Daily Archives: 11 Ιουνίου 2010

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 12 ΙΟΥΝΙΟΥ


Γεγονότα

1897: Ο Καρλ Έλσενερ λαμβάνει δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για τον πολυσουγιά, που αργότερα θα ονομαστεί «ελβετικός».

1913: Δημιουργείται το πρώτο καρτούν, στις ΗΠΑ. Ο Τζον Ράντολφ Μπρέι σκηνοθετεί την ταινία «Το όνειρο του καλλιτέχνη», στην οποία ένας σκύλος καταβροχθίζει συνεχώς λουκάνικα έως ότου στο τέλος εκρήγνυται.

1955: Απομακρύνονται από τη γραμμή Ακαδημίας – Καλλιθέας τα τραμ και αντικαθίστανται με τρόλεϊ.

1965: Παρουσιάζεται η θεωρία του Μπινγκ Μπανγκ για τη δημιουργία του σύμπαντος…

1991: Ο Μπόρις Γέλτσιν εκλέγεται πρόεδρος της Ρωσίας. Είναι ο πρώτος εκλεγμένος ηγέτης στη χιλιετή ιστορία της χώρας.

1994: Το ΠΑΣΟΚ έρχεται πρώτο στις Ευρωεκλογές με ποσοστό 37,6%. Ακολουθούν η Νέα Δημοκρατία με 32,6%, η Πολιτική Άνοιξη με 8,6%, το ΚΚΕ με 6,2% και ο Συνασπισμός με 6,2%.

Γεννήσεις

1827: Γιοχάνα Σπύρι, φιλολογικό ψευδώνυμο της Γιοχάνα Λουίζ Χόισερ, ελβετίδα συγγραφέας. («Χάιντι») [θαν. 7/7/1901]

1929: Άννα Φρανκ, γερμανοεβραία, γνωστή για το Ημερολόγιό της. [θαν. Μάρτιος 1945]

1941: Τσικ Κορία, αμερικανός τζαζίστας.

Θάνατοι

1798: Ρήγας Φεραίος, πρόδρομος και πρωτεργάτης του Νεοελληνικού Διαφωτισμού. Στραγγαλίστηκε από τους Οθωμανούς σε φυλακή του Βελιγραδίου. [γεν. 1757]

1957:
Τζίμι Ντόρσεϊ, αμερικανός τζαζίστας. [γεν. 29/2/1904]

2002: Γιάννης Γεωργακάς, επιχειρηματίας, ιδρυτής του «Μινιόν», του πρώτου πολυκαταστήματος στην Ελλάδα. [γεν. 1913]

sansimera.gr
Advertisements

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΔΕΛΤΙΩΝ ΕΙΔΗΣΕΩΝ 11ης ΙΟΥΝΙΟΥ


ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΗΜΕΣ ΠΕΡΙ ΠΤΩΧΕΥΣΗΣ


   Στη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης, με αφορμή δημοσιεύματα στον Τύπου, περί πτώχευσης της ελληνικής οικονομίας, διέταξε η προϊσταμένη της Εισαγγελίας Πρωτοδικών κ. Ελένη Ράϊκου.
   Αντικείμενο της έρευνας είναι να διαπιστωθεί αν από ποιους και για ποιο λόγο έχει διαπραχθεί το αδίκημα της διασποράς ψευδών ειδήσεων.
   Την έρευνα ανέλαβε να διενεργήσει πταισματοδίκης, ο οποίος έχει εντολή να της δώσει μορφή κατ’ επείγοντος. 
nooz.gr

ΠΑΓΩΝΟΥΝ ΟΙ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΙ ΜΕΧΡΙ 31/12


Αναστέλλονται από την 1η Ιουλίου μέχρι και τις 31 Δεκεμβρίου του τρέχοντος έτους, οι πλειστηριασμοί οι οποίοι επισπεύδονται για την ικανοποίηση απαιτήσεων που δεν υπερβαίνουν το ποσό των 200.000 ευρώ, από πιστωτικά ιδρύματα και εταιρείες παροχής πιστώσεων και από τους εκδοχείς των απαιτήσεων αυτών.

Με την προτεινόμενη ρύθμιση – η οποία κατατέθηκε ως τροπολογία στο νομοσχέδιο για την «διασυνοριακή πτώχευση» – παρατείνεται ουσιαστικά η αναστολή των παραπάνω πλειστηριασμών που είχε χορηγηθεί μέχρι την 30 Ιουνίου, για ένα ακόμη εξάμηνο.

Έτσι, δίνεται η δυνατότητα στους δανειολήπτες, οι οποίοι δεν κατάφεραν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους και αντιμετωπίζουν μεγάλες δυσχέρειες λόγω της οικονομικής κρίσης, να ανακάμψουν και να επιδιώξουν την καλύτερη δυνατή διευθέτηση των οφειλών τους.

nooz.gr

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΛΙΒΑΔΕΙΑΣ


 ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Με οργή και αγανάκτηση πληροφορούμαστε ότι η πλειοψηφία του Δήμου Λιβαδειάς  μεθοδεύει το κλείσιμο του Βρεφικού τμήματος του Α’ Βρεφονηπιακού σταθμού Λιβαδειάς και την αύξηση των τροφείων στους Παιδικούς Σταθμούς στα 70 ευρώ.
Είναι γνωστό ότι οι βρεφονηπιακοί σταθμοί καλύπτουν τις ανάγκες των οικογενειών και ιδιαίτερα των εργαζομένων γυναικών για την φύλαξη και την φροντίδα του παιδιού την ώρα της εργασίας. Με την λογική ότι το παιδί είναι κοινωνική οντότητα και επιβάλλεται να υπάρχει χώρος και άνθρωποι όπου η κοινωνικοποίησή του θα συντελείται με φροντίδα και υπευθυνότητα, πιστεύουμε ότι η Λιβαδειά έχει ανάγκη όχι μόνο του βρεφικού τμήματος που λειτουργεί αλλά και την δημιουργία νέου καθώς και την δημιουργία ακόμα παιδικών σταθμών , όπου όλα τα παιδιά, ελληνόπουλα και μεταναστόπουλα θα κοινωνικοποιούνται με την βοήθεια των βρεφονηπιοκόμων και των εργαζομένων σε αυτούς, χωρίς να πληρώνουν τροφεία, δωρεάν. Οι δε εργαζόμενες να είναι μόνιμοι υπάλληλοι με πλήρη εργασιακά δικαιώματα…
Πάντα ο βασικός λόγος είναι τα οικονομικά. Και λένε ψέματα η πλειοψηφία του Δήμου, ότι χρήματα δεν υπάρχουν . Είναι οι παρακρατηθέντες πόροι από την κυβέρνηση που δεν αποδίδονται εδώ και χρόνια στην Αυτοδιοίκηση. Είναι τα «τσουχτερά» ανταποδοτικά τέλη που πληρώνουν τα νοικοκυριά στην πόλη μας. Είναι η φορολογία των εργαζομένων και ο μόχθος τους . Είναι τα πλούτη που παράγουν η εργατική τάξη, οι εργαζόμενοι της χώρας μας και οι κυβερνήσεις της Ν.Δ. παλιότερα , του ΠΑΣΟΚ σήμερα  τα χαρίζουν απλόχερα σ’ αυτούς που ευθύνονται για την κρίση για να γεμίζουν τα ταμεία τους!
Σε περίοδο οικονομικής κρίσης ο κ. Δήμαρχος πιστός στην «γραμμή» της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ που τον στηρίζει πιέζει με τον τρόπο του,  την κρίση να την πληρώσει ο λαός, όχι αυτοί που είναι υπεύθυνοι, τραπεζίτες, εφοπλιστές, βιομήχανοι, μεγαλοκατασκευαστές, μεγαλέμποροι και μεγαλοεισαγωγείς.
Αν σήμερα ο Δήμος ζητάει αύξηση των τροφείων των παιδικών σταθμών, γιατί δεν μπορεί να τους λειτουργεί δωρεάν , και να πληρώνει το προσωπικό ,  φανταστείτε, τι έχει να γίνει όταν τα σχολεία θα περάσουν στην πλήρη αρμοδιότητα του Δήμου με τον «Καλλικράτη»! Θα διαλυθεί ό,τι απομένει από τον δημόσιο,  δωρεάν χαρακτήρα του και οι λαϊκές οικογένειες θα βάλουν πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη, με ο,τι αυτό συνεπάγεται για την μόρφωση των παιδιών και την κατηγοριοποίηση των σχολείων!
Επαγρυπνείτε και ξεσηκωθείτε λοιπόν!! Σ’ αυτή την επίθεση που κλιμακώνεται το μέτωπο πλουτοκρατίας, κυβέρνησης και «πρόθυμων διαχειριστών» πρέπει να βρει απέναντί του τις εργαζόμενες, το εργατικό, λαϊκό κίνημα. Στις εκλογές του Νοέμβρη να πάρουν την κατάλληλη απάντηση. Ο λαός να τους γυρίσει την πλάτη , να ενισχύσει τις δυνάμεις εκείνες που με συνέπεια και αγωνιστικότητα παλεύουν για τα δίκια του.
Γυναίκες, του καθημερινού μόχθου, έχουμε την δύναμη.

Να κάνουμε την οργή μας ανατροπή!

PANX ROMANA (1996) – ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΑΞΙΑ!!!


ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗΣ




Ως πότε θα κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε;
Ως πότε θα επιτρέπουμε να παίζουν με την νοημοσύνη μας;
Ως πότε θα αρκούμαστε σε «ένα κομμάτι ψωμί»… “όποτε και όταν”;
Ως πότε θα είμαστε εμείς τα θύματα;
Ως πότε θα επιτρέπουμε να αδιαφορούν για τις ανάγκες μας;
Ως πότε θα ανεχόμαστε τα παιχνίδια στις πλάτες μας;
Ως πότε θα επιτρέπουμε να γίνονται «δείπνα» και «ημερίδες» με τα δεδουλευμένα μας; …

Εδώ οι «επενδυτές»… Εκεί οι «επενδυτές»… Που είναι οι «επενδυτές»; Το «τρίμηνο», που είχε ζητήσει η εργοδοσία για να τα βρει με τους …μεσσίες «επενδυτές», πέρασε. Αλλά η κοροϊδία συνεχίζεται και η υπομονή μας εξαντλήθηκε. Για μια ακόμη φορά το τελευταίο διάστημα παραμένουμε απλήρωτοι για ενάμιση μήνα, και καλούμαστε να ζούμε με ”ενέσεις” σε ακαθόριστο χρόνο των 300-500 ευρώ, που τις καταβάλουν μόνο και μόνο για να μην εξεγερθούν οι ”Άθλιοι της Φειδίου”. Έχουμε όμως και επιπλέον ”δώρα” της εργοδοσίας, όπως εξαγγελίες για ”μη καταβολή επιδομάτων” (με πρώτο στη λίστα αυτό των αδειών!) και φυσικά σειρά απολύσεων όταν η κυβέρνηση ανάψει το ”πράσινο φως” και λύσει τα θηρία. 

Αυτοί μιλάνε για “αριθμούς” που δήθεν… δε βγαίνουν. Εμείς μιλάμε για τις ζωές των παιδιών μας και τις δικές μας! Μιλάμε για χρέη που συσσωρεύονται. Μιλάμε για νοίκια και δόσεις δανείων που παραμένουν απλήρωτα. Μιλάμε για αδυναμία κάποιων να πληρώσουν γιατρούς! Λένε το ποτάμι βίαιο και ορμητικό. Την κοίτη που το συγκρατεί δεν την βλέπει κανείς;

«Ο κόμπος έφτασε στο χτένι»! Μια πρέπει και είναι η απάντηση στον άνθρωπο που περιμένει πως και πώς να αλλάξει το εργασιακό καθεστώς (ευγενική χορηγία της ντόπιας εξουσιαστικής ελίτ και του ΔΝΤ) για να κάνει περισσότερες και φθηνότερες απολύσεις: Αγώνας διαρκείας χωρίς καμία έκπτωση. Μια πρέπει και είναι η απάντηση στον άνθρωπο που, βολεμένος πίσω από τη σιγουριά των πολυτελών ακινήτων και αυτοκινήτων του, είχε πει ενώπιον στελεχών πως «από το να πεινάσουν τα παιδιά μου καλύτερα να πεινάσουν τα δικά σας». 

 Συσπείρωση και οργισμένος αγώνας διαρκείας!

Είναι –ίσως – η τελευταία μας ευκαιρία. Ή θα μπει τώρα φρένο στην τρομοκρατία της εργοδοσίας ή σε λίγους μήνες ή εβδομάδες θα μετράμε απώλειες και θα προσπαθούμε μάταια να σώσουμε ό,τι έχει απομείνει όρθιο. Αγώνας διαρκείας ΤΩΡΑ.

Υψώνουμε – σήμερα κιόλας – τη φωνή και το ανάστημά μας. Κινητοποιούμε την αραχνιασμένη ΕΣΗΕΑ. Απαιτούμε την κήρυξη 24ωρης προειδοποιητικής απεργίας και την άμεση καταβολή του ΣΥΝΟΛΟΥ των δεδουλευμένων μας. Απομονώνουμε «συμβιβασμένους» και «συναλλασσόμενους» και τους αντιμετωπίζουμε ως τέτοιους. Κάνουμε γνωστή τη μάχη που δίνουμε μέσα από τα δεκάδες blogs στο internet αλλά και με πανό διαμαρτυρίας έξω από την εφημερίδα. Ενημερώνουμε για την κατάσταση της «Α» την «Επιθεώρηση Εργασίας» με επώνυμες ή και ανώνυμες καταγγελίες. Ζητάμε την αλληλεγγύη συναδέλφων, πολιτικών φορέων ή και αυτόνομων ομάδων τους οποίους ενημερώνουμε για το που μας έχουν φτάσει λανθασμένες επιλογές και τραγικά λάθη της εργοδοσίας. 

Αγώνας διαρκείας μέχρι την τελική ΝΙΚΗ!

ΥΓ1: Είναι δεδομένο πως στη περίπτωση της «Απογευματινής» του πρώην μεγαλοεργολάβου δημοσίων έργων και εκδότη Κ.Ι.Σαραντόπουλου το γνωμικό: «χέρι που σε ταΐζει, δεν το δαγκώνεις» δεν μπορεί να ισχύει σε καμία περίπτωση για… ευνόητους λόγους!!!

ΥΓ2: Δηλώνουμε τη συμπαράστασή μας στους συναδέλφους της «Ελευθεροτυπίας», του «Δ.Ο.Λ.» καθώς και στους εργαζομένους όλων των ”μαγαζιών” που πλήττονται από τα νέα α-ήθη των εργοδοτών. Μόνο με την αλληλεγγύη θα καταφέρουμε να βαδίσουμε αποφασιστικά, μακρυά από τον εργασιακό μεσαίωνα που μας οδηγούν και θα πετύχουμε τη ΝΙΚΗ.

Ορ(γ)ισμένοι εργαζόμενοι στην «Απογευματινή».

olympia.gr

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΟΥ Τ. ΚΑΜΟΥΤΣΗ ΣΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ ΠΟΥ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΕ Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΛΙΑΡΤΟΥ


Παρέμβαση του ιατρού Καμούτση Τάσου για τον εθελοντισμό στην ημερίδα που διοργάνωσε ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΛΙΑΡΤΟΥ, για τον Σακχαρώδη Διαβήτη με ομιλητή τον καθηγητή Παθολογίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Ράπτη Σωτήριο.

 ΥΓΕΙΑ – ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ – ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

«Με ιδιαίτερη χαρά, βρίσκομαι σήμερα κοντά σας, Επιθυμώ με την ευκαιρία αυτή να συγχαρώ τον ΣΥΛΛΟΓΟ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΛΙΑΡΤΟΥ  για το πολύπλευρο έργο του.

Ανακοινώθηκε από την Πρόεδρο η δημιουργία Τράπεζας Αίματος με πρωτοβουλία του Συλλόγου και με αποδέκτες τόσο τα μέλη του Συλλόγου, όσο και την Τοπική αλλά και την ευρύτερη Κοινωνία.

Έτσι πιστεύω πως τον μήνα Ιούλιο θα είμαστε έτοιμη να οργανώσουμε «ημέρα εθελοντικής αιμοδοσίας»…
Τονίζω τον όρο «εθελοντική αιμοδοσία» γιατί θα ήθελα να σταθώ στην έννοια του εθελοντισμού. Πρόκειται οπωσδήποτε για μία έννοια στις μέρες μας παραγνωρισμένη. Πεποίθησή μου, ωστόσο, είναι ότι ο κοινωνικός εθελοντισμός αποτελεί τον κορυφαίο δείκτη ανθρωπιάς ― έναν καθρέφτη του πολιτισμικού επίπεδου κάθε λαού.

 Η σημασία μάλιστα του συγκεκριμένου δείκτη ενδεχομένως να υπερβαίνει αυτή των ποσοτικών δεικτών με τους οποίους αποτιμάται συνήθως το αναπτυξιακό επίπεδο μιας χώρας. Γιατί με τον δείκτη κοινωνικού εθελοντισμού μπορεί μεν να μην απεικονίζεται η οικονομική ευμάρεια ενός έθνους, αποκαλύπτεται όμως κάτι πολύ σημαντικότερο: το ηθικό ποιόν μιας κοινωνίας.

Στην εποχή μας, τα περισσότερα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης κάνουν διαγωνισμό κακών ειδήσεων, ενώ τα έργα ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ και ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΕΙΑΣ έχουν πάψει πια να αναφέρονται ως σημαντικά γεγονότα. Ο φακός της επικαιρότητας εστιάζει στη φαυλότητα και την ανομία και αγνοεί επιδεικτικά κάθε εκδήλωση τού ευ πράττειν. Αυτό τελικά, πέραν των άλλων, έχει ως επίπτωση την εξοικείωση του κοινού με τη φαυλότητα, ενώ οι πράξεις καλοσύνης, φιλαλληλίας και ανιδιοτέλειας θεωρούνται πλέον κάτι το ανέλπιστο και το απροσδόκητο ― έχουν πάψει πια να αποτελούν συνήθεις, τυπικές ανθρώπινες συμπεριφορές. 

Είναι δυσοίωνο που η υποχώρηση της κοινωνικής ευαισθησίας αποτελεί πια δομικό χαρακτηριστικό των σύγχρονων κοινωνιών. Η αποξένωση των μεγαλουπόλεων, η αλλαγή των κοινωνικών προτύπων, ο ανελέητος ανταγωνισμός, η ατομικιστική συμπεριφορά και η αποθέωση του καταναλωτισμού αποτελούν το ολοένα και συνηθέστερο πλαίσιο στο οποίο ζουν οι γενιές του σήμερα και ―το χειρότερο― στο οποίο ανατρέφονται οι γενιές του αύριο. Εγώ δεν πιστεύω ότι ο εθελοντισμός είναι μια αξία την οποία είτε την έχει κάποιος, είτε όχι. Όλα τα ανθρώπινα συστήματα αξιών, είναι παράγωγα συγκεκριμένων πολιτισμών, συγκεκριμένων συστημάτων παιδείας και συγκεκριμένων ιστορικών παραγόντων. Κατά συνέπεια πιστεύω ότι είναι μια αξία, η οποία μπορεί να μεταδοθεί, να διδαχθεί και να εμπεδωθεί ως πρακτική. Φυσικά αυτό δεν μπορεί να είναι ένα αποτέλεσμα, το οποίο θα προκύψει από τη μία μέρα στην άλλη. 

Πρόκειται για μια ολόκληρη νοοτροπία η οποία οφείλει να καλλιεργηθεί, ούτως ώστε να μετατραπεί σε αυτονόητη ενέργεια. Είναι γεγονός ότι η Ελληνική κοινωνία, δεν είναι μια κοινωνία στην οποία έχει καλλιεργηθεί συστηματικά η έννοια του εθελοντισμού και της ανιδιοτελούς προσφοράς. Οι στόχοι του σημερινού ανθρώπου τείνουν να συρρικνωθούν στη βελτίωση και μόνον των υλικών συνθηκών της ζωής του, ενώ ο περιορισμός των ενδιαφερόντων αποκλειστικά στη βιοποριστική απασχόληση συνεπάγεται αυτόματα στένωση των πνευματικών του οριζόντων. Αλλά και στέγνωμα των ανθρώπινων ευαισθησιών. Πράγματι, στις μέρες μας η κυριαρχία των καταναλωτικών προτύπων έχει επιφέρει μια τρομακτική καθίζηση της πνευματικής καλλιέργειας και των ανθρωπιστικών αξιών. 

Τελικά, όσο παραπάνω αφοσιώνεται ο άνθρωπος αμιγώς στο κυνήγι του βιοπορισμού του, τόσο περισσότερο κατ’ ανάγκην αδιαφορεί για το κοινό συμφέρον και το συλλογικό καλό.
Σε αυτό το σημείο είναι που αναφαίνεται με τη μεγαλύτερη ενάργεια η σημασία του κοινωνικού εθελοντισμού. Έτσι σήμερα δεν έχουμε ανάγκη μονάχα από επαγγελματίες, αλλά ―πρωτίστως― από εθελοντές. 

Ο πολίτης που αναπτύσσει εθελοντικές δραστηριότητες αποδεικνύει έμπρακτα ότι δεν έχει εγκλωβιστεί στη φενάκη της ιδιωτείας. Και η κοινωνία στην οποία ευδοκιμεί η εθελοντική δράση ενισχύει με τον πλέον αποτελεσματικό τρόπο την εσωτερική συνοχή της και ταυτόχρονα παρέχει τις απαιτούμενες προϋποθέσεις για την υγιή ανάπτυξη της ανθρώπινης προσωπικότητας. Γιατί ο άνθρωπος είναι από τη φύση φτιαγμένος να ζει ως μέλος μιας κοινωνίας και άρα να νοιάζεται για τον πλησίον του. 

Η ανθρωπιστική δράση, με οποιονδήποτε τρόπο κι αν ασκείται, δεν είναι μόνον κάτι το αξιέπαινο ― αποτελεί κοινή υποχρέωση όλων. Και η δράση αυτή πρέπει να ενταχθεί στον καθημερινό τρόπο ζωής μας, ή ―για να χρησιμοποιήσω μια έκφραση του Αριστοτέλη― να γίνει «δεύτερη φύση» μας, μέρος της φυσικής μας συμπεριφοράς. Γιατί οφείλει να συνειδητοποιηθεί ότι η ζωή μας τότε μόνον αποκτά νόημα, όταν εμπλουτίζεται με ανθρωπισμό, με προσφορά δίχως προσδοκία ανταπόδοσης.
Μια κοινωνία αλληλεγγύης, μια κοινωνία υποστήριξης των αδυνάτων και μια κοινωνία πρόνοιας για τους μη προνομιούχους, αποτελούν απλά «διαφορετικές ποιότητες» αλλά την ίδια την πεμπτουσία, το νόημα και το στόχο της Δημοκρατίας. Εάν από τις έννοιες αυτές, αφαιρέσεις την εθελοντική προσφορά, την αλληλοβοήθεια και τα αλτρουιστικά κίνητρα, τότε μένουν κενές περιεχομένου. Η Δημοκρατία, δεν αποτελεί μια «τεχνική» και «στεγνά» πολιτική έννοια, αλλά ένα ολόκληρο πλαίσιο κοινωνικής συνύπαρξης στην καθημερινότητα. Είναι μια έννοια η οποία αφορά πρωτίστως τους ίδιους τους Πολίτες και όχι κάποιο απρόσωπο σύστημα διαχείρισης της όποιας εξουσίας. Επομένως, δεν θεωρώ ότι ο εθελοντισμός αποτελεί απλό έναν παράγοντα βελτίωσης της ποιότητας της Δημοκρατίας αλλά ένα στοιχείο που έχει να κάνει, με αυτή την ίδια την έννοια της  ύπαρξής της.

Αγαπητοί φίλοι,
η προσφορά αίματος αποτελεί την κορυφαία ίσως έκφραση του κοινωνικού εθελοντισμού. Η αιμοδοσία δεν είναι απλώς μια ευγενής πράξη ― είναι το ακριβότερο δώρο ζωής, μιας και το αίμα ούτε παράγεται, ούτε υποκαθίσταται από κάτι άλλο. Δυστυχώς, η χώρα μας αδυνατεί να καλύψει τις ανάγκες της σε αίμα, πράγμα που μας υποχρεώνει να το εισάγουμε. Αιτία αυτού του φαινομένου είναι ―σε μεγάλο βαθμό― η έλλειψη ευαισθητοποίησης σημαντικού μέρους του πληθυσμού, μα και η διευρυμένη στις μέρες μας γενική αδιαφορία. Πολλές φορές, ωστόσο, τούτο οφείλεται στην άγνοια του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου για το πραγματικό μέγεθος της ανάγκης. Δυστυχώς, δεν αποτελεί ακόμη κοινή συνείδηση παρά τις προσπάθειες που γίνονται η αιμοδοσία ―αυτή η εντελώς ανώδυνη και σύντομη διαδικασία― να αποτελέσει το αποτελεσματικότερο μέσο σωτηρίας ενός συνανθρώπου μας. 

 Σημαντικό βήμα αποτελεί και η ίδρυση της  ΔΙΑΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΑΙΜΑΤΟΣ ΑΛΙΑΡΤΟΥ, καθώς η εθελοντική προσφορά αίματος είναι κάτι που διδάσκεται και μεταδίδεται ― κυρίως δε στις νεαρότερες ηλικίες.

Εύχομαι καλή επιτυχία στο έργο σας.»

ΣΤΟΝ "ΑΕΡΑ" Η ΒΑΘΜΟΛΟΓΗΣΗ ΤΩΝ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΩΝ


Σε «λευκή απεργία» προχώρησαν οι εκπαιδευτικοί λόγω της μείωσης των αμοιβών τους για τη βαθμολόγηση των γραπτών. Στον αέρα η βαθμολόγηση!
 
Μπλόκο στη διαδικασία των πανελλαδικών εξετάσεων προκαλούν οι εκπαιδευτικοί καταγγέλλοντας το υπουργείο Παιδείας για ασυνέπεια και κοροϊδία στο θέμα των αμοιβών τους. Τα βαθμολογικά κέντρα της χώρας παραλύουν και η διαδικασία των φετινών πανελλαδικών κινδυνεύει να τιναχθεί στον αέρα.
 
Αιτία είναι η απόφαση των συναρμόδιων υπουργείων Οικονομικών και Παιδείας να πληρωθούν οι βαθμολογητές εκπαιδευτικοί σε… δόσεις και με αμοιβές έως και 63% χαμηλότερες από πέρσι. Οι βαθμολογητές θα πληρωθούν φέτος με 2 ευρώ την ώρα και δυνατότητα βαθμολόγησης το ανώτερο 600 γραπτών, ενώ η αμοιβή για την ημερήσια επιτήρηση είναι 14 ευρώ…
 
Όπως γράφει το “Βήμα”, καθηγητής ανέφερε ότι η αποχή των βαθμολογητών από τα καθήκοντά τους «έχει τη δυναμική δέκα απεργιών καθώς συμμετέχει μεγάλο ποσοστό του κλάδου».
 
Η διαδικασία βαθμολόγησης έχει διακοπεί στα περισσότερα κέντρα της πρωτεύουσας. Χθες έκλεισαν τα μεγάλα βαθμολογικά κέντρα Φαλήρου, Αμαρουσίου, Χαλανδρίου, Αλίμου, Γαλατσίου, Ηλιούπολης και Καμινίων, ενώ οι συνδικαλιστές της ΟΛΜΕ (Ομοσπονδία Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης) εκτιμούσαν ότι είναι θέμα ημερών το «ντόμινο» να παρασύρει και τα κέντρα της περιφέρειας. ‘Ήδη χθες έκλεισε και το βαθμολογικό κέντρο Χανίων. Φέτος μάλιστα η βαθμολόγηση αποτελεί πιο δύσκολη υπόθεση, καθώς βαθμολογείται κάθε θέμα των εξετάσεων χωριστά.
 
Σύμφωνα με πληροφορίες η «λευκή απεργία» των εκπαιδευτικών θορύβησε την ηγεσία του υπουργείου Παιδείας. Ανώτατο στέλεχος του επικοινώνησε χθες με τον πρόεδρο της ΟΛΜΕ κ. Δ. Πεππέ προκειμένου να προγραμματίσει έκτακτη συνάντηση για σήμερα. Στα περισσότερα κέντρα είχε προχωρήσει περίπου το 70% της βαθμολόγησης των γραπτών, ωστόσο δεν ολοκληρώθηκε ποτέ με αποτέλεσμα να καθυστερεί και η ανακοίνωση των στατιστικών στοιχείων των φετινών εξετάσεων. Εφόσον τα βαθμολογικά κέντρα μείνουν κλειστά επί μία εβδομάδα, οι εκπαιδευτικοί εκτιμούν ότι θα δημιουργηθούν σοβαρά προβλήματα στη διαδικασία.
 
newsit.gr

Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ


Του Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

Στήν ανθρωπότητα σήμερα επικρατούν δύο κυρίαρχες στάσεις ζωής πού μετατρέπονται σέ δύο ιδεολογίες, ήτοι ο δυτικός ατομικισμός καί ο ανατολικός κολεκτιβισμός. Στόν δυτικό ατομικισμό, πού χαρακτηρίζεται ως φιλελευθερισμός, κυριαρχεί η ελευθερία τού ατόμου καί ο ανταγωνισμός σέ βάρος τού κοινωνικού συνόλου, ενώ στόν ανατολικό κολεκτιβισμό επικρατεί η κυριαρχία τού Κράτους, πού υπονομεύει τήν ελευθερία τού ανθρώπου. Καί στίς δύο περιπτώσεις καταστρατηγείται ο άνθρωπος ως πρόσωπο καί η ανθρώπινη κοινωνία ως κοινωνία προσώπων…

Τά δύο αυτά συστήματα ζωής καί ιδεολογικά πρότυπα εκφράζονται στήν κοινωνική πραγματικότητα. Ο φιλελευθερισμός κυριαρχεί στήν Δύση καί ως κέντρο έχει τήν Αμερική, τήν «Μέκκα» τής παγκοσμιοποίησης, καί ο κολεκτιβισμός εκφράσθηκε στίς χώρες τής πρώην Σοβιετικής Ένωσης, αλλ’ εν πολλοίς καί σέ χώρες τής Άπω Ανατολής.
Καί στίς δυό περιπτώσεις κυρίαρχη θέση κατέχει τό κεφάλαιο καί απλώς διαφοροποιείται στό ποιός τό κατέχει καί τό διαχειρίζεται. Στόν φιλελευθερισμό τό κεφάλαιο καταλήγει στούς λίγους καί κινείται εν πολλοίς ανεξέλεγκτα μέ τήν αρχή τής αυτορρύθμισης τής αγοράς, ενώ στόν κολεκτιβισμό-κομμουνισμό τό κεφάλαιο κρατικοποιείται. Καί στίς δύο περιπτώσεις ο απλός λαός βασανίζεται, μέ τήν διαφορά ότι αυτό τό βάσανο προέρχεται άλλοτε από τήν ολιγαρχία μερικών μεγιστάνων τού πλούτου καί άλλοτε από τό αδηφάγο Κράτος. Έτσι, ο καπιταλισμός-κεφαλοκρατία δείχνει παντού τό σκληρό πρόσωπό του.
Έχει διατυπωθή η άποψη ότι ο καπιταλισμός είναι δημιούργημα τού δυτικού ατομισμού καί κυρίως τής προτεσταντικής ηθικής, όπως απέδειξε ο Max Weber καί αποβλέπει στήν συσσώρευση τού πλούτου από τούς λίγους, ενώ ο μαρξισμός πού προήλθε από τίς απόψεις τού Marx είναι αντίδραση στόν καπιταλισμό καί ενδιαφέρεται γιά τό κοινωνικό σύνολο. Όμως, στό βάθος τους καί τά δύο αυτά συστήματα είναι γεννήματα τής ίδιας δυτικής μεταφυσικής, αφού ο Μάρξ ήταν γερμανοεβραίος καί μεγαλωμένος στήν Δύση καί οι θεωρίες του γεννήθηκαν στόν δυτικό «χώρο», αλλά μεταφέρθηκαν στήν Ανατολή, γιατί εκεί προϋπήρχε η πρακτική τού Ορθοδόξου Χριστιανισμού μέ τίς αρχές τής κοινοκτημοσύνης καί τής κοινοχρησίας καί έτσι μπορούσαν νά εφαρμοσθούν.
Στίς ημέρες μας είδαμε τήν κατάρρευση καί τών δύο αυτών συστημάτων, αλλά καί ιδεολογιών. Στήν περίοδο 1989-1991 κατέρρευσε ο κολεκτιβισμός-κομμουνισμός στίς χώρες τής πρώην Σοβιετικής Ένωσης, όπου κυριαρχούσε η εξουσία τού Κράτους στήν κοινωνική οικονομική ζωή τών ανθρώπων, καί στίς ημέρες μας ζούμε τήν κατάρρευση τού φιλελευθερισμού μέ τήν νοοτροπία τής ελεύθερης αγοράς καί τής αυτορρύθμισης τής αγοράς πού λειτουργεί σέ βάρος τού κοινωνικού συνόλου. Βεβαίως πρέπει νά σημειωθή ότι η χρεωκοπία τού κομμουνισμού δέν μπορεί νά θεωρηθή δικαίωση τού καπιταλισμού, όπως καί η κατάρρευση τού καπιταλισμού δέν προσμετράται στόν κομμουνισμό.
Είναι αποτυχία τής ιδεολογίας τού κεφαλαίου, πού αγνοεί τήν φτώχεια τών ανθρώπων.
Πάντως, καί τά δύο αυτά συστήματα είναι αντίθετα μέ τήν ορθόδοξη διδασκαλία στήν τελεία της έκφραση, αφού ούτε ο φιλελευθερισμός ούτε ο μαρξισμός, ως ιδεολογίες καί κοσμοθεωρίες, μπορούν νά γίνουν αποδεκτοί από τήν Ορθόδοξη Παράδοση, στήν οποία γίνεται ευρύτατος λόγος γιά τήν αποφυγή τού πάθους τής φιλαργυρίας, αλλά καί γιά τήν βίωση τής αγάπης πρός τούς αδελφούς, κυρίως σέ αυτούς πού υποφέρουν. Ο συνδυασμός αγάπης καί ελευθερίας επιλύει τό όλο πρόβλημα, αφού η ελευθερία τού ατόμου-προσώπου χωρίς τήν αγάπη οδηγεί στόν άκρατο φιλελευθερισμό καί η αγάπη τού συνόλου χωρίς τήν ελευθερία τού πρόσωπου καταλήγει στόν άκρατο κολεκτιβισμό.
Βέβαια, προλαμβάνοντας κάποια αντίρρηση θά σημειώσω ότι τό κακό είναι ότι η ιδεολογία τού Καπιταλιστικού συστήματος, μέ τίς δύο μορφές του, τού ατομικού καί τού κρατικού, σέ μερικές περιπτώσεις επηρέασε καί επηρεάζει τήν ζωή μερικών ορθοδόξων κοινοτήτων. Αυτό τό διακρίνουμε καί σέ μερικά σύγχρονα Μοναστήρια, τά οποία ενώ θά έπρεπε νά είναι πρότυπα κοινοβιακής ζωής καί αναβίωση τής πρώτης κοινότητας τών Ιεροσολύμων, παρά ταύτα όμως λειτουργούν στό πρότυπο τού σύγχρονου καπιταλιστικού συστήματος καί θά μπορούσαμε νά χαρακτηρίσουμε αυτό τό φαινόμενο ως έναν «ορθόδοξο Καπιταλισμό». Ενώ οι μοναχοί επαγγέλλονται καί ζούν κατά βάση τήν αρετή τής ακτημοσύνης καί κοινοκτημοσύνης, εν τούτοις συγκεντρώνουν, καλώς ή κακώς, κτήματα καί χρήματα γιά τά Μοναστήρια καί «ρισκάρουν» παίζοντας μέ αυτήν τήν περιουσία, χρησιμοποιώντας όλους τούς καπιταλιστικούς-φιλελεύθερους τρόπους γιά τήν αύξησή της. Δηλαδή, οι μοναχοί προσπαθούν νά ζούν πτωχικά μέσα σέ Μοναστήρια πού είναι πλούσια καί αναπτύσσουν κοινωνική καί πολιτική δύναμη.
Αυτή η κατάσταση μού θυμίζει μερικές ανατολικές χώρες, όπως γιά παράδειγμα τήν Ρουμανία, πού ενώ ο λαός πεινούσε, ζούσε έστω καί ακούσια κάποια ακτημοσύνη, οι άρχοντές του πλούτιζαν καί κατασκεύαζαν μεγαλόπρεπα ανάκτορα-παλάτια (βλέπε Τσαουσέσκου). Αυτή, όμως, η νοοτροπία δέν ευνοείται ούτε από τήν διδασκαλία τής Εκκλησίας καί τού ορθοδόξου μοναχισμού, πού θέλει τόν μέν μοναχό ακτήμονα, τά δέ Μοναστήρια τόπους φιλανθρωπίας, αγάπης καί ποικιλοτρόπου θεραπείας. Οι Ιερές Μονές στήν Ορθόδοξη Παράδοση είναι πνευματικά θεραπευτήρια. 
Πρέπει εμείς οι Κληρικοί καί μοναχοί νά καταλάβουμε ότι κάθε νόμιμο δέν είναι καί ηθικό, αλλά καί κάθε ηθικό, μέ τούς κανόνες τής κοινωνικής ηθικής, δέν είναι ορθόδοξο, από τήν άποψη ότι η ορθόδοξη ευαγγελική ηθική διαφέρει από τήν κοσμική ηθική, καί είναι στήν πραγματικότητα ασκητική. Δέν μπορούμε νά κατακρίνουμε μόνον τήν συσσώρευση τών υλικών αγάθων από τά ιδιαίτερα πρόσωπα, αλλά πρέπει νά καταδικάζουμε καί τήν συγκέντρωση τών υλικών αγαθών από «Εκκλησιαστικές κοινότητες» γιά επίδειξη, καθώς επίσης καί νά στιγματίζουμε τήν συμμετοχή τών Εκκλησιαστικών προσώπων καί κοινοτήτων στά παιχνίδια τού καπιταλιστικού συστήματος καί τής φιλελεύθερης ή νεοφιλελεύθερης αγοράς.
Εμείς οι Χριστιανοί, ιδίως οι Κληρικοί καί μοναχοί πρέπει νά φανερώνουμε στήν πράξη αυτά πού πιστεύουμε καί κηρύττουμε, αλλιώς θά είμαστε ανειλικρινείς καί υποκριτές. Πρέπει νά αποδιώκουμε τόν πειρασμό νά διακατεχόμαστε από μιά ιδιότυπη χριστιανική καπιταλιστική ιδεολογία.
(δημοσιεύθηκε στήν Εφημερίδα «Τό Βήμα τής Κυριακής», 19-10-2008).
Αρέσει σε %d bloggers: