, χωρίς το πρόστιμο που θα ανέρχεται στο διπλάσιο της αξίας των τελών κυκλοφορίας, είναι αλήθεια ότι τα τελευταία χρόνια δίδεται μία σιωπηρή… παράταση, ολίγων ημερών.

madata.gr
Αρέσει σε %d bloggers: