Daily Archives: 7 Ιανουαρίου 2010

ΣΥΝΑΞΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΤΟΥ ΒΑΠΤΙΣΤΟΥ


ΣΥΝΑΞΙΣ (Πανήγυρις) ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ
    ΘΑΥΜΑ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ στη Χίο κατά των Αγαρηνών
    Ο ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ εξ Ατταλείας
    Η εις ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΙΝ μετένεξις της παντίμου χειρός του Προδρόμου
    Ο ΑΓΙΟΣ CEDD, επίσκοπος (Σκωτίας)

Αναλυτικά

ΣΥΝΑΞΙΣ (Πανήγυρις) ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

Ήταν γιος του ιερέα Ζαχαρία και της Ελισάβετ. Μέχρι τα τριάντα του χρόνια, ζει ασκητική ζωή στην έρημο της Ιουδαίας, αφιερωμένη ολοκληρωτικά στην προσευχή, τη μελέτη και την πνευματική και ηθική τελειοποίηση, πού είναι βασικοί παράγοντες για την εκτέλεση υψηλών και θείων υπουργημάτων. Το ρούχο του ήταν από τρίχες καμήλας, στη μέση του είχε δερμάτινη ζώνη και την τροφή του αποτελούσαν ακρίδες και άγριο μέλι. Με μορφή ηλιοκαμένη, σοβαρός, αξιοπρεπής και δυναμικός, ο Ιωάννης φανέρωνε αμέσως φυσιογνωμία έκτακτη και υπέροχη. Είχε όλα τα προσόντα μεγάλου και επιβλητικού κήρυκα του θείου λόγου. Έτσι, με μεγάλη χάρη κήρυττε «τα πλήθη». Κατακεραύνωνε και κτυπούσε σκληρά τη φαρισαϊκή αλαζονική έπαρση, πού κάτω από το εξωτερικό ένδυμα της ψευτοαγιότητας έκρυβε τις πιο αηδιαστικές πληγές ψυχικής σκληρότητας και ακαθαρσίας. Γενικά, ή διδασκαλία του συνοψίζεται στη χαρακτηριστική φράση του: «Μετανοείτε· ήγγικε γαρ ή βασιλεία των ουρανών», προετοιμάζοντας, έτσι, το δρόμο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού για το σωτήριο έργο Του. Οταν ο Χριστός άρχισε τη δημόσια δράση του, ο κόσμος άφηνε σιγά-σιγά τον Ιωάννη και ακολουθούσε Αυτόν. Ή αντιστροφή αύτη, βέβαια, θα προκαλούσε μεγάλη πίκρα και θα γεννούσε αγκάθια ζήλειας και φθόνου σ’ έναν, εκτός χριστιανικού πνεύματος, διδάσκαλο ή φιλόσοφο. Αντίθετα, στον Ιωάννη προκάλεσε μεγάλη χαρά και ευφροσύνη. Ή γιορτή αυτή του Ιωάννου του Προδρόμου, για τον όποιο ο Κύριος είπε ότι κανείς άνθρωπος δε στάθηκε μεγαλύτερος του, καθιερώθηκε τον 5ο μ.Χ. αιώνα. Το δε μαρτυρικό του τέλος γιορτάζουμε σε άλλη ημερομηνία, όπου και θα αναφερθούμε.

Απολυτίκιο. Ήχος β’.

Μνήμη δικαίου μετ’έγκωμίων σοι δε αρκέσει ή μαρτυρία του Κυρίου Πρόδρομε, ανεδείχθης γαρ όντως και Προφητών σεβασμιώτερος, ότι και εν ρείθροις βαπτίσαι, κατηξιώθης τον κηρυττόμενον, «Οθεν της αληθείας ύπεραθλήσας, χαίρων εύηγγελίοω, και τοις εν Άδει, Θεόν φανερωθέντα εν σαρκί, τον αίροντα την άμαρτίαν του κόσμου, και παρέχοντα ημίν το μέγα έλεος.

ΘΑΥΜΑ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ στη Χίο κατά των Αγαρηνών

Συνεγράφη από τον Ιεροδιδάσκαλο Αθανάσιο Πάριο. Βλέπε «Νέον Λειμωνάριον».

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ εξ Ατταλείας

Ό νεομάρτυρας αυτός ζούσε στη Σμύρνη και έκανε παρέα με Οθωμανούς, πού συνεχώς τον κορόιδευαν για την πίστη του. «Αν και αγράμματος, ο Αθανάσιος απαντούσε εύστοχα στις κοροϊδίες αυτές, έτσι ώστε οι «Οθωμανοί πολλές φορές έμεναν άφωνοι. Κάποια μέρα ο Αθανάσιος ακούστηκε να λέει στα τούρκικα τη φράση «Δόξα τω Θεώ» (Λάϊ λαλά). Συνελήφθη λοιπόν από τους πιο πάνω Οθωμανούς, με την αιτιολογία ότι δήθεν με τη φράση του αυτή, ομολόγησε πίστη στον Μωάμεθ. Και έτσι οδηγήθηκε στο κριτήριο. Επειδή όμως δεν υπέκυπτε στις αξιώσεις του Ίεροδικαστή να εξισλαμιστεί, αποκεφαλίστηκε την 7η Ιανουαρίου 1700 στη Σμύρνη, μετά από φρικτά βασανιστήρια πολλών ήμερων. Μετά από τρεις ήμερες και με άδεια του κριτή, χριστιανοί παρέλαβαν το Ιερό λείψανο και το έθαψαν με τιμές στον ναό της Αγίας Παρασκευής.

Η εις ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΙΝ μετένεξις της παντίμου χειρός του Προδρόμου

Γι΄αυτή οι Συναξαριστές αφηγούνται τα έξης: Όταν ο Ευαγγελιστής Λουκάς πήγε στην πόλη Σεβαστή, όπου τάφηκε ο Πρόδρομος, παρέλαβε από τον τάφο του το δεξί του χέρι, το μετέφερε στην Αντιόχεια, όπου χάριτι θεού επιτελούσε πολλά θαύματα. Από την Αντιόχεια, το Ιερό χέρι, μετακομίστηκε στην Κωνσταντινούπολη το 957, από τον διάκονο Ίώβ, κατά την ώρα πού γινόταν ο αγιασμός στ’ ανάκτορα, όπου και εναποτέθηκε, αφού ο βασιλιάς το ασπάστηκε.

Ο ΑΓΙΟΣ CEDD. επίσκοπος (Σκωτίας)

Λεπτομέρειες για τη ζωή αυτού του αγίου της Όρθοδοξίας, μπορεί να βρει ο αναγνώστης στο βιβλίο ΟΙ ΄Άγιοι των Βρεττανικών Νήσων» του Χριστόφορου Κων. Κομμοδάτου, επισκόπου Τελμησσού, Αθήναι 1985.

Advertisements

ΤΑ ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ


Γράφει: Θωμάς Μπαϊρακτάρης

Με τη σημερινή εορτή των Θεοφανείων ή Επιφανείων και Φώτων, κλείνει και ο κύκλος του λεγομένου Δωδεκαημέρου, που αρχίζει από την Δεσποτική εορτή των Χριστουγέννων και περιλαμβάνει και τις άλλες ενδιαμέσους εορτές.

Ο κύκλος αυτός των εορτών, είναι αυτούσιος Χριστιανικός διότι ο εορτασμός του Πάσχα προέρχεται και σχετίζεται εν μέρει με τον Εβραϊκό εορτασμό, με διαφορετική όμως έννοια. Και το μεν Εβραϊκό Πάσχα συσχετίζεται με την διέλευση της Ερυθράς Θάλασσας, δηλ. από τη δουλεία προς την ελευθερία, το δε Χριστιανικό Πάσχα με την Ανάσταση του Κυρίου δηλ. «εκ του θανάτου προς την ζωήν και την εκ γης προς Ουρανόν διαβίβασιν των πιστών υπό του Αναστάντος», κατά την υμνολογία της Εκκλησίας.

Η εορτή των Θεοφανείων ήταν κατ? αρχάς ενωμένη με την εορτή των Χριστουγέννων και συνεορτάζονταν και στην Ανατολή και στη Δύση την ιδία ημέρα, ο δε διαχωρισμός προήλθε από την Δυτική Εκκλησία επί Πάπα Ρώμης Ιουλίου (336-352 μ.Χ.). Αυτός ο διαχωρισμός επικράτησε έκτοτε και στην Ανατολική Εκκλησία με διάφορη όμως τυπική διάταξη και εορταστική υμνολογία.

Επεκράτησε δε να αποκαλείται και εορτή των Φώτων και τούτο διότι οι Κατηχούμενοι βαπτίζονται ομαδικώς, και σε μεγάλη ηλικία, την παραμονή των Θεοφανείων στους ποταμούς, την θάλασσα, τις κολυμβήθρες και πολλοί κατά προτίμηση στον Ιορδάνη ποταμό όπως ο Κύριος. Επειδή το βάπτισμα επέφερε τον φωτισμό από το σκότος της ειδωλολατρείας, κρατούσαν συμβολικώς και αναμμένες λαμπάδες για το φωτισμό τους. Κατηχούμενοι λέγονταν όσοι είχαν δεχθεί τον χριστιανισμό και παρακολουθούσαν τις ιερές ακολουθίες από τον νάρθηκα της Εκκλησίας, χωρίς όμως να συμμετέχουν και σε αυτές.

Κατ? αντίθεση με τα Χριστούγεννα τα οποία και δανειστήκαμε από τη Δύση, τα Θεοφάνεια είναι καθαρός ελληνικός εορτασμός και ένας από τους αρχαιότερους της εκκλησίας μας.

Πρωτοεμφανίστηκε στην Αίγυπτο μεταξύ των Ελλήνων χριστιανών, καλλιεργήθηκε εν συνεχεία στην Παλαιστίνη, ανεπτύχθη στην χριστιανική Ανατολή και διαδόθηκε εν συνεχεία και στη Λατινική Δύση. Επειδή όμως ο εορτασμός των Χριστουγέννων πήρε πολύ μεγάλη και δικαίως εορταστική μεγαλοπρέπεια και η ενδιάμεση εορταστική κόπωση που επακολούθησε μέχρι τα Θεοφάεια, υποτίμησε κάπως τον εορτασμό τους.

Τα Θεοφάνεια στην Αγιογραφία

Ο?εικονογραφικός εορτασμός των Θεοφανείων παρά την ελληνική τους προέλευση με όλους τους συμβολισμούς τους, διασώζεται από την αρχαιότερη διατύπωσή τους όχι στην Ανατολή αλλά στη Δύση και μάλιστα στη Ρώμη στις Κατακόμβες του Αγίου Καλλίστου, στη Ραβέννα όπως η εικόνα του Βαπτιστηρίου της και αλλού.

Στην ελληνική Ανατολή το θέμα της εικονογραφίας της βαπτίσεως με κάποια πληρότητα, μας δίνει ο Διονύσιος εκ Φουρνά Ευρυτανίας (1670-1746), στο περίφημο βιβλίο του «Ερμηνεία των Ζωγράφων».

Ο?Διονύσιος, αξιόλογος ζωγράφος και εφάμιλλος του Πανσελήνου, μαθήτευσε τη ζωγραφική στο Άγιο Όρος όπου και διασώζονται θαυμάσια έργα του καθώς και στους Ναούς της ιδιαίτερής του πατρίδος Φουρνά Ευρυτανίας.

Ο?εορτασμός στο Βυζάντιο

Στο Βυζάντιο την πρωτεύουσα της Μεσαιωνικής μας Αυτοκρατορίας, τα Θεοφάνεια εορτάζονταν με εξαιρετική λαμπρότητα.

Ο εορτασμός άρχιζε από την παραμονή οπότε και γινόταν ο καθαγιασμός των υδάτων στον Ι. Ναό του Αγίου Στεφάνου, με την παρουσία του Αυτοκράτορα, των Αυλικών και της Συγκλήτου.

Ο?Αυτοκράτωρ ήταν ενδεδυμένος με ολόλευκα και χρυσά πολυτιμότατα ενδύματα, ειδικά για την ημέρα των Θεοφανείων.

Για την παρέλαση της επομένης, ο έπαρχος (Κυβερνήτης) της πόλεως φρόντιζε για τον καθαρισμό, τον διάκοσμο και το στρώσιμο των δρόμων με πριονίδι, πευκόκλαδα, δάφνες και μυρσίνες, καθώς και το στρώσιμο με τάπητες για τη μετάβαση εν πομπή του αυτοκράτορα στον Ι. Ναό της του Θεού Σοφίας.

Κατά την επιστροφή του ο λαός επευφημούσε λέγοντας το «Πολυχρόνιον ποιήσαι ο Θεός την Βασιλείαν», οι δε Πράσινοι και Βένετοι έψαλλαν επίκαιρα τροπάρια. Ο?Αυτοκράτωρ μετά τη Λειτουργία και την επιστροφή, παρέθετε μεγάλο και επίσημο γεύμα στην αίθουσα των «Δεκαεννέα Ακκουβίτων» (τράπεζα επισήμων).

Η?υμνολογία της εορτής

Το θέμα της Βαπτίσεως του Κυρίου δεν ενέπνευσε μόνο την Τέχνη (Ζωγραφική) αλλά και την υμνολογία. Από την θαυμασία υμνολογία της εορτής, εκτός από τους ύμνους των Μ. Ωρών, του Εσπερινού και του Όρθρου, η ενδεικτική αναφορά στα Τροπάρια του Μ. Αγιασμού του Πατριάρχου Ιεροσολύμων Σοφρωνίου (†638) είναι ένα εξαίρετο δείγμα της θείας εμπνεύσεως.

Ήχος πλ. δ?. «Φωνή Κυρίου επί των υδάτων βοά λέγουσα. Δεύτε λάβετε πάντες, πνεύμα σοφίας, πνεύμα συνέσεως, πνεύμα φόβου Θεού του επιφανέντος Χριστού».

«Σήμερον των υδάτων αγιάζεται η φύσις και ρήγνυται ο Ιορδάνης, και των ιδίων ναμάτων, επέχει το ρεύμα, Δεσπότην ορών ρυπτόμενον».

«Προς την φωνήν του βοώντος εν τη ερήμω, ετοιμάσατε την οδόν του Κυρίου· ήλθες Κύριε μορφήν δούλου λαβών, βάπτισμα αυτών ο μη γνους αμαρτίαν».

Από τα υψιπετέστερα ακούσματα, εκτός από το γνωστό Απολυτίκιο «Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε…», είναι και η ευχή του Ιωάννου του Δαμασκηνού (†754), η οποία απαγ­γέλεται μεγαλοφώνως κατά την τελετή του καθαγιασμού των υδάτων.

«Τριάς υπερούσιε, υπεράγαθε, υπέρθεε, παντοδύναμε, παντεπίσκοπε, αόρατε, ακατάλυπτε, δημιουργέ των νοερών ουσιών και των λογικών φύσεων, η έμφυτος αγαθότης, το φως το απρόσιτον, το φωτίζων πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον, λάμψον καμοί του αναξίω δούλω σου· φώτισόν μου της διανοίας τα όμματα, όπως ανυμνήσαι τολμήσω την άμετρον ευεργεσίαν και δύναμιν…».

Και επισφραγίζεται η όλη ακολουθία με το κοινωνικό.

«Επεφάνη η χάρις του Θεού η Σωτήριος πάσιν ανθρώποις».

Τα Θεοφάνεια στη Λαογραφία

Εκτός από την υμνολογία της εκκλησίας μας, όπως και μερικώς αναφέρθηκε, αξιόλογα είναι και τα διάφορα και κατά περιοχή Κάλαντα των Φώτων.

Τα παλαιότερα γνωστά που διασώθηκαν σε ένα χειρόγραφο των Ιεροσολύμων είναι τα κατωτέρω:

Σήμερον η κτίσις φωτίζεται

Και πανηγυρίζει ευφραίνεται.

Από της ερήμου ο Πρόδρομος

ήρθε να βαπτίσει τον Κύριον κ.τ.λ.

……………………

Ψάλλοντες Χριστόν τον Θεόν ημών.

Δέξασθε λουτήραν βαπτίσματος.

Ο?Θεός των όλων και Κύριος.

Δώη σας υγείαν να χαίρεσθε κ.τλ.

Οι αναμνήσεις των παλαιών χρόνων είναι άπειρες καθώς και τα έθιμα, διαφέρουν στις λεπτομέρειες και έχουν την ιδία κεντρική άποψη.

Χαρακτηριστικό είναι το ότι στις Βόρειες επαρχίες της Ελλάδος, στη Βέροια, Νάουσα, Γιαννιτσά, Θεσσαλία και Αλμυρό, συνήθιζαν να μασκαρεύονται τα Φώτα από την παραμονή και να λένε τα Κάλαντα της εορτής.

Οι μασκαράδες υποδύονται πάντα τους ίδιους ρόλους: τον γαμπρό, την νύμφη, την πενθερά, τον γιατρό, τον Αράπη και άλλους. Πρώτα πηγαίνουν στο σπίτι του παπά να πάρουν την ευχή του και του λένε τα Κάλαντα:

Αύριο τα Φώτα και ο Φωτισμός

και χαρά μεγάλη τ? αφέντη μας…

Ύστερα ακολουθεί ο έπαινος προς το πρόσωπο του ιερέως και ο έπαινος προς την παπαδιά.

Με την εορτή των Θεοφανείων, εκτός από τον αγιασμό των υδάτων, σχετίζεται και ο αγιασμός των σπιτιών, των υποστατικών, των αγρών και όλης της φύσεως για τον καθαρμό από τους Καλλικαντζαραίους που είναι φαντασιώσεις του λαού και που εμφανίζονται το δωδεκαήμερο. Η αναφορά στους Καλλικαντζαραίους οφείλεται σε παλαιά ειδωλολατρική δεισιδαιμονία και εξ αυτής επικράτησε η ιδέα ότι αυτές τις ημέρες έμπαιναν στα σπίτια και προκαλούσαν σοβαρές καταστροφές. Σύμφωνα με τις παραδόσεις, οι Καλλικάντζαροι φοβούνται μόνον τον Αγιασμό και στο άκουσμά του συγκεντρώνονται φωνάζοντας ο ένας προς τον άλλον «Φύγετε να φύγουμε κι έφτασε ο Τρουλόπαπας με την αγιαστούρα του και με τη βρεχτούρα του!». Κατ? αυτόν τον τρόπο καταδιωκόμενοι κατακρημνίζονταν στα Τάρταρα και ελευθερώνονταν οι άνθρωποι και η φύση από την καταστρεπτική επιρροή τους. Αυτή η δεισιδαιμονία τα τελευταία χρόνια σχεδόν εξέλιπε.

ΕΟΡΤΑΖΟΝΤΕΣ 5 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ


 ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΘΕΟΠΕΜΠΤΟΣ ΚΑΙ ΘΕΩΝΑΣ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΤΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ (Νηστεία εκ πάντων)
    Η ΟΣΙΑ ΣΥΓΚΛΗΤΙΚΗ
    Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ο εν Ακρίτα
    Ο ΟΣΙΟΣ ΦΩΣΤΗΡΙΟΣ
    Ο ΑΓΙΟΣ ΣΑΪΣ
    Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΕΙΔΟΣ
    Η ΟΣΙΑ ΔΟΜΝΙΝΑ (ή Δόμνα)
    Η ΟΣΙΑ ΤΑΤΙΑΝΗ
    Ο ΝΕΟΣ ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΡΩΜΑΝΟΣ
    Ο ΟΣΙΟΣ ΔΩΡΟΘΕΟΣ

Αναλυτικά

0Ι ΑΓΙΟΙ ΘΕΟΠΕΜΠΤΟΣ ΚΑΙ ΘΕΩΝΑΣ – ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΤΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ (Νηστεία εκ πάντων)

Ο Άγιος Θεόπεμπτος μας διδάσκει πώς πρέπει να είμαστε πρωτοπόροι, αν θέλουμε να κερδίσουμε την αιώνια δόξα και όχι αυτή την προσωρινή του κόσμου.

Ο Άγιος ήταν επίσκοπος στα χρόνια του αυτοκράτορα Διοκλητιανού, που στις 23 Ιανουαρίου 303 υπέγραψε διάταγμα ανελέητου διωγμού κατά των χριστιανών.

Τότε, ο πρώτος που ομολόγησε Χριστόν Εσταυρωμένον και ήλεγξε τον Διοκλητιανό για την πλάνη του, ήταν ο επίσκοπος Θεόπεμπτος.

Βέβαια, αμέσως μετά ήξερε τι τον περίμενε.

Και πράγματι, υποβάλλεται σε μια σειρά σκληρών βασανιστηρίων, που συγχρόνως συνοδεύονται από θαύματα.

Πρώτα τον βάζουν σε φούρνο αναμμένο για να καεί, αλλά θαυματουργικά βγαίνει ζωντανός και αβλαβής.

Έπειτα, του βγάζουν το ένα μάτι και, αμέσως μετά, του επιβάλλουν να πιει θανατηφόρα δηλητήρια.

Επειδή όμως φυλάχτηκε από τη Χάρη του Θεού αβλαβής, τον αποκεφαλίζουν.

Αλλά η ανδρεία, η ασάλευτη πίστη, η έξοχη καρτερία και η ηθική λάμψη που φώτιζαν τη φυσιογνωμία του μάρτυρα Θεοπέμπτου, μίλησαν πειστικά και νικηφόρα στην καρδιά του ειδωλολάτρη μάγου Θεωνά, που παρασκεύαζε τα φάρμακα.

Και ενώ ακόμα η λουσμένη στα αίματα κεφαλή του μάρτυρα ήταν κατά γης, ομολόγησε κι αυτός το Χριστό.

Μανιασμένοι τότε οι ειδωλολάτρες από την απρόσμενη αυτή ομολογία, τον θάβουν ζωντανό στο χώμα. Έτσι ο Θεωνάς βρήκε ένδοξο θάνατο και ή ψυχή του μαζί μ’ αυτήν του Αγίου Θεοπέμπτου, ανέβηκαν στον αθλοθέτη και στεφανοδότη Θεό.

Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.

Ίερωσύνης τη στολή διαπρεπών, αθλητικώς τον δυσμενή ετροπώσω, ως Ιεράρχης ένθεος Θεόπεμπτε’ όθεν προς επίγνωσιν, αληθείας προσάγεις, Θεωνάν τον ένδοξον, προσελθόντα Κυρίω  μεθ’ ου δυσώπει πάντοτε σοφέ, υπέρ των πίστη, τιμώντων τους άθλους σου.

Απολυτίκιο Προεόρτιον. Ήχος δ’. Κατεπλάγη Ιωσήφ.

Απεστρέφετο ποτέ, ο Ιορδάνης ποταμός, τη μηλωτή Ελισσαιέ, αναληφθέντος Ήλιου, και διηρείτο τα ύδατα ένθεν και ένθεν και γέγονεν αύτω ξηρά οδός ή υγρά, εις τύπον αληθώς του Βαπτίσματος, δί’ ου ημείς την ρέουσαν του βίου διαπερώμεν διάβασιν. Χριστός εφάνη εν Ιορδάνη αγιάσαι τα ύδατα.

Η ΟΣΙΑ ΣΥΓΚΛΗΤΙΚΗ

Ή όσια Συγκλητική έζησε στον καιρό του Μεγάλου Αθανασίου.

Οι γονείς της ήταν πλούσιοι, αλλά και πολύ ευσεβείς. Τα χέρια τους ήταν πάντοτε ανοιχτά προς τους φτωχούς και η μόνη ευχαρίστησή τους ήταν να μένουν στην αγάπη του Θεού και να υπηρετούν στην αγάπη των ανθρώπων.

Τα πατρικά πλούτη έφερναν διακεκριμένους γαμπρούς στο σπίτι τους για την ωραία κόρη τους.

Ή Συγκλητική όμως, παρακάλεσε τους γονείς της να μη επιμένουν να παντρευτεί.

Διότι ήθελε να αφιερωθεί στην αγάπη του πλησίον.

Πράγματι, οι ευσεβείς γονείς σεβάστηκαν την απόφαση της κόρης τους. Έτσι λοιπόν ή Συγκλητική αφιέρωσε τη ζωή της για την ανακούφιση των ασθενών, των λυπημένων, των ορφανών και των φτωχών.

Ευχαρίστησή της ήταν να βλέπει το γέλιο, εκεί όπου δέσποζε πριν ο σπαραγμός και να σφουγγίζει τα δάκρυα, για να επανέρχεται στα μάτια ή ακτινοβολία της γαλήνης και της αγαλλίασης.

Ο πολύς κόπος όμως, στην Ιερή αυτή διακονία, έκαναν το σώμα της Συγκλητικής ασθενικό. Αλλά η όσια, στη δοκιμασία αυτή υπήρξε καρτερική, χωρίς ποτέ να γογγύξει προς τον Θεό. Τελικά πέθανε 80 χρονών με τη συνείδηση αναπαυμένη και τις ευχές χιλιάδων, τους οποίους βοήθησε, αλλά και υπό την ευλογία του στεφανοδότη Χριστού.

Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Σοφία και χάριτι, κεκοσμημένη σεμνή, ακλόνητος έμεινας, ως ο Ιώβ ο κλεινός, εχθρού επιθέαεσιν όθεν Συγκλητική σε, ή ουράνιος δόξα, δέδεκται μετά τέλος, ως παρθένον φρονίμην εν η των μεμνημένων σου αεί μνημόνευε.

Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ο εν Ακρίτα

Γεννήθηκε στην Κρήτη το 755.

ΟΙ ευσεβείς γονείς του ονομάζονταν Θεοφάνης και Ιουλιανή.

Σε ηλικία 26 ετών ο νεαρός Γρηγόριος, με την άδεια των γονέων του, πήγε στην Παλαιστίνη, φλεγόμενος από τον πόθο να προσκυνήσει τους αγίους τόπους και να ζήσει μερικά χρόνια εκεί, Όπου γεννιέται συγκινητική ή ενθύμηση του Σωτήρα Χριστού.

Από την αγία πόλη, αποφάσισε μετά από καιρό να πάει στη Ρώμη, επί πατριαρχίας Νικηφόρου Α’ και αυτοκράτορα Κων/πολης Μιχαήλ Ραγκαβέ (811).

Εκεί εκάρη μοναχός.

Ύστερα από λίγο, ο Μητροπολίτης Συνάδων Μιχαήλ ο Ομολογητής, έπεισε τον Γρηγόριο να έλθει μαζί του στην Κωνσταντινούπολη.

Εκεί τον ενέγραψε στη Μονή του Ακρίτα. (Ή Μονή του Ακρίτα βρισκόταν στον Αστακηνό κόλπο της Βιθυνίας στο ομώνυμο ακρωτήριο}.

Εδώ, χρησιμοποιούμενος και σε εσωτερική αποστολή της Μητρόπολης τελείωσε τη ζωή του, τύπος και υπογραμμός θερμής πίστης, καθαρής και ειρηνικής ζωής και αγάπης.

Ο ΟΣΙΟΣ ΦΩΣΤΗΡΙΟΣ

Ο όσιος αυτός στην αρχή έζησε αυστηρά ασκητική ζωή, αφοσιωμένος στη μελέτη, την προσευχή και την καταπολέμηση των παθών.

Αφού αρκετά καταρτίστηκε, ίδρυσε μοναστήρι, όπου ήλθαν πολλοί μοναχοί. Αφού τους εξέτασε όλους, κράτησε εκείνους, που βρήκε ανθρώπους του πνεύματος και της ζωντανής πίστης.

Δηλαδή με γνήσια διάθεση να ζήσουν τους μοναστικούς κανόνες και να επιβιώνουν με τον κόπο των χεριών τους.

Αυστηρός τηρητής, ιδιαίτερα του τελευταίου αυτού, ήταν ο ίδιος ο Φωστήριος. Αν και ηγούμενος, δεν επιβάρυνε κανένα αδελφό του.

Εργαζόταν με τα ίδια του τα χέρια, αρνούμενος να δεχτεί οποιοδήποτε δώρο είτε από τους επισκέπτες της Μονής, που εκτιμούσαν απεριόριστα την αρετή του, είτε από αδελφούς του μοναχούς, που δεν ήθελαν ο πνευματικός τους καθοδηγός να κοπιάζει τόσο πολύ.

Επίσης ο Όσιος Φωστήριος στον καιρό των αιρέσεων, αγωνίστηκε πολύ για τα ορθά δόγματα.

Πέθανε το απόγευμα της 5ης Ιανουαρίου, τότε που και ή Εκκλησία όρισε τη μνήμη του.

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΑΪΣ

Μαρτύρησε αφού τον έπνιξαν στη θάλασσα.

Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΕΙΔΟΣ

Μαρτύρησε αφού τον καταπάτησαν οι δήμιοι.

Η ΟΣΙΑ ΔΟΜΝΙΝΑ (ή Δόμνα)

Απεβίωσε ειρηνικά.

Η ΟΣΙΑ ΤΑΤΙΑΝΗ

Ήταν μοναχή ασκήτρια και απεβίωσε ειρηνικά.

Ο ΝΕΟΣ ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΡΩΜΑΝΟΣ

Καταγόταν από το Σοβολάκ του Καρπενησίου και ανατράφηκε από γονείς φτωχούς και αγράμματους, αλλά ευσεβείς χριστιανούς.

Παρέμεινε και ο ίδιος αγράμματος, και κάποτε ήλθε σαν προσκυνητής στους Αγίους Τόπους, όπου άκουσε διηγήσεις για νεομάρτυρες της πίστης και έτσι τον κατέλαβε ο πόθος του μαρτυρίου. Αργότερα πήγε στη Θεσσαλονίκη, όπου ομολόγησε με θάρρος μπροστά στον κριτή τον Ιησού Χριστό, σαν αληθινό Θεό και σωτήρα των ανθρώπων, ενώ αντίθετα κατηγόρησε τον Μωάμεθ σαν παραμυθά.

Τα βασανιστήρια που ακολούθησαν σε βάρος του, ήταν φρικτά και ανελέητα.

ΟΙ δήμιοι με λύσσα έγδερναν το σώμα του. Επειδή όμως παρέμεινε αμετακίνητος στην πίστη του, ο κριτής εξέδωσε θανατική καταδίκη.

Αλλά ο εκεί παρευρισκόμενος αρχηγός του τούρκικου στόλου, ζήτησε αντί να τον θανατώσουν, να του δοθεί ποινή ισόβιας δουλείας στα κουπιά των πλοίων.

Κάποιοι χριστιανοί όμως, κατόρθωσαν και τον ελευθέρωσαν αντί χρημάτων και τον έστειλαν στο Άγιον Όρος στα Καυσοκαλύβια. Εκεί έμεινε κοντά στον όσιο Ακάκιο, όπου με προσευχή και νηστεία προπαρασκευάστηκε για το μαρτύριο. Με την ευλογία λοιπόν του πνευματικού του, μοναχός πλέον τώρα, ξεκίνησε για τους Αγίους Τόπους να μαρτυρήσει.

Αλλά για να μη συμβεί κάτι κακό στον Πανάγιο Τάφο, τελικά πήγε στην Κων/πολη.

Εκεί προκάλεσε τους Τούρκους, οι οποίοι τον πήγαν στον βεζίρη και κατόπιν, μετά από βασανιστήρια, τον έριξαν μέσα σ’ ένα ξεροπήγαδο, όπου έμεινε νηστικός για 40 μέρες. Τελικά, αφού τον έβγαλαν από το πηγάδι και του έκοψαν τη γλώσσα, τον αποκεφάλισαν το 1694.

Το Ιερό λείψανο του αγοράστηκε αντί 500 γροσιών από έναν Άγγλο πλοίαρχο και μεταφέρθηκε στην Αγγλία. Ενώ μαντήλι με το αίμα του Αγίου, βρίσκεται στη Μονή Δοχειαρίου.

Ακολουθία του Αγίου βρίσκεται στον Κωδ. 61 σελ. 265 της Καλύβης Ίωασαφαίων στα Καυσοκαλύβια. Εκδόθηκε στο Βόλο το 1937.

Ο ΟΣΙΟΣ ΔΩΡΟΘΕΟΣ

Αναφέρεται ότι υπήρξε ιδρυτής και κτίτωρ της Ιεράς Μονής Χιλιοκόμου Αμασείας.

ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΣΩΠΟ


«Οι πολιτικές ευθύνες των δημοσίων προσώπων είναι κάτι διαφορετικό από τις ποινικές», επισημαίνει η εκτελεστική γραμματεία των Οικολόγων Πράσινων που θα απαιτεί πλέον, «στο ζήτημα μόλυνσης του Ασωπού και ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη δημόσια υγεία, να λέγονται τα πράγματα με το όνομά τους»…

…Γι’ αυτό και το κόμμα των Πράσινων έδωσε στη δημοσιότητα (παίρνοντας πάνω του την υπόθεση) τα ονόματα των βιομηχανιών «που ενώ ρυπαίνουν, αδειοδοτήθηκαν» αλλά και τα πρόσωπα τα οποία αναφέρονται στην έκθεση ελέγχου του γενικού επιθεωρητή δημόσιας διοίκησης, που ζητεί διερεύνηση ευθυνών.
Ο νομάρχης Βοιωτίας Κλέαρχος Περγαντάς, με δήλωσή του σε ό,τι τον αφορά γύρω από το θέμα (αφού τον αναφέρει η έκθεση του γενικού επιθεωρητή), τονίζει: «Σας κάνω γνωστό ότι σχετικά με την έκθεση για τη νομιμότητα και πληρότητα δικαιολογητικών των αδειών διάθεσης υγρών αποβλήτων των εταιρειών που δραστηριοποιούνται στην περιοχή του Ασωπού, που αναφέρεται σε πιθανές ποινικές ευθύνες εμού, των τότε αρμοδίων αντινομαρχών και των υπαλλήλων της διοίκησης έχουν εκδοθεί τελεσίδικες αθωωτικές δικαστικές αποφάσεις και βουλεύματα (αριθμ. 7958/08 απόφαση του β’ Τριμελούς Εφετείου Πλημ/κών Αθηνών και η με αριθμ. 27/2009 απόφαση του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Λιβαδειάς)».
Το κόμμα των Οικολόγων Πράσινων απ’ την πλευρά του υπενθυμίζει ότι η νομαρχία Βοιωτίας ακόμα και σήμερα εξακολουθεί να αντιδικεί στο ΣτΕ με τους κατοίκους που αγωνίζονται για την ανάκληση των αδειών που η ίδια η έκθεση επισημαίνει ως παράνομες.

Διαβάστε το σχετικό δελτίο τύπου με τις εταιρίες 
και τα δημόσια πρόσωπα που εμπλέκονται ΕΔΩ

ΠΑΡΤΥ ΤΗΣ Α’ ΛΥΚΕΙΟΥ ΑΛΙΑΡΤΟΥ


Πατήστε στη φωτογραφία για μεγέθυνση

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΜΟ ΒΑΓΙΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΣΗ ΕΡΓΟΥ "ΔΙΑΝΟΙΞΗ ΓΕΩΤΡΗΣΗΣ"


Ο Δήμαρχος Βαγίων, προκηρύσσει ανοιχτό διαγωνισμό για την ανάθεση έργου «Διάνοιξη γεώτρησης», με προϋπολογισμό 99.047,43 ευρώ. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να παραλάβουν τα  τεύχη του διαγωνισμού, από την έδρα της υπηρεσίας που είναι στα Βάγια, μέχρι και τις 21-1-2010.
Περισσότερες πληροφορίες στο τηλέφωνο: 22620 62150, αρμόδιος υπάλληλος για επικοινωνία είναι ο Δημήτριος Αναστασίου

ΝΕΟΙ ΑΝΤΙΔΗΜΑΡΧΟΙ ΓΙΑ ΤΟ 2010 ΣΕ ΑΛΙΑΡΤΟ ΚΑΙ ΘΕΣΠΙΕΣ


Νέος Αντιδήμαρχος για τον Δήμο Αλιάρτου είναι ο κ. Νίαρος Παναγιώτης του Μελετίου, ενώ για τον Δήμο Θεσπιέων ορίστηκαν: ο κ. Κόλιας Ιωάννης του Θεμιστοκλή και η κα Μπόγρη Ζαχαρούλα του Ιωάννη.
Μάθετε τις αρμοδιότητες των νέων Αντιδημάρχων στην συνέχεια του άρθρου.

Δήμος Αλιάρτου
Οι αρμοδιότητες του κου Νιάρου Παναγιώτη:
1. Θα αναπληρώνει πλήρως τον Δήμαρχο σε περίπτωση απουσίας ή κωλύματος
2. Την υπογραφή βεβαιώσεως περουσιακής-οικονομικής καταστάσεως των δημοτών
3. Εποπτεία και εκτέλεση κάθε αντικειμένου της Τεχνικής Υπηρεσίας που αναφέρονται στο σχέδιο   πόλεως, κυκλοφοριακό, υπηρεσία πρασίνου, υπηρεσία ηλεκτροφωτισμού και πολιτιστικά.
4. Άδειες λειτουργίας καταστημάτων
5. Άδειες μουσικών οργάνων
6. Προσωρινή αφαίρεση άδειας λειτουργίας
7. Σφράγιση καταστημάτων που λειτουργούν χωρίς άδεια, και ότι άλλο σχετικό που αφορά καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος.
8. Υπογραφή παντός εγγράφου που έχει σχέση με τις προαναφερόμενες στον αντιδήμαρχο αρμοδιότητες.

Δήμος Θεσπιέων
Αρμοδιότητες του κου Κόλια Ιωάννη:
1. Θέματα ΚΕΠ
2. Θέματα δημοτικού φωτισμού.
3. Άδειες έκδοσης λειτουργίας καταστημάτων και επιχειρήσεων.
4. Αγροτικά θέματα.
5. Συντήρηση αγροτικής οδοποιίας
6. Συντήρηση δημοτικής οδοποιίας.
7. Θέματα ύδρευσης-αντλιοστασίων
8. Συντονισμός εργατών ύδρευσης-χειριστής JCB.
9. Πολιτική προστασία.
10. Γνήσιο υπογραφών.

Αρμοδιότητες της κας Μπόγρη Ζαχαρούλας:
1. Θέματα υγείας και πρόνοιας.
2. Θέματα παιδείας.
3. Θέματα περιβάλλοντος-πρασίνου.
4. Καθαρισμός ελέγχου-χωματερών.
5. Συντήρηση-καθαρισμός κοιμητηρίων.
6. Αθλητισμός
7. Σήμανση οδών.
8. Συντήρηση-καθαρισμός δικτύου αποχέτευσης.
9. Καθαρισμός όλων των κοινόχρηστων χώρων.
10. Συντονισμός εργατών καθαριότητας.
11. Συλλογής και αποκομιδής απορριμμάτων.
12. Γνήσιο υπογραφών

"Ο ΘΡΗΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΑΤΩΝ"


Ποιήματα όπως αυτό επιχειρούν να ευαισθητοποιήσουν και να σταθούν ενάντια στη βαρβαρότητα και τη βλαπτικότητα εθίμων όπως αυτό της σφαγής των ελάτων τα Χριστούγεννα και των αμνών το Πάσχα, αναδεικνύοντας τον παραλογισμό. Έτσι τίθεται το ερώτημα:…


…μετά από την αφαίρεση της ζωής του έλατου, καθώς το ζωντανό έλατο είναι πλέον κενό και συνεπώς ψεύτικο αφού το σκοτώσαμε, τί το θέλουμε νεκρό, αλλά δήθεν σαν ζωντανό και αυθεντικό; Θέλουμε «αληθινή» μορφή χωρίς ζωή; Τέτοιο όμως πράγμα δεν υπάρχει…..είναι μια φριχτή επινόηση. Αυτές τις φριχτές επινοήσεις μπορούμε να τις πολεμήσουμε μέσα από την ψυχή μας. Στην ψυχή μας είναι που παραπέμπει η ποίηση, γι’ αυτό είναι που τη χρειαζόμαστε και αυτή είναι η ευθύνη της.

Από την ποιητική συλλογή

της Ιωάννας Μουτσοπούλου

«Ψυχές της Φύσης»

 

 


Ερμηνευτές: Στυλιανίδη Έμμυ, Σταυράκης Αλέξανδρος
Μουσική: Θεοδωράκης Νίκος

 

solon.org.gr


Αρέσει σε %d bloggers: