Daily Archives: 6 Ιανουαρίου 2010

ΤΑ 7 ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑΣ


Τα Επτά Θαύματα του Κόσμου (ή τα Επτά Θαύματα του Αρχαίου Κόσμου) είναι σπουδαία μνημεία που καταγράφηκαν ως μεγαλουργήματα της εποχής ή αλλιώς θαύματα του αρχαίου κόσμου κατά την αρχαιότητα και την προ Χριστού περίοδο. 
Εμπνευστής του καταλόγου αυτού θεωρείται ο Αντίπατρος ο Σιδώνιος ο οποίος επισκέφτηκε όλα τα μνημεία και συνέταξε τον κατάλογο. Ο κατάλογος αποτελείται από επτά οικοδομήματα που βρίσκονται γύρω από το μεσογειακό πλαίσιο.

Η Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας

Η Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας (γνωστή ως Πυραμίδα του Χέοπα) είναι το μοναδικό σωζόμενο από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου και είναι η πιο διάσημη πυραμίδα του κόσμου. Βρίσκεται στην Αίγυπτο. Φτιάχτηκε το 2580 π.Χ., καλύπτει επιφάνεια 54.000 τ.μ. και απαρτίζεται από 2.500.000 τέλεια κομμένες πέτρες, με την κάθε μία να ζυγίζει 21/2 τόνους. Κάποιες πέτρες ζυγίζουν πολύ περισσότερο. Η κορυφή της ορθώνεται σε ύψος 146,60 μέτρα. Κατά την κατασκευή της, οι πέτρες μεταφέρονταν πάνω σε ξύλινα έλκηθρα από δούλους. Η κατασκευή ολοκληρώθηκε με μεγάλη ακρίβεια, ενώ μέχρι και σήμερα οι ειδικοί προβληματίζονται για το πώς μπόρεσαν οι αρχαίοι συνάδελφοί τους να λύσουν τα τόσα προβλήματα μηχανικής και στατικής, με την πυραμίδα να είναι τέλεια ακριβής και ευθυγραμμισμένη.

Οι Κρεμαστοί Κήποι της Βαβυλώνας

Οι Κρεμαστοί Κήποι της Βαβυλώνας δημιουργήθηκαν πριν από περίπου 2500 χρόνια από τον Βασιλιά της δυναστείας των Βαβυλωνίων, Ναβουχοδονόσορα τον Β’Α. Ο Ναβουχοδονόσορας είχε διατάξει την κατασκευή ενός κρεμαστού κήπου για να ικανοποιήσει τη νεαρή του σύζυγο, Αμυίτις, που ερχόταν από την ορεινή Περσία και νοσταλγούσε τα πράσινα βουνά της πατρίδας της. Για να καταφέρουν να φτιάξουν τους κήπους, οι εργάτες έφτιαξαν έναν τεχνητό λόφο ύψους 106,70 μέτρων στις όχθες του Ποταμού Ευφράτη. Στο λόφο σχηματίστηκε μία σειρά από πλατφόρμες με δέντρα, γρασίδι και λουλούδια. Το νερό από τον ποταμό έφτανε στην κορυφή του λόφου με αντλίες και έπεφτε ξανά προς τα κάτω μέσα από κανάλια και μικρούς καταρράκτες. Σήμερα, διασώζεται ένα πολύ μικρό κομμάτι της Βαβυλωνίας.

Το άγαλμα του Δία

Το άγαλμα του Δία δέσποζε στο Ναό του Ολυμπίου Διός, στην Ελλάδα. Ήταν ένα αριστούργημα του μεγάλου Έλληνα γλύπτη Φειδία. Το έργο ολοκληρώθηκε γύρω στο 456 π.Χ., και έφτανε σε ύψος τα 12,20 μέτρα, αγγίζοντας σχεδόν το ταβάνι του Ναού. Η τεχνική του Φειδία βασιζόταν ουσιαστικά σε ξύλο. Το σώμα του αγάλματος ήταν ξύλινο και το ξύλο ήταν ντυμένο με στρώματα χρυσού και πλάκες ελεφαντοστού. Τα μάτια ήταν από πολύτιμους λίθους, ο μανδύας από χρυσό, ενώ το δάφνινο στεφάνι στο κεφάλι του από πράσινο σμάλτο. Υπάρχουν πολλές εκδοχές για την τύχη του αγάλματος. Μία από αυτές είναι πως το μετέφερε ο Θεοδόσιος, το 390 μ.Χ., στην Κωνσταντινούπολη, όπου καταστράφηκε από φωτιά το 416 μ.Χ. Σήμερα, όσοι επισκέπτονται την Ολυμπία βλέπουν μόνο τη βάση πάνω στην οποία ήταν τοποθετημένο το άγαλμα. Το εργαστήριο του Φειδία λέγεται πως βρέθηκε κοντά στον Ναό, ενώ βρέθηκαν κάποια εργαλεία του, ακόμα και κάποια εκμαγεία, με τα οποία έφτιαχνε τις χρυσές πλάκες.

Ο Ναός της Αρτέμιδος

Η Άρτεμις ήταν η θεά των βουνών και των δασών, του κυνηγιού, και προστάτιδα των μικρών παιδιών και ζώων. Λατρευόταν σε πολλά μέρη, αλλά ο κύριος τόπος λατρείας της ήταν η Έφεσος. Ο Ναός χτίστηκε το 440 π.Χ. και ήταν φτιαγμένος από λευκό μάρμαρο, εμπλουτισμένο με χρυσό και ασήμι, ενώ ήταν διακοσμημένος με πολύτιμούς λίθους. Ο Ρωμαίος ιστορικός Πλίνιος ο Πρεσβύτερος (23-79 μ.Χ.) είχε γράψει πως ο ναός ήταν γεμάτος με γλυπτά, τα περισσότερα από τα οποία είχε φιλοτεχνήσει ο Πραξιτέλης, ο μεγάλος Έλληνας γλύπτης της εποχής.

Το Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού

Το Μαυσωλείο βρισκόταν στη Μικρά Ασία, στη σημερινή Τουρκία. Ο τάφος από κατάλευκο μάρμαρο χτίστηκε για τον Βασιλιά Μαύσωλο, Πέρση σατράπη της Καρίας. Η λέξη μαυσωλείο χρησιμοποιείται από τότε για να δηλώσει έναν μεγάλο και μνημειώδη τάφο. Το ύψος του έφτανε τα 42,70 μέτρα και βρισκόταν πάνω σε έναν λόφο. Έβλεπε το μικρό λιμάνι της Αλικαρνασσού, και ήταν ορατό από τα πλοία που έμπαιναν στο λιμάνι. Ο ορθογώνιος περίβολός του περιφραζόταν από έναν τοίχο. Στην είσοδό του, υπήρχαν λιοντάρια σκαλισμένα πάνω σε μάρμαρο. Στον δεύτερο τοίχο, που περιστοίχιζε την πλατφόρμα, υπήρχαν μεγαλειώδη γλυπτά. Σε κάθε γωνία του Μαυσωλείου υπήρχαν αγάλματα περήφανων πολεμιστών, πάνω στα άλογά τους, ενώ ένα άγαλμα αλόγων που τραβούσαν ένα άρμα, διακοσμούσε την κορυφή του κτιρίου. Πάνω στο άρμα βρίσκονταν οι φιγούρες του Μαύσωλου και της συζύγου της Αρτεμισίας. Σήμερα, διασώζεται μόνο ένα μικρό κομμάτι του υπέροχου Μαυσωλείου.

Ο Κολοσσός της Ρόδου

Ο Κολοσσός της Ρόδου ήταν ένα άγαλμα του θεού Ήλιου, που βρισκόταν τοποθετημένο στην είσοδο του λιμανιού της Ρόδου, στο Αιγαίο Πέλαγος. Είχε ύψος περίπου 33 μέτρα και βρισκόταν πάνω σε ένα μαρμάρινο βάθρο. Φιλοτεχνήθηκε από τον Έλληνα γλύπτη Χάρη από τη Λίνδο το 208 π.Χ. Σύμφωνα με τον θρύλο, ο θεός Ήλιος έσωσε τη Ρόδο από μία επίμονη πολιορκία. Ως έκφραση ευγνωμοσύνης προς τον προστάτη τους, οι Ρόδιοι ανήγειραν τον Κολοσσό, που ήταν 20 φορές μεγαλύτερος από τον κανονικό άνθρωπο. Επρόκειτο για ενσάρκωση του παντεπόπτη και ζωοδότη ήλιου, με την μπρούτζινη επιδερμίδα του να αντανακλά το φώς του ήλιου και φαίνεται πως ο Χάρης είχε καταφέρει να δημιουργήσει έναν «δεύτερο Ήλιο, που αντίκριζε τον πρώτο.» Ο Κολοσσός δέσποζε στο λιμάνι της Ρόδου για μόνο 56 χρόνια, αφού κατέρρευσε εξαιτίας ενός σεισμού το 224 π.Χ., που τσάκισε τα γόνατά του. Το 654 μ.Χ., 900 χρόνια μετά την κατάρρευση του Κολοσσού, οι Σαρακηνοί λεηλάτησαν τη Ρόδο και πούλησαν τον τεμαχισμένο Κολοσσό ως μέταλλο.

Ο Φάρος της Αλεξάνδρειας

Ο Φάρος της Αλεξάνδρειας εθεωρείτο ως ένα οικοδόμημα πολύ μπροστά για την εποχή του. Κατασκευάστηκε πάνω στο νησί Φάρος, κοντά στην Αλεξάνδρεια, από τον μηχανικό και αρχιτέκτονα Σώστρατο τον Κνίδιο. Η κατασκευή είχε ύψος 140 μέτρα και ήταν δομημένη σε τέσσερα επίπεδα. Στην κορυφή, υπήρχε ένα μεγάλο μπαλκόνι. Ακριβώς από πάνω, υπήρχε μία πλατφόρμα με έναν καθρέφτη, που αντανακλούσε το φως του ήλιου την ημέρα, ενώ το βράδυ έκαιγε μία φλόγα για να προειδοποιεί τα διερχόμενα πλοία. Μέσα στο κτίσμα υπήρχαν 300 δωμάτια. Άλογα μετέφεραν βαγόνια με καύσιμο από μία κεντρική σκάλα που οδηγούσε στο σημείο που καιγόταν η φλόγα, μέρα-νύχτα. Ο Φάρος καταστράφηκε τον 14ο αιώνα μ.Χ. από έναν σεισμό.
Από όλα τα παραπάνω μεγαλουργήματα – αρχιτεκτονικά θαύματα το μόνο που κατάφερε να διασωθεί μέχρι σήμερα είναι η πυραμίδα του Χέοπα στην Αίγυπτο το οποίο ήταν και το παλαιότερο εκ των μνημείων. Το δημιούργημα με τη μικρότερη διάρκεια ζωής ήταν ο Κολοσσός της Ρόδου καθώς καταστράφηκε μόλις 58 χρόνια μετά την κατασκευή του εξαιτίας ενός καταστροφικού σεισμού που έπληξε το νησί εκείνη την περίοδο.
el.wikipedia.org

ΡΗΜΑΖΕΙ Ο ΤΑΦΟΣ ΤΟΥ ΣΟΦΟΚΛΗ


Βαρυμπόμπη. Περιοχή «Μεγάλη Βρύση» ή «Παναγίτσα». Ανατολικά του δρόμου που οδηγεί στη Δεκέλεια βρίσκεται ο τύμβος του Σοφοκλή. Ενός εκ των τριών τραγικών ποιητών που όρισαν και καθόρισαν την έννοια του δράματος. Ο Σοφοκλής, ο Αισχύλος και ο Ευριπίδης χάραξαν τις γραμμές πάνω στις οποίες αρχιτεκτονήθηκε η μεταφορά των ανθρωπίνων παθών και των θείων παρεμβάσεων στη μαγική τέχνη του θεάτρου – και συνακόλουθα στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση…

…Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα της υδρογείου αυτός ο τύμβος θα ήταν τόπος απόδοσης τιμής και προσκυνήματος σ’ έναν από τους τρεις πατέρες της ψυχαγωγίας – με την κυριολεκτική και αρχαιοελληνική έννοια του όρου. Ομως, το ελληνικό κράτος, με την παραδοσιακή αδιαφορία που διέπει τη χωλή του ιστορία, βεβηλώνει τη μνήμη του γιου του Σοφίλου.

Για να φτάσει κάποιος στον τύμβο του Σοφοκλή πρέπει εκ των προτέρων να γνωρίζει επακριβώς πού βρίσκεται. Δεν υπάρχει σήμανση ή πινακίδα που θα μπορούσε να καθοδηγήσει τον επισκέπτη στο σημείο όπου βρίσκεται ο τύμβος. Τις περισσότερες ώρες της ημέρας, δεν υπάρχουν και διαβάτες για να ρωτήσεις. Λίγες οι οικίες στην κατάφυτη περιοχή, που από τύχη γλίτωσε μέχρι τώρα τις θερινές τελετουργικές πυρές της ελληνικής φύσης. Μόνον αν προσεγγίσεις σε απόσταση αναπνοής τον χώρο και φανείς τυχερός θα αντικρίσεις μια τσαλακωμένη ταμπέλα με ξεθωριασμένα γράμματα που γράφει «Οδός Τύμβου Σοφοκλή».

Εγκατάλειψη

Βαδίζοντας την οδό Τύμβου Σοφοκλή ανακαλύπτεις έναν χώρο περιφραγμένο με κοτετσόσυρμα. Η φύλαξη, ανύπαρκτη. Η πύλη που οδηγεί σ’ ένα από τα άγνωστα ιερά της ανθρωπότητας, κλειδωμένη μ’ ένα οικτρό λουκέτο που χρωματίστηκε φαιό από τη σκουριά. Το χρώμα της κοινωνίας μας. Η υπερπήδηση των κρατικών εμποδίων, δηλαδή του φράκτη, πανεύκολη. Οποιοσδήποτε μπορεί να εισχωρήσει στον τύμβο για να κάνει οτιδήποτε.Κι ήταν τόσο όμορφες οι διαβεβαιώσεις του υπουργείου Πολιτισμού προς τον Τύπο – δύο ημέρες έπειτα από την 14η Νοεμβρίου 2006, όταν αποφάσισε να κηρύξει αρχαιολογικό χώρο τον τύμβο του Σοφοκλέους. Στόχος του ΥΠΠΟ λέγεται ότι ήταν να «αναδείξει την περιοχή με σκοπό να κάνει επισκέψιμο το μνημείο από σχολεία στο πλαίσιο εκπαιδευτικών προγραμμάτων» (Καθημερινή 16/11/2006).
Τρία χρόνια πέρασαν, εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ «παρέλασαν» από τα ταμεία του υπουργείου Πολιτισμού με αποδέκτες καλλιτέχνες, θιασάρχες και επικεφαλής Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, αλλά για τον τύμβο του Σοφοκλή δεν περίσσεψε ούτε ένα ευρώ.

Ανασκάφτηκε το ’58

Για την ακρίβεια, τα ελάχιστα που περίσσεψαν κάλυψαν το κόστος για το κοτετσόσυρμα της περίφραξης και για μία πινακίδα με το χρονικό της ανακάλυψης του τύμβου. Αν κι αυτή είναι φθαρμένη από τον χρόνο και ελαφρώς σκουριασμένη, το κείμενό της παραμένει ευανάγνωστο: «Ανασκάφτηκε το 1958 από τις τότε πριγκίπισσες της Ελλάδας Σοφία και Ειρήνη και την αρχαιολόγο δασκάλα τους Θεοφανώ Αρβανιτοπούλου. Πρόκειται για έναν μεγάλο οικογενειακό ταφικό περίβολο, κλασικών χρόνων, που περικλείεται από τεχνητό τύμβο. Ο τύμβος είχε αρχικά 13 μ. ύψος. Περιείχε τέσσερις μαρμάρινες σαρκοφάγους με αετωματικό κάλυμμα, τρεις στο κέντρο του και μία μακρύτερα προς τα νότια». Η εικόνα που επικρατεί μέσα στον περιφραγμένο χώρο είναι αντιστρόφως ανάλογη της σημασίας του. Οι φωτογραφίες αποτελούν αδιάψευστο μάρτυρα της κατάστασης.

Ιστορία στη λάσπη

Σήμερα είναι ορατές μόνο δύο σαρκοφάγοι – εκ των τεσσάρων που ανακαλύφθηκαν. Ανοιχτές και γεμάτες λασπόνερα. Πλάκες σπασμένες τριγύρω. Στα χείλη του τύμβου αφημένο ένα πήλινο δοχείο που περιείχε σπόρους – σπονδή από άγνωστο Ελληνα προσκυνητή. Η εγκατάλειψη κραυγαλέα. Οι βροχές αποσαθρώνουν τον τύμβο. Πού βρίσκονται, άραγε, οι άλλες δύο σαρκοφάγοι; Πού βρίσκεται το ροζιασμένο ξύλινο ραβδί που ανακαλύφθηκε στην ανασκαφή και το οποίο, σύμφωνα με την πινακίδα του ΥΠΠΟ, εικάζεται ότι ανήκε στον Σοφοκλή; Πού βρίσκονται τα υπόλοιπα κτερίσματα; Τι απέγιναν οι κρατικές υποσχέσεις περί «αξιοποίησης»;

Τραγική η κατάληξη του τραγικού ποιητή στο κωμικό κράτος μας.

Π. Λιάκος – Espresso

ΝΕΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΠΡΟΩΘΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΓΙΑ ΠΙΣΤΩΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΔΑΝΕΙΑ


 Ριζικές αλλαγές στο καθεστώς επιτοκίων των πιστωτικών καρτών, στα δικαιώματα των συναλλασομένων με τις τράπεζες, τις ποινές πρόωρων εξοφλήσεων στα στεγαστικά δάνεια και τις αποζημιώσεις στις υπερχρεώσεις επιτοκίων επιφέρει το νέο νομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομίας Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας, για την «Διαφάνεια στις Τραπεζικές Συναλλαγές» …

…Αν και προς το παρόν τουλάχιστον οι τράπεζες αντιδρούν στις παραπάνω ρυθμίσεις- μόνο η είσπραξη τόκων υπηρημερίας στις πιστωτικές ΄κάρτες από την επόμενη της χρέωσης αποφέρει 240 εκ. ευρώ- θεωρείται δεδομένο ότι η κυβέρνηση θα προωθήσει το νομοσχέδιο σε δημόσια διαβούλευση και κατόπιν σε ψήφιση από τη Βουλή.

Ο νέος νόμος προβλέπει:

Δάνεια

Κατάργηση της ποινής προεξόφλησης των δανείων και ενσωμάτωση της κοινοτικής οδηγίας στο ελληνικό δίκαιο, που προβλέπει ότι σε ένα στεγαστικό δάνειο (σήμερα οι τράπεζες επιβάλουν ποινή προεξόφλησης) θα απαγορευθεί η ποινή εάν το επιτόκιο αυξήθηκε ή παρέμεινε το ίδιο σε σχέση με την περίοδο σύναψης του δανείου.

Εάν το επιτόκιο μειωθεί, προβλέπεται καταβολή ποινής μικρότερης από την σημερινή με απαίτηση τόκων 3 εώς 4 μηνών και όχι 6 όπως σήμερα.

Πιστωτικές κάρτες

Θεσπίζεται ενιαίο επιτόκιο για την ανάληψη μετρητών από πιστωτική κάρτα, το οποίο μέχρι σήμερα είναι 3,35% υψηλότερο από αυτό για τις αγορές.

Καταργείται η επιβολή τόκου υπερημερίας στις πιστωτικές κάρτες μόλις μία ημέρα από την συναλλαγή. Οι τράπεζες αναμένεται να αντιδράσουν, καθώς μόνον από την επιβολή του πανωτοκίου εισέπραταν περίπου 240 εκ. ευρώ το χρόνο.

Τα επιτόκια θα πρέπει να προσαρμόζονται ισόποσα με την μεταβολή του Euribor κάτι για το οποίο καταβάλεται προσπάθεια να εφαρμοστεί και για παλαιούς δανειολήπτες.

Καταργούνται τα έξοδα στα στεγαστικά δάνεια, εκτός από αυτά που αφορούν αμοιβές τρίτων (μηχανικών κ.λ.π.).

Αποζημιώσεις για παράνομες χρεώσεις

Μέχρι τώρα, εάν μία ένωση καταναλωτών είχε πετύχει δικαστική απόφαση  επιστροφής χρημάτων για υπερχρεώση πελάτη τράπεζας, το μόνο που έκαναν τα πιστωτικά ιδρύματα -και αυτό όχι σε όλες τις περιπτώσεις- ήταν να σταματούν την παράνομη χρέωση.
Επρεπε ο δικαιούχος να καταφύγεςι εκ νέου στην δικαιοσύνη για να πετύχει την επιστροφή του ποσού και πάλι οι τράπεζες δεν εφάρμοζαν αυτόματα την απόφαση για όλους.
Με τον νέο νόμο οι τράπεζες καλούνται να εφαρμόσουν άμεσα δικαστική απόφαση που κέρδισε ένωση καταναλωτών και να επιστρέψουν τα χρήματα που οφείλουν.

Στα ίδια πλαίσια, ο νέος νόμος προβλέπει, ότι εάν ο πελάτης της τράπεζας αναγκαστεί να προσφύγει στη δικαιοσύνη για να απαιτήσει επιστροφή χρημάτων θα υπάρχει ελάχιστο πλαφόν. Αυτό αφορά κυρίως μικρά ποσά τα οποία οι τράπεζες αρνούνται να επιστρέψουν και η νέα διάταξη θα τις αναγκάσει να το κάνουν, αφού αν μεσολαβήσει προσφυγή, το ποσό πιθανόν να είναι μεγαλύτερο από την οφειλή.

Παραπλανηση καταναλωτή

Καταναλωτής που θα μπορεί να αποδείξει ότι παραπλανήθηκε από διαφήμιση για δάνειο π.χ. τις επιπλέον χρεώσεις, θα μπορεί να αναπροσαρμόσει τους όρους του δανείου του.

Αντιδράσεις από τις τράπεζες

Οι τράπεζες αντιδρούν έντονα στις παραπάνω ρυθμίσεις και πιέζουν για την απάλειψή τους από το νομοσχέδιο για τις συναλλαγές, στο οποίο μάλιστα πιθανόν θα συμπεριληφθούν διατάξεις και για την ευνοϊκή ρύθμιση χρεών δανειοληπτών. Εξετάζεται, να μπορεί ο δανειολήπτης που κινδυνεύει με εκπλειστηριασμό του σπιτού του, να μπορεί να τον διακόψει 5 ημέρες πριν από την πράξη.  

ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΣΕ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΣΤΗ ΒΗΘΛΕΕΜ


Συνθήματα εναντίον του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Θεόφιλου του Γ΄ φώναξαν Παλαιστίνιοι στις διαδηλώσεις που έγιναν στη Βηθλεέμ σήμερα, που εορτάζονται τα Χριστούγεννα, σύμφωνα με το παλαιό ημερολόγιο…

…Οι διαδηλωτές κατήγγειλαν τους τοπικούς ιεράρχες της Ορθόδοξης Εκκλησίας, και ιδίως τον Πατριάρχη, ότι ξεπουλούν εδάφη προς όφελος του Ισραήλ, ενώ είναι χαρακτηριστικό ότι κατά τους εορτασμούς, παρουσία εκατοντάδων προσκυνητών στην πλατεία των Μάγων, ο χώρος  φρουρούνταν από την παλαιστινιακή αστυνομία.

Σύμφωνα με τον πρόεδρο του Συμβουλίου των αραβικών ορθόδοξων οργανώσεων και υφυπουργό Τουρισμού της παλαιστινιακής κυβέρνησης Μαρουάν Τουμπάσι, ο Πατριάρχης δεν τήρησε την δέσμευσή του να αναστείλλει τις πωλήσεις γης που ανήκουν στο Πατριαρχειο, σε Ισραηλινούς -αιτία που είχε οδηγήσει στην καθαίρεση τον προηγούμενο Πατριάρχη.

Επίσης τον κατηγόρησε ότι προέβη και σε άλλες αγοραπωλησίες.

Οι Παλαιστίνιοι έχουν καταγγείλει τις συμφωνίες αγοραπωλησίας ακινήτων και γης ανάμεσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία και το Ισραήλ, καθώς προσδοκούν να γίνει η ανατολική Ιερουσαλήμ, πρωτεύουσα του μελλοντικού τους κράτους.

ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΔΙΧΩΣ ΤΕΛΟΣ ΣΕ ΝΑΥΑΓΙΟ ΜΕ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ


Αυξάνεται ο αριθμός των θυμάτων που εκβράζονται σε παραλίες της Θράκης, καθώς τις μεσημεριανές ώρες εντοπίστηκαν δύο ακόμη πτώματα  τα στοιχεία των οποίων δεν έχουν γίνει γνωστά ,και διενεργείται νεκροψία.
Χθές πέντε ακόμη πτώματα, δυο ανδρών και τριών γυναικών, εντοπίστηκαν το τελευταίο 24ωρο στη θαλάσσια περιοχή κοντά στη Μάκρη Αλεξανδρούπολης και στα Πετρωτά Ροδόπης…


…Οι λιμενικές αρχές εκτιμούν ότι πρόκειται για λαθρομετανάστες οι οποίοι πνίγηκαν στα ανοιχτά του τριγώνου Αλεξανδρούπολη – Σαμοθράκη – Θάσος, κάτω από αδιευκρίνιστες μέχρι στιγμής συνθήκες, ενώ οι έρευνες συνεχίζονται από ξηρά και από θάλασσα. Συνολικά από τις 31 Δεκεμβρίου μέχρι σήμερα έχουν βρεθεί συνολικά δέκα πτώματα.
Οι άτυχοι λαθρομετανάστες εκτιμάται ότι πνίγηκαν εξαιτίας των ισχυρών ανέμων που επικρατούσαν στην περιοχή, ενώ σύμφωνα με τις αρχές, εικάζεται ότι ταξίδεψαν μέχρι τη χώρα μας με βάρκα, η οποία βούλιαξε. Άγνωστος παραμένει ο συνολικός αριθμός των επιβατών του σκάφους, ενώ το ναυάγιο υπολογίζεται ότι έγινε στις 29 Δεκεμβρίου.

ΣΤΗΝ ΑΛΙΑΡΤΟ Η ΚΟΠΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΗΣ ΠΙΤΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΡΟΒΑΤΟΥ ΑΓΓΡΑΦΩΝ


Ο Πολιτιστικός και εξωραϊστικός σύλλογος Τροβάτου Αγγράφων Ευρυτανίας, διοργανώνει την κοπή της Πρωτοχρονιάτικης πίτας στις 17 Ιανουαρίου 2010 και ώρα 11.00 το πρωί  στη ταβέρνα του Βασίλειου Μπαμπάτσικου  στο «Συνοικισμό Ευρυτάνων».

ΕΟΤΑΖΟΝΤΕΣ 4 ΙΑΝΑΟΥΑΡΙΟΥ


  • Η ΣΥΝΑΞΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ 70 ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
  • ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΖΩΣΙΜΟΣ ο μοναχός και ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ο κομενταρήσιος
  • Ο ΟΣΙΟΣ ΘΕΟΚΤΙΣΤΟΣ ηγούμενος Κουκουμίου
  • Η ΟΣΙΑ ΑΠΟΛΛΙΝΑΡΙΑ η Συγκλητική
  • ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΕΞ ΜΑΡΤΥΡΕΣ
  • Ο ΟΣΙΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ ο νέος
  • ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ και ΕΥΦΗΜΙΑ
  • Ο ΟΣΙΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ ηγούμενος Βατοπεδίου και οι ΔΩΔΕΚΑ ΜΟΝΑΧΟΙ Βατοπεδινοί
  • Ο ΝΕΟΣ ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΟΝΟΥΦΡΙΟΣ
  • Ο ΑΓΙΟΣ ΓΑΪΟΣ ο Μακεδών απόστολος από τους 70
  • Ο ΟΣΙΟΣ ΘΕΟΠΡΟΒΟΣ επίσκοπος Καρπασίας Κύπρου
  • Ο ΟΣΙΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ο Α’ Αρχιεπίσκοπος Ζερβών
  • Ο ΟΣΙΟΣ ΑΧΙΛΛΕΑΣ ο Διάκονος της Λαύρας Κιέβου

Αναλυτικά
Η ΣΥΝΑΞΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ 70 ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
Για τους Αποστόλους αυτούς μας πληροφορεί το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο στο δέκατο κεφάλαιο.
Τους εξέλεξε ο Χριστός ύστερα από τους Δώδεκα για να βοηθούν το έργο Του, πηγαίνοντας αυτοί πρωτύτερα σε κάθε πόλη και τόπο, όπου θα πήγαινε κατόπιν ο Ίδιος. Στον αγώνα αυτό, έπρεπε να καταβάλουν όλη τους τη δραστηριότητα, χωρίς να χάνουν ούτε στιγμή.
Γι’ αυτό τους είπε, ότι ώφειλον να μη σταματούν και να μη χαιρετούν κανένα εις τον δρόμον. Αυτό δε, αποτελεί μάθημα για μερικούς πνευματικούς εργάτες, πού χάνουν άσκοπα ώρες και μέρες φλυαρώντας αντί να διδάσκουν, και σκανδαλίζοντας αντί να οικοδομούν.
Ό Κύριος παρήγγειλε τους εβδομήκοντα Αποστόλους, μήτε βαλάντιο να έχουν μαζί τους, μήτε δισάκιο, ούτε υποδήματα να κρατάνε. Γιατί; Για να φανεί, ότι οι στρατιώτες του Χριστού πρέπει να έχουν αυταπάρνηση και να εξοικειώνονται με όλες τις στερήσεις. Και να δειχθεί ότι ο Θεός με μηδαμινά μέσα κατορθώνει τα μεγαλύτερα και δυσκολότερα έργα. Οι Εβδομήκοντα εξετέλεσαν την αποστολή τους με όλη την ακρίβεια και την πειθαρχία, όταν ο Χριστός ήταν στη γη. Αλλά και υστέρα από την ανάληψή Του και το σχηματισμό της Εκκλησίας Του, έκαναν με ζήλο και αυταπάρνηση όλο το καθήκον τους.
Αυτοί δε ήταν:
  1. Ιάκωβος, ο αδελφός του Κυρίου και υιός Ιωσήφ του μνήστορος.
  2. Σίμων, ο και Συμεών και Κλεόπας υιός Ιωσήφ, αδελφός Ιακώβου και δεύτερος επίσκοπος Ιεροσολύμων.
  3. Ματθίας, ο αντί του προδότου συγκαταριθμηθείς τοις αποστόλοις.
  4. Ιάκωβος, Αλφαίου, ο και αδελφός Ματθαίου.
  5. Ιούδας, ο παρά μεν τω Λουκά Ιακώβου Ιούδας επονομαζόμενος, παρά δε τω Ματθαίω και Μάρκω θαδδαίος και Λεββαίος, αδελφόθεος του Χριστού.
  6. Βαρνάβας, ο και Ίωσης, ο οικειοχείρως γράψας το κατά Ματθαίον ευαγγέλιο και εν Κύπρω τελειωθείς.
  7. Φίλιππος, ο εκ Καισαρείας της Παλαιστίνης, ο βαπτίσας τον Αιθίοπα.
  8. Ανανίας, ο γινόμενος επίσκοπος Δαμασκού, ο και τον Παύλον βαπτίσας.
  9. Ιωσήφ και Ιούοτος και Βαρνάβας, ο σύμψηφος γενόμενος Ματθίου.
  10. Στέφανος, ο πρωτομάρτυς και διάκονος ο λιθοβοληθείς.
  11. Πρόχορος, ο επίσκοπος Νικομήδειας.
  12. Νικάνωρ.
  13. Σίμων, ο επίσκοπος γενόμενος Βόστρων (της Αραβίας).
  14. Παρμένος.
  15. Τίμων, επίσκοπος Βόστρων.
  16. Επαινετός, επίσκοπος Καρθαγένης.
  17. Λουκάς, ουχί ο τας Πράξεις γράψας, αλλά ο Λαοδικείας γενόμενος επίσκοπος.
  18. Αρίσταρχος, επίσκοπος Απαμείας της εν Συρία.
  19. Μάρκος, όν έλεγον Ιωάννην, επίσκοπος εν Βιθλοπόλει.
  20. Ζήνων, επίσκοπος γενόμενος εν Διοσπόλει.
  21. Αριστόβουλος, επίσκοπος Βρετανίας.
  22. Απελλής, επίσκοπος Σμύρνης.
  23. Νάρκισσος, επίσκοπος Αθηνών.
  24. Ηρωδίων, επίσκοπος Ταρσού.
  25. Αγαβος, προφήτης.
  26. Ρούφος, επίσκοπος Θηβών.
  27. Ασύγκριτος, επίσκοπος Υρκανίας.
  28. Φλέγων, επίσκοπος Μαραθώνας.
  29. Ερμής, επίσκοπος Δαλματίας.
  30. Πατροβάς, επίσκοπος Ποτιόλου.
  31. Ερμάς, επίσκοπος Φίλιππουπόλεως.
  32. Αίνος, επίσκοπος Ρώμης.
  33. Γάϊος, επίσκοπος Εφέσου.
  34. Φιλόλογος, επίσκοπος Σινουπόλεως.
  35. Ολυμπάς.
  36. Ηρωδίων.
  37. Αρίσταρχος.
  38. Πούδης.
  39. Τρόφιμος. Οι πέντε ούτοι εμαρτύρησαν μετά του Παύλου εν Ρώμη.
  40. Λούκιος, επίσκοπος Λαοδικείας της Συρίας.
  41. Ιάσων, Επίσκοπος Ταρσού.
  42. Σίλας, επίσκοπος Κορίνθου.
  43. Σιλουανός, επίσκοπος Θεσ/νίκης.
  44. Ανδρόνικος, επίσκοπος Πανονίας.
  45. Κρίσκης, επίσκοπος Καρχηδόνος.
  46. Αμπλίας, επίσκοπος Οδησσού.
  47. Ουρβανός, επίσκοπος Μακεδονίας.
  48. Βαρσαβάς, επίσκοπος Ηράκλειας.
  49. Στάχυς, επίσκοπος Βυζαντίου,
  50. Σωσίπατρος, επίσκοπος Ικονίου.
  51. Έραστος, επίσκοπος Πανεάδος.
  52. Κουάρτος, επίσκοπος Βηρυτού.
  53. Τερέντιος, επίσκοπος Ικονίου.
  54. Απολλώ, επίσκοπος Καισαρείας.
  55. Σωσθένης, επίσκοπος [Κο]λοφωνίας.
  56. Επαφρόδιτος, (ή Επαφράς), επίσκοπος Ανδριάκης (ή Αδριάνης).
  57. Καίσαρ, επίσκοπος Δυρραχίου.
  58. Τυχικός, επίσκοπος Κολοφωνίας.
  59. Μάρκος, ο ανεψιός Βαρνάβα, επίσκοπος Απολλωνιάδος.
  60. Ιούστος, επίσκοπος Ελευθερουπόλεως.
  61. Αρτέμων, επίσκοπος Λύστρας.
  62. Κλήμης, επίσκοπος Σαρδανείας.
  63. Ονησιφόρος, επίσκοπος Κορώνης.
  64. Τυχικός, επίσκοπος Καρχηδόνος
  65. Καρπός, επίσκοπος Βερροίας της Θράκης.
  66. Εύοδος, επίσκοπος Αντιοχείας.
  67. Ζηνάς, επίσκοπος Διοσπόλεως.
  68. Φιλήμων, επίσκοπος Γάζης.
  69. Φορτουνάτος.
  70. Αχαϊκός.
  71. Στεφανάς.
Απολυτίκιο. Ήχος γ’.
Θείας πίστεως, τω αμφιβλήστρω, εζωγρήσατε, εθνών αγέλας, εβδομήκοντα Κυρίου Απόστολοι, προς ευσέβειας την θείαν επίγνωοιν, ως δεδεγμένοι την χάριν του Πνεύματος. Μύσται ένθεοι, Χριστώ τω Θεώ πρεσβεύσατε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.
ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΖΩΣΙΜΟΣ ο μοναχός και ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ο κομενταρήσιος
Σκοταδισμό θεωρούν σήμερα πολλοί… υποτιθέμενοι διανοούμενοι του κόσμου το σωτήριο μήνυμα του Ευαγγελίου του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.
Έγκλημα θεωρούσε τότε το να διδάσκει κάποιος περί αρετής και ο αυτοκράτορας Δομιτιανός, στα χρόνια (81-96) του οποίου έζησε και ο Άγιος Ζώσιμος, στον τόπο της Κιλικίας. Επόμενο ήταν να βρεθεί σε μεγάλη και σκληρή δοκιμασία η χριστιανική Εκκλησία. Σ’ αυτόν το διωγμό, συλλαμβάνεται και ο Ζώσιμος. Βασανίζεται φρικτά, για να αρνηθεί την πίστη του στο Χριστό.
Τα βασανιστήρια όμως, δε μεταβάλλουν καθόλου το φρόνημά του και δεν ελαττώνουν το θάρρος του.
Στην αγριότητα αντιτάσσει ηρωισμό και το πείσμα των δημίων του σπάει μπροστά στην ατέλειωτη υπομονή του.
Αποφασίζουν τότε και τον ρίχνουν για τροφή σ’ ένα λιοντάρι, μέσα σε αμφιθέατρο. Ξαφνικά, κάτι παράδοξο γίνεται μπροστά στα μάτια των θεατών. Μόλις το λιοντάρι πλησιάζει κοντά στο Ζώσιμο, η ορμή του ανακόπτεται. Ήρεμα προχωρεί και κάθεται δίπλα στα πόδια του.
Ο Θεός είχε βάλει στο βλέμμα του τόση δύναμη επιβλητικότητας, χάρης και ελκυστικότητας, που κατάφερε να εξημερώσει το λιοντάρι σαν αρνί.
Το πλήθος δια βοής απαιτεί από τον αυτοκράτορα την απελευθέρωση του Αγίου, πράγμα που έγινε. Ο θρίαμβος αυτός της πίστεως κέρδισε και έναν ειδωλολάτρη, τον Αθανάσιο κομενταρήσιο.
Φεύγοντας και οι δύο σ ένα ορεινό μέρος και αφού έζησαν με αγάπη και συμπροσευχή,  τελείωσαν ειρηνικά τη ζωή τους.
Ο ΟΣΙΟΣ ΘΕΟΚΤΙΣΤΟΣ ηγούμενος Κουκουμίου
Υπήρξε ηγούμενος της Μονής Κουκουμά ή Κουκουμίου ή  Κουκούμης στη Σικελία. Απεβίωσε ειρηνικά.
Απολυτίκιο. Ηχος γ’. Την ωραιότητα.
Κτίσις βασιλείας, Θεού γενόμενος, βίον κατάλληλον, τη κλήσει έσχηκας, ευαρεστήσας τω Θεώ, εν έργοις δικαιοσύνης· όθεν Μοναζόντων σε, ποδηγέτην ανέδειξε, Χριστός ο φιλάνθρωπος, ο δεχθείς τους αγώνας σοι  ώ πρέσβευε υπέρ των βοώντων χαίροις Θεόκτιστε θεόφρον.
Η ΟΣΙΑ ΑΠΟΛΛΙΝΑΡΙΑ η Συγκλητική
Έζησε τον 5ο αιώνα μετά Χριστόν. Κόρη του Ανθεμίου, ανώτατου διοικητικού άρχοντα της Ρώμης.
Η Απολλιναρία, φημισμένη για την ωραιότητα και τη φρόνησή της, είχε θερμή πίστη και ολόψυχη αφοσίωση στον Χριστό. Κάποτε της δόθηκε η ευκαιρία και πήγε στους Αγίους Τόπους στην Ιερουσαλήμ, μαζί με πολλά χρήματα, δούλες και δούλους, για να προσκυνήσει.
Μετά τις πρώτες άγιες συγκινήσεις της, θεώρησε χρέος της να απελευθερώσει όλους τους δούλους, αφού τους εφοδίασε με τα ανάλογα χρήματα. Αυτή, μαζί με έναν γέροντα υπηρέτη, πήγε στην Αλεξάνδρεια.
Εκεί με πολύ θεοσέβεια και καθαρότητα, ζούσε το μοναχικό βίο. Έγινε φημισμένη στους γυναικείους μοναστηριακούς κύκλους και πολλές γυναίκες πήγαιναν και συμβουλεύονταν από τη φρόνηση και τη μεγάλη της αρετή. Κάποτε μάλιστα, αρρώστησε από ακάθαρτο πνεύμα η αδελφή της.
Τότε η Απολλιναρία πήγε στη Ρώμη και με τις προσευχές της, η θεία χάρη θεράπευσε την αδελφή της.
Όλοι τότε προσπάθησαν να την κρατήσουν κοντά τους. Αυτή όμως, αποχαιρέτησε συγκινητικά τους δικούς της και επέστρεψε στο ησυχαστήριό της, όπου ειρηνικά παρέδωσε το πνεύμα της.
ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΕΞ ΜΑΡΤΥΡΕΣ
Απεβίωσαν ειρηνικά (αν και στους Συναξαριστές αναφέρονται σαν μάρτυρες).
Ο ΟΣΙΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ ο νέος
Κείται πλησίον του αγίου Μωκίου.
ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ και ΕΥΦΗΜΙΑ*
Γίνεται απλή αναφορά των ονομάτων τους χωρίς κανένα βιογραφικό στοιχείο.
Ο ΟΣΙΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ ηγούμενος Βατοπεδίου και οι ΔΩΔΕΚΑ ΜΟΝΑΧΟΙ Βατοπεδινοί
Ο οσιομάρτυρας Ευθύμιος και οι δώδεκα μοναχοί της Μονής Βατοπεδίου, μαρτύρησαν το 1280 κατά τον διωγμό στο Άγιο Όρος, από τους φιλοπαπικούς, τον βασιλιά Μιχαήλ Παλαιολόγο και Πατριάρχη Ιωάννη Βέκκο.
Καταδίωξαν λοιπόν τους μοναχούς και άλλους μεν βασάνισαν, τον δε ηγούμενο της Μονής Βατοπεδίου Ευθύμιο, που είχε πρωτοστατήσει στη διαμαρτυρία κατά της ένωσης με τους παπικούς, έπνιξαν στη θάλασσα. Ενώ συγχρόνως δώδεκα άλλους αδελφούς της ιδίας Μονής απαγχόνισαν.
Ο ΝΕΟΣ ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΟΝΟΥΦΡΙΟΣ
Γεννήθηκε στο χωριό Κάμπροβα του Μεγάλου Τυρνάβου.
Ο πατέρας του ονομαζόταν Δέτζιο, αργότερα έγινε μοναχός με το όνομα Δανιήλ.
Η μητέρα του ονομαζόταν Άννα.
Το πρώτο όνομα του νεομάρτυρα αυτού ήταν Ματθαίος και οι ευσεβείς και πλούσιοι γονείς του τον μεγάλωναν με χριστιανοπρέπεια. Κάποτε λοιπόν, όταν ήταν οκτώ ετών, οι γονείς του τον μάλωσαν για κάποια του αταξία και αυτός θυμωμένος είπε μπροστά σε Τούρκους ότι θα τουρκέψει.
Τότε με χίλια βάσανα οι γονείς του κατόρθωσαν να αποτρέψουν την περιτομή του. Όταν μεγάλωσε ο Ματθαίος πήγε στο Άγιο Όρος στη Μονή Χιλιανδαρίου, όπου χειροτονήθηκε διάκονος με το όνομα Μανασσής.
Αλλά οι τύψεις από το παιδικό εκείνο περιστατικό τον έκαναν να αγωνίζεται με αυστηρή νηστεία και προσευχή για να εξιλεωθεί στον Θεό. Αργότερα αποφάσισε να ομολογήσει τον Χριστό μπροστά στους άπιστους και να υποστεί μαρτυρικό θάνατο. Πήγε λοιπόν στη σκήτη του Τιμίου Προδρόμου, όπου δοκιμάστηκε για 4 μήνες από τον πνευματικό Νικηφόρο και κατόπιν έγινε μεγαλόσχημος μοναχός με το όνομα Ονούφριος.
Έπειτα με την ευλογία του πνευματικού του και αφού πήρε σαν συνοδό του κάποιο Γρηγόριο Πελοποννήσιο, πήγε στη Χίο.
Εκεί αφού και πάλι προετοιμάστηκε κατάλληλα, φόρεσε ρούχα Αγαρηνών και πήγε στο κριτήριο, όπου μπροστά σε πολλούς αγάδες με θάρρος ομολόγησε τον Χριστό και αναθεμάτισε τον μουσουλμανισμό. Και έριξε κάτω το πράσινο σαρίκι που φορούσε.
Τα βασανιστήρια που ακολούθησαν ήταν ανελέητα και φρικτά.
Τελικά πέθανε αφού τον μαχαίρωσαν οι βασανιστές του, στις 4 Ιανουαρίου 1818, ημέρα Παρασκευή και ώρα 3 μ.μ. Το Ιερό του λείψανο οι Τούρκοι το έριξαν στη θάλασσα. Ακολουθία και βιογραφία του Αγίου συνέγραψε ο Ονούφριος Ιβηρίτης, που εκδόθηκε στην Αθήνα το 1862.
Ο ΑΓΙΟΣ ΓΑΪΟΣ ο Μακεδών απόστολος από τους 70
Από ορισμένους Συναξαριστές αναφέρεται σαν Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης (;). Επίσης αναφέρεται ότι ήταν συνοδός του απ. Παύλου, συνελήφθη με τον Αρίσταρχο από τον όχλο της Εφέσου κατά την υποκινηθείσα ταραχή του Δημητρίου.
Η μνήμη του Αγίου αυτού επαναλαμβάνεται και την 5η Νοεμβρίου.
Ο ΟΣΙΟΣ ΘΕΟΠΡΟΒΟΣ επίσκοπος Καρπασίας Κύπρου ( 4ος αϊ.)
Ο ΟΣΙΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ο Α’ Αρχιεπίσκοπος Ζερβών (1276-1286)
Ο ΟΣΙΟΣ ΑΧΙΛΛΕΑΣ ο Διάκονος της Λαύρας Κιέβου (Ρώσος-14ος αϊ.)

 

ΕΟΡΤΑΖΟΥΝ 3 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ


 ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΜΑΛΑΧΙΑΣ
    Ο ΑΓΙΟΣ ΓΟΡΔΙΟΣ
    Ο ΟΣΙΟΣ ΠΕΤΡΟΣ ο σημειοφόρος ο εν Αγίω Ζαχαρία Ατρώας
    ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΜΗΤΗΡ και τα δύο ΤΕΚΝΑ
    Ο ΟΣΙΟΣ ΑΚΑΚΙΟΣ ο Θαυματουργός
    Η ΑΓΙΑ ΘΩΜΑΪΣ Η ΛΕΣΒΙΑ
    Η ΑΓΙΑ ΓΕΝΕΒΙΕΒΗ ΤΩΝ ΠΑΡΙΣΙΩΝ

 Αναλυτικά

 Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΜΑΛΑΧΙΑΣ

Ο Απ. Παύλος, στην προς Εβραίους επιστολή του, τονίζει ότι «οι άγγελοι είναι υπηρετικά πνεύματα, που δεν ενεργούν με δική τους πρωτοβουλία, αλλά αποστέλλονται από το Θεό να υπηρετήσουν εκείνους που θα κληρονομήσουν την αιώνια ζωή».

Ένας τέτοιος απεσταλμένος άγγελος, επίγειος όμως, ήταν και ο προφήτης Μαλαχίας, ένας από τους 12 μικρούς λεγόμενους προφήτες.

Γεννήθηκε από τη φυλή του Λευΐ, εν Σοφαίς κατά τους χρόνους που επέστρεψαν οι Εβραίοι στην Ιερουσαλήμ από την αιχμαλωσία της Βαβυλώνας.

Πήρε το όνομα Μαλαχίας – που ελληνικά σημαίνει άγγελος για τρεις λόγους: Πρώτον, διότι, όσα προφήτευε, αμέσως τα επιβεβαίωνε στο λαό θείος άγγελος. Και το παράδοξο ήταν ότι τον άγγελο δεν τον έβλεπαν οι ανάξιοι, αλλά μόνο οι άξιοι, τη φωνή του όμως, την άκουγαν και οι άξιοι και οι ανάξιοι.

Ο δεύτερος λόγος γι’ αυτή του την ονομασία ήταν ότι ή όλη σωματική του εμφάνιση είχε τέλεια αρμονία και μεγαλοπρέπεια.

Ο τρίτος λόγος και σπουδαιότερος ήταν ότι, από νέος ακόμα, έκανε ζωή ενάρετη και ηθικά άμεμπτη.

Αυτό το απέδειξε, όταν βρέθηκε στη θέση να ελέγξει και πραγματικά, ήλεγξε με σφοδρότητα τον ίδιο του το λαό και τους Ιερείς ακόμα του Ισραήλ, για τις ανομίες και τις ασέβειές τους.

Ο Θεός αξίωσε τον προφήτη Μαλαχία να προφητεύσει και τον ερχομό του Προδρόμου του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, για την προπαρασκευή του έργου Του. Έτσι, η ζωή του προφήτη μας δείχνει, πως κάποιος μπορεί να γίνει επίγειος άγγελος, με τη χάρη του Θεού.

Ο προφήτης Μαλαχίας πέθανε ειρηνικά, σχετικά νέος και τάφηκε στο τόπο των πατέρων του.

Απολυτίκιο. Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.

Αγγελώνυμον κλήσιν πλουτήσας ένδοξε, αγγελομίμητον βίον επολιτεύσω εν γη, Μαλαχία Προφητών το ακροθίνιον όθεν Αγγέλους εαχηκώς, συλλαλούντας νοερώς, επλήσθης άθλου δόξης και των μελλόντων την γνώσιν, διατυποίς προς φωτισμόν ημών.

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΟΡΔΙΟΣ

Ό Άγιος Γόρδιος καταγόταν από την Καισαρεία της Καππαδοκίας και ήταν διακεκριμένος αξιωματικός του στρατού του αυτοκράτορα της Ανατολής Λικινίου, ο οποίος το 314 ήλθε σε πόλεμο μετά του Μ. Κωνσταντίνου. Και επειδή ο Κων/νος έδειχνε φανερή συμπάθειά προς τους Χριστιανούς, ο Λικίνιος αποφάσισε να περιποιηθεί τους ειδωλολάτρες με την προοπτική να τους κινήσει κάποια μέρα εναντίον του αντιπάλου του.

Γι’ αυτό, έδιωξε από την Αυλή και το στρατό, όλους τους χριστιανούς και διέταξε να κλείσουν και να γκρεμισθούν πολλές εκκλησίες. Επέβαλε μάλιστα, αυστηρές ποινές σ’ όλους όσους αντιστέκονταν.

Τότε λοιπόν απομακρύνθηκε και ο Γόρδιος από το στρατό. Αποσύρθηκε σ’ ένα όρος, όπου περνούσε τον καιρό του με προσευχή, μελέτη και σωματική εργασία.

Αλλά οι πληροφορίες που έπαιρνε ήταν, ότι ο Λικίνιος επέμενε στις σκληρές διώξεις κατά των χριστιανών.

Κατέβηκε λοιπόν μια νύχτα με την απόφαση να φωνάξει εναντίον της αδικίας και υπέρ του Χριστού.

Να στιγματίσει τη διαγωγή του αυτοκράτορα, ο οποίος έκανε τόσο ανίερη κατάχρηση της εξουσίας του εναντίον όχι μόνο της αλήθειας, αλλά και του ιερότατου δικαιώματος της θρησκευτικής ελευθερίας.

Έτσι λοιπόν, κάποια μέρα που όλοι οι επίσημοι ήταν μαζεμένοι στο θέατρο, ο Γόρδιος έκανε πράξη όλα τα παραπάνω, με αποτέλεσμα να αποκεφαλισθεί επί τόπου.

Απολυτίκιο. Ηχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε

Τω ζήλω της πίστεως, πυρποληθείς την ψυχήν, αυτόκλητος ώρμηοας, εν τω οταδίω σοφέ, και χαίρων ηγώνισαι΄ όθεν τοις εξ αυχένας, οχετοίς των αιμάτων, έσβεσας Αθλοφόρε, της κακίας την φλόγα, διό σε ο Ζωοδότης, Γόρδιε εδόξασε.

Ο ΟΣΙΟΣ ΠΕΤΡΟΣ ο σημειοφόρος ο εν Αγίω Ζαχαρία Ατρώας

Ο Πέτρος αυτός ήταν ασκητής στα ανατολικά μέρη της Προποντίδας, όπου βρισκόταν και η Ατρώα. Δεν έχει καμιά σχέση με τον Άγιο Πέτρο τον σημειοφόρο τον επίσκοπο Αργούς.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΜΗΤΗΡ και τα δύο ΤΕΚΝΑ

Μαρτύρησαν δια πυρός.

Ο ΟΣΙΟΣ ΑΚΑΚΙΟΣ ο Θαυματουργός

Αναφέρεται στον Παρισινό Κώδικα 361 Coislin φ. 88.

Αυτός ασκήτευσε στο όρος Λάτριο και μαζί με άλλους ίδρυσε τη Λαύρα της Υπεραγίας Θεοτόκου του Μυρσινώνος.

Η ΑΓΙΑ ΘΩΜΑΪΣ Η ΛΕΣΒΙΑ

Γεννήθηκε στη Λέσβο μεταξύ των ετών 910-913.

ΟΙ γονείς της, Μιχαήλ και Καλή, ήταν ευσεβέστατοι, έντιμοι και ευκατάστατοι. Τη στέρηση παιδιού την αντιμετώπιζαν «πενθούντες και σκυθρωπάζοντες», αλλά και με την ελπίδα ότι θα αποκτούσαν παιδί και για τούτο δεν έπαυαν να προσεύχονται.

Τέλος, Η Παναγία με θείο όνειρο προειδοποίησε την Καλή ότι όχι μόνο θα αποκτούσε παιδί, αλλά ότι τούτο θα ξεχώριζε σε πλούτο χαρισμάτων και αγιότητα. Πραγματικά, απόκτησαν κόρη, που την ονόμασαν Θωμαΐδα, που καθώς μεγάλωνε ξεχώριζε για τα χαρίσματα που είχε και την ομορφιά της.

Αν και δεν είχε καμιά διάθεση για γάμο αλλά’ απ’ εναντίας θαύμαζε τη μοναστική ζωή, πειθαρχώντας στη θέληση και επιθυμία των γονιών της, πανδρεύτηκε, μεταξύ των ετών 934-937, σε ηλικία 24 ετών, κάποιον Στέφανο, που έγινε γι’ αυτήν «ακάνθινος στέφανος» για όλη τη ζωή της. Ενώ αυτή ήταν τόσο καλή, τόσο ενάρετη, ώστε την ήξεραν όλοι σαν υπόδειγμα συζύγου, υπέφερε φοβερά από τη βάναυση συμπεριφορά του βαρβάρου συζύγου της, που καθημερινά εύρισκε ευκαιρία να την πληγώνει στο σώμα και στην ψυχή με ξυλοδαρμούς, ραπίσματα, κλωτσιές ακόμα και στο στόμα της, να την καίει, να της ανοίγει πληγές σ’ όλο της το σώμα.

Και η Θωμαΐς, αντιμετώπιζε όλη αυτή τη μαρτυρική κατάσταση με την προσευχή, την υπομονή και την αγαθοεργία. Πολύ σύντομα η πίστη και η αγιότητα της Θωμαϊδος ευλογήθηκε από το Θεό, που της έδωκε τη χάρη να κάνει και θαύματα, όταν ζητούσε με τις θερμές προσευχές της τη βοήθειά Του για ανθρώπους που υπέφεραν. Έπειτα από δέκα τριών ετών μαρτυρική συζυγική ζωή, απέθανε η Θωμαΐς σε ηλικία τριάντα οκτώ ετών.

Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε

Τας θλίψεις του βίου σου, ως ηροσφοράν λογικήν, Χριστώ προσενένκασα, την των θαυμάτων ισχύν, Οσία, αντείληφας. Όθεν ως συζυγίας, υποτύπωσιν θείαν, μέλπομεν Θωμαΐς σε και πιστώς σοι βοώμεν Χαίρε της νήσου Λέσβου, σεμνόν εγκαλλώπισμα.

Η ΑΓΙΑ ΓΕΝΕΒΙΕΒΗ ΤΩΝ ΠΑΡΙΣΙΩΝ

Λεπτομέρειες για τη ζωή αυτής της αγίας της ορθοδοξίας, μπορεί να βρει ό αναγνώστης στο βιβλίο «Ή εν Ορθοδοξία Ηνωμένη Ευρώπη» του Γ.Ε. Πιπεράκη, Έκδ. Έπτάλοφος», Αθήναι 1997.

ΕΟΡΤΕΣ 2ας ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ


Ο ΑΓΙΟΣ ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ Πάπας Ρώμης
  Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΑΓΕΝΗΣ ιερομάρτυρης
  Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΠΕΜΠΤΟΣ
  Η ΑΓΙΑ ΘΕΟΔΟΤΗ μητέρα των Αγ. Αναργύρων
 Ο ΟΣΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ ο κωφός
 Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ μάρτυρας εξ Άγκυρας
 Ο ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΓΙΟΣ
Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΠΙΣΤOΣ
Ο ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ ο Α’ Αρχιεπίσκοπος Κων/πολεως
 Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ή Ζώρζης ή Γκιουρτζής ο Ίβηρ
 Ο ΟΣΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ του Σάρωφ
 Ο ΟΣΙΟΣ ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ Ρώσος της Λαύρας του Κιέβου

 Αναλυτικά

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ Πάπας Ρώμης

Με τη Δυτική Εκκλησία έχουμε κοινούς αρκετούς αγίους, μέχρι το χωρισμό της από την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Ένας απ’ αυτούς είναι και ό Σίλβεστρος.

Ο Άγιος αυτός ήταν γιος του Ρουφίνου, γεννημένος στη Ρώμη.

Από μικρή ηλικία εισχωρεί στους κόλπους της Εκκλησίας. Σε ηλικία δε τριάντα χρόνων χειροτονείται από τον Πάπα Μαρκελίνο· γίνεται Πάπας το 314 και διαδέχεται τον Άγιο Μελχιάδη ή Μιλτιάδη.

Ενδιαφέρθηκε και πολέμησε πολύ την αίρεση του Αρείου και θέσπισε τους λειτουργικούς κανόνες για τον καθαγιασμό του μύρου του αγίου χρίσματος. Αλλά μεταξύ των καλύτερων έργων του πάπα Σιλβέστρου, ξεχωρίζει το έργο της μέριμνας για τη βιοτική συντήρηση των φτωχότερων κληρικών και των μοναχών γυναικών, ώστε οι άνθρωποι αυτοί της πνευματικής διακονίας και προσευχής να μην αποσπώνται από το κυρίως έργο τους.

Ο Αγ. Σίλβεστρος πέθανε ειρηνικά σε βαθιά γεράματα, την 31η Δεκεμβρίου του 335 μ.Χ.

Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Στολήν ενδυσάμενος, Ιεραρχίας πιστώς, αμέμπτως ιέρευσας, τω επί πάντων Θεώ, Πατήρ ημών Σίλβεστρε’ έχων γαρ πολιτεία, συνεκλάμποντα λόγον, θαύμασιν εβεβαίους, ευσέβειας την δόξαν, δι’ ης ουρανίου δόξης, ώφθης συμμέτοχος.

Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΑΓΕΝΗΣ ιερομάρτυρας

Ό άγιος Ιερομάρτυρας Θεαγένης ήταν επίσκοπος της πόλης Πάριο· την ονομασία της πήρε επειδή είχε κτισθεί από τους Πάριους, κατοίκους της νήσου Πάρου.

Η πόλη αυτή βρισκόταν μεταξύ της Κυζίκου και της Λαμψάκου. Αυτός λοιπόν οδηγήθηκε στον Τριβούνο Ζηλικίνθιο και ομολόγησε τον Χριστό Θεό αληθινό. Οπότε τον έδειραν ανελέητα και αφού τον έδεσαν χειροπόδαρα, τον έριξαν στο βυθό της θάλασσας. Έτσι τελείωσε το δρόμο του μαρτυρίου και πήρε από τον Κύριο το αμάραντο στεφάνι της αιώνιας δόξας.

Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΠΕΜΠΤΟΣ

Απεβίωσε ειρηνικά.

Η ΑΓΙΑ ΘΕΟΔΟΤΗ μητέρα των Αγ. Αναργύρων

Ήταν μητέρα των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού (βλ. 1 Νοεμβρίου). Απεβίωσε ειρηνικά.

Ο ΟΣΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ ο κωφός

 Ήταν ασκητής και έζησε ζωή όσια. Απεβίωσε ειρηνικά

Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ μάρτυρας εξ Άγκυρας

Ό Άγιος αυτός μαρτύρησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Ιουλιανού του Παραβάτη (360-363 μ.Χ.).

Κατηγορήθηκε ότι πίστευε στον Χριστό και προσπαθούσε να παρασύρει στη χριστιανική πίστη ειδωλολάτρες. Βασανίστηκε από τον διοικητή της Αγκύρας Σατουρνίνο και τα βασανιστήρια επαναλήφθηκαν στην Κωνσταντινούπολη. Από ‘κει τον έστειλαν δέσμιο στην Καισαρεία, όπου τον καταδίκασαν σε θηριομαχία.

Σε κάποια εθνική (ειδωλολατρική) γιορτή λοιπόν, έστησαν απέναντι του ένα κλουβί, από’ όπου εξόρμησε μια πεινασμένη λέαινα.

Ο μάρτυρας δεν θηριομάχησε. Σε στάση θερμής προσευχής κατασπαράχθηκε από το θηρίο.

ΟΙ συγγενείς του παρέλαβαν τα λίγα εναπομείναντα λείψανά του και τα έθαψαν με τιμές. Μετά από λίγο καιρό στην πόλη του μαρτυρίου του, κτίσθηκε εκκλησία στο άγιο όνομά του.

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΓΙΟΣ

Μαρτύρησε δια ξίφους.

Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΠΙΣΤΟΣ

Μαρτύρησε δια λιθοβολισμού.

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ ο Α’ Αρχιεπίσκοπος Κων/πολης

Καταγόταν από την Αντιόχεια· επονομάσθηκε Ιεροσολυμίτης, επειδή έμεινε αρκετό καιρό στην αγία Πόλη. Από εκεί ήλθε και μόνασε στην Κων/πολη.

Υστερούσε σε γραμματική μόρφωση.

Τον στόλιζε όμως άδολη ευσέβεια και βαθιά και ειλικρινής αρετή και τον αγαπούσαν για την ευθύτητά του, χαρακτήρα του και την απλότητα των ηθών του. Όταν στις 2 Αυγούστου 1075 πέθανε ο Πατριάρχης Ιωάννης ο Η’, ο αυτοκράτωρ Μιχαήλ Δούκας έφερε στο θρόνο τον Κοσμά, αν και ήταν ήδη πολύ γέρος.

Επί της πατριαρχείας του, η αρχιεπισκοπή Πατρών προήχθη σε Μητρόπολη με τρεις επισκοπές στη δικαιοδοσία της.

Επίσης ο ίδιος – ο Κοσμάς – χειροτόνησε και έστειλε το 1080 Μητροπολίτη Ρωσίας τον Έλληνα Ιωάννη, άνδρα κάτοχο μεγάλης μόρφωσης και πολλών αρετών. Οι δυσκολίες όμως της διοίκησης της πατριαρχείας, έκαναν τον απλοϊκό χαρακτήρα του Κοσμά, να επιθυμήσει την ησυχία και τη γαλήνη της πρώην μοναχικής του ζωής.

Γι’ αυτό λοιπόν, στις 8 Μαΐου του 1081, αφού λειτούργησε στο ναό του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, έφυγε μαζί με τον υπηρέτη του και αποσύρθηκε στη Μονή Καλλίου στην Κων/πολη. Μάταια τον παρακάλεσαν να επιστρέψει. Αυτός έμενε αμετάπειστος και πέθανε στη Μονή εκείνη.

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ή Ζώρζης ή Γκιουρτζής ο Ίβηρ

Στην καταγωγή ήταν Ίβηρ.

Σε νεαρή ηλικία τον αγόρασε κάποιος Τούρκος για σκλάβο και αφού του έκανε περιτομή, του έδωσε το όνομα Σαλής, Μετά τον θάνατο του αφέντη του, παρέμεινε στη Μυτιλήνη, άγαμος και ζούσε ειρηνικά σε κάποιο εργαστήρι, πουλώντας και αγοράζοντας διάφορα είδη.

Κάποια μέρα και σε ηλικία πάνω από 70 χρονών, ο Γεώργιος παρουσιάστηκε αυθόρμητα μπροστά στον κριτή και πέταξε μπροστά του το σαρίκι που φορούσε στο κεφάλι του και ομολόγησε τον Χριστό.

Παρά τις κολακείες και τους φοβερισμούς, τη διαπόμπευση μέσα στους δρόμους και τα χτυπήματα με ξύλα και μαχαίρια, ο Γεώργιος παρέμεινε αμετάθετος, ομολογώντας την πίστη των πατέρων του. Τέλος, οδηγήθηκε από τους δημίους του στην τοποθεσία Παρμά-Καπού, όπου και έλαβε μαρτυρικό τέλος δι’ αγχόνης.

Ήταν 2 Ιανουαρίου 1770.

Ο δε Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, τοποθετεί το μαρτύριο του Ζώρζη το έτος 1777.

Ο ΟΣΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ του Σάρωφ

Ο Όσιος Σεραφείμ, ο στάρετς του Σάρωφ, γεννήθηκε στην πόλη Κούρσκ της Ρωσίας από θεοσεβείς και εύπορους γονείς, τον Ισίδωρο, πού ήταν έμπορος και την Αγάθη Μοσνίν, στις 19 Ιουλίου 1759. Το πρώτο του όνομα ήταν Πρόχορος.

Σε ηλικία τριών ετών έχασε τον πατέρα του και ή ευλαβική μητέρα του, του μετέδωσε τη χριστιανική ευσέβεια και την αγάπη στη λειτουργική ζωή.

Σε ηλικία 10 ετών μελετούσε τις θείες Γραφές και έδειχνε εξαίσια προσωπικότητα. Υπέφερε από επικίνδυνη αρρώστια, που θαυματουργικά θεραπεύτηκε από την Παναγία. Δέκα επτά ετών εγκατέλειψε τον κόσμο και κατέληξε σε μια Μονή στην έρημο του Σάρωφ.

Στο 27ο έτος της ηλικίας του, στις 18-8-1786, αξιώθηκε να καρεί μοναχός με το όνομα Σεραφείμ. Μετά ενάμιση χρόνο έγινε ιεροδιάκονος και το 1793, 35 χρονών, χειροτονήθηκε ιερομόναχος. Λίγο αργότερα εγκατέλειψε το κοινόβιο και άρχισε αυστηρή πνευματική ασκητική ζωή, σε ασκητήριο βαθιά στην έρημο του Σάρωφ.

Για τους υψηλούς του αγώνες και τη θεάρεστη ζωή του, αξιώθηκε από τον Θεό το χάρισμα της διορατικότητας και της θαυματουργίας. Η υπερούσια ζωή του άφησε εποχή, ιδιαίτερα στη Ρωσία.

Δίδαξε και έφερε στο δρόμο της σωτηρίας πολλούς. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του, η απέραντη αγάπη που έτρεφε στα πλάσματα του Θεού και ιδιαίτερα στον άνθρωπο, καθώς επίσης και η χωρίς όρια ταπεινοφροσύνη του. Απεβίωσε ειρηνικά τη Δευτέρα 2 Ιανουαρίου 1833, σε ηλικία 74 ετών.

Και μετά τη μακάρια κοίμησή του, ο όσιος Σεραφείμ επιτελούσε θαύματα και θεράπευε όλους, όσοι με πίστη απευθύνονταν σ’ αυτόν. Στις 19 Ιουλίου 1903, έγινε πανηγυρική ανακήρυξή του σε Άγιο, παρουσία του τότε Τσάρου, της Τσαρίνας, πολλών μελών της τσαρικής οικογένειας και χιλιάδων λαού. Την ήμερα αυτή έγιναν πολυάριθμες θεραπείες.  Εικόνες του Αγίου – Επέτειος 100 χρόνων, από την κοίμηση του Οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ

Απολυτίκιο. Ήχος δ . Ταχύ προκατάλαβε.

Χριστώ εκ νεότητας ακολουθήσας θερμώς, ευχαίς και δεήσεσιν, εν τη ερήμω Σαρώφ, ως άσαρκος ήσκησας · όθεν του Παρακλήτου, δεδεγμένος την χάριν, ώφθης της Θεοτόκου, θεοφόρος θεράπων διό σε μακαρίζομεν, Σεραφείμ πάτερ όσιε.

Ο ΟΣΙΟΣ ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ (Ρώσος)

της Λαύρας του Κιέβου (+ 12ος αι.)

ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΤΟΜΗΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ


Η ΠΕΡΙΤΟΜΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
 Ο ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
 Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΟΤΟΣ
 Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ επίσκοπος Ναζιανζού πατέρας του αγίου Γρηγορίου θεολόγου   Ο ΟΣΙΟΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ηγούμενος Τριγλίας
  Ο ΑΓΙΟΣ ΠΕΤΡΟΣ ο Πελοποννήσιος

 Αναλυτικά

Η ΠΕΡΙΤΟΜΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

 Ο Μωσαϊκός νόμος, διέταζε την περιτομή των αρσενικών παιδιών (‘Εξοδ. ΙΒ’ 43-49), (Γεν. ΙΖ’ 9-19), η οποία γινόταν κατά την ογδόη ημέρα από αυτή της γέννησης του παιδιού (Λευιτ. ΙΓ’ 3).

Η τελετή αυτή έπαιρνε μέρος μέσα σε κτίριο της Συναγωγής, το πρωί, παρουσία δέκα τουλάχιστον προσώπων. Έτσι και η περιτομή του βρέφους Ιησού έγινε στη Συναγωγή της Βηθλεέμ.

Η χειροποίητος αυτή περιτομή στο σώμα ήταν τύπος, που συμβόλιζε την περιτομή της καρδιάς, ενεργούμενης απ’ ευθείας υπό του Θεού (Δευτ. Γ 16, Λ’6). Για τη δεύτερη αυτή περιτομή, την αχειροποίητο, ο απ. Παύλος διδάσκει: «Περιετμήθητε περιτομή αχειροποιήτω εν τη απεκδυθεί του σώματος των αμαρτιών της σαρκός, εν τη περιτομή του Χριστού, συνταφέντες αυτώ εν τω βαπτίσματι» (Κολ. Β’ 11-12).

Δηλαδή, λέει ο απ. Παύλος, περιτμηθήκατε και με περιτομή πνευματική, που ενεργείται απ’ το Άγιο Πνεύμα. Και συνίσταται στο γδύσιμο και την αποβολή του σώματος, που δούλεψε στις αμαρτίες της σάρκας. Το γδύσιμο δε αυτό είναι η περιτομή, που πήρατε από τον Χριστό, όταν θαφτήκατε μαζί Του, δια του Αγίου Βαπτίσματος. Το Βρέφος όμως της φάτνης, αφού γεννήθηκε με τον Παλαιό Νόμο, έπρεπε να υποβληθεί και Αυτό στον τύπο, ο οποίος είχε δικαίωμα να ισχύει μέχρι της καταργήσεως του.

Απολυτίκιο.   Ηχος α’. Του λίθου σφραγισθέντος

Μορφήν αναλλοιώτως ανθρωπίνην προσέλαβες, Θεός ων κατ’ ουσίαν πολυεύσπλαγχνε Κύριε και νόμον εκπληρών περιτομήν, θελήσει καταδέχη σαρκικήν, ίνα παύσης τα σκιώδη και περιέλης το κάλυμμα των παθών ημών. Δόξα τη αγαθότητι τη  ση, δόξα τη ευσπλαγχνία σου, δόξα τη ανεκφράστω Λόγε συγκαταβάσει σου.

Ο ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

«… τα των ανθρώπων ήθη κατεκόσμησας». – Με τη φράση αυτή, το απολυτίκιο, απόλυτα επιτυχημένα, τονίζει την κοινωνική προσφορά του Άγιου Βασιλείου, που με τη θεία διδασκαλία του στόλισε με αρετές τα ήθη και τη ζωή των ανθρώπων.

Ο Μέγας αυτός πατέρας και διδάσκαλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας γεννήθηκε το 329, κατ’ άλλους το 330 μ.Χ. στη Νεοκαισάρεια του Πόντου, σύμφωνα με τα γραφόμενα του φίλου του Αγ. Γρηγορίου του Θεολόγου. Τα δε εγκυκλοπαιδικά λεξικά αναφέρουν σαν πατρίδα του Μ. Βασιλείου την Καισαρεία της Καππαδοκίας.

Οι γονείς του Βασίλειος (και αυτός), που καταγόταν από την Νεοκαισάρεια του Πόντου και Εμμέλεια, που καταγόταν από την Καππαδοκία, αν και κατά κόσμον ευγενείς και πλούσιοι, είχαν συγχρόνως και ακμαιότατο χριστιανικό φρόνημα.

Αυτοί μάλιστα έθεσαν και τις πρώτες -καθοριστικής σημασίας-πνευματικές βάσεις του Αγίου.

Με εφόδιο αυτή τη χριστιανική ανατροφή, ο Βασίλειος αρχίζει μια καταπληκτική ανοδική πνευματική πορεία. Έχοντας τα χαρίσματα της ευστροφίας και της μνήμης, κατακτά σχεδόν όλες τις επιστήμες της εποχής του. Και το σπουδαιότερο, κατακτά τη θεία θεωρία του Ευαγγελίου, που την κάνει αμέσως πράξη με την αυστηρή ασκητική ζωή του. Ας αναφέρουμε όμως, περιληπτικά, την πορεία των δραστηριοτήτων του. Μετά τις πρώτες του σπουδές στην Καισαρεία και κατόπιν στο Βυζάντιο, επισκέφθηκε, νεαρός ακόμα, την Αθήνα, όπου επί τέσσερα χρόνια συμπλήρωσε τις σπουδές του, σπουδάζοντας φιλοσοφία, ρητορική, γραμματική, αστρονομία και ιατρική, έχοντας συμφοιτητές του τον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό (τον θεολόγο) και τον Ιουλιανό τον Παραβάτη.

Από την Αθήνα επέστρεψε στην Καισαρεία και δίδασκε την ρητορική τέχνη. Αποφάσισε όμως, να ακολουθήσει τη μοναχική ζωή και γι’ αυτό πήγε στα κέντρα του ασκητισμού, για να διδαχθεί τα της μοναχικής πολιτείας στην Αίγυπτο, Παλαιστίνη, Συρία και Μεσοποταμία. Όταν επέστρεψε, αποσύρθηκε σε μια Μονή του Πόντου, αφού έγινε μοναχός και ασκήθηκε εκεί με κάθε αυστηρότητα για πέντε χρόνια (357-362). Ήδη τέλεια καταρτισμένος στην Ορθόδοξη Πίστη, χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος από τον επίσκοπο Καισαρείας Ευσέβιο. Ο υποδειγματικός τρόπος της πνευματικής εργασίας του δεν αργεί να τον ανεβάσει στο θρόνο της αρχιεροσύνης, διαδεχόμενος τον Ευσέβιο στην επισκοπή της Καισαρείας (370). Με σταθερότητα και γενναίο φρόνημα, ως αρχιερέας έκανε πολλούς αγώνες για την Ορθόδοξη Πίστη. Με τους ορθόδοξους λόγους που συνέγραψε, κατακεραύνωσε τα φρονήματα των κακοδόξων.

Στους αγώνες του κατά του Αρειανισμού αναδείχτηκε αδαμάντινος, ούτε κολακείες βασιλικές του Ουάλεντα (364-378), που πήγε αυτοπροσώπως στην Καισαρεία για να τον μετατρέψει στον Αρειανισμό, ούτε οι απειλές του Μόδεστου μπόρεσαν να κάμψουν το ορθόδοξο φρόνημα του Αγίου.

Υπεράσπισε με θάρρος την Ορθοδοξία, καταπλήσσοντας τον βασιλιά και τους Αρειανούς. Ακόμα, αγωνίστηκε κατά της ηθικής σήψεως και επέφερε σοφές μεταρρυθμίσεις στο μοναχισμό.

Η δε υπόλοιπη ποιμαντορική δράση του, υπήρξε απαράμιλλη, κτίζοντας την περίφημη «Βασιλειάδα», συγκρότημα με ευαγή Ιδρύματα, όπως φτωχοκομείο κ.ά., όπου βρήκαν τροφή και περίθαλψη χιλιάδες πάσχοντες κάθε ηλικίας, γένους και φυλής. Να αναφέρουμε επίσης ότι ο Μ. Βασίλειος, εκτός των άλλων έργων του, έγραψε και Θεία Λειτουργία, που, μετά την επικράτηση αυτής της συντομότερης του Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου, τελείται 10 φορές το χρόνο:

    την 1η Ιανουαρίου (όπου γιορτάζεται και η μνήμη του),

    τις πρώτες πέντε Κυριακές της Μ. Τεσσαρακοστής,

    τις παραμονές των Χριστουγέννων και των Θεοφανείων,

    την Μ. Πέμπτη και

    το Μ. Σάββατο.

Στα πενήντα του χρόνια ο Μέγας Βασίλειος, εξαιτίας της ασθενικής κράσεώς του και της αυστηρής ασκητικής ζωής του (ορισμένες πηγές λένε από βαριά αρρώστια του ήπατος ή των νεφρών), την 1η Ιανουαρίου του 378 ή κατ’ άλλους το 379 με 380, εγκαταλείπει το φθαρτό και μάταιο αυτό κόσμο, αφήνοντας παρακαταθήκη και Ιερή κληρονομιά στην ανθρωπότητα ένα τεράστιο πνευματικό έργο.

Απολυτίκιο. Ήχος α’.

Εις πάσαν την γην εξήλθεν ο φθόγγος σου, ως δεξαμένην τον λόγον σου· δι’ ου θεοπρεπώς εδογμάτισας, την φύσιν των όντων ετράνωσας, τα των ανθρώπων ήθη κατεκόσμησας, Βασίλειον ιεράτευμα, Πάτερ Όσιε· πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΟΤΟΣ

Μαρτύρησε δια ξίφους.

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ

Επίσκοπος Ναζιανζού πατέρας του αγίου Γρηγορίου θεολόγου, η Ναζιανζός της Καππαδοκίας, λεγόταν παλιότερα Διοκαισάρεια και ο επίσκοπος Ναζιανζού Γρηγόριος, πατέρας Γρηγορίου του Θεολόγου, ήταν από ένα των κοντινών  χωριών, την Αριανζό. Πριν μπει στον κλήρο,  ήταν ανώτερος δημόσιος υπάλληλος και σε  θέση, που μπορούσε να χρηματίζεται, όπως  κατά κανόνα έκαναν και οι συνάδελφοι του. Η τιμιότητα του όμως δεν τον άφησε να κάνει άνομο κέρδος ούτε μια δραχμή. Στην αρχή ο Γρηγόριος άνηκε σε μια θρησκευτική αίρεση, που οι οπαδοί της ονομάζονταν Υψιστάριοι. Στην ορθόδοξη χριστιανική πίστη τον οδήγησε η ευσεβέστατη και μορφωμένη σύζυγος του, Νόννα. Τότε ο Γρηγόριος ήταν πολύ νέος. Βαπτίστηκε το 325, αναδείχτηκε επίσκοπος Ναζιανζού το 328 και επισκόπευσε για 45 χρόνια. Κατά την επισκοπική του σταδιοδρομία, έζησε με τρόπο άξιο για να τον αγιοποιήσει. Και το άξιζε και μόνο με το γεγονός ότι απ’ αυτόν και τη σύζυγο του Νόνα, αγία κι αυτή, προήλθαν δύο γιοι, ο Γρηγόριος ο Θεολόγος και ο Καισάριος ο ιατρός, ανακηρυγμένοι άγιοι και μια κόρη, η Γοργονία, αγία και αυτή. Ο Γρηγόριος παρέδωσε ειρηνικά και με αγιότητα την ψυχή του στον Θεό.

Ο ΟΣΙΟΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ηγούμενος Τριγλίας

Δεν γνωρίζουμε πολλά πράγματα για τη ζωή του. Ξέρουμε μόνο ότι ήταν ηγούμενος μιας από τις τέσσερις γνωστές Μονές στην Τριγλία. Δηλαδή του Μιδηκίου, Βαθέος Ρύακος, του Αγίου Στεφάνου και του αγίου Ιωάννου. Ποιας απ’ αυτές όμως και πότε έζησε μας είναι άγνωστο. Τη μνήμη του αναφέρει μόνο ο άγιος Νικόδημος στον Συναξαριστή του.

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΕΤΡΟΣ ο Πελοποννήσιος

 Ο άγιος αυτός Νεομάρτυρας, καταγόταν από την Τρίπολη της Πελοποννήσου. Άγνωστο για ποιους λόγους συνελήφθη από τους Τούρκους στο Οντεμίσιο (Τέμισι) της Μικράς Ασίας το 1776 και πιεζόμενος να ασπαστεί το κοράνιο στάθηκε ακλόνητος στην πίστη των πατέρων του. Γι’ αυτό τον λόγο λοιπόν τον κρέμασαν και έτσι έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου.

Αρέσει σε %d bloggers: