Daily Archives: 20 Φεβρουαρίου 2010

ΕΟΡΤΑΖΟΝΤΕΣ 20ης ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ


  Ο ΟΣΙΟΣ ΛΕΩΝ επίσκοπος Κατάνης – Ο ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΣΑΔΩΚ και οι μαζί μ’ αυτόν 128 Μάρτυρες –  Ο ΟΣΙΟΣ ΒΗΣΣΑΡΙΩΝ –  Ο ΑΓΙΟΣ ΑΓΑΘΩΝ Πάπας Ρώμης – Ο ΟΣΙΟΣ ΚΙΝΔΕΑΣ – Ο ΟΣΙΟΣ ΠΛΩΤΙΝΟΣ –  Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΙΑΝΟΣ –  ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΔΙΔΥΜΟΣ, ΝΕΜΕΣΙΟΣ και ΠΟΤΑΜΙΟΣ –  Ο ΑΓΙΟΣ ΕΥΤΡΟΠΙΟΣ – Ο ΟΣΙΟΣ ΑΓΑΘΩΝ ο θαυματουργός (Ρώσος, 15ος αι.). – [ΑΠΠΙΑ, μάρτυς] – Η ΑΓΙΑ MILDRED (Αγγλίδα)

Αναλυτικά

Ο ΟΣΙΟΣ ΛΕΩΝ επίσκοπος Κατάνης
Έζησε στα χρόνια 836-912 και ή καταγωγή του ήταν από τη Ραβέννα της Ιταλίας. ΟΙ γονείς του εναρμόνιζαν κατά τον καλύτερο τρόπο ευγένεια και ευσέβεια. Θεωρούσαν καλή αποκατάσταση των παιδιών τους την καλή ανατροφή τους και τη διάπλαση τους με φόβο Θεού. Ο,τι δηλαδή λέει ο θεόπνευστος λόγος της Αγίας Γραφής: «Εκτρέφετε αυτά εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου»1, πού σημαίνει, να ανατρέφετε τα παιδιά σας επιμελώς, με παιδαγωγία και νουθεσία, σύμφωνα με το θέλημα του Κυρίου. Μ’ αυτή την ανατροφή, λοιπόν, μεγάλωσε και ο Λέων. Παρακολούθησε μεγάλες σπουδές και έγινε άριστος επιστήμονας. Όμως, με τις χριστιανικές βάσεις πού είχε πάρει από τους γονείς του, κατάφερε και διέφυγε τους καπνούς της υπερηφάνειας, με ταπεινό και αγαθό φρόνημα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά φλεγόμενος να υπηρετήσει με αφοσίωση την Εκκλησία, αποφάσισε να Ίερωθεί. Πέρασε άπ’ όλους τους βαθμούς της ίερωσύνης, εκτελώντας άριστα τα καθήκοντα του. ΟΙ μεγάλες του αρετές ανέδειξαν το Λέοντα επίσκοπο Κατάνης στη Σικελία. Στη διακονία του αυτή εργάστηκε με όλη του την ψυχή, διδάσκοντας και φροντίζοντας για τις ψυχές και τα σώματα των φτωχών και ορφανών. Μάλιστα, είχε και το χάρισμα να θαυματουργεί. Πέθανε ειρηνικά και το τίμιο λείψανο του ενταφιάσθηκε στο ναό της Άγιας Λουκίας, πού ο ίδιος είχε κτίσει. 1. Προς Έφεσίους στ’ 4.

Απολυτίκιο. Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης
Ιερέων άκρατης, ευσέβειας διδάσκαλος, και θαυματουργός ανεδείχθης, Ίεράρχα πανόλβιε· ηθών γαρ ουρανίων τω φωτί, του Πνεύματος πλουτήσας την ίσχύν, θεραπεύεις τους νοαούντας και τάς ψυχάς, Λέον των προσιόντων σοι. Δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ένερ-γούντι δια σου, πάσιν ίάματα.

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΣΑΔΩΚ και οι μαζί μ’ αυτόν 128 Μάρτυρες
Έλαβαν όλοι τους το ένδοξο στεφάνι του μαρτυρίου στην Περσία, όταν βασιλιάς ήταν ο περίφημος Σαπώρ ο Β'(330), πού αποδείχθηκε ο πιο επικίνδυνος εχθρός του Βυζαντινού Κράτους. ο Σαπώρ καταδίωξε ανελέητα τους χριστιανούς, πού βρίσκονταν στην αυτοκρατορία του. Κατά τον διωγμό αυτόν λοιπόν, μαρτύρησε και ο επίσκοπος Σαδώκ με 128 χριστιανούς, οι όποιοι αυτή τη μέρα αποκεφαλίστηκαν, μαζί με τον πνευματικό τους πατέρα, πιστοί στην ομολογία του Χριστού.

Ο ΟΣΙΟΣ ΒΗΣΣΑΡΙΩΝ
Από τους τελειότερους τύπους της άκτημοσύνης, της εγκράτειας και της ζωής πού ήταν ολοκληρωτικά δοσμένη στις πνευματικές φροντίδες. Καταγόταν από την Αίγυπτο και κατά την παιδική και νεανική του ηλικία, είχε μάθει αρκετά καλά τα της χριστιανικής πίστης και λατρείας. Όταν δε υστέρα αποσύρθηκε στην έρημο, αποκλειστική προσπάθεια είχε το να υποτάξει τη σάρκα στο πνεύμα και να πραγματοποιήσει ηθική κατάσταση, όχι μόνο ανίκητη από τους πειρασμούς, αλλά και απρόσβλητη. Πράγμα πού τελικά κατόρθωσε σε πολύ μεγάλο βαθμό. Ή σκληραγωγία πού υπέβαλε στον εαυτό του, θα νόμιζε κανείς ότι θα τον είχε κάνει άκοινώνητο και σκληρό χαρακτήρα. Κάθε άλλο όμως. Μέσα του έλαμπαν θησαυροί αγαθότητας και αγάπης. Έναν μάλιστα μαθητή του, πού τον ακολουθούσε πιστά, του φερόταν με τέτοιο τρόπο, ώστε τον δίδασκε να πειθαρχεί όχι σαν μηχανή, αλλά σαν χριστιανός λογικός και ελεύθερος. Ή ζωή του υπήρξε συνυφασμένη και με πολλά θαύματα. Πέθανε σε βαθιά γεράματα, αφού στερέωσε πολλούς στην πίστη και αντιπροσώπευσε μεταξύ των μοναχών ένα από τους πιο γνήσιους ασκητισμούς με πολύ πνεύμα και φως.

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΓΑΘΩΝ Πάπας Ρώμης
Υπήρξε ο 79ος Πάπας Ρώμης. Καταγόταν από το Παλέρμο (της Σικελίας) και ποτίστηκε τα νάματα της ευσέβειας μικρός ακόμα, από τους πιστούς και ενάρετους γονείς του. Πάπας έγινε το 678 και πήρε πολύ ενεργό μέρος στη ΣΤ’ Οικουμενική Σύνοδο με τρεις αντιπροσώπους του, τους πρεσβύτερους Θεόδωρο και Σέργιο, και τον διάκονο Ιωάννη. Ή Σύνοδος αυτή συνήλθε επί Κων/νου του Πωγωνάτου στην Κων/πολη, εναντίον των Μονοφυσιτών το έτος 680. Συμμετείχαν δε σ’ αύτή 289 πατέρες. Οι αποφάσεις της Συνόδου, υποστηρίχθηκαν με πολλή θερμότητα από τον Πάπα Αγάθωνα. Διότι αναθεμάτισε όλους, οι όποιοι και στο παρελθόν έδειξαν μονοφυσιτικό φρόνημα, μεταξύ δε αυτών συγκαταλεγόταν και ο Πάπας Όνώριος ο Α’, πού είχε πεθάνει πριν 42 χρόνια. Έτσι στον Αγάθωνα χρεωστάμε ένα από τα αποτελεσματικότερα βέλη κατά της αξίωσης περί αλάθητου των Πάπων. ο Αγαθών πέθανε το 682.

Ο ΟΣΙΟΣ ΚΙΝΔΕΑΣ
Απεβίωσε ειρηνικά.

Ο ΟΣΙΟΣ ΠΛΩΤΙΝΟΣ
Απεβίωσε ειρηνικά.

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΙΑΝΟΣ
Με το όνομα αυτό βρίσκεται στον Συναξαριστή Sirmond (19 Φεβρ.).

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΔΙΔΥΜΟΣ, ΝΕΜΕΣΙΟΣ και ΠΟΤΑΜΙΟΣ
Τοπικοί Άγιοι της Κύπρου, πού ή μνήμη τους αναγράφεται στο Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο. Απαριθμούνται από τον Κυπριανό, μεταξύ των μαρτύρων της Κυπριακής Εκκλησίας και από τον Delehaye μεταξύ της Αλεξανδρινής Εκκλησίας.

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΥΤΡΟΠΙΟΣ
Αναφέρεται μόνο από τον Συναξαριστή Delehaye. Ίσως είναι το ίδιο πρόσωπο μ’ αυτό της 3ης Μαρτίου, πού γιορτάζει μαζί με τούς Αγίους Κλεόνικο και Βασιλίσκο.

Ο ΟΣΙΟΣ ΑΓΑΘΩΝ ο θαυματουργός (Ρώσος, 15ος αι.).
[ΑΠΠΙΑ, μάρτυς]
Η ΑΓΙΑ MILDRED (Αγγλίδα)
Λεπτομέρειες για τη ζωή αυτής της αγίας της ορθοδοξίας, μπορεί να βρει ο αναγνώστης στο βιβλίο «Οι Άγιοι των Βρεττανικών Νήσων», του Χριστόφορου Κων. Κομμοδάτου, επισκόπου Τελμησσοϋ, Αθήναι 1985.

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΚΟΛΛΥΒΩΝ


Άγιος Θεόδωρος Τήρωνος
    Μιά μικρή αναφορά στο γνωστό θαύμα των κολλύβων που εορταζουμε το τρίτο Σάββατο του Τριωδίου, το Σάββατο της πρώτης εβδομάδος των νηστειών.


Στα μέσα του 4ου αιώνα, ο ειδωλολάτρης βασιλιάς του Βυζαντίου Ιουλιανός ο Παραβάτης, για να κάνει κακό στους χριστιανούς, γνωρίζοντας ότι οι χριστιανοί καθαρίζονται περισσότερο με τη νηστεία κατά την πρώτη εβδομάδα της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, θέλησε τότε ακριβώς να τους μολύνει.Διέταξε λοιπόν να κυκλοφορήσουν κρυφά στην αγορά κατά τις ημέρες εκείνες, τρόφιμα μιασμένα από θυσίες που γίνονταν στα είδωλα.

Αλλ’ ο Θεός δεν άφησε απροστάτευτους τους πιστούς του. Εμφανίζεται λοιπόν, στον ύπνο του Αριεπ. Κων/πολης Ευδοξίου, ο Αγ. Θεόδωρος του παραγγέλλει να συγκεντρώσει τους πιστούς αμέσως το πρωί της Δευτέρας και να τους εμποδίσει να φάγουν από κείνα τα τρόφιμα και να αναπληρώσει την έλλειψη της αναγκαίας τροφής πρόχειρα με κόλλυβα (βρασμένο σιτάρι). Γι’ αυτό ο λαός, αποδίδει ευχαριστία στον Αγ. Θεόδωρο, κάνοντας τη μνήμη του με κόλλυβα.

ΤΟ ΙΤΑΛΙΚΟ ΡΟΛΟΪ – ΣΥΓΝΩΜΗ ΤΙ ΩΡΑ ΕΙΝΑΙ;


 

Το «βιολογικό» ρολόι ποτέ δεν κάνει λάθος!
Είναι όμως έτσι;

Η ΣΤΙΧΟΥΡΓΟΣ ΤΟΥ "ΛΙΛΙΠΟΥΠΟΛΗ" ΚΑΤΑΓΓΕΛΕΙ


«Θέτω υπόψη παντός ενδιαφερομένου ότι το CD με τα τραγούδια της Λιλιπούπολης που θα κυκλοφορήσει το Σάββατο 20/2 μαζί με την εφημερίδα «Τα Νέα» είχε εκδοθεί εν αγνοία μου από την δισκογραφική εταιρεία «Λύρα» η οποία επίσης εν αγνοία μου το έδωσε στην εν λόγω εφημερίδα. Eπίσης, ότι ουδέποτε θα είχα συναινέσει να εκδοθεί (πόσο μάλλον να κυκλοφορήσει ευρέως μέσω εφημερίδας) το συγκεκριμένο ηχογράφημα διότι προσωπικά το θεωρώ χαμηλής καλλιτεχνικής ποιότητας.

Αντίθετα, μεθαύριο Κυριακή 22/2 θα κυκλοφορήσει μαζί με την εφημερίδα «Η Καθημερινή» το κλασικό πλέον CD με τα τραγούδια της Λιλιπούπολης (διεύθυνση ορχήστρας Μάνου Χατζιδάκι) φυσικά με τη σύμφωνη γνώμη μου η οποία και μου ζητήθηκε από την διευθύντρια της δισκογραφική εταιρείας MINΩΣ-ΕΜΥ.

Ελπίζω ότι το πρωτοφανές αυτό μπέρδεμα δεν θα γίνει αιτία να μπει κατά λάθος σε πολλά σπίτια το ηχογράφημα της Λύρας που θα κυκλοφορήσει το Σάββατο με τα «Νέα» αντί για το παλιό καλό CD με τα τραγούδια της Λιλιπούπολης που θα κυκλοφορήσει την Κυριακή με την «Καθημερινή»».

Η στιχουργός των τραγουδιών της Λιλιπούπολης
Μαριανίνα Κριεζή

troktiko

ΕΟΡΤΑΖΟΝΤΕΣ 19ης ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ


Ο ΑΓΙΟΣ ΑΡΧΙΠΠΟΣ ο Απόστολος – ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΜΑΞΙΜΟΣ, ΘΕΟΔΟΤΟΣ, ΗΣΥΧΙΟΣ και ΑΣΚΛΗΠΙΟΔΟΤΗ – Ο ΟΣΙΟΣ ΡΑΒΟΥΛΑΣ -ΟΙ ΟΣΙΟΙ ΕΥΓΕΝΙΟΣ και ΜΑΚΑΡΙΟΣ οι όμολογητές -Ο ΟΣΙΟΣ ΚΟΝΩΝ -Ο ΟΣΙΟΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ – Η ΑΓΙΑ ΦΙΛΟΘΕΗ ή Αθηναία – Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΗΤΑΣ ο νέος ίερομάρτυρας (Λεπτομέριες και εικονα παρακάτω)

Αναλυτικά

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΡΧΙΠΠΟΣ ο Απόστολος
Ήταν από τις Κολοσσαίς, όπου τον γνώρισε και τον έφερε στην πίστη του Χριστού ο απ. Παύλος. ο δε ζήλος και ή όλη του προθυμία και ευσέβεια, γρήγορα ανέδειξαν τον μαθητή Άρχιππο και συστρατιώτη του ενδόξου διδασκάλου του, όπως χαρακτηριστικά τον ονομάζει ο απ. Παύλος, στην προς Φιλήμονα επιστολή του. Τον Άρχιππο αναφέρει επίσης και στην προς Κολοσσαείς επιστολή του. Κατά την εκτέλεση της θείας αποστολής του, ο Άρχιππος, συνελήφθη με διαταγή του έπαρχου Άνδροκλέους. Αφού αρνήθηκε να θυσιάσει στα είδωλα, τον γύμνωσαν και τον έχωσαν μέχρι τη μέση σ’ ένα λάκκο. Επειδή όμως ο Άρχιππος συνέχιζε με μεγάλη φωνή να ομολογεί το Χριστό, τότε τον κέντησαν με βελόνες, μπρος, πίσω, στο λαιμό, τις μασχάλες, τις πλευρές, τα μάτια, τα αυτιά, το στόμα και το κεφάλι. ‘Αλλά και πάλι ο Άρχιππος επέμενε να ομολογεί το Χριστό. ο Ιησούς ήταν ή προσευχή και ο ύμνος του. Πυκνός και βαρύς λιθοβολισμός τότε, έδωσε τέλος στη ζωή του. Και στο στεφάνι του αποστόλου του προστέθηκε και το στεφάνι του μάρτυρα. («Ορισμένοι Συναξαριστές, αναφέρουν, μαζί με τη μνήμη του ‘Απ. ‘Αρχίππου και τη μνήμη των ‘Απ. Φιλήμονος, ‘Απφίας και Όνησίμου, περιττώς βέβαια, διότι ή μνήμη όλων μαζί αυτών των Αποστόλων, εορτάζεται την 22α Νοεμβρίου).

Απολυτίκιο. Ήχος δ’. ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.
Ως προσπελάσας ολική διαθέσει, τω των αρρήτων μυητή και επόπτη, των Αποστόλων σύσκηνος έδείχθης σοφέ· όθεν τον της πίστεως, θείον λόγον κηρύξας, έτεμες τοίς τρόποις σου, τα φυτά της κακίας, και έναθλήσας Άρχιππε στερρώς, δικαιοσύνης έδέξω τον στέφανον.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΜΑΞΙΜΟΣ, ΘΕΟΔΟΤΟΣ, ΗΣΥΧΙΟΣ και ΑΣΚΛΗΠΙΟΔΟΤΗ
Υπέβαλαν σ’ όλους σειρά σκληρότατων βασανιστηρίων. Το φρόνημα τους όμως δεν κάμφθηκε, άλλ’ έμεινε ακμαίο και άπτωτο. Ή ‘Ασκληπιοδότη ή παρθένος επέδειξε και αυτή την ίδια καρτερία και γενναιότητα. Δεν κάμφθηκαν, όταν τα κόκκαλά τους συντρίβονταν και οι σάρκες τους ξεσχίζονταν κάτω από το χαλάζι των λιθοβολισμών. Μανιώδης ο τύραννος ειδωλολάτρης διέταξε και τον αποκεφαλισμό τους. Άλλ’ οι μάρτυρες τον καταντρόπιασαν και ή ‘Ασκληπιοδότη τον κατανίκησε. Τα ξίφη έκοψαν τα κεφάλια τους, άλλ’ οι ψυχές τους έμειναν ελεύθερες και αδούλωτες. Το δε μαρτυρικό αίμα τους έθρεψε το δένδρο της αλήθειας, ενώ κατέπνιξε τον δράκοντα της πλάνης.

Ο ΟΣΙΟΣ ΡΑΒΟΥΛΑΣ
Υπήρξε στα χρόνια του βασιλιά Ζήνωνα (476) και γεννήθηκε στα Σαμόσατα (Σεμψάτ) της Συρίας. Εκπαιδεύτηκε από έναν φημισμένο δάσκαλο, τον Βαρυψαβά, και μεταξύ άλλων έμαθε τη Συριακή γλώσσα. Αφού ασκήθηκε στην ήσυχαστική ζωή, πήγε στη Φοινίκη μαζί με άλλους και ίδρυσε κοινοβιακή συντροφιά. Αργότερα με συνδρομή του βασιλιά Ζήνωνα και του επισκόπου Βηρυτού Ιωάννη ίδρυσε μοναστήρι, πού ανέδειξε σε κέντρο χριστιανικής εργασίας μεταξύ των ειδωλολατρών. Ή επιτυχία υπήρξε θαυμάσια. «Επειτα με συνδρομή του βασιλιά Αναστασίου του Δικόρου, ο Ραβουλάς έκτισε ομώνυμο του μοναστήρι στην Κωνσταντινούπολη. Άλλα κατόπιν, πήγε και σ’ άλλους τόπους και έκτισε κι’ άλλα μοναστήρια, φροντίζοντας να τα επανδρώσει με μοναχούς μορφωμένους και ζηλωτές. Πράγματι ο Ραβουλάς υπήρξε ο ακάματος εργάτης της πίστης. Πέθανε πάνω από 80 χρονών, στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Ιουστινιανού, ψιθυρίζοντας μέχρι τελευταίας του πνοής το γλυκό εκείνο ρητό του Κυρίου:»Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, κάγώ αναπαύσω υμάς».

ΟΙ ΟΣΙΟΙ ΕΥΓΕΝΙΟΣ και ΜΑΚΑΡΙΟΣ οι όμολογητές
Έζησαν στα χρόνια του βασιλιά Ιουλιανού του Παραβάτη. Επί των διωγμών, πού γίνονταν επί βασιλείας αυτού του αποστάτη αυτοκράτορα, ο Ευγένιος και ο Μακάριος υποβλήθηκαν σε πολλά βασανιστήρια. Κατόπιν με στρατιωτική συνοδεία στάλθηκαν εξόριστοι στη Μαυριτανία. Πέθαναν από τις κακουχίες, άλλ’ ευχαριστώντας το Θεό, πού τους διατήρησε αλύγιστους στο μαρτύριο τους.

Ο ΟΣΙΟΣ ΚΟΝΩΝ
Καταγόταν από την Κιλικία και από πολύ νέος έγινε μοναχός στο Μοναστήρι του Πενθουκλά, πού ήταν κοντά στον Ιορδανή. Έπειτα έγινε Πρεσβύτερος και έφτασε στα ανώτατα στάδια της πνευματικής άσκησης. Το έμαθε αυτό ο τότε Αρχιεπίσκοπος Ιεροσολύμων Πέτρος (524-552) και τον διόρισε να βαπτίζει τους προσερχόμενους στον Ιορδανή. Όταν όμως επρόκειτο να βαπτίσει γυναίκα, σαν άνθρωπος σκανδαλιζόταν και σκεφτόταν να αναχωρήσει από το Κοινόβιο. Άλλα του παρουσιάστηκε ο άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής, πού του έλεγε: «Κάνε υπομονή γέροντα και εγώ θα σε ελαφρύνω από τον πόλεμο». Κάποια μέρα όμως, ήλθε να βαπτισθεί μια πανέμορφη Περσίδα και ο Όσιος δεν μπόρεσε να τη βαπτίσει και να τη χρίσει γυμνή. Και ή κόρη έμεινε αβάπτιστη. Ο Αρχιεπίσκοπος όταν το έμαθε στενοχωρήθηκε πολύ. ο δε Κόνων πήρε το δρόμο της αναχώρησης. Άλλα του παρουσιάσθηκε και πάλι ο Τίμιος Πρόδρομος και του επανέλαβε τα βοηθητικά εκείνα λόγια. Τότε ο Κόνων του είπε ότι δεν ξαναεπιστρέφει, διότι ενώ του υποσχέθηκε ότι θα τον βοηθήσει δεν το έκανε. ο δε Τίμιος Πρόδρομος, αφού τον σφράγισε με το σημείο του Σταυρού, του είπε να επιστρέψει και να μη αμφιβάλει πλέον. Όποτε ο Γέρων επανήλθε στο κοινόβιο και την επομένη έχρισε και βάπτισε τη νεαρή Περσίδα, χωρίς καθόλου να στοχασθεί, ότι ήταν γυναίκα. Έζησε δε μετά από αυτά ο Όσιος άλλα 20 χρόνια και έφτασε στο μεγαλύτερο βαθμό της απάθειας, και ειρηνικά απεβίωσε.

Ο ΟΣΙΟΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
Δεν υπάρχουν πληροφορίες για τη ζωή του. Ή μνήμη του αναφέρεται από τον Παρισινό Κώδικα 1578 και τον Delehaye, όπου καλείται επίσκοπος.

Η ΑΓΙΑ ΦΙΛΟΘΕΗ ή Αθηναία
Αν οι μάρτυρες των πρώτων χριστιανικών χρόνων είναι Ικανοί να παροτρύνουν ψυχές να αγωνιστούν για τον Χριστό, οι νεομάρτυρες αποδεικνύουν ότι άγιοι μπορούν να υπάρξουν σε κάθε εποχή και, επομένως, ο κατά Χριστόν αγώνας πρέπει να είναι συνεχής. Μια τέτοια παραδειγματική νεομάρτυς είναι και ή όσία Φιλοθέη. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1522 από στείρα μητέρα, τη Συρίγη, πού προσευχήθηκε αμέτρητες φορές, για να της χαρίσει ο Θεός αυτή την κόρη. ο δε πατέρας της ονομαζόταν Άγγελος Μπενιζέλος. Όταν ή όσία έγινε δώδεκα χρονών, οι γονείς της με τη βία την πάντρεψαν με έναν αρκετά πλούσιο άνδρα των Αθηνών. Ή ζωή της κοντά του ήταν μαρτυρική, διότι συνεχώς τη χτυπούσε και τη βασάνιζε. ο Θεός βλέποντας την υπομονή της, μετά τρία χρόνια, θερίζει με το δρεπάνι του θανάτου το βάναυσο σύζυγο της. Τότε ή όσία, αν και δέχτηκε πιέσεις για δεύτερο γάμο, αποφασίζει και γίνεται μοναχή. Τη μεγάλη της περιουσία διέθεσε στους φτωχούς και για την απελευθέρωση των σκλαβωμένων χριστιανών από τους Τούρκους. Έτσι έγινε «καρφί» στο μάτι των Τούρκων, και όταν τους δόθηκε ή ευκαιρία, εισέβαλαν στο μοναστήρι της και την έσυραν έξω. Αφού τη χτύπησαν ανελέητα, προκάλεσαν το θάνατο της, στις 19 Φεβρουαρίου 1589. ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, σ’ αύτό το σημείο ρωτά: «Δεν ήταν και αυτή φύση ασθενέστερη καθότι γυναίκα; Δε συνάντησε τόσους και τόσους πειρασμούς και εμπόδια στο δρόμο της ζωής της; Αλλ όμως, κανένα άπ’ αυτά δεν μπόρεσε να ψυχράνει την αγάπη πού είχε στο Θεό».

Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Όσιων την έλλαμψιν, είσδεδεγμένη σεμνή, την πάλιν έφαίδρυνας, των Αθηναίων τη ση, ασκήσει και χάριτι · συ γαρ εν εύποιίαις, διαλάμπουσα Μήτερ, ήθλησας δι’ άγάπην, εύσεβώς του πλησίον διό σε ώ Φιλοθέη, Χριστός έδόξασε.

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΗΤΑΣ ο νέος ιερομάρτυρας
Καταγόταν από την «Ηπειρο και έγινε Ιερομόναχος στο Άγιον Όρος, και συγκεκριμένα στη Σκήτη της Αγίας Άννας και κατόπιν στη Μονή του Αγίου Παντελεήμονα (Ρώσικη). Τον κατέλαβε ο πόθος του μαρτυρίου και γύριζε τα χωριά γύρω από τις Σέρρες και τη Δράμα, κηρύττοντας τον Χριστό σαν αληθινό Θεό και τον Μωάμεθ σαν πλάνο. Συνελήφθη από τους Τούρκους και φυλακίστηκε στις Σέρρες. Κατόπιν υποβλήθηκε σε φρικτά βασανιστήρια, όπως όσφρηση φωτιάς από τη μύτη, άκάνθινο στεφάνι στο κεφάλι, καλαμένιες ακίδες στα νύχια του και κάψιμο στα απόκρυφα μέλη του. ο Νικήτας όμως, με θαυμαστή σταθερότητα, συνεχώς ομολογούσε την πίστη του στο Χριστό. Τελικά, στις 19 Φεβρουαρίου 1806 τον κρέμασαν και έτσι δέχτηκε το στεφάνι της αφθαρσίας.

ΕΟΡΤΑΖΟΝΤΕΣ 18ης ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ



Ο ΑΓΙΟΣ ΛΕΩΝ Πάπας Ρώμης – ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΛΕΩΝ και ΠΑΡΗΓΟΡΙΟΣ πού μαρτύρησαν στα Πάταρα της Λυκίας –  Ο ΟΣΙΟΣ ΑΓΑΠΗΤΟΣ ο Ομολογητής και θαυματουργός Επίσκοπος Συναο – ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΓΡΙΠΠΑΣ, ΒΙΚΤΩΡΙΝΟΣ, ΔΩΡΟΘΕΟΣ ΚΑΙ ΘΕΟΔΟΥΛΟΣ –  Ο ΑΓΙΟΣ ΠΙΟΥΛΙΟΣ

 Αναλυτικά

Ο ΑΓΙΟΣ ΛΕΩΝ Πάπας Ρώμης
Ό Λέων έζησε στα χρόνια των βασιλέων Μαρκιανού και Πουλχερίας (450). Ήταν ένας από τους μεγάλους προμάχους και υποστηρικτές της ορθόδοξης αλήθειας. Όταν έγινε ή Δ’ Οικουμενική Σύνοδος στη Χαλκηδόνα, ή έμμεση συμμετοχή του υπήρξε ζωτικής σημασίας για την αντιμετώπιση των Μονοφυσιτών. Έστειλε σ’ αυτήν τέσσερις αντιπροσώπους του και μια επιστολή πού απευθυνόταν στη Σύνοδο (για την ακρίβεια ή επιστολή του αγίου Λέοντος είχε σταλεί τρία (3) χρόνια πριν στον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Φλαβιανό και ανεγνώσθη στη Σύνοδο. Είναι δε γνωστή ως «Τόμος του Λέοντος»). Μ’ αυτή καθόριζε με πλήρη ακρίβεια και αλήθεια τις δύο φύσεις του Χριστού. Τη θεία και την ανθρώπινη. Ή επιστολή ακούστηκε με ενθουσιασμό και άρεσε πάρα πολύ στα μέλη της Συνόδου και στο βασιλιά Μαρκιανό. Ή χρησιμότητα της ήταν μεγάλη στη διεξαγωγή των συζητήσεων και στη διατύπωση των όρων, για την απόφαση της Συνόδου. Έτσι ο Λέων, με «την μάχαιραν του Πνεύματος, ο εστί ρήμα Θεού»1, δηλαδή με το μαχαίρι του Πνεύματος, πού είναι ο λόγος του Θεού, έστω και έγγραφος στην περίπτωση αυτή, έγινε από τα λαμπρότερα όπλα, για τη συντριβή της πλάνης των αιρετικών. ο Λέων, πού διακρινόταν για την επιστημονική και θεολογική του Ικανότητα, άφησε αρκετές ομιλίες, πού είναι γραμμένες με πολλή γλαφυρότητα και δύναμη. Υπάρχει όμως και μια άλλη εκδοχή της βιογραφίας του, αυτή του Σ. Εύστρατιάδη, πού παραθέταμε όπως ακριβώς είναι γραμμένη:
Έγεννήθη εν Ρώμη περί τα τέλη του δ’ αιώνος, επί δύο πάπων διατελέσας διάκονος του Καλλίστου και Σήξτου, όν και διεδέχθη εις τον θρόνον τη 29η Σεπτεμβρίου του 440. Ύπήρξεν εις των άπολυταρχικωτέρων πάπων, ύποστηρίξας μετά πείσματος το παπικόν πρωτεΐον και αντιταχθείς κατά της αποφάσεως της Δ’ εν Χαλκηδόνι συνόδου (451) χορηγησάσης δια του κη’ Κανόνος αυτής τα ‘ίσα πρεσβεία τω πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως με τον έπίσκοπον Ρώμης. Έκτοτε μέχρι του νυν δεν έπαυσαν οι πάπαι τα πρωτεία επί της καθόλου εκκλησίας διεκδικούντες, πολλών κακών γενόμενοι τη εκκλησία πρόξενοι. Την κατάταξιν αυτού μεταξύ των αγίων της ημετέρας εκκλησίας οφείλει ο Λέων εις την δογματικήν έκείνην έπιστολήν (ϊδ. Μίςηβ, ΡβίΓ. Ιβί. 54, 755-781), οποίαν άπέστειλεν εις την εν Χαλκηδόνι Δ’ Οίκουμενικήν Σύνοδον εναντίον των Μονοθελητών και Μονοφυσιτών, ης το περιεχόμενον έγένετο μετ’ ενθουσιασμού δεκτόν από μέρους των παρευρεθέντων πατέρων. Απέθανε τϋ 10η Νοεμβρίου 460).
1. προς Εφεσίους, στ’ 17.

Απολυτίκιο. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείας πίστεως, ορθοδοξία, υπεστήριξας, την Έκκληοίαν, ως πολύφωνον του πνεύματος όργανον εκ γαρ Δυσμών άναλάμψας ως ήλιος, αιρετικών την άπάτην έμείωσας· Λέων Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ήμίν το μέγα έλεος.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΛΕΩΝ και ΠΑΡΗΓΟΡΙΟΣ πού μαρτύρησαν στα Πάταρα της Λυκίας
Ήταν και οι δύο αχώριστοι φίλοι, μια ψυχή σε δύο σώματα όπως θα έλεγε ο Γρηγόριος ο Θεολόγος για τον εαυτό του και τον Μέγα Βασίλειο. Όταν λοιπόν ο Παρηγοριάς πέθανε μετά από πολλά βασανιστήρια, πού υπέστη για τη χριστιανική πίστη, ο Λέων, απαρηγόρητος για τη στέρηση του φίλου του και ποθώντας το ένδοξο τέλος του, ήθελε και αυτός το γρηγορότερο τον δρόμο του μαρτυρίου. Και ή ευκαιρία βρέθηκε. Κάποτε γινόταν πανηγύρι των ειδωλολατρών με όλους τους συνηθισμένους θορύβους και απρεπείς διασκεδάσεις. ο Λέων πλησίασε εκεί, μπήκε στο ναό, πήρε στα χέρια του τα αναμμένα εκεί πήλινα λυχνάρια και τα συνέτριψε κάτω στη γη. Συγχρόνως δε έψαλλε ύμνους προς τον Θεό. Αμέσως τότε τον συνέλαβαν και τον βασάνισαν σκληρά με μαστίγια από νεύρα βοδιών. Έπειτα οι βασανιστές του τον έσυραν σε κρημνώδη τόπο, πού κάτω υπήρχε φαράγγι και στο βάθος διακρινόταν ξηροπόταμος. Όταν έφτασαν εκεί, ο Λέων με όλες του τις δυνάμεις κατόρθωσε να προσευχηθεί και αμέσως τότε παρέδωσε το πνεύμα του στον Θεό. Άλλ’ ή λύσσα των δημίων του δεν Ικανοποιήθηκε με τον θάνατο του. Αφού έσυραν το λείψανο του στην άκρη του γκρεμού, από ‘κει το έριξαν με δύναμη στο χάος του φαραγγιού. Έτσι το σώμα του Άγιου μπορεί να έπεφτε μέσα στο φαράγγι, άλλ’ ή ψυχή του πετούσε στον ουρανό, όπου θα συναντούσε τον εγκάρδιο φίλο του στην αιώνια δόξα του Χριστού.

Ο ΟΣΙΟΣ ΑΓΑΠΗΤΟΣ ο Όμολογητής και θαυματουργός Επίσκοπος Συναού
Ήταν χριστιανικό γέννημα της Καππαδοκίας και είχε εισέλθει κατά τη νεανική του ηλικία σε ένα από τα εκεί Μοναστήρια. Εκεί ζούσε με πνεύμα διακονίας, προθυμότατος στις υπηρεσίες και σαν ο τελευταίος άπ’ όλους. Επί βασιλέως Λικινίου στρατεύθηκε, και όταν καταδιώχθηκαν οι χριστιανοί, ύποβλήθηκε σε βασανιστήρια. Επειδή όμως δια της προσευχής, θεράπευσε κάποιο δαιμονισμένο μέλος οικογενείας πού ήταν πολύ κοντά στο Μεγάλο Κων/νο, ο Αγαπητός πέτυχε άδεια απαλλαγής από το στρατό. Επιδόθηκε τότε, στις Ιερές μελέτες και την υπηρεσία του Ευαγγελίου. ο επίσκοπος όμως της πόλης Σινάου πληροφορήθηκε τα χαρίσματα του και τον χειροτόνησε Ιερέα. Μετά δε το θάνατο του επισκόπου, λαός και κλήρος εξέλεξαν διάδοχο του τον Αγαπητό. Από τη νέα του θέση ο Αγαπητός, ήταν τύπος των πιστών, ο διδάσκαλος και ο πατέρας τους. Φώτιζε με το λόγο του, οικοδομούσε με το παράδειγμα του, παρηγορούσε και στήριζε, περιέθαλπε και βοηθούσε, όχι μόνο κατά δύναμιν, αλλά και υπέρ δύναμιν. Σ’ αυτές τις άγιες ασχολίες τον βρήκε ο θάνατος, ο όποιος του άπλωσε τη γέφυρα, δια της όποιας μεταβιβάστηκε από την πρόσκαιρη ζωή στην αιώνια.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΓΡΙΠΠΑΣ, ΒΙΚΤΩΡΙΝΟΣ, ΔΩΡΟΘΕΟΣ ΚΑΙ ΘΕΟΔΟΥΛΟΣ
Είναι γνωστοί με την αναφορά τους στο υπόμνημα του πιο πάνω οσίου Αγαπητού. Ότι δηλαδή είδε το μαρτύριο τους και ήθελε να γίνει κοινωνός αυτού. Τίποτα άλλο δεν γνωρίζουμε για την ζωή τους.

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΙΟΥΛΙΟΣ
Μαρτύρησε δια ξίφους.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΔΕΛΤΙΩΝ ΕΙΔΗΣΕΩΝ 19ης ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ


ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ


30 ΧΡΟΝΙΑ
ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ Ο ΝΙΚΟΣ

ΤΟΣΟ ΚΟΡΟΪΔΟ ; … ΓΙΑΤΙ ΛΕΣ ;


 Έλαβα το παρακάτω μήνυμα και σας το μεταφέρω
 
Γιατί λες «….μου την δίνει αφάνταστα να με περνάνε για κορόιδο, αλλά να με περνάνε για ΤΟΟΟΟΣΟ κορόιδο δεν ξέρω καν πως να αντιδράσω!»

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ

ΕΛΛΗΝΕΣ,

ΟΙ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΕΣ

ΚΑΙ Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ,

ΟΤΙ ΑΝ ΟΙ ΗΓΕΤΕΣ ΜΑΣ

ΔΕΝ ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΝ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΠΡΟΔΙΔΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥΣ

ΚΑΙ ΠΡΟ ΠΑΝΤΩΝ

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΚΟΡΟΪΔΑ

ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΟΥΣ

ΜΠΟΫΚΟΤΑΖ ΤΩΡΑ!!!!!!

Μπορούμε να σταματήσουμε να ψωνίζουμε από δαύτους OXI μόνο κανά τρίμηνο για να «στρώσουν χαρακτήρα», αλλά για πάντα..!!!

Μπορούμε να ψωνίζουμε από αντίστοιχα Ελληνικά μαγαζιά , έστω και ακριβότερα, γιατί τα χρήματα πάνε σε Ελληνικές τσέπες και πιστεύουμε ότι θα καταλάβουν κι’ αυτοί, κάποια στιγμή τι τους συμφέρει, ακόμα κι αν κάποιοι έμποροι, δεν είναι και οι πιο τίμιοι άνθρωποι.

Ας διαλέγουμε προσεκτικά τι αγοράζουμε, γιατί και οι πολυεθνικές πουλάνε σκουπίδια και αν ψάξει κανείς βρίσκει καλά και φθηνά Ελληνικά προϊόντα.

Ας γίνουμε ενεργά μέλη σε συλλόγους προστασίας καταναλωτή ( αν και δεν έχουμε κράτος να μας προστατεύσει κι από αυτούς) και να καταγγέλλεις, όπου και σε όποιους μπορείς (όπως κάνουμε τώρα) και πού θα πάει, κάποια στιγμή θα ξυπνήσουμε ΟΛΟΙ και θα αντιδράσουμε, γενικότερα.

Στο μεταξύ ας συγκρατηθούμε και να μην πληρώνουμε τόσο εύκολα όλες αυτές τις αυξήσεις σε όλα τα είδη που αγοράζουμε γενικά (ας κάνουμε τις συγκρίσεις μας ) και μάλιστα σε περίοδο κρίσης.

ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ ΜΟΝΟ ΤΑ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ

ΚΑΙ ΜΗΝ ΧΡΕΩΝΕΤΕ ΤΙΣ ΠΙΣΤΩΤΙΚΕΣ ΣΑΣ ΚΑΡΤΕΣ

ΔΩΣΤΕ ΕΝΑ ΜΑΘΗΜΑ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ

ΠΟΥ ΠΑΙΖΟΥΝ

ΜΕ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ

ΚΑΙ

ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΗΓΕΤΕΣ ΜΑΣ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΜΑΧΗ.

ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΘΑ ΤΟΝ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΕΝΩΜΕΝΟΙ.

ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ ΣΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ

ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ

Η ΑΠΕΙΛΗ ΚΑΙ ΤΑ 10 ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ


Ένα αρκετά ενδιαφέρον άρθρο που δημοσιεύτηκε στις 19/2 στην ιστοσελίδα sofokleous10.gr,  που όχι μόνο αξίζει να διαβαστεί, αλλά πρέπει να αναλυθεί δεόντως από τον καθένα μας.

Η απειλή της «συλλογικής συνθηκολόγησης», ο φόβος ενδεχόμενης επικράτησης του ολοκληρωτισμού στην Ευρώπη, ο τευτονικός κίνδυνος και τα δέκα κυρίαρχα προβλήματα της οικονομίας μας…


Αν μας ρωτούσε κάποιος ποιοί θα μπορούσαν να είναι οι τρείς μεγαλύτεροι φόβοι της Ελλάδας, κάτω από τις σημερινές συνθήκες, θα τοποθετούμαστε ως εξής: 
(α)  Η αυτοεκπληρούμενη προφητεία: Η δημιουργία δηλαδή μίας «πεποίθησης», σαν αποτέλεσμα του συνεχούς «βομβαρδισμού» μας με αρνητικές ειδήσεις από τα ελληνικά και διεθνή ΜΜΕ, σε σχέση με την οικονομική κατάσταση της χώρας μας, η οποία θα μας έπειθε συλλογικά ότι είναι αδύνατον να αποφύγει η Ελλάδα την πτώχευση. Αν και δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να χρεοκοπήσει η Ελλάδα, η ενδεχόμενη συλλογική πεποίθηση, λειτουργώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο, αποτελεί το μεγαλύτερο κίνδυνο να συμβεί κάτι τέτοιο.
Επακόλουθα της είναι η διοχέτευση χρημάτων στο εξωτερικό, η οποία θέτει κυρίως σε κίνδυνο το Ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα, η «άπνοια» στις επενδύσεις του ιδιωτικού τομέα, μεταξύ άλλων σαν αποτέλεσμα της πιστωτικής συρρίκνωσης, καθώς επίσης της απόσυρσης της ρευστότητας από την αγορά, η αδράνεια επιχειρηματιών και εργαζομένων, η δυσανάλογα αυξημένη αποταμίευση σε «ασφαλείς προορισμούς», οι ουρές στα ταμεία των τραπεζών κλπ.  
(β)  Η επικυριαρχία του ολοκληρωτισμού στην Ευρώπη: Οι κρίσεις αυτής της μορφής στην «περιφέρεια», προκαλούν την πτώση όλων των αξιών (ακίνητα, μετοχές, ομόλογα κλπ) και διογκώνουν την ανεργία, η οποία «εκβάλλει» τελικά σε μεγάλες κοινωνικές αναταραχές. Οι αναταραχές αυτές (απεργίες, κινητοποιήσεις, «ταξικοί πόλεμοι» κλπ) «εκτρέφουν» με τη σειρά τους απολυταρχικά καθεστώτα – με τις «περιφερειακές», αδύναμες χώρες να «υποτάσσονται» στις ισχυρές του «κέντρου».
Αναλυτικότερα, η οικονομική ανάπτυξη που έχει προηγηθεί στο «κέντρο», σε κάποιες πλεονασματικές χώρες της ΕΕ δηλαδή, ήταν το αποτέλεσμα της συσσώρευσης του κεφαλαίου – μίας διαδικασίας που απαιτεί χαμηλούς μισθούς και υψηλούς ρυθμούς αποταμίευσης. Η «λειτουργία» αυτή επιτυγχάνεται πολύ πιο εύκολα κάτω από μία αυταρχική κυβέρνηση, η οποία είναι σε θέση να επιβάλλει τη θέληση της στους ανθρώπους – σε αντίθεση με μία δημοκρατική κυβέρνηση, η οποία ανταποκρίνεται στις επιθυμίες του εκλογικού σώματος. 
Σε ένα τέτοιο «μοντέλο», το κράτος «συμμαχεί» σε γενικές γραμμές με τα μεγάλα τοπικά επιχειρηματικά συμφέροντα, βοηθώντας τα να συσσωρεύσουν κεφάλαιο. Η συγκεκριμένη στρατηγική απαιτεί κυβερνητική ηγεσία στο βιομηχανικό σχεδιασμό, φιλικά, αν όχι «στρατευμένα» ΜΜΕ, έναν υψηλό βαθμό προστασίας της εγχώριας οικονομίας, καθώς επίσης την ικανότητα ελέγχου των μισθών. Στη συνέχεια, ένα τέτοιο κράτος διευκολύνει την επέκταση των επιχειρήσεων του στο εξωτερικό, «διεισδύοντας» ειρηνικά σε άλλες χώρες.
Περαιτέρω «απορροφάει», «εισάγει» δηλαδή φορολογικά έσοδα, μέσω της τιμολογιακής πολιτικής που ακολουθείται από τις πολυεθνικές του, «υποχρεώνει» έμμεσα τα κράτη να χρεωθούν, έτσι ώστε να αμβλυνθούν οι αντιστάσεις των πολιτών τους, καθώς επίσης των θεσμών τους και εμφανίζεται τελικά σαν το λευκό ιππότη – το μοναδικό δηλαδή «οργανισμό», ο οποίος έχει τη δυνατότητα να χρηματοδοτήσει την αποφυγή της χρεοκοπίας, έναντι φυσικά ανταλλαγμάτων και χωρίς φαινομενικά να το επιθυμεί ή να το επιδιώκει.
Σύμφωνα τώρα με τον αυστριακό φιλόσοφο K. Popper και την, με βάση των Πλάτωνα, «πολιτική» ανάλυση του, ένα ολοκληρωτικό καθεστώς διακρίνεται από μία «τριμερή» οργάνωση της Πολιτείας:
  • από τους «φύλακες», η κύρια αρετή των οποίων είναι η σοφία – από τις κυβερνήσεις των κρατών ουσιαστικά, στις οποίες ο μοναδικός αποδεκτός έλεγχος είναι ο αυτοέλεγχος
  • από τους «επικούρους», με την ανδρεία να αποτελεί το χαρακτηριστικό τους – σήμερα αποτελούν μέρος τους κάποιες δημόσιες υπηρεσίες (ειδικά η «επίλεκτη» οικονομική αστυνομία, σε χώρες που έχουν «μεγαλουργήσει» στον τομέα της υποταγής των πολιτών τους), με κύριο μέλημα ενός τέτοιου κράτους την πλήρη απασχόληση, τη σταθερότητα και την ασφάλεια, καθώς επίσης
  • από όλους τους «υπόλοιπους πολίτες», επιχειρηματίες και εργαζομένους, οι οποίοι συνυπάρχουν σε μία άβουλη, «αταξική κοινωνία» – απαιτείται να διακατέχονται από την αρετή της σωφροσύνης, με κύριο χαρακτηριστικό την αποταμίευση. 
Κατά τον ίδιο, οι φύλακες και οι επίκουροι πρέπει να είναι «προικισμένοι» με ένα χαρακτήρα βίαιο και ευγενικό συγχρόνως, ενώ σωφροσύνη σημαίνει να γνωρίζει κανείς τη θέση του – δηλαδή, να είναι ικανοποιημένος από αυτήν. Σε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς το Δίκαιο είναι συνώνυμο με το «συμφέρον» της άριστης Πολιτείας, όπου η βασική αρχή της θεωρίας της Δικαιοσύνης είναι η εξής:
«Έργο και σκοπός του ατόμου θα πρέπει να είναι η διατήρηση και η ενίσχυση της σταθερότητας του κράτους». Επίσης αναφέρει ότι, «Το μέρος υφίσταται για χάρη του όλου, αλλά το όλον δεν υφίσταται για χάρη του μέρους», όπως και ότι «Κριτήριο ηθικότητας είναι το συμφέρον του κράτους».
Τέλος, συμπληρώνει πως, «Το κράτος το ίδιο δεν μπορεί ποτέ να έχει λάθος σε οποιαδήποτε πράξη του, ενόσω είναι ισχυρό – το κράτος έχει το δικαίωμα όχι μόνο να ασκεί βία στους πολίτες του, αν αυτό θα οδηγούσε σε μία αύξηση της δύναμης του, αλλά και να κάνει επιθέσεις σε άλλα κράτη – με την προϋπόθεση όμως πως αυτό γίνεται χωρίς να μειώνεται η δύναμη του».
(γ)  Η τευτονική απειλή: Ο τρίτος και τελευταίος φόβος μας «πηγάζει» από την απίστευτη επίθεση που δεχόμαστε από την ηγέτιδα δύναμη της Ευρωζώνης, τη Γερμανία («επιστρατεύονται» ακόμη και «κίτρινες δημοσκοπήσεις» εναντίον της Ελλάδας), στα πλαίσια της δημιουργίας εκείνων των προϋποθέσεων, οι οποίες θα διευκόλυναν τα όποια σχέδια της (ευτυχώς, ο «εφιάλτης της Ρωσίας» παραμένει ισχυρότατος «σύμμαχος» μας). Στο σημείο αυτό έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η πρόσφατη στάση της Ελβετίας (πηγή: MM 17.02.10), η οποία κατηγορεί δημόσια τη Γερμανία (μέσω του προέδρου της ομοσπονδίας των φορολογουμένων και βουλευτή κ. Alfred Heer), για ασέβεια απέναντι στο Ελβετικό Κράτος Δικαίου, καθώς επίσης για «τρομοκρατία» των Ελβετών πολιτών, από τη Γερμανική Μυστική Υπηρεσία.
Ο Ελβετός έχει προτείνει την ψήφιση ενός νόμου, ο οποίος προβλέπει την άρση του τραπεζικού απορρήτου για όλους τους πολιτικούς, καθώς επίσης για τους πάσης φύσεως δημοσίους λειτουργούς. Το γεγονός αυτό φαίνεται ότι θορύβησε σε πολύ μεγάλο βαθμό όλους τους γερμανούς κρατικούς υπαλλήλους, όπως και τα στελέχη των κομμάτων εξουσίας της χώρας. Ο κ. Heer, σε πρόσφατη συνέντευξη του σε γερμανικό περιοδικό, αναφέρει χαρακτηριστικά τα παρακάτω:
«Η Γερμανία διέπεται από μία διπλή ηθική – άλλη για τους Πολιτικούς και άλλη για τους Πολίτες. Υπάρχουν πολλές τεκμηριωμένες περιπτώσεις, κατά τις οποίες αρκετοί γερμανοί υπηρεσιακοί παράγοντες έχουν δωροδοκηθεί ή έχουν εισπράξει «μαύρα» χρήματα για τα κόμματα τους, τα οποία κυκλοφόρησαν μέσα από ιδρύματα στο Λιχτενστάιν ή από κρυφούς ελβετικούς λογαριασμούς, χωρίς να ελεγχθούν ποτέ….Η εμπιστοσύνη των Γερμανών πολιτών στις κυβερνήσεις τους δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη….Οι Γερμανοί πολιτικοί δεν σέβονται τη χώρα μας και μας απειλούν ακόμη και με στρατιωτικά μέσα. «Παίζουν» το ρόλο του καθαρού, αφού δεν είναι σε καμία περίπτωση….Όταν το γερμανικό κράτος ελέγχει φορολογικά τους πολίτες του, αλλά όχι τους δημοσίους λειτουργούς του, κάτι δεν πάει καλά με τη δημοκρατία».
Περαιτέρω, όσον αφορά τα προβλήματα της Ελλάδας, φυσικά δεν είναι «άμοιροι ευθυνών» οι Πολίτες της χώρας, για όλα όσα συμβαίνουν – αν και προηγούνται σαφώς οι Πολιτικοί. Θεωρούμε λοιπόν ότι είναι απαραίτητη η ριζική αλλαγή νοοτροπίας, καθώς επίσης η συνεπής, απόλυτη λειτουργία όλων, μέσα στα πλαίσια των νόμων. Οφείλει όμως να προηγηθεί η Πολιτεία, έτσι όπως αυτή εκφράζεται από τους πολιτικούς, τους δημοσίους λειτουργούς και τα κόμματα, λειτουργώντας σαν πρότυπο για την αλλαγή της συμπεριφοράς όλων των υπολοίπων. Στη συνέχεια, θα πρέπει να επιλυθούν μεθοδικά όλα τα «οικονομικά» προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα, τα οποία συνοψίζουμε στα παρακάτω:   
ΤΑ ΔΕΚΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
(1)  Η αποβιομηχανοποίηση:  Ήδη από την είσοδο της στην ΕΕ το 1981, η Ελλάδα αντιμετωπίσθηκε από τους «εταίρους» της σαν μία καταναλωτική αγορά – όχι σαν μία χώρα εγκατάστασης βιομηχανικών επενδύσεων. Ένας από τους τελευταίους μεταποιητικούς κλάδους της, η κλωστοϋφαντουργία, έπαψε να είναι με τη σειρά της ανταγωνίσιμη, μετά την είσοδο της Α. Ευρώπης στην ΕΕ. Τέλος, η Γερμανία συνετέλεσε τα μέγιστα με τις μεθόδους της (άρθρο μαςΔΙΕΘΝΗΣ ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ: Η Γερμανία είναι μέρος του προβλήματος της Ελλάδας, ενώ θα είναι η κύρια υπεύθυνη στην περίπτωση που τυχόν καταρρεύσει, κάτω από την πίεση της κρίσης, η Ευρωπαϊκή Ένωση και το κοινό νόμισμα  16/1/2010 )
(2)  Το αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο:  Το σύνολο των εισαγωγών της χώρας μας ανήλθε στα 60,7 δις € το 2008, έναντι εξαγωγών 17,3 δις €, οπότε το έλλειμμα αναρριχήθηκε στα -43,4 τρις €. Ουσιαστικά αποτελεί την κυριότερη αιτία της αλματώδους αύξησης του εξωτερικού χρέους και πρέπει να καταπολεμηθεί επειγόντως, μέσω της ενίσχυσης των εξαγωγών. 
(3)  Η υποχώρηση των βασικών κλάδων της Ελληνικής Οικονομίας: Η οικοδομική δραστηριότητα μειώθηκε κατά 26% το πρώτο εξάμηνο του 2009 (άρθρο μας: ΥΠΕΡΒΟΛΗ ΑΚΙΝΗΤΩΝ: Η επόμενη μεγάλη δοκιμασία για τη χώρα μας, αφού η ενδεχόμενη έκρηξη μίας πιθανής «φούσκας» στις τιμές των ακινήτων, μπορεί να παραλύσει το σύνολο της οικοδομικής δραστηριότητας, επηρεάζοντας καταλυτικά τόσο την πραγματική οικονομία, όσο και τη χρηματοπιστωτική αγορά  14/12/2009, ενώ ο τουρισμός κατά 18% (το 20% σχεδόν των θέσεων εργασίας είναι συνδεδεμένες με τον τουρισμό). Η ναυτιλία σημείωσε επίσης πτώση, κάτω από το βάρος της διεθνούς κρίσης.
(4)  Η ανισορροπία των μισθών: Οι μέσοι μισθοί των ΔΥ, περί τα 3.000 € μηνιαία (συμπεριλαμβανομένων των επιδομάτων και των υπερωριών), αυξήθηκαν σε μεγάλο βαθμό, μετά την είσοδο της χώρας στην Ευρωζώνη. Αντίθετα, οι πραγματικοί μισθοί του ιδιωτικού τομέα παρέμειναν σταθεροί στα περίπου 820 € μηνιαία, δημιουργώντας μία τεράστια ανισορροπία.
Από την άλλη πλευρά βέβαια, με βάση την έκφραση «το μη χείρον βέλτιστον», τα χρήματα δεν συσσωρεύτηκαν στους ήδη υπερβολικά πλούσιους, αλλά στα νοικοκυριά των ΔΥ, τα οποία καταναλώνοντας τα για να καλύψουν τις ανάγκες τους, ενίσχυσαν ουσιαστικά την Οικονομία της χώρας (εξ αυτού και μέρος της υψηλής ανάπτυξης της Ελλάδας τα τελευταία έτη, σε συνδυασμό με τον συνεχώς αυξανόμενο δανεισμό – φυσικά και γνώριζαν ανέκαθεν το πρόβλημα οι «εταίροι» μας, αλλά προφανώς τους εξυπηρετούσε, για το χρονικό διάστημα που αγοράζαμε τα προϊόντα τους, έχοντας τη δυνατότητα να πληρώνουμε τις υποχρεώσεις μας).
Επομένως, οφείλουμε να είμαστε εξαιρετικά προσεκτικοί, όσον αφορά το «ρυθμό» των μέτρων που λαμβάνονται για μειώσεις μισθών. Παρά το ότι δηλαδή οι μειώσεις είναι απαραίτητες για την αποκατάσταση της ισορροπίας ανάμεσα στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, δεν πρέπει να είναι απότομες σε περιόδους ύφεσης.
  
(5)  Η κρυφή ανεργία: Λόγω του υπερβολικού αριθμού των προσλήψεων στον δημόσιο, καθώς επίσης των περιορισμένων επενδύσεων στον ιδιωτικό τομέα, έχει αυξηθεί επικίνδυνα το ύψος της κρυφής ανεργίας, απειλώντας σε μεγάλο βαθμό την απασχόληση (άρθρο μαςΕΛΛΕΙΜΜΑ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΤΗΤΑΣ: Η τεράστια κρυφή ανεργία, ενσωματωμένη στο κόστος εργασίας της χώρας μας, οφείλει να καταπολεμηθεί άμεσα, εάν θέλουμε να αποφύγουμε τα χειρότερα  3/12/2009       
(6)  Οι αποκρατικοποιήσεις:  Η ανεύθυνη πώληση πολλών επιχειρήσεων του δημοσίου, ιδιαίτερα των κερδοφόρων (ΟΤΕ), έχει εντείνει ακόμη περισσότερο την αποβιομηχανοποίηση της χώρας, καθώς επίσης την εξάρτηση της από τις ξένες πολυεθνικές (άρθρο μαςΔΙΑΣΠΟΡΑ ΨΕΥΔΩΝ ΕΛΠΙΔΩΝ: Οι σχεδιασμοί της Κομισιόν, η ανεξέλεγκτη αποβιομηχανοποίηση και ο ανατροφοδοτούμενος φαύλος κύκλος του χρέους, «προδιαγράφουν» την ολοκληρωτική απώλεια της ανεξαρτησίας μας  29/12/2009   
(7)  Η διαφθορά:  Σύμφωνα με τη διεθνή οργάνωση διαφάνειας (Transparency International), ο χρηματισμός το 2008 ανήλθε στα 750 εκ. € – μία αύξηση του ύψους του 17% σε σχέση με το 2007. Η Ελλάδα κατέλαβε έτσι την 71η θέση στο σύνολο των 180 χωρών, ενώ μία από τις τελευταίες στην ΕΕ (μαζί με τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία). Η εμφάνιση του συγκεκριμένου προβλήματος, ουσιαστικά «παραγώγου» της διαπλοκής, θα ήταν σχεδόν αδύνατη, εάν δεν συμμετείχε ο δημόσιος τομέας.
(8)  Η ανεπάρκεια της δημόσιας διοίκησης:  Το έλλειμμα της χώρας οφείλεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στο υπερβολικό κόστος και στη χαμηλή παραγωγικότητα, στην ανεπάρκεια καλύτερα της δημόσιας διοίκησης η οποία, ειδικά στον τομέα της προμήθειας των νοσοκομείων, αλλά και σε πολλούς άλλους, είναι το λιγότερο καταστροφική.
(9)  Οι σχεδόν μηδενικές ξένες επενδύσεις:  Το 2007 οι απ’ ευθείας επενδύσεις των ξένων στην Ελλάδα ήταν μόλις 4,6 δις € – ένα χρόνο πριν, το 2006, ήταν 31,3 δις €. Εκτός αυτού, ένα ελάχιστο μόνο μέρος αφορούσε τον μεταποιητικό τομέα, με το συντριπτικό ποσοστό να οδηγείται στο εμπόριο και στις υπηρεσίες.
(10)  Το έλλειμμα και το δημόσιο χρέος:  Χωρίς να σημαίνει ότι δεν πρέπει να μας απασχολήσει επειγόντως η επίλυση αυτών των δύο προβλημάτων, αφενός προηγούνται τα υπόλοιπα εννέα, αφετέρου δεν είναι σε καμία περίπτωση τα σημαντικότερα. Πόσο μάλλον αφού η επίλυση τους είναι μία σχετικά εύκολη διαδικασία, με τη βοήθεια ενός μέτριου πληθωρισμού (ακόμη και το ΔΝΤ προτείνει πλέον στην ΕΚΤ πληθωρισμό της τάξης του 4%).  
Για παράδειγμα, οι Η.Π.Α. κατάφεραν μετά από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο να μειώσουν το χρέος τους, μέσα σε λίγα χρόνια, κατά 20%, με τη βοήθεια  ενός πληθωρισμού ύψους 6% (σε περιόδους πληθωρισμού, αυξάνονται τα κρατικά έσοδα, ενώ μειώνονται τα πραγματικά έξοδα, με την πραγματική αξία των χρεών να περιορίζεται συνεχώς). Σύμφωνα δε με πρόσφατους υπολογισμούς της Morgan Stanley, οι Η.Π.Α. θα μπορούσαν σταδιακά να μειώσουν το σημερινό χρέος τους, με τη βοήθεια ενός πληθωρισμού ύψους 9% – εάν δε αυξανόταν κάπως η αποταμίευση, θα χρειαζόταν πληθωρισμός μόλις 5%. Δυστυχώς, στην Ευρωζώνη απαιτείται η κοινή βούληση των κρατών-μελών της και η υποστήριξη εκ μέρους της ΕΚΤ (άρθρο μαςΟ ΑΔΥΝΑΜΟΣ ΚΡΙΚΟΣ: Η «εγκληματική εμμονή» της ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας στη διατήρηση της υψηλής τιμής του Ευρώ, απέναντι στα υπόλοιπα «ανταγωνιστικά» νομίσματα του πλανήτη, είναι πολύ πιθανόν να σημάνει την αρχή του τέλους της Ενωμένης Ευρώπης  19/12/2009  )   
Ολοκληρώνοντας, οφείλουμε να αναφέρουμε ότι, η ενδεχόμενη «εμπλοκή» του ΔΝΤ στη χώρα μας, θα πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία – είναι πλέον πολλαπλά αποδεδειγμένο πως «ακολουθείται» άμεσα από μία εκτεταμένη ύφεση, η οποία έχει καταστροφικά αποτελέσματα για τις Οικονομίες των χωρών που αποδέχονται την εγκληματική «εισβολή» του. Το πρόσφατα παραδείγματα της Λετονίας (-18% μείωση του ΑΕΠ) και της Ουκρανίας (-15%), συνηγορούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στην άποψη μας.
Επίσης, θα ήταν ευχής έργο να αποφευχθεί η εκλογή Γερμανού στη θέση του προέδρου της ΕΚΤ, όπως επιδιώκεται με κάθε μέσον (είναι το μοναδικό «ευρωπαϊκό αξίωμα» που, εύλογα, επιθυμεί «διακαώς» η Γερμανία), αφού ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα καθιστούσε την κεντρική τράπεζα της ΕΕ ακόμη πιο αδιάλλακτη – αν όχι πλήρως κατευθυνόμενη.  
Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)
Αθήνα, 18. Φεβρουαρίου 2010

    Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου

Αρέσει σε %d bloggers: