ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ – Ο ΠΕΤΡΟΠΕΛΕΚΑΝΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΗΡΟΠΛΑΣΤΗΣ

Ο ΠΕΤΡΟΠΕΛΕΚΑΝΟΣ / ΓΛΥΠΤΗΣ

Πελεκάνος είναι εκείνος που πελεκάει μιά πέτρα να της δώσει κάποιο σχήμα. Μπορεί να την κάνει αγκωνάρι γιά γωνίες σπιτιών, μπορεί να την κάνει πέτρινο γουδί, γούρνα, σκάφη και άλλο διακοσμητικό είδος. Από αυτόν τον πετροπελεκάνο ξεκίνησαν και οι γλύπτες. Αυτοί παίρνουν πιο μαλακό υλικό από την πέτρα, όπως είναι το μάρμαρο και κάνουν τα αγάλματα και τις προτομές. Σήμερα φυσικά που με το ρεύμα δουλεύουν πολλά μηχανήματα και εργαλεία τα πράγματα είναι πιό εύκολα. Τότε δούλευαν με το σφυρί και το καλέμι να φέρουν στα μέτρα τους τις πέτρες που έβγαζαν με τα φουρνέλα οι φουρνελάδες.

Λέμε ότι ο γλύπτης σμιλεύει, δηλαδή δουλεύει με τη σμίλη κοπίδι, σκαρπέλο, κάποιον πέτρινο όγκο. Το τί θα βγεί από εκεί πολλές φορές εξαρτάται από το σχήμα της πέτρας…


Στην αρχαιότητα οι χτίστες έχτιζαν τις πέτρες χωρίς καμμία επεξεργασία. Αργότερα διόρθωναν τα ελαττώματά τους και τις πελεκούσαν να πάρουν την μορφή που χρειαζόταν ο χώρος για τον οποίον προορίζονταν. Οι πετροπελεκάνοι έφταναν σε τέτοιο σημείο τελειότητας που να κάνουν έργα που να προκαλούν τον σημερινό θαυμασμό για τις γνώσεις και την τελειότητά τους. 

Ολόκληρος Παρθενώνας χτίστηκε από την τεχνική των γλυπτών και των πετροπελεκάνων.

Στα χρόνια μας και πριν, οι πρώτοι και καλύτεροι πετροπελεκάνοι και χτίστες ήσαν οι Λαγκαδιανοί στην Πελοπόννησο και πολλοί άλλοι στα νησιά μας.
 

Ο Κηροπλάστης

Οι φαρνατζήδες έκαναν μαζί με τόσα άλλα  και τους δίσκους με τις τρύπες που χρησιμοποιούσαν οι κηροπλάστες. Από κάθε τρύπα οι κηροπλάστες κρεμούσαν και από μία κλωστή επιθυμητού μεγέθους. Έριχναν το λειωμένο κερί στο δίσκο και αυτό έρεε στις κλωστές. Πάγωνε και σχημάτιζε τα κεράκια. Αν τούτο επαναλαμβανόταν πολλές φορές το κερί έβγαινε πιο χοντρό.
Για τις λαμπάδες, απλούστατα έβαζαν πιο μακριά σκοινιά τα οποία βύθιζαν σε καλούπια – σωλήνες γεμάτες με λειωμένο κερί. Σε κάθε επανάληψη βυθίσματος η λαμπάδα πάχαινε κατά ένα με δύο χιλιοστά.
Για να κάνουν όμως πολλά κεριά χρησιμοποιούσαν τετράγωνα καλούπια που τα γέμιζαν με πολλά σκοινιά και τα βύθιζαν σε καυτό κερί. Στο τέλος αφού κρύωνε το κερί στα σκοινιά, τα έκοβαν και τα συσκεύαζαν. Ετσι τα κεριά ήταν έτοιμα γιά το εμπόριο. Τώρα που είναι πιο σπάνιο το γνήσιο κερί χρησιμοποιούν παραφίνες και πολλά άλλα υλικά. Τα χρωματίζουν και κάνουν χιλιάδες είδη κεριών γιά διάφορες χρήσεις. 

laografos.pblogs.gr

Posted on 7 Ιουνίου 2010, in Λαογραφικά, Παραδοσιακά Επαγγέλματα, outsider. Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: