ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ

Σχεδόν η ίδια φάρα. Οι μεν χαϊδεύουν τους δε, οι δεύτεροι θέλουν να γίνουν σαν τους πρώτους. Με τους δικούς τους όρους. Της επικοινωνίας, με το βάρος να πέφτει στο επουσιώδες, αλλά φανταχτερό επιχείρημα, σε βάρος της ουσίας. Οι πρώτοι χρησιμοποιούν τους δεύτερους με επιδεξιότητα και απαξιωτικό τρόπο. Κατ’ ιδίαν, και οι δύο κοροϊδεύουν αλλήλους. Ισχυρίζονται ότι οι μεν είναι τίποτα χωρίς τους δε. Και πάει λέγοντας…
 

Κάποτε, ένας διευθυντής εφημερίδας, σε μία συζήτηση μού είχε πει ότι αν οι πολίτες ήξεραν πόσο φίλοι είναι οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι δεν θα τούς άρεσε καθόλου. Και αυτό δεν είναι καθόλου παράξενο. Από τη μια η συναναστροφή είναι απαραίτητη, προκειμένου να λειτουργήσει το νταραβέρι της πληροφόρησης, από την άλλη, το νταραβέρι μετατρέπεται σε συνέργεια. Στο έγκλημα.
Πρώτο θύμα η αλήθεια. Έχει ήδη καταχωρηθεί και ιστορικά. Η αλήθεια είναι η πρώτη απώλεια, παράπλευρη η μη, σε ένα διαρκή πόλεμο συμφερόντων, πολεμικών μηχανών, επιχειρήσεων, ή πολιτικών αντιπάλων. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα, κάθε επαγγελματική ενασχόληση με την αλήθεια ακολουθεί τον δρόμο της αναξιοπιστίας όπως τα περισσότερα πράγματα σε αυτή τη χώρα.
Προχθες μία ενδιαφέρουσα, underground συζήτηση σε αίθουσα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Αμαλίας είχε τίτλο ‘το τέλος των εφημερίδων’. Ακούστηκαν ενδιαφέρουσες απόψεις, στοιχειοθετημένες, νηφάλιες από τους παλαιότερους, ορμητικές και γνήσια ανοργάνωτες από τους νεότερους. Εξ αυτών ξεχώρισε μία κοπέλα, απόφοιτος δημοσιογραφικής σχολής, που μετά από διετή δωρεάν εργασία στο δημοσιογραφικό διαδίκτυο, αποφάσισε, με τα …ίδια έσοδα να ανοίξει δικό της μπλογκ και να γράφει σε συνεργασία με φίλους και συναδέλφους. Το ονόμασε ‘ανοικτή παλάμη’, όνομα το οποίο αιωρήθηκε με διασκεδαστικό τρόπο στη βαρειά αίθουσα της εκδήλωσης.
Δεν γνωρίζω τα κίνητρα της φίλης, τους σκοπούς της ή την ικανότητά της να διερευνά τα διάφορα θέματα. Το γεγονός όμως ότι δραστηριοποιείται σε έναν νέο μιντιακό χώρο, όπου έχει αρθεί το εκδοτικό δικαίωμα και τα νταβατζιλίκια του παρελθόντος έχει ενδιαφέρον και αξίζει την προσοχή όλων. Παρά την καθυστέρηση που βιώνουμε στην Ελλάδα, ιδιαίτερα από πλευράς νοοτροπίας.
«Το τέλος των εφημερίδων»  ως μηχανισμών παραγωγής περιεχομένου αποτελεί θέμα προς συζήτηση. Αυτό που όμως είναι βέβαιο είναι ότι οι εφημερίδες έχουν τελειώσει ως προϊόντα και επιχειρήσεις. Με την παραδοσιακή, δημοσιογραφική έννοια. Μην βιαστείτε να ανατρέξετε σε παραδείγματα κερδοφορίας ή επιβίωσης. Οι καταναλωτικές προσφορές είναι το μόνο μέσο συντήρησης των πωλήσεων.
Μην ξεχνάτε και το τέλος της παλαιοπολιτικής και των πολιτικών. Αυτό κι αν είναι είδηση…
Θα επανέλθω. Ήταν απλώς μία αυτοψυχαναλυτική σημείωση εν μέσω κρίσης. Τα σπουδαία έπονται. Και θα είναι εξόχως δημιουργικά και καταστροφικά…

Posted on 4 Μαΐου 2010, in dk, Άρθρα-Σκέψεις, Ελλαδικά. Bookmark the permalink. 1 σχόλιο.

  1. Μπράβο στον συντάκτη του άρθρου.

    Σήμερα χαίρομαι που το μπλόκ σας εμβαθύνει, ασχολήθηκε με το θέμα των δημοσιογράφων. Πρέπει να δούμε τι κρύβεται πίσω απο αυτούς. Χαίρομαι για αυτό. Να συνεχίσουμε έτσι, να δούμε, να εκμαιεύσουμε την αλήθεια. Να δούμε τι κρύβεται πίσω απο αυτούς.

    Δυστηχώς η περπατημένη που ακολουθεί ο λαός μας είναι να επικροτούμε (επιβραδεύοντάς τους, ξαναακούγοντάς τους) δημοσιογράφους που μας χαιδεύουνε τα αυτιά μας, δίνοντάς μας άλλοθι για τις επιλογές που πήραμε, που ψηφίσαμε, για τις μαλακίες που κάναμε, που κάνουμε και θα κάνουμε, ίσως με προσωρινό όφελος για μας ή απλά καλύπτοντας τις αυταπάτες μας.

    Σήμερα τα πράγματα, το σύστημα, το καπιταλιστικό σύστημα θεό έχει το κέρδος και τις αγορές. Ο άμθρωπος δεν υπάρχει πουθενά. Εμείς όμως είμαστε μέρος αυτού του συστήματος. Μην έχουμε αυταπάτες ότι το κράτος που βρίζουμε είναι κάτι διαφορετικό απο εμάς. Εμείς είμαστε το κράτος. Οι δημοσιογράφοι και οι πολιτικοί είναι άνθρωοποι απο την δικιά μας κοινωνία. Άνθρωποι που ξεπουλιούνται με πολλά περισσότερα απο ότι πουλιούνται απλοί καθημερινοί άνθρωποι της διπλανής πόρτας, εξαργυρώνοντας την θέση που βρίσκονται. Αν δεν σταματίσει αυτό, αν δεν αλλάξει αυτή η νοοτροπία που έχει προσωρινά κέρδη για τον καταπατητή των πανάρχαιων ηθικών αρχών αλλά με μαθηματική ακρίβεια αρνητικές συνέπειες μακροπρόθεσμα, δεν αλλάζει τίποτα. Εδώ είμαστε και πάλι για τα ίδια θα λέμε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: