Monthly Archives: Απρίλιος 2010

Πολίτης ή Ιδιώτης ;


                                                                   Του Γιώργου Ντασιώτη

     Όλο και πιο συχνά τα τελευταία χρόνια τίθεται το θέμα του ενδιαφέροντος, κυρίως των νέων,για τα κοινά και πάντα παρατηρείται η αυξανόμενη αποχή τους και,κυρίως, η απαξίωση της έννοιας, της συμμετοχής στα δημόσια πράγματα.

    Φυσικά για το φαινόμενο αυτό υπάρχουν αιτίες, με τις οποίες οι περισσότεροι αναλυτές σπάνια ασχολούνται σοβαρά……

    Αυτές αφορούν τον ουσιαστικό παραγκωνισμό τους από τα κέντρα λήψης αποφάσεων σημαντικών για το μέλλον τους ,την απογοήτευση που σέρνει μαζί της η ανεργία , την διαφθορά που δεν μπορεί να κρυφτεί άλλο πια και την αίσθηση, που είναι πλέον διάχυτη,ότι η αλαζονεία της εξουσίας έχει γίνει θεσμός και δεν αρκεί μόνο η καλή μας διάθεση για να χτυπηθεί.
     Ευθύνες για την απαξίωση της πολιτικής και της συμμετοχής σ’αυτή φυσικά υπάρχουν,εξάλλου σε κάθε έγκλημα υπάρχουν ένοχοι,οι οποίες πρέπει να αναζητηθούν σ’αυτούς που-κάθε φορά-κυβερνούν με τέτοιο τρόπο, ώστε η αλαζονεία να αλλοιώνει την κρίση τους και να πιστεύουν ότι είναι αναντικατάστατοι,που,ως χαμαιλέοντες, μεταβάλλονται και αυτό που τώρα υποστηρίζουν ,αύριο το πολεμούν εκθέτοντας και απογοητεύοντας τον κόσμο που τους στηρίζει,που έχουν αναλάβει εργολαβικά τις έννοιες προοδευτικός ,δημοκρατικός κ.α. αλλά πολλές φορές η πρακτική τους δείχνει το ακριβώς αντίθετο και τέλος όταν βλέπουν τα σκούρα αλλάζουν όνομα ,ταυτότητα και χαρακτηριστικά για να μην αναγνωρίζονται.
    Μέσα σ’αυτό το ασφυκτικό περιβάλλον ,ως φυσική συνέπεια μπορεί να εννοηθεί η απαξίωση της συμμετοχής.Είναι όμως τραγικό όταν ο ΠΟΛΙΤΗΣ ( δηλαδή αυτός που έχει δικαίωμα και, κυρίως, υποχρέωση να ασχολείται με τα κοινά ,κατά την αρχαιοελληνική έννοια ) μεταβάλλεται σε ΙΔΙΩΤΗ-ΑΔΙΑΦΟΡΟ χαρακτηρισμός που στην αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία ήταν υποτιμητικός σε όποιον τον έφερε.
     Η αρχαία ελληνική γλώσσα έχει δανείσει λέξεις και έννοιες σε πολλές άλλες γλώσσες ,στις οποίες μάλιστα διατηρούν την πρωτογενή τους σημασία.Στην αγγλική η λέξη idiot ( ιδιώτης ) σημαίνει ηλίθιος.

Άρα λοιπόν το αρχικό ερώτημα μπορεί πλέον να τεθεί και αλλιώς :

Πολίτης ( με λόγο , θέσεις και αξιοπρέπεια ) ή ιδιώτης ( ηλίθιος ) ;

Advertisements

ΒΑΛΕΡΙ ΖΙΣΚΑΡ ΝΤ΄ΕΣΤΑΙΝ – ΕΥΡΩΠΗ ΧΩΡΙΣ ΕΛΛΑΔΑ , ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΙ ΧΩΡΙΣ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΓΕΝΝΗΣΗΣ


Η εφημερίδα Le Temps της Γενεύης με τίτλο «Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν εκπλήρωσε το καθήκον της στην ελληνική κρίση», δημοσιεύει τις απόψεις του πρώην Προέδρου της Γαλλίας Βαλερί Ζισκάρ Ντ’ Εσταίν για το ρόλο της Ευρώπης στην ελληνική κρίση, όπως τις εξέφρασε σε ομιλία του στη Γενεύη για την παγκόσμια γεωπολιτική κατάσταση.

«Η επίλυση της ελληνικής κρίσης είναι ευθύνη της ευρωζώνης κι όχι του ΔΝΤ», σημείωσε,…

…επικρίνοντας την πολύ ανησυχητική έλλειψη αλληλεγγύης των ευρωπαίων παραγόντων απέναντι στα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει μία χώρα – μέλος της νομισματικής ένωσης. «Εάν βέβαια το ΔΝΤ μπορεί να διευκολύνει το θέμα στα μάτια της γερμανικής κοινής γνώμης ακόμα καλύτερα, ωστόσο ο ρόλος του θα πρέπει να μείνει εκεί», πρόσθεσε.

«Η Ευρώπη χωρίς την Ελλάδα θα ήταν όπως ένα παιδί χωρίς πιστοποιητικό γεννήσεως», είπε αναφερόμενος στην πολιτιστική κληρονομιά που άφησαν οι Έλληνες στοχαστές, φιλόσοφοι, ποιητές και οι δραματουργοί και οι οποίοι έθεσαν τα θεμέλια του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Η επιφυλακτικότητα της Γερμανίας απέναντι στη ελληνική κρίση δεν αποτελεί παρά μία από τις εμφανείς εκδηλώσεις της σημερινής διάσπασης των ευρωπαϊκών κρατών. Εάν η ΕΕ δεν εκπλήρωσε το καθήκον της είναι γιατί δεν διαθέτει ηγέτες που να επενδύουν στην ευρωπαϊκή προοπτική. ¨Όταν οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων επιστρέφουν από μία συνάντηση δεν ερωτώνται για το τι έκαναν για να προχωρήσει η Ευρώπη, αλλά τι κατάφεραν να επιτύχουν για τη χώρα τους», υπογράμμισε.

Για τον γάλλο πρώην Πρόεδρο το μέλλον του ευρώ δεν διακυβεύεται. Μία έξοδος από το ευρώ μπορεί να γίνει μόνον εθελοντικά και η Ελλάδα δεν έχει συμφέρον να εξέλθει από την ευρωζώνη. Το σενάριο μιας εξόδου από το ευρώ δεν είναι πιθανό, παρά μόνον σε μία κατάσταση καταστροφής, κατέληξε.

nooz.gr

Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ


Ετήσια γιορτή, με παγκόσμιο χαρακτήρα των ανθρώπων της μισθωτής εργασίας. Με συγκεντρώσεις και πορείες, η εργατική τάξη βρίσκει την ευκαιρία να προβάλει τα κοινωνικά και οικονομικά της επιτεύγματα και να καθορίσει το διεκδικητικό της πλαίσιο για το μέλλον. Η Πρωτομαγιά είναι απεργία και όχι αργία, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα, αλλά και σε πολλές χώρες του κόσμου.

Η Πρωτομαγιά, ως εργατική γιορτή, καθιερώθηκε στις 20 Ιουλίου 1889, κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δεύτερης Διεθνούς (Σοσιαλιστικής Διεθνούς) στο Παρίσι, σε ανάμνηση του ξεσηκωμού των εργατών του Σικάγου την 1η Μαΐου 1886, που διεκδικούσαν το οκτάωρο και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Κατέληξε σε αιματοχυσία λίγες μέρες αργότερα, με την επέμβαση της αστυνομίας και των μπράβων της εργοδοσίας…

Τα γεγονότα του Σικάγου

Τα εργατικά συνδικάτα των ΗΠΑ αποφάσισαν την έναρξη απεργιακών κινητοποιήσεων την 1η Μαΐου 1886 για το οκτάωρο, ωθούμενα από τις επιτυχημένες διεκδικήσεις των καναδών συντρόφων τους. Την περίοδο εκείνη το κανονιστικό πλαίσιο εργασίας στις ΗΠΑ ήταν σχεδόν ανύπαρκτο και οι εργοδότες μπορούσαν να απασχολούν το προσωπικό τους κατά το δοκούν, ακόμη και τις Κυριακές.

Στην απεργία πήραν μέρος περίπου 350.000 εργάτες σε 1.200 εργοστάσια των ΗΠΑ. Την Πρωτομαγιά του 1886 έγινε στο Σικάγο η πιο μαχητική πορεία, με τη συμμετοχή 90.000 ανθρώπων. Στην κεφαλή της πορείας ήταν ο αναρχοσυνδικαλιστής Άλμπερτ Πάρσονς, η γυναίκα του Λούσι και τα επτά παιδιά τους.
Το πρώτο αίμα χύθηκε δύο ημέρες αργότερα έξω από το εργοστάσιο ΜακΚόρμικ στο Σικάγο. Απεργοσπάστες προσπάθησαν να διασπάσουν τον απεργιακό κλοιό και ακολούθησε συμπλοκή. Η Αστυνομία και οι μπράβοι της επιχείρησης επενέβησαν δυναμικά. Σκότωσαν τέσσερις απεργούς και τραυμάτισε πολλούς, προκαλώντας οργή στην εργατική τάξη της πόλης.
Την επομένη αποφασίστηκε συλλαλητήριο καταδίκης της αστυνομικής βίας στην Πλατεία Χεϊμάρκετ, με πρωτοστατούντες τους αναρχικούς. Η συγκέντρωση ήταν πολυπληθής και ειρηνική. Το κακό, όμως, δεν άργησε να γίνει. Οι αστυνομικές δυνάμεις πήραν εντολή να διαλύσουν δια της βίας τη συγκέντρωση και τότε από το πλήθος των απωθούμενων διαδηλωτών ρίφθηκε μια χειροβομβίδα προς το μέρος τους, η οποία εξερράγη, σκοτώνοντας έναν αστυνομικό και τραυματίζοντας δεκάδες. Η αστυνομία άνοιξε πυρ κατά βούληση κατά των συγκεντρωμένων, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τουλάχιστον τέσσερις διαδηλωτές και να τραυματιστεί απροσδιόριστος αριθμός, ενώ έξι αστυνομικοί έχασαν τη ζωή τους από πυρά (φίλια ή των διαδηλωτών παραμένει ανεξακρίβωτο), ανεβάζοντας τον αριθμό τους σε επτά.

Για τη βομβιστική επίθεση, που προκάλεσε τον θάνατο του αστυνομικού, κατηγορήθηκαν οι αναρχοσυνδικαλιστές Άουγκουστ Σπις, Γκέοργκ Έγκελ, Άντολφ Φίσερ, Λούις Λινγκ, Μίκαελ Σβαμπ, Σάμουελ Φίλντεν, Όσκαρ Νίμπι και Άλμπερτ Πάρσονς, που ήταν από τους οργανωτές της διαδήλωσης. Όλοι, εκτός του Πάρσονς και του Φίλντεν, ήταν γερμανοί μετανάστες. Η δίκη των οκτώ ξεκίνησε στις 21 Ιουνίου 1886. Ο εισαγγελέας Τζούλιους Γκρίνελ ζήτησε τη θανατική ποινή και για τους οκτώ κατηγορουμένους, χωρίς να προσκομίσει κανένα στοιχείο που να τους συνδέει με τη βομβιστική επίθεση. Απλώς, είπε ότι οι κατηγορούμενοι ενθάρρυναν με τους λόγους τους τον άγνωστο βομβιστή να πραγματοποιήσει την αποτρόπαια πράξη του, γι’ αυτό κρίνονται ένοχοι συνωμοσίας.

Από την πλευρά της, η υπεράσπιση έκανε λόγο για προβοκάτσια και συνέδεσε τη βομβιστική επίθεση με το διαβόητο πρακτορείο ντετέκτιβ «Πίνκερτον», που συχνά χρησιμοποιούσαν οι εργοδότες ως απεργοσπαστικό μηχανισμό. Οι ένορκοι εξέδωσαν την ετυμηγορία τους στις 20 Αυγούστου 1886 κι έκριναν ενόχους και τους οκτώ κατηγορούμενους. Οι Σπις, Έγκελ, Φίσερ, Λινγκ, Σβαμπ, Φίλντεν και Πάρσονς καταδικάστηκαν σε θάνατο, ενώ ο Νίμπι σε κάθειρξη 15 ετών. Μετά την εξάντληση και του τελευταίου ενδίκου μέσου, ο κυβερνήτης της Πολιτείας του Ιλινόις, Ρίτσαρντ Όγκλεσμπι, μετέτρεψε σε ισόβια τις θανατικές ποινές των Σβαμπ και Φίλντεν, ενώ ο Λιγκ αυτοκτόνησε στο κελί του. Έτσι, στις 11 Νοεμβρίου 1887 οι Σπις, Πάρσονς, Φίσερ και Έγκελ οδηγήθηκαν στην αγχόνη, τραγουδώντας τη «Μασσαλιώτιδα». Η δίκη των οκτώ θεωρείται από διαπρεπείς αμερικανούς νομικούς ως μία από τις σοβαρότερες υποθέσεις κακοδικίας στην ιστορία των ΗΠΑ.
Στις 26 Ιουνίου 1893 ο κυβερνήτης του Ιλινόις, Τζον Πίτερ Άλτγκελντ παραδέχθηκε ότι και οι οκτώ καταδικασθέντες ήταν αθώοι και κατηγόρησε τις αρχές του Σικάγου ότι άφησαν ανεξέλεγκτους τους ανθρώπους του «Πίνκερτον». Ως μια ύστατη πράξη δικαίωσης έδωσε χάρη στους φυλακισμένους Φίλντεν, Νίμπε και Σβαμπ. Αυτό ήταν και το πολιτικό του τέλος. Αργότερα, ο επικεφαλής της αστυνομίας του Σικάγου, που έδωσε την εντολή για τη διάλυση της συγκέντρωσης, καταδικάσθηκε για διαφθορά. Μέχρι σήμερα παραμένει ανεξακρίβωτο ποιος ήταν ο δράστης της βομβιστικής επίθεσης.
Η Εργατική Πρωτομαγιά στην Ελλάδα

Στη χώρα μας, ο πρώτος εορτασμός της Εργατικής Πρωτομαγιάς έγινε το 1893, στην Αθήνα, με πρωτοβουλία του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου του Σταύρου Καλλέργη. Η 1η Μαΐου ήταν Σάββατο και εργάσιμη. Έτσι, επελέγη η Κυριακή 2 Μαΐου, για να έχει η γιορτή μαζικό χαρακτήρα.

Σύμφωνα με την εφημερίδα «Σοσιαλιστής», που εξέδιδε ο Καλλέργης, στις 5 το απόγευμα της Κυριακής συγκεντρώθηκαν στο Στάδιο πάνω από 2.000 σοσιαλιστές και εργαζόμενοι. Η «Εφημερίς» τους υπολόγισε μόνο σε 200 και σημείωνε σε άρθρο της: «Οι πλείστοι εξ αυτών ήσαν εργάται, ευπρεπώς κατά το πλείστον ενδεδυμένοι, με ερυθράς κονκάρδας επί της κομβιοδόχης, και πολύ ήσυχοι άνθρωποι. Αυτοί είναι οι πρώτοι σοσιαλισταί εν Ελλάδι, και συνήλθον χθες εις το πρώτον αυτών εν Αθήναις συλλαλητήριον».
Οι συγκεντρωμένοι ενέκριναν ψήφισμα το οποίο είχε ως εξής:
«Συνελθόντες σήμερον την 2 Μαΐου, ημέραν Κυριακήν και ώραν 5 μ.μ. εν τω Αρχαίω Σταδίω, οι κάτωθι υπογεγραμμένοι μέλη του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου» και υπό μισθόν πάσχοντες εψηφίσαμεν:
Α) Την Κυριακήν να κλείωσι τα καταστήματα, καθ’ όλην την ημέραν, και οι πολίται ν’ αναπαύωνται.
Β) Οι εργάται να εργάζωνται 8 ώρας την ημέραν.
Γ) Ν’ απονέμηται σύνταξις εις τους εκ της εργασίας παθόντας και καταστάντας ανικάνους προς διατήρησιν εαυτών και της οικογενείας των.
Δ) Το συμβούλιον του «Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου» να επιδώση το ψήφισμα εις την Βουλήν.»
Το ψήφισμα επεδόθη, τελικά, στον Πρόεδρο της Βουλής την 1η Δεκεμβρίου 1893 από τον Σταύρο Καλλέργη. Ο πρωτοπόρος σοσιαλιστής ανήλθε στη συνέχεια στο δημοσιογραφικό θεωρείο και περίμενε με ανυπομονησία από τον Πρόεδρο της Βουλής να το εκφωνήσει. Αυτός κωλυσιεργούσε και «ησχολείτο εις την ανάγνωσιν ετέρων αναφορών προερχομένων εκ διαφόρων προσώπων και πραγματευομένων κατά το μάλλον και ήττον περί ανέμων και υδάτων», όπως έγραψε στον «Σοσιαλιστή».
Ο Καλλέργης διαμαρτυρήθηκε μεγαλοφώνως και με εντολή του Προέδρου συνελήφθη για διατάραξη της συνεδρίασης. Οι στρατιώτες της φρουράς, αφού τον κτύπησαν με τα κοντάκια των όπλων τους, τον μετέφεραν στο αστυνομικό τμήμα, όπου παρέμεινε επί διήμερο. Στις 9 Δεκεμβρίου 1983 δικάστηκε και καταδικάστηκε σε φυλάκιση 10 ημερών, τις οποίες εξέτισε στις φυλακές του Παλαιού Στρατώνα. Με τον περιπετειώδη αυτό τρόπο έληξε και τυπικά ο πρώτος εορτασμός της Εργατικής Πρωτομαγιάς στην Ελλάδα.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 1 ΜΑΪΟΥ


Γεγονότα

1776: Ο γερμανός καθηγητής Νομικής Άνταμ Βάισχαουπτ ιδρύει το «Τάγμα των Πεφωτισμένων», πιο γνωστό με τη λατινική ονομασία « Ιλλουμινάτι», που αποτέλεσε το πιο ριζοσπαστικό παρακλάδι του Διαφωτισμού.

1831: Εκδηλώνεται στρατιωτικό κίνημα κατά του κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια από τον ταγματάρχη Δημήτριο Τσάμη Καρατάσο. Θα κατασταλεί στις 8 Μαΐου.

1886: Ταραχές ξεσπούν στο Σικάγο, εξαιτίας της γενικής απεργίας των εργατών που ζητούν οκτάωρο. Σε ανάμνηση της εξέγερσης του Σικάγου, καθιερώνεται ο εορτασμός της Εργατικής Πρωτομαγιάς…

1908: Έπειτα από επιθυμία του βασιλιά Γεώργιου Α’, απολύονται όλοι οι ηθοποιοί και το προσωπικό του Βασιλικού Θεάτρου. Ως αφορμή προβάλλεται το γεγονός ότι συχνά οι παραστάσεις δίνονταν προ «κενών εδωλίων».

1939: Ο Μπάτμαν κάνει το ντεμπούτο του ως κόμικ.

1941: Η ταινία «Πολίτης Κέιν», στην οποία πρωταγωνιστεί και σκηνοθετεί ο Όρσον Ουέλς, κάνει πρεμιέρα στη Νέα Υόρκη. Ακόμα και σήμερα θεωρείται από πολλούς η κορυφαία ταινία της 7ης τέχνης.

Γεννήσεις

1811: Ανδρέας Λασκαράτος, σατιρικός συγγραφέας από το Ληξούρι. [θαν. 23/6/1901]

1909: Γιάννης Ρίτσος, ποιητής. [θαν. 11/11/1990]

1923: Σιμόν Πέρες, διακεκριμένος ισραηλινός πολιτικός.

Θάνατοι

1904: Αντονίν Ντβόρζακ, τσέχος μουσουργός. (Συμφωνία αρ. 9 «του Νέου Κόσμου») [γεν. 8/9/1841]

1907: Γρηγόριος Μαρασλής, εθνικός ευεργέτης. [γεν. 1831]

1976: Αλέκος Παναγούλης, ήρωας της αντίστασης κατά της χούντας των συνταγματαρχών. Σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, στη λεωφόρο Βουλιαγμένης. [γεν. 2/7/1939]

sansimera.gr

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΔΕΛΤΙΩΝ ΕΙΔΗΣΕΩΝ 30ης ΑΠΡΙΛΙΟΥ


ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ : ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΟΙ ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΓΡΑMΜΕΣ


ΜΗΝΥΜΑ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ 300


«Εφ’όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν διά να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν».

«Ελπίζω ότι όσοι εξ’ υμών συμμετάσχουν εις την Κυβέρνησιν θέλουν γνωρίσει μεθ’ εμού ότι εις τας παρούσας περιπτώσεις, όσοι ευρίσκονται εις δημόσια υπουργήματα δεν είναι δυνατόν να λαμβάνουν μισθούς αναλόγως με τον βαθμό του υψηλού υπουργήματός των και με τας εκδουλεύσεις των, αλλά ότι οι μισθοί ούτοι πρέπει να αναλογούν ακριβώς με τα χρηματικά μέσα, τα οποία έχει η Κυβέρνησις εις την εξουσίαν της.»
Ιωάννης Καποδίστριας

ΕΝΑΣ ΥΠΕΡΟΧΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ …


Τα τελευταία έντεκα χρόνια έχει δώσει ζωή σε 9.000 παιδιά σε ολόκληρο τον κόσμο.

Μοναδική του αμοιβή, το χαμόγελο που ξαναγεννήθηκε στα χείλη τους.

Ο καρδιοχειρουργός Αυξέντιος Καλανγκός, ο καλύτερος μαθητής του Μαγκντί Γιακούμπ, αποτελεί ένα ζωντανό μήνυμα ελπίδας ότι η ανθρωπιά δεν έχει χαθεί… 

 
Το όνομά του έχει συνδεθεί με τη σωτηρία πολλών καρδιοπαθών στο Λίβανο, στη Γεωργία, στη Σερβία, στην Κύπρο, στην Ινδία, στο Μαρόκο, στην Αλγερία, στο Μαυρίκιο, στη Μοζαμβίκη, στην Ερυθραία, στο Κιργιστάν, στη Μαδαγασκάρη, στη Βενεζουέλα, στην Ουκρανία και στην Μποτσουάνα.

Ο Ελληνας καρδιοχειρουργός Αυξέντιος Καλανγκός δεν απέκτησε τυχαία τον τίτλο του «γιατρού των φτωχών παιδιών».
Στα 23 του αποφοίτησε από την Αμερικανική Ιατρική Σχολή της Κωνσταντινούπολης και στα 40 του έγινε τακτικός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης. Αργότερα ήταν ο καλύτερος μαθητής του κορυφαίου καρδιοχειρουργού Μαγκντί Γιακούμπ.
Ιδρυτής του φιλανθρωπικού ιδρύματος «Καρδιές για όλους», ο Ελληνας γιατρός από την Πόλη μαζί με την ομάδα του δεν κάνει τίποτα άλλο από το να χειρουργεί καθημερινά δωρεάν όλα τα παιδιά στις φτωχές συνοικίες του κόσμου, μόνο και μόνο για να ξαναδεί το χαμόγελο στα χείλη τους.

«Μπορεί να ακουστεί κοινότυπο, αλλά είναι αλήθεια: η μόνη μου ανταμοιβή είναι το χαμόγελο των παιδιών που έχω σώσει και η χαρά που νιώθουν οι οικογένειές τους. Αυτά μου αρκούν» λέει περήφανος μιλώντας στην «Espresso».

Ζει στην Υεμένη, αλλά οπουδήποτε στο κόσμο κι αν τον χρειαστούν, δηλώνει παρών. Δουλεύει δεκαοχτώ ώρες τη μέρα, όμως όπως λέει δεν κοιτάει ποτέ το ρολόι του: «Στην Υεμένη, που είναι η βάση μου, χειρουργώ κάθε μήνα περίπου σαράντα με πενήντα περιστατικά.

Οταν ταξιδεύω για φιλανθρωπικό σκοπό, είμαι ικανός να χειρουργήσω περίπου πενήντα περιστατικά μέσα σσε δέκα μέρες, για να αυξήσω τον αριθμό των παιδιών που περιμένουν μήνες και χρόνια να υποβληθούν σε επέμβαση.

Υπερβαίνω τις δυνάμεις μου. Δουλεύω περίπου δεκαοχτώ ώρες την ημέρα και τα Σαββατοκύριακα».


Ο πρώτος άνθρωπος που του έδειξε το δρόμο της φιλανθρωπίας ήταν -όπως μας αποκαλύπτει ο ίδιος- ο πατέρας του, κορυφαίος παθολόγος στην Κωνσταντινούπολη: «Από τα παιδικά μου χρόνια θυμάμαι ότι ο πατέρας μου μου έλεγε να αφουγκράζομαι τον πόνο των ανθρώπων και ειδικά αυτών που ζούνε στη φτώχεια».
Τον ρωτάμε αν πιστεύει στον Θεό. Αν έχει κάποια βάση αυτό που λέμε όταν κινδυνεύει κάποιος δικός μας άνθρωπος: «Ο Θεός να βάλει το χέρι του».
Η απάντησή του είναι αφοπλιστική: «Πρέπει να ξέρετε πως κάθε φορά που χειρουργώ πάνω από το χειρουργικό τραπέζι δεν κάνω τίποτα άλλο από το να επικαλούμαι τον Θεό». Και συνεχίζει συγκινημένος: «Αμέσως μετά, όταν όλα πάνε καλά, σε κάθε ευκαιρία θαυμάζω το έργο του Θεού πάνω σε μας τους ανθρώπους. Ναι, λοιπόν, πιστεύω στον Θεό. Αλλωστε, ο παππούς μου ήταν ιερέας».

Ερχεται όμως κάποια στιγμή στη ζωή, όπως μας λέει ο κ. Καλανγκός, που όλοι οι άνθρωποι νιώθουν πως κάποια πράγματα είναι υπεράνω των δυνάμεών τους: «Θυμάμαι πριν από εννιά χρόνια είχα χειρουργήσει ένα δύσκολο περιστατικό στη Μοζαμβίκη. Ενα παιδί 3 ετών με καρδιακή ανεπάρκεια, το οποίο όμως απεβίωσε τρεις ημέρες μετά την επέμβαση και ενώ νοσηλευόταν στην εντατική μονάδα. Οταν πήγα να συζητήσω τις αιτίες του θανάτου με τη μητέρα του, έμαθα έκπληκτος ότι αυτή η γυναίκα ήταν έγκυος 7 μηνών και μόλις πριν από δύο μήνες είχε χάσει και τον σύζυγό της.

Είχε, λοιπόν, πουλήσει τα πάντα για να μπορέσει να μεταφέρει το άρρωστο παιδί της από το χωριό στην πρωτεύουσα, στο ιατρικό μας κέντρο, ενώ ταυτόχρονα την είχαν εγκαταλείψει φίλοι και συγγενείς. Το κλάμα και ο πόνος αυτής της γυναίκας που δεν είχε χρήματα ούτε για να θάψει το παιδί της με έκαναν να καταλάβω, με τον πιο σκληρό τρόπο, τι σημαίνει ζωή.
Της έδωσα αμέσως όλα μου τα χρήματα, όλο μου το μισθό και ζήτησα από τον διευθυντή του ιατρικού κέντρου να της δώσει δουλειά στο μαγειρείο της μονάδας, όπως και έγινε. Σήμερα είναι ευτυχισμένη. Γέννησε τελικά δύο παιδάκια και συνεχίζει μέχρι σήμερα να δουλεύει στο ίδιο κέντρο.

Είναι αυτές οι συνθήκες στις χώρες του Τρίτου Κόσμου που μου δίνουν την εντύπωση πως ορισμένα πράγματα εξακολουθούν να είναι «υπεράνω των δυνάμεών μου», όμως ποτέ δεν λυγίζω.

Βέβαια, για να αλλάξουν οι συνθήκες ζωής και το βιοτικό επίπεδο σε αυτές τις χώρες πρέπει οι μεγάλες δυνάμεις να δουν διαφορετικά τις αιτίες της φτώχειας».

Η ευτυχία της προσφοράς
Παρά το γεγονός ότι έχει βραβευτεί δεκάδες φορές από διεθνείς οργανισμούς και ιδρύματα, όπως ο ίδιος λέει, δεν έχει αλλάξει ούτε στο ελάχιστο τις συνήθειές του
και το χαρακτήρα του: «Σας λέω μετά λόγου γνώσεως πως όλα αυτά τα χρόνια όσο ακριβώς προχώρησα σε επιστημονικό και σε φιλανθρωπικό επίπεδο, άλλο τόσο προσπαθώ να είμαι ταπεινός, και αυτό είναι το μεγαλύτερο ιδανικό στη ζωή».

Τι κι αν έχει θυσιάσει το χρόνο του και την οικογενειακή του ζωή; Εκείνο που έχει σημασία -όπως λέει- είναι να είσαι χρήσιμος για τον διπλανό σου. Αυτό προσπαθεί να μεταλαμπαδεύσει και στα δύο παιδιά του – τις ελάχιστες ώρες που είναι κοντά τους.

Ομως, ο Αυξέντιος Καλανγκός δεν έχει μόνο τον Κωνσταντίνο και τον Αλέξανδρο.

Εχει σαν παιδιά του 9.000 φτωχά αγγελούδια που δεν είχαν πρόσβαση στη δημόσια και δωρεάν υγεία των χωρών που ζούσαν, στα οποία χάρισε αφιλοκερδώς το δικαίωμα να αναπνέουν και να μπορεί η καρδούλα τους να χτυπάει κανονικά.
Συνεχιστές του φιλανθρωπικού και του επιστημονικού έργου του ευτυχώς -όπως λέει- υπάρχουν, κι είναι όλοι

ΑΝ ΡΩΤΗΣΟΥΜΕ
1000 ΟΛΟΙ ΞΕΡΟΥΝ ΤΗΝ ΜΕΝΕΓΑΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΖΟΥΛΙΑ
ΚΑΙ ΑΛΛΟΥΣ 1000 ΔΕΝ ΤΟΝ ΞΕΡΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ
Αυτές είναι οι αξίες μας και οι αρχές μας
ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ 

wwwaristofanis.blogspot.com

ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΚΑΝ ΔΕΚΑ ΔΗΜΟΤΙΚΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΤΗΣ ΛΙΒΑΔΕΙΑΣ – ΜΕ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΑΠΕΙΛΕΙ ΚΑΙ Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ Δ. ΤΣΙΦΗΣ


Στα χέρια του δημάρχου Λεβαδέων Δ. Τσιφή βρίσκονται οι παραιτήσεις 10 δημοτικών συμβούλων ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την υποβάθμιση της Λιβαδειάς μέσω του χωροταξικού του «Καλλικράτη». Τις  παραιτήσεις τους υπέβαλλαν, ο πρόεδρος του Δ.Σ Δ. Καλλιαντάσης, ο αντιδήμαρχος Σ. Καλογήρου, οι σύμβουλοι της πλειοψηφίας, Γ. Αποστόλου, Η. Τζαμτζής ,Κ. Σωτηρόπουλος,  οι σύμβουλοι της μειοψηφίας Γ. Πούλου, Γ. Κωτσαδάμ, Β. Ζητουνιάτου, Α. Μητάς, και ο ανεξάρτητος Η. Γκριτζάπης….

Με παραίτηση απείλησε και ο δήμαρχος Δ. Τσιφής εάν δεν γίνει δεκτή η πρόταση που διαμορφώθηκε από το Δ.Σ για συνένωση για συνένωση της Λιβαδειάς και με τους δήμους Αράχοβας, Διστόμου καθώς και την κοινότητα Αντίκυρας.
Η απόφαση πάρθηκε, κατά πλειοψηφία ,στη χθεσινοβραδινή συνεδρίαση του Δ. Σ, στην οποία συμμετείχαν όλοι οι φορείς της πόλης. Επίσης αποφασίστηκε η σύσταση επιτροπής με τη συμμετοχή των επικεφαλής των παρατάξεων του Δ.Σ και εκπροσώπων των φορέων η οποία θα καθορίσει τη μορφή των κινητοποιήσεων που αναμένεται να ακολουθήσουν.
Μοναδική εξαίρεση ο επικεφαλής της ελάσσονος μειοψηφίας Ν. Κοτσικώνας, ο οποίος από την αρχή έχει διαφωνήσει με το Σχέδιο «Καλλικράτης» χαρακτηρίζοντας αντιλαϊκό και αντιδημοκρατικό.
Κοινή αφετηρία για όλους ότι η Λιβαδειά έχει αδικηθεί στο χωροταξικό του Υπουργείου Εσωτερικών, υπό το σκεπτικό ότι δημιουργούνται 4 δήμοι στην ευρύτερη περιοχή Λιβαδειάς και μόνο 2 στην περιοχή της Θήβας.
Ενδεικτική του κλίματος που επικράτησε στη συνεδρίαση του Δ.Σ η τοποθέτηση του πρώην δημάρχου Α. Ρούσσαρη ότι «θα τρίζουν τα κόκκαλα του Ανδρεαδάκη, του Περγαντά και του Παλαιολόγου, που έκαναν μεγάλους αγώνες για την πόλη, με την σε βάρος της κατάσταση που σήμερα κάποιοι θέλουν να δημιουργήσουν- είναι χρέος όλων να υπερασπιστούμε και να αγωνιστούμε για τη Λιβαδειά».
Το κλίμα ήταν βαρύ και για τους βουλευτές, κυρίως το Λειβαδίτη Β. Τόγια, οι οποίοι αν και είχαν προσκληθεί απουσίαζαν από τη συνεδρίαση, καθώς τους καταλογίζονται παρασκηνιακές διαβουλεύσεις  για εξυπηρέτηση συγκεκριμένων αιρετών.

seiriosfm.gr

Η ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΓΟΡΓΟΝΑΣ


Αυτό το κοριτσάκι από το Περού είναι γνωστό ως “Η Μικρή Γοργόνα”, καθώς γεννήθηκε με μια σπάνια γενετική ανωμαλία: Τα πόδια της (κόκαλα, μύες και αρτηρίες) ήταν ενωμένα. Η μικρή Milagros Cerron έχει ήδη υποβληθεί σε 3 δύσκολα χειρουργία τα τελευταία 5 χρόνια, και θα χρειαστεί μερικές ακόμη επεμβάσεις για να μπορέσει να ζήσει μια φυσιολογική ζωή.
Παρά το γεγονός ότι γνώρισε την σκληρή πλευρά της ζωής από την πρώτη στιγμή που ήρθε στον κόσμο, η 6χρονη πλέον Milagros αντιμετωπίζει τα προβλήματα με χαμόγελο, όπως θα δείτε στις φωτογραφίες που ακολουθούν! …























otherside.gr
Αρέσει σε %d bloggers: