Daily Archives: 8 Αυγούστου 2010

O Τόπος μας!!


Σπάνιο φυτό-μοναδικό στην Ελλάδα-φωτογραφήθηκε στην Κωπαϊδα από τον συμπολίτη μας Αντώνη Μαζαράκη (διαβάστε το δημοσίευμα από το περιοδικό «η φύση» τεύχος 129 Απριλίου-Ιουνίου 2010)
΄πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση
Advertisements

GRAFFITI ΣΤΗ ΛΙΣΑΒΟΝΑ


Ένα έργο, με μήνυμα για την περιβαλλοντική καταστροφή της ΒΡ από κτίριο της Λισαβόνας… Αξίζει να δείτε τις υπόλοιπες φωτογραφίες και το βίντεο!







roadartist.blogspot.com

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 9 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ


Γεγονότα

480 π.Χ: Η Μάχη των Θερμοπυλών. 300 Σπαρτιάτες και 700 Θεσπιείς υπό τον Λεωνίδα αντιμετωπίζουν υπέρτερες περσικές δυνάμεις και πίπτουν επί του πεδίου της μάχης.

1173: Αρχίζει να κατασκευάζεται, από τον αρχιτέκτονα Μπονάνο Πιζάνο, το καμπαναριό του Καθεδρικού Ναού της Πίζας. Θα ολοκληρωθεί 199 χρόνια αργότερα και θα μείνει στην ιστορία ως ο Κεκλειμμένος Πύργος της Πίζας, επειδή από την αρχή της κατασκευής του παρουσίαζε κλίση.

1945: Η δεύτερη ατομική βόμβα πέφτει στο Ναγκασάκι.

1974: Ο αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον παραιτείται, εξαιτίας του σκανδάλου «Watergate». Νέος πρόεδρος, ο 38ος, ορκίζεται ο αντιπρόεδρος Τζέραλντ Φορντ…

1979:
Το αγγλικό παραλιακό θέρετρο στο Μπράιτον αποκτά την πρώτη παραλία γυμνιστών.

Γεννήσεις

1938: Όττο Ρεχάγκελ, γερμανός προπονητής ποδοσφαίρου, υπό την καθοδήγηση του οποίου η Εθνική Ελλάδος κατέκτησε το 2004 το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.

1957: Μέλανι Γκρίφιθ, αμερικανίδα ηθοποιός.

1963: Γουίτνεϊ Χιούστον, αμερικανίδα τραγουδίστρια της σόουλ.

Θάνατοι

1823:
Μάρκος Μπότσαρης, αγωνιστής της ελληνικής επανάστασης του 1821.

1975: Ντμίτρι Σοστακόβιτς, ρώσος συνθέτης.

sansimera.gr

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΔΕΛΤΙΩΝ ΕΙΔΗΣΕΩΝ 8ης ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ


ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ !!!


Απόσπασμα από την άγνωστη για πολλούς ελληνική ταινία
«Η Δίκη των Δικαστών»

ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΠΟΥ …


…γεννιούνται μαθαίνοντας πως ο ήλιος είναι θανατηφόρος
Που γεύονται σάρκες μεταλλαγμένες
Που βουτάνε τη μπουκιά τους σε παλιόλαδα
Που μασάνε τους καρπούς της γης ποτισμένους με δηλητήρια
Που πίνουν βρώμικα νερά
Που κολυμπάνε σε μολυσμένες θάλασσες
Που ανασαίνουν αέρα δηλητήριο.
Που ζουν….


…μέσα στο τσιμέντο και δεν ένοιωσαν ποτέ τη μυρουδιά της φύσης
Που δεν κοιμήθηκαν κάτω από δέντρο με τη δροσιά από τα φύλλα να στάζει στο πρωινό ξύπνημα.
Που δεν σκαρφάλωσαν ποτέ να ξετρυπώσουν μια φωλιά
Που δεν είδαν ποτέ ένα αγρίμι
Για τα παιδιά με νοιάζει
Γιατί ακόμα και μέχρι εμένα, μέχρι τη δική μου γενιά υπάρχουν μνήμες, γεύσεις, μυρουδιές, αγγίγματα, αισθήσεις κοιμισμένες που κάποτε υπήρξαν.
Ήπια αγνό γάλα, έφαγα βερίκοκα που μοσχοβόλαγαν, μύρισα ψωμί ζυμωτό που μοσχοβόλαγε στο ξεφούρνισμα, ζαλίστηκα με τη μυρουδιά απ΄τις πορτοκαλιές, μάζεψα θυμάρι και χόρτα, είδα τη ρίγανη να ξεραίνεται στον ήλιο και τη φρέσκια ντομάτα να γεμίζει μοσχοβολιές το κυριακάτικο τραπέζι.
Έτρεχα στο κυρ-Λεωνίδα να μου δώσει το φρέσκο αυγό κάθε πρωί και με χαιρέταγε φωνάζοντας «γειά σου μόρτη!»
Ακολουθούσα σαν υπνωτισμένη τη μυρουδιά δυόσμου απ΄τα κεφτεδάκια της γειτόνισσας , κι εκείνη με περίμενε πάντα μ΄ενα πιατάκι γεμάτο και δυο φέτες ψωμί ψημένες στη σχάρα.

Έμαθα συνταγές απ΄τη γιαγιά, προσπάθησα να πλέξω, να κεντήσω.
Μου διάβασαν παραραμύθια.
Μάτωσα τα γόνατα στις αυλές απ΄τα χαλίκια.
Τσακώθηκα για τους βόλους.
Κράτησα την ισορροπία μου στα στρατιωτάκια ακούνητα αμίλητα κι αγέλαστα.
Με είδα σε ασπρόμαυρες φωτογραφίες ντυμένη σουλιώτισσα.
Κοιμήθηκα στην αγκαλιά της μάνας μου στο συνοικιακό ταβερνάκι χαζεύοντας το βαρέλι με το κοκκινέλι και τη θαυματουργή βρυσούλα του.
Με είδα να κοκκινίζω στο πρώτο φλερτ , στο πρώτο πάρτυ.
Χόρεψα μπλουζ που διαρκούσαν δέκα λεπτά κι όλο κάποιος έβαζε το βυνίλιο ξανά από την αρχή μέχρι να καταφέρει να πάρει την υπόσχεση από τη Σούλα.
Κάπνισα κρυφά το πρώτο τσιγάρο, άφιλτρο, κι ένοιωθα ότι ήμουν όλη μια αμαρτία.
Τσουρούφλισα την άκρη των μαλλιών σε κάποια ανάσταση.
Φύλαγα σ΄ενα μικρό ημερολόγιο ένα κλαράκι βάγια.
Για τα παιδιά με νοιάζει.

Με είδα στην ανθρώπινη διάστασή μου ανακατεμένη με γέλιο και δάκρυ.
Αποκοιμήθηκα στη καρέκλα ενός νοσοκομείου προσμένοντας με λαχτάρα τα καλά νέα, ξενύχτησα σε σπίτι που πενθούσε πίνοντας καφέ ελληνικό, κι έβγαλα από μέσα μου 2 παιδιά. Ένα πιθανό στρατιώτη και μια πιθανή μάνα.
Χωρίς να ξέρω αν θα πολεμήσουν, αν θα γεννήσουν.
Φοβάμαι μήπως μαζί με το άρωμα του αγνού λαδιού, τη γεύση του αγνού μελιού, και το άρωμα από θυμάρι, μήπως χάθηκαν οι πόλεμοι τους κι οι γέννες τους.
Μήπως ζήσουν σ΄ενα κόσμο που η γέννα κι ο θάνατος θα έχουν μετατραπεί σε μια ακόμα μεταλλαγμένη εμπειρία.
Για τα παιδιά με νοιάζει.
Να πολεμήσουν και να γεννήσουν ένα νέο κόσμο.
Που να μιλάει με όλες τις αισθήσεις.
Που να έχει βρει ξανά από την αρχή τα πολύτιμα.

kostasxan.blogspot.com
Αρέσει σε %d bloggers: