Monthly Archives: Ιανουαρίου 2011

H ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ. ΟΣΟ ΑΡΓΟΤΕΡΑ, ΤΟΣΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ «Πιο επικίνδυνοι και από το ΔΝΤ είναι οι εκπρόσωποι της ΕΕ»


Ο γνωστός στους αναγνώστες της «Εποχής» καθηγητής Γιάννης Βαρουφάκης, έδωσε πριν από λίγες μέρες συνέντευξη στο συντάκτη του ιταλικού «Μανιφέστο», Μικελάντζελο Κόκο, με σκοπό να συμπεριληφθεί σε μια ειδική έκδοση, η οποία θα αφορά την κρίση όπως εμφανίζεται στην Ελλάδα. 
Από τη συνέντευξη αυτή δημοσιεύουμε ένα τμήμα με την άδεια του Γ. Βαρουφάκη. Ολόκληρη η συνέντευξη δημοσιεύεται στον ιστότοπο της «Εποχής»…
Aς ξεκινήσουμε με ορισμένα ζητήματα που προκύπτουν από την ορολογία που χρησιμοποιείται. Για παράδειγμα, «διάσωση». Ποιος σώζει ποιον και πώς;
Η αρχική έννοια του όρου «bail out» είναι διασώζω. Η χρήση αυτού του όρου για την Ελλάδα και την Ιρλανδία και τις χώρες που θα ακολουθήσουν, όπως η Πορτογαλία και η Ισπανία, είναι προβληματική για τουλάχιστον δύο λόγους: πρώτον, δεν πρόκειται για διάσωση, διότι αυτό θα σήμαινε ότι κάποιος προσφέρει κάτι για να διασώσει τον άλλο, στην περίπτωση της Ελλάδας, ποιος δίνει τι και σε ποιον; Ας υποθέσουμε ότι βρίσκεσαι χωρίς ρευστό και δεν μπορείς να δανειστείς από τις τράπεζες γιατί το επιτόκιο είναι πολύ ψηλό, ας πούμε 7%. Εγώ, από την άλλη, έχω πρόσβαση στις τράπεζες με επιτόκιο δανεισμού 3% και σε δανείζω με επιτόκιο 5%. Αυτό είναι διάσωση; Εγώ βγάζω λεφτά από αυτή τη συναλλαγή, συνεπώς, κατά τη γνώμη μου, πρόκειται για εμπορική συναλλαγή: βγάζω λεφτά μέσω κερδοσκοπίας. Kαι δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ αυτού που κάνουν οι τράπεζες και αυτού που κάνει το FSF με την Ιρλανδία.
Ο δεύτερος λόγος έχει ως εξής: ακούμε συνεχώς για διάσωση της Ιρλανδίας και της Ελλάδας, πρόκειται για αναλήθεια. Η διάσωση αφορά τις γερμανικές και τις γαλλικές τράπεζες. Και στην περίπτωση της Ιρλανδίας για διάσωση των βρετανικών και σε κάποιο βαθμό και των ιρλανδικών τραπεζών. Δεν πρόκειται όμως για διάσωση του ελληνικού ή του ιρλανδικού λαού.
Ένα άλλο πρόβλημα στην ορολογία που χρησιμοποιείται είναι ο όρος «κρίση του χρέους». Εσύ, όμως, διαφωνείς με αυτόν τον όρο.
Για να ακριβολογούμε, η κρίση του ευρώ κινείται γύρω από δύο άξονες. Υπάρχουν δύο κρίσεις που αλληλοτροφοδοτούνται. Η μία είναι η κρίση του δημοσίου χρέους. Η ελληνική κυβέρνηση, για παράδειγμα, δεν μπορούσε να αποπληρώσει το δημόσιο χρέος της. Ωστόσο, υπάρχει μία άλλη κρίση, προγενέστερη χρονικά και πολύ μεγαλύτερη της προαναφερόμενης, η κρίση του τραπεζικού τομέα. Οι ευρωπαϊκές τράπεζες έχουν στην πραγματικότητα χρεοκοπήσει. Πώς ορίζουμε τη χρεοκοπία μιας ιδιωτικής εταιρείας; Όταν αυτή η εταιρεία δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς εξωγενή βοήθεια από κάποιον, δεν μπορεί να αποπληρώσει τα χρέη της, ούτε να δανειστεί από τους πιστωτές της. Όταν μια τράπεζα δεν έχει ρευστό απευθύνεται σε μία άλλη για να της δανείσει, ώστε να μπορεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της. Οι ευρωπαϊκές τράπεζες, λοιπόν, από το 2008 δεν μπορούν να δανειστούν από τον ενδοτραπεζικό μηχανισμό, πράγμα που σημαίνει ότι χωρίς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να τους παρέχει ρευστό, δηλαδή δημόσιο χρήμα, ο ευρωπαϊκός τραπεζικός τομέας καταρρέει. Αρά, υπάρχει πρόβλημα για τα κράτη και πρόβλημα για τις τράπεζες.
Υποστηρίζω ότι δεν υπάρχει κρίση του χρέους, γιατί το ζήτημα με το χρέος των κρατών της ευρωζώνης δεν έγκειται στο ότι είναι μεγάλο, αλλά ότι είναι διανεμημένο άνισα, με συνέπεια το μεγαλύτερο μέρος του βάρους να το σηκώνουν τα λιγότερο φερέγγυα κράτη-μέλη. Και, ταυτόχρονα, αυτά τα κράτη-μέλη οφείλουν το χρέος τους στις προβληματικές τράπεζες. Είναι σαν δύο αδύναμους κολυμβητές που κολυμπούν σε τρικυμιώδη θάλασσα, γαντζωμένοι ο ένας στον άλλο και τελικά και οι δύο βουλιάζουν.
Το πρόβλημα, λοιπόν, είναι η ετεροβαρής δομή και κατάτμηση του χρέους στην ευρωζώνη και ο αλληλλοτροφοδοτούμενος χαρακτήρας του με την κρίση των τραπεζών. Αν μη τι άλλο, πρόκειται για μια κρίση όχι του χρέους αλλά των τραπεζών.
Για την αντιμετώπιση του χρέους, η ελληνική κυβέρνηση συναίνεσε σε ένα αυστηρό πρόγραμμα λιτότητας. Ποια πιστεύεις ότι θα είναι η συνέπεια αυτού του προγράμματος για την ελληνική οικονομία και κοινωνία;
Με δυο κουβέντες, εξόντωσε κάθε επένδυση στην Ελλάδα. Διότι, εάν είσαι επιχειρηματίας, γιατί να επενδύσεις σε μια χώρα όπου τα έσοδα πέφτουν στο -5%, οι φόροι αυξάνονται, οι τιμές ανεβαίνουν εξαιτίας της έμμεσης φορολογίας και του ολιγοπωλίου που δημιουργείται ως συνέπεια της χρεοκοπίας: αφού η πίτα μικραίνει μεν αλλά την μοιράζονται λιγότεροι, οι οποίοι παίρνουν και μεγαλύτερα κομμάτια, οπότε ακόμα και σε περίοδο ύφεσης οι τιμές ανεβαίνουν. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, η λιτότητα μειώνει τις δημόσιες δαπάνες, ενώ ταυτόχρονα μειώνονται και οι ιδιωτικές δαπάνες, οπότε και τα συνολικά έσοδα του κράτους πέφτουν. Οι επιχειρηματίες δεν είναι ανόητοι. Το τελευταίο πράγμα που θα κάνουν είναι να επενδύσουν σε μια οικονομία, στην οποία η ζήτηση συνολικά πέφτει. Οπότε η ύφεση γίνεται ακόμα εντονότερη και εγκλωβιζόμαστε σε ένα φαύλο κύκλο. Η κυβέρνηση επιβάλλει λιτότητα για να μειώσει το χρέος, δηλαδή αυξάνει τη φορολογία με ταυτόχρονη μείωση των δημόσιων δαπανών, αλλά αυτή η τακτική δεν μειώνει το χρέος, διότι μπορεί να μειώνει τα έξοδα, αλλά καθώς δεν μειώνει το έλλειμμα, τα κέρδη πέφτουν ταχύτερα από το ρυθμό μείωσης των εξόδων. Η τραγωδία είναι ότι όλοι το ξέρουν αυτό. Δεν είμαι εγώ ο έξυπνος. Το ξέρουν και εν πλήρει συνειδήσει υποβάλλουν αυτήν τη χώρα, αλλά και άλλες, σε ελεύθερη πτώση, υποκρινόμενοι. Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση όπου κανείς από αυτούς που πήραν αυτές τις αποφάσεις δεν συμφωνεί με αυτές, αλλά συνεχίζουν να εφαρμόζουν αυτήν την πολιτική με τη δικαιολογία ότι δεν έχουν άλλη επιλογή.
Ποια ήταν η στάση των ελλήνων πολιτικών απέναντι σε αυτά τα μέτρα. Υπήρξε κάποια συζήτηση στη Βουλή;
Υπήρξε συζήτηση αλλά πολύ χαμηλής ποιότητας. Η επίσημη κυβερνητική γραμμή, από το στόμα του ίδιου του πρωθυπουργού, ήταν ότι τα μέτρα είναι σκληρά, επίπονα και άδικα, αλλά πρέπει να επιλέξουμε μεταξύ αυτών και της χρεοκοπίας. Αυτό σαφώς είναι ψέμα. Η αξιωματική αντιπολίτευση της ΝΔ, η οποία έχει ευθύνη ως προηγούμενη κυβέρνηση για το ότι επέτρεψε η οικονομική κατάσταση της χώρας να φύγει εκτός ελέγχου, υιοθέτησε μια λαϊκίστικη στάση λέγοντας ορισμένα σωστά πράγματα, για λάθος λόγους, και έφτασε μέχρι και να πει ότι αν εμείς ήμασταν στην κυβέρνηση, το έλλειμμα θα εξαλειφόταν σε ένα χρόνο. Από την άλλη, είναι το ΚΚΕ που ζει σε άλλη εποχή, συμπεριφέρεται σαν να ήμασταν ακόμα στο 1953. Για αυτούς η κρίση είναι απλώς απόδειξη ότι όσα έλεγαν τόσο καιρό είναι σωστά, χωρίς καμία ανάλυση για όσα συνέβησαν τα τελευταία τρία χρόνια, που ήταν σε μεγάλο βαθμό απροσδόκητα και που αποτέλεσαν αφορμή και για άλλα προβλήματα και θα μπορούσαν να αντλήσουν γνώση από αυτά. Αλλά δεν έμαθαν τίποτα, απλά βάζουν την κασέτα και επαναλαμβάνουν όσα έλεγαν το 1995, το 1985 και ούτω καθεξής. Ο Συνασπισμός, από την πλευρά του, είναι ένα σύνολο από απελπισμένες φωνές που διαθέτουν την εκπληκτική ικανότητα να αλληλοακυρώνονται, με αποτέλεσμα να δημιουργούν σύγχυση.
Οι νεοφιλελεύθεροι οικονομολόγοι υποστηρίζουν ότι η διέξοδος από την κρίση βρίσκεται στην περικοπή των μισθών και την ελεύθερη αγορά. Γιατί διαφωνείς;
Καταρχάς οι νεοφιλελεύθεροι οικονομολόγοι είναι διαιρεμένοι σε αυτήν τη συγκυρία. Ένα μέρος βρίσκεται σε μια κατάσταση ανάλογη με αυτήν του ΚΚΕ, εγκλωβισμένοι στο τείχος του χρόνου, σαν να μην έμαθαν τίποτα από την πρόσφατη εμπειρία, σαν να μην τους άγγιξε ο ρους της ιστορίας. Αυτό ισχύει σε παγκόσμιο επίπεδο, από την Αμερική και το Kόμμα του Τσαγιού έως την Ελλάδα, με τη Μιράντα Ξαφά και τον Στέφανο Μάνο. Ένα άλλο μέρος, οι σκληροπυρηνικοί νεοφιλελεύθεροι τακτικιστές της Γουόλ Στριτ, δεν πιστεύουν ότι η λιτότητα πρόκειται να επιφέρει αποτελέσματα, αντίθετα θεωρούν ότι στην παρούσα συγκυρία είτε θα επαναδομήσουμε το ευρώ, είτε θα αντιμετωπίσουμε χρεοκοπίες, και τραπεζών και κρατών. Σίγουρα επιθυμούν οι μισθοί να πέσουν και τα κέρδη των τραπεζών να σκαρφαλώσουν στα ύψη, αλλά δεν μπορείς να κατηγορήσεις το φίδι ότι δαγκώνει. Πάντως, δεν είναι ανόητοι.
Μετά την είσοδο στην ευρωζώνη, είναι αλήθεια ότι οι Έλληνες απήλαυσαν ένα καλύτερο επίπεδο ζωής; Υπήρξε αύξηση των μισθών;
Στην Ελλάδα οι μισθοί ήταν χαμηλοί, παρέμειναν χαμηλοί και ήταν στάσιμοι για τουλάχιστον 15 χρόνια. Αυτό που συνέβη, κατά τη διάρκεια της πορείας ένταξης στην ευρωζώνη, είναι η τυπική περίπτωση υπερπληθωριστικών οικονομιών, όπου ο υπερπληθωρισμός εξαφανίζεται και τα επιτόκια καταρρέουν, δηλαδή πιστωτική διεύρυνση. Αρχικά τα επιτόκια ήταν πολύ υψηλά και υπήρχαν πολύ αυστηροί όροι για τη χορήγηση δανείων. Υπήρχαν πολύ λίγα στεγαστικά δάνεια και πιστωτικές κάρτες γιατί ήταν πολύ ακριβά και ήταν δύσκολο να αντέξεις τους όρους. Με τη σύγκλιση που επιδίωξε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ το 1999, ώστε η Ελλάδα να πηδήξει στο τελευταίο βαγόνι του ευρώ, ο οικονομικός τομέας απελευθερώθηκε, τα δάνεια έγιναν πολύ προσιτά και τα επιτόκια κατέρρευσαν, διότι έτσι έπρεπε για να εισαχθεί η Ελλάδα στη νομισματική ένωση. Ως φυσική συνέπεια, λοιπόν, οι Έλληνες άρχισαν να δανείζονται και αυτό που ακολούθησε ήταν μια μικρογραφία αυτού που συνέβη στις ΗΠΑ τις δεκαετίες του 70 και του 80: η εργατική τάξη έβλεπε τους μισθούς της να πέφτουν και δανειζόταν για να βελτιώσει το επίπεδο της ζωής της, συνήθως υποθηκεύοντας τα σπίτια της. Αυτό οδήγησε στη φούσκα του 2008 στις ΗΠΑ και στο ανάλογό της στην Ελλάδα μεταξύ 1995 και 2008, οπότε δημιουργήθηκε μια καταναλωτική φούσκα, που είχε πυροδοτηθεί από τις πιστώσεις. Αυτή η φούσκα δεν θα έσκαγε, αν η ελληνική οικονομία, μια έτσι κι αλλιώς αδύναμη οικονομία που ακροβατούσε, δεν δεχόταν την απότομη πτωτική ώθηση της κατάρρευσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος των ΗΠΑ και της κρίσης που ακολούθησε.
Τι θα μπορούσε να επιλεγεί στη θέση του πακέτου διάσωσης;
Το έγκλημα της ελληνικής κυβέρνησης είναι μια ιστορία παραλείψεων και συγκαταθέσεων. Η παράλειψη αφορά το γεγονός ότι δεν διαπραγματεύτηκε με την ΕΕ. Από το Δεκέμβριο του 2009 η ελληνική κυβέρνηση γνώριζε ακριβώς ποια είναι η κατάσταση, ότι το κράτος θα χρεοκοπούσε. Ο Γ.Α. Παπανδρέου έπρεπε να πάει στη Σύνοδο, είτε του Σεπτεμβρίου είτε του Ιανουαρίου, και να πει στους ομότιμούς του των άλλων χωρών-μελών: «Συγγνώμη χρεοκοπήσαμε, τη Δευτέρα θα κηρύξω τη χώρα σε πτώχευση και θα καλέσω τους πιστωτές μας να έρθουν στην Αθήνα και να διαπραγματευτούμε τι ποσό θα πάρουν πίσω και πότε. Αντιλαμβάνομαι ότι αυτό θα δημιουργήσει προβλήματα στους τραπεζικούς σας τομείς, αλλά τι μπορούσα να κάνω, είμαι πρωθυπουργός μόνο 4 μήνες». Κατόπιν, να καθήσει στη θέση του και να μην πει τίποτα άλλο. Τότε, μέσα σε 10 λεπτά, οι προσφορές θα άρχιζαν να έρχονται για ένα πραγματικό πακέτο διάσωσης, όχι σαν αυτό του περασμένου Μαΐου. Γιατί; Διότι εάν η Ελλάδα χρεοκοπούσε, ολόκληρη η ευρωζώνη θα εκτροχιαζόταν μέσα σε μία εβδομάδα. Όπως είπε και ο Ντε Γκολ «ένας ηγέτης δεν πρέπει ποτέ να ζητάει, πρέπει να ξέρει πότε να πει όχι». Αντ’ αυτού, ο έλληνας πρωθυπουργός, από τη μια Σύνοδο στην άλλη, έλεγε «βοηθήστε με». Με αποτέλεσμα να διαπραγματεύονται το ποσό, οι όροι να μην συμφωνούνται ποτέ, τα λεφτά να μην έρθουν, μέχρι που οι κερδοσκόποι των αγορών αντιλήφθηκαν ότι μπορούν να βγάλουν λεφτά στοιχηματίζοντας για τη χρεοκοπία της Ελλάδας. Ώσπου η ευρωπαϊκή αγορά ομολόγων, στις αρχές Μαΐου, φράκαρε και ο Μπερνάνκε τηλεφώνησε στη Μέρκελ και της είπε: «Τι στην ευχή κάνεις;». Εν συνεχεία αυτή τηλεφώνησε στον Τρισέ και μέσα σε μια εβδομάδα 110 δισ. δόθηκαν στην Ελλάδα, με όρους όμως που όλοι ξέρουν ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να αντέξει. Πράγμα που με τη σειρά του σήμαινε ότι η κρίση μεταδιδόταν και σε άλλες χώρες της ευρωζώνης, ενώ περιμένουν την Ελλάδα να χρεοκοπήσει.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου πολλά ερωτήματα αναδύθηκαν για το ρόλο των κερδοσκόπων, ιδιαίτερα των οίκων αξιολόγησης, αλλά και για την καθυστέρηση της Γερμανίας να αντιδράσει, με αποτέλεσμα σκληρότερους όρους για την Ελλάδα. Ποια είναι η γνώμη σου;
Οι αγορές δεν είναι πολύ έξυπνα κτήνη. Είναι πολύ επισφαλείς φίλοι και αναξιόπιστοι συνεταίροι, αλλά δεν είναι αυτές υπεύθυνες για αυτήν την κρίση. Έχουν ευθύνη για μια σειρά από δεινά, όπως η πείνα στον Τρίτο Κόσμο. Αυτό που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια, είναι ότι βλέπουμε μια σειρά από ανόητους ευρωπαίους πολιτικούς και οι αγορές απλώς ανταποκρίνονται σε αυτό. Κάηκαν άσχημα το 2008 και τώρα είναι ιδιαίτερα προσεκτικές. Για παράδειγμα, λόγω εκτεταμένης διαφθοράς, οι οίκοι αξιολόγησης Fitch και Moody’s πληρώνονταν από την Goldman Sachs για να αξιολογούν υψηλά τα δικά της χαρτιά. Αλλά, λόγω ηλιθιότητας, δεν καταλάβαιναν ποια ήταν η πραγματική φύση και αξία των CDO. Όταν όλο αυτό το σύστημα κατέρρευσε το 2008 και είδαν όλα τα CDΟ που η Moody’s είχε αξιολογήσει με 3Α, δεν έβγαζαν άκρη. Πλέον είναι ιδιαίτερα προσεκτικές, ώστε βλέπουν τα ελληνικά ομόλογα και ευλόγως τα αξιολογούν χαμηλά. Ωστόσο, και εμένα αν με ρώταγαν ένα χρόνο πριν πώς αξιολογώ τα ελληνικά ομόλογα θα έλεγα το ίδιο. Προσωπικά, θα ήθελα να δω τα κεφάλια τους επί πίνακι, αλλά δεν νομίζω ότι είναι υπεύθυνες οι αγορές για την ευρωπαϊκή κρίση.
Άρα, αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο συνδέονται η κατάρρευση της Lehman Brothers στις ΗΠΑ με την κρίση στην Ευρώπη.
Η σύνδεση, νομίζω, είναι ακόμα πιο απλή και άμεση. Με την κατάρρευση της Lehman Brothers και τη δολοφονία της Γουόλ Στριτ, πρώτα από τον Μπους και στη συνέχεια από τον Ομπάμα.
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων 15 χρόνων, πριν το ξέσπασμα της κρίσης το 2008, η Γουόλ Στριτ δημιούργησε πολύ ιδιωτικό χρήμα, όλα αυτά τα χαρτιά, τα CDO, CDA, κ.λπ., λειτουργούσαν με ιδιωτικό χρήμα. Ήταν σαν η Goldman Sachs να εκδίδει το δικό της χρήμα, ψεύτικο χρήμα μεν, αλλά ήταν καύσιμο για το μηχανισμό του κεφαλαίου. Κάποια χρονική στιγμή, το 2008, αυτό το χρήμα κατέρρευσε με συνέπεια μια πραγματική οικονομική κρίση στις ΗΠΑ. Όταν αυτό το χρήμα εξαφανίστηκε, οι Ευρωπαίοι αρχικά κοίταγαν υποτιμητικά τους Αμερικάνους και θεωρούσαν τους εαυτούς τους εξυπνότερους, μέχρι που συνειδητοποίησαν ότι οι δικές τους τράπεζες ήταν γεμάτες από αυτό το χρήμα. Έτσι το πρόβλημα μεταφέρθηκε στις ευρωπαϊκές τράπεζες, που άρχισαν να καταρρέουν, μέχρι που η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τα ευρωπαϊκά κράτη αναγκάστηκαν να τις τροφοδοτήσουν με πολύ χρήμα για να τις κρατήσουν ζωντανές, όπως συνέβη και στις ΗΠΑ. Τελικά, το χρήμα που κυκλοφορούσε στις οικονομίες της Ευρώπης εξαφανίστηκε κατά το ήμισυ, οπότε οι χώρες έπρεπε να δανειστούν λεφτά από τις αγορές, από ό,τι απέμεινε, για να τροφοδοτήσουν τις τράπεζες και έτσι δημιουργήθηκε πρόβλημα ρευστότητας. Οι αγορές, μεσούσης της κρίσης, άρχισαν να σκέφτονται πώς όλη αυτή η κατάσταση επηρεάζει την αξία των περιουσιακών στοιχείων που κατείχαν, όπως τα ελληνικά ομόλογα, και ανησυχούσαν. Στη συνέχεια η Moody’s τα αξιολόγησε χαμηλά, αλλά ακόμα κι αν δεν το έκανε αυτό, οι επενδυτές δεν είναι ανόητοι, βλέπουν ότι η ύφεση στην Ελλάδα μειώνει τα έσοδα, η κυβέρνηση πρέπει να πληρώσει περισσότερα, λόγω της αύξησης της ανεργίας, οπότε σκέφτηκαν εύλογα ότι δεν θα μπορέσει να αποπληρώσει τα ομόλογα, άρχισαν να τα πουλάνε και η κρίση ξεκίνησε.
Όταν η Ελλάδα μπήκε στην ευρωπαϊκή νομισματική ένωση, το 2001, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας είπε ότι ο δρόμος για την Ελλάδα θα ήταν πολύ μακρύς και οι αγορές ότι η ελληνική οικονομία ήταν πολύ εύθραυστη. Μήπως ήταν πολύ νωρίς για την Ελλάδα να εισέλθει στην ευρωπαϊκή νομισματική ένωση;
Δύο σχόλια. Το πρώτο, οι αγορές δεν ισχυρίστηκαν κάτι τέτοιο, διότι αν κοιτάξεις την αξία των ομολόγων και τα επιτόκια στα ελληνικά ομόλογα, από το 2001 έως το 2009, ήταν πολύ χαμηλά, οπότε οι αγορές δεν ανησυχούσαν για την ικανότητα της Ελλάδας να αποπληρώσει τα χρέη της. Οι αγορές δεν μπόρεσαν να δουν τι έμελλε να συμβεί. Τα spreads είχαν λιγότερο από 1% διαφορά στα επιτόκια μεταξύ της Γερμανίας και της Ελλάδας, συνεπώς οι αγορές δεν ανησυχούσαν, ίσως ανοήτως αλλά έτσι ήταν. Το πιο σημαντικό ερώτημα είναι εάν όντως ήταν πολύ νωρίς για την Ελλάδα να εισέλθει στην ευρωζώνη. Πιστεύω ότι ήταν πολύ νωρίς για όλους να μπουν στην ευρωζώνη, συμπεριλαμβανομένης και της Γερμανίας. Διότι η αρχιτεκτονική του ευρώ είναι λαθεμένη, είναι παραλογική. Η γνώμη μου, λοιπόν, έχει ως εξής: η Γερμανία και η Ελλάδα είναι εξίσου προβληματικά μέλη της ευρωζώνης, είναι οι δύο όψεις του ίδιου προβληματικού νομίσματος. Διότι εάν δημιουργήσεις μια νομισματική ένωση μεταξύ αυτού του είδους των οικονομιών, χωρίς να δημιουργήσεις ένα μηχανισμό που να ανακυκλώνει τα πλεονάσματα και τα ελλείμματα των χωρών μέσα στη νομισματική ένωση, ουσιαστικά δημιουργείς ένα νόμισμα που δεν θα αντέξει μια κρίση σαν αυτή του 2008.
Πώς άλλαξε η ελληνική οικονομία από το 2001 έως σήμερα;
Το κομβικό σημείο δεν είναι τόσο το 2001, όσο το 1995, όταν δηλαδή η ελληνική κυβέρνηση έθεσε τη χώρα σε ενταξιακή πορεία. Υπήρξαν τρεις άξονες γύρω από τους οποίους κινήθηκε η ελληνική οικονομία. Στη δεκαετία του 80, όταν η Ελλάδα είχε εισέλθει στην ΕΕ, βιώσαμε μια τεράστια κατάρρευση του βιομηχανικού τομέα. Ο βιομηχανικός τομέας της Ελλάδας, ο οποίος στήθηκε στις δεκαετίες του 50 και του 60, με κάδρο τον Ψυχρό Πόλεμο και με μια συμμαχία ιδιόμορφη μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, δεν μπορούσε να αντέξει την πετρελαϊκή κρίση της δεκαετίας του 70 και την είσοδο στην ΕΕ με τη χαλάρωση των εμπορικών συνόρων. Υπήρξε λοιπόν αποβιομηχάνιση της Ελλάδας και ταυτόχρονα εξευρωπαϊσμός στη δεκαετία του 80. Για παράδειγμα, εταιρείες που κατασκεύαζαν ψυγεία, αγοράστηκαν από γερμανικές εταιρείες και μετατράπηκαν σε αποθήκες για προϊόντα της Siemens και της AEG, που διατηρούσαν μόνο το λογότυπο της ελληνικής Izola. Τη δεκαετία του 90, στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την ευρωζώνη, τρεις μεγάλες αλλαγές συνέβησαν οι οποίες μας επέτρεψαν να πετύχουμε την είσοδο μας στην ευρωζώνη. Η πρώτη ήταν μια σοβαρή άνοδος του τομέα υπηρεσιών και της ελαφράς βιομηχανίας. Η Ελλάδα, για παράδειγμα, ήταν η μόνη χώρα που είχε τη δική της γαλακτοκομική βιομηχανία με επεκτατικά μάλιστα σχέδια στις γύρω χώρες. Αλυσίδες σουπερμάρκετ εισήλθαν στην ελληνική αγορά από τη Γαλλία και τη Γερμανία, υπήρξε άνοδος του διαδικτυακού εμπορίου, του διαφημιστικού τομέα. Έπειτα ήταν τα μεγάλης κλίμακας κατασκευαστικά έργα που επιδοτήθηκαν από την ΕΕ και είχαν ως αποτέλεσμα μια μεγάλη αύξηση του εισοδήματος μιας μικρής ομάδας πολιτών που συνδέθηκαν με αυτά. Στο μετρό και στους καινούργιους αυτοκινητόδρομους, η Siemens με μια μικρή ελίτ αύξησαν τις αγορές Porsche και Mercedes από τη Γερμανία.
Ο δεύτερος άξονας ήταν αυτός που αναφέραμε προηγούμενα, η απελευθέρωση του χρηματοπιστωτικού τομέα, που επέφερε μια καταναλωτική έκρηξη, και ο τρίτος και πιο σημαντικός άξονας ήταν η μετανάστευση. Το κόστος εργασίας από το 1995 έως το 2004 γνώρισε ελεύθερη πτώση, χάρη στους μετανάστες που εισήλθαν στην Ελλάδα. Δηλαδή περίπου 1 εκατομμύριο πρόσφυγες δούλευαν άτυπα σε χωράφια, σε εργοτάξια με μηδαμινές απολαβές και ώθησαν την ελληνική ανταγωνιστικότητα τόσο ώστε η Ελλάδα να μπει στην ευρωζώνη. Το πρόβλημα ήταν ότι όταν μπήκαμε στη ζώνη του ευρώ δεν υπήρξε περαιτέρω αύξηση του αριθμού των μεταναστών, όσοι ήταν ήδη εδώ εγκαταστάθηκαν και δεν υπήρξε περαιτέρω αύξηση της ανταγωνιστικότητας, τη στιγμή που η Γερμανία πίεζε ολοένα και πιο κάτω τους μισθούς με αποτέλεσμα η Ελλάδα να χάσει το στοίχημα.
Σχετικά με το μνημόνιο, ορισμένοι από το χώρο της αριστεράς υποστηρίζουν ότι με αυτό η Ελλάδα βρέθηκε υπό τον έλεγχο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της ΕΚΤ, ενώ κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν ότι το μνημόνιο υπηρετεί το ελληνικό κεφάλαιο. Ποια είναι η γνώμη σου;
Είναι αλήθεια ότι η Ελλάδα δεν υφίσταται πλέον ως αυτόνομο κράτος. Με την είσοδο στην ευρωζώνη χάσαμε το νόμισμα μας, όπως όλοι, και με την αποδοχή του μνημονίου χάσαμε τον έλεγχο της οικονομικής πολιτικής μας και, κυρίως, κάθε έλεγχο στη νομοθεσία που αφορά τις εργασιακές σχέσεις. Κατά τη γνώμη μου, το ΔΝΤ είναι εκτός καυγά. Είναι περίπου σαν τις αγορές, πολύ θα ήθελα τις κεφαλές τους επί πίνακι, αλλά δεν είναι οι υπεύθυνοι για την κρίση, είναι ένα φύλλο συκής, ένα πρόσχημα για τη Μέρκελ για να επιβάλει το δικό της σχέδιο λιτότητας στην Ελλάδα. Έχω κάνει ιδιωτικές συζητήσεις με εκπροσώπους του ΔΝΤ και οι ίδιοι πιστεύουν ότι αυτή η πολιτική λιτότητας είναι γελοία επιλογή δήθεν διάσωσης. Το επικίνδυνο κομμάτι δεν είναι οι εκπρόσωποι του ΔΝΤ στην τρόικα αλλά οι εκπρόσωποι της ΕΕ.
Τώρα σχετικά με το συμφέρον του κεφαλαίου, υπάρχει μια παραδοξότητα. Όλοι οι καπιταλιστές θέλουν να δουν τους μισθούς να πέφτουν και την εργατική νομοθεσία να χαλαρώνει. Αλλά δεν θέλουν μια συνεχή πτωτική τάση της ζήτησης. Η προσωπική μου εμπειρία είναι η εξής: όταν βγαίνω στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο και λέω αυτά που λέω τώρα δημοσίως, λαμβάνω θετική αντίδραση από δύο κατευθύνσεις, από την αριστερά και από το κεφάλαιο. Τα λεγόμενα μου δημοσιεύονται στην «Εποχή», την «Αυγή» και στο capital.gr. Ζούμε σε παράξενους καιρούς. 
Έχεις υποστηρίξει, ότι αυτή η κρίση που βιώνουμε είναι λιγότερο κρίση του χρέους και περισσότερο κρίση της δημοκρατίας. Τι εννοείς με αυτό;
Εδώ έγκειται το πραγματικό ζήτημα. Διότι, εφόσον αυτή η κρίση δεν είναι κρίση του χρέους και εφόσον η έξοδος από αυτή είναι αρκετά απλή από τεχνικής άποψης, αλλά ωστόσο δεν προωθείται, τότε βιώνουμε μια πολιτική κρίση. Εφόσον ο λαός υποφέρει, η παραγωγική ικανότητα καταρρέει, το ευρώ είναι σε κίνδυνο, υπάρχει η προοπτική πλήρους κατάρρευσης και στις χώρες του Βορρά αλλά και του Νότου και ενώ μπορούμε να κάνουμε κάτι για αυτό, δεν το κάνουμε, τότε έχουμε πολιτικό πρόβλημα. Το ερώτημα είναι γιατί επιλέγουμε να μην κάνουμε κάτι για αυτό και γιατί η Γερμανία και οι χώρες επιρροής της δεν προωθούν τη λύση. Ας δούμε ένα υποθετικό σενάριο: αν η Μέρκελ μπορούσε να πατήσει ένα κουμπί και η κρίση να εξαλειφόταν, όλη η Ευρώπη άρχιζε να αναπτύσσεται ξανά και το χρέος μειωνόταν, στην επόμενη Σύνοδο της ΕΕ ξαφνικά η Γερμανία θα είναι απλώς μια χώρα-μέλος σαν τις άλλες. Συγκρίνετε και αντιπαραθέστε αυτό το σενάριο με αυτό που συμβαίνει σήμερα. Τώρα η Μέρκελ έχει την ισχύ να επιβάλει τη διάταξη της συζήτησης. Πιθανώς ο Τρεμόντι, ο Παπανδρέου και άλλοι θέλουν να συζητήσουν την προοπτική ενός ευρωομολόγου, όμως η Μέρκελ μπορεί να πει αυτό δεν είναι στη διάταξη και δεν μπαίνει. Άρα, ενώ η κρίση βράζει, η Γερμανία έχει την ισχύ όχι μόνο να αποφασίζει αλλά να επιλέγει τι θα συζητηθεί και αυτό αποτελεί μεγάλη ισχύ για να την εγκαταλείψει. Επίσης, η τεχνική λύση στην οποία αναφέρομαι, για παράδειγμα το ευρωομόλογο, θα απομάκρυνε τη δυνατότητα της Γερμανίας να εξέλθει από την ευρωζώνη. Προς το παρόν, δεν είναι προς το συμφέρον τους αλλά μπορούν να το κάνουν. Διότι, ναι μεν έχουν προσδέσει τη χώρα τους μαζί με την υπόλοιπη Ευρώπη μέσω του ευρώ, αλλά κάθε λεπτό του ευρώ από το χρέος ανήκει και σε μια διαφορετική χώρα. Τώρα η Γερμανία μπορεί να διαχωρίσει το δικό της χρέος, να εξέλθει από την ευρωζώνη με αυτό και να το διαχειριστεί χωριστά. Στην περίπτωση που θα εκδοθεί ευρωομόλογο από την ΕΚΤ, η κάθε χώρα-μέλος της ευρωζώνης θα έχει το δικό της χρέος αλλά θα έχουν και ένα κοινό χρέος, πράγμα που δημιουργεί μια κατάσταση από την οποία είναι δύσκολο η Γερμανία να αποσυνδεθεί. Συνεπώς, η λογική λύση που θα έδινε τέλος στην κρίση αφορά μια πολιτική απόφαση από τη Γερμανία, που συμπεριλαμβάνει δύο πράγματα: πρώτον, να απολέσει τη δυσανάλογα μεγάλη ισχύ της απέναντι στα άλλα κράτη-μέλη και δεύτερον, να προσδέσει τον εαυτό της στην ευρωζώνη για πάντα. Αυτό αποτελεί μια πολιτική απόφαση, άρα το να μην επιλέγεται δίνει στην κρίση πολιτικό χαρακτήρα.
Γιατί τα υπόλοιπα κράτη-μέλη παίζουν το παιχνίδι της Γερμανίας;
Γιατί φοβούνται. Η Ιταλία φοβάται ότι αν τα spreads ανέβουν λιγάκι, θα χρεοκοπήσει και αυτή. Το ίδιο και το Βέλγιο, ακόμα και η Γαλλία, που φοβούνται ότι αν η Γερμανία εξέλθει θα απομείνουν με τις περιφερειακές αδύναμες χώρες-μέλη.
Τι είδους ανάπτυξη είναι εφικτή για την Ελλάδα στο πλαίσιο της ευρωζώνης;
Αυτό που χρειάζεται η Ευρώπη είναι να κάνει τρία σημαντικά και απλά βήματα. Το πρώτο, είναι να διαχειριστεί αυτή τη δίδυμη κρίση των τραπεζών και του περιφερειακού χρέους, πράγμα που θα μπορούσε να επιβάλει η ΕΚΤ, αν έλεγε στις τράπεζες που ζητάνε χρηματοδότηση από αυτή: «αν θέλετε να σας τροφοδοτώ, τότε θα πρέπει να μειώσετε στο μισό τις προσδοκίες σας από το χρέος της Ελλάδας, της Ιταλίας κ.λπ.». Αυτή η κίνηση θα μείωνε το συνολικό ποσό του χρέους. Δεύτερον, η έκδοση ευρωομολόγου που θα μείωνε το επιτόκιο στο χρέος του καθενός χωριστά. Το τρίτο βήμα αφορά αυτό ακριβώς που έθιξες στο ερώτημά σου, την ανάπτυξη. Η Ευρώπη χρειάζεται ένα νέο σχέδιο Μάρσαλ. Βρισκόμαστε σε μία κατάσταση παρόμοια με αυτή μετά το τέλος του 2ου παγκόσμιου πόλεμου, η Ευρώπη είναι στάσιμη, ήταν ήδη στάσιμη για πολύ καιρό και τώρα τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Διότι ποιος, που είναι στα σύγκαλά του, θα επενδύσει τώρα στην Ευρώπη σε μια περίοδο τέτοιας αβεβαιότητας. Χρειαζόμαστε ένα σχέδιο λοιπόν το οποίο αυτήν τη φορά θα το σχεδιάσουμε οι ίδιοι. Έχουμε τον τρόπο να το κάνουμε, διότι έχουμε για παράδειγμα ένα θεσμό, την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, που έχει τη δυνατότητα να επενδύει σε παραγωγικές δραστηριότητες και έργα, τρεις φορές περισσότερο από ό,τι μας δανείζει η Παγκόσμια Τράπεζα. Όμως δεν το κάνει, διότι ο κανόνας λέει ότι αν δανειστείς για ένα έργο από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, το 30% της δαπάνης του έργου για το οποίο δανείζεσαι πρέπει να προέρχεται από ίδιους πόρους του κράτους του οποίου δανείζεται. Αυτή τη στιγμή, όμως τα κράτη δεν έχουν τη δυνατότητα να παρέχουν αυτό το ποσοστό γιατί είναι χρεοκοπημένα, οπότε η επένδυση δεν πραγματοποιείται. Πράγμα το οποίο αποτελεί απώλεια και για την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων διότι ο σκόπός της είναι να επενδύει σε παραγωγικές δραστηριότητες. Το ευρωομόλογο θα έλυνε αυτό το ζήτημα επιτρέποντας το μέρος της επένδυσης που οφείλει να συνεισφέρει το κράτος να καλυφθεί από την ΕΚΤ. Αυτό θα ήταν το ανάλογο ενός σχεδίου Μάρσαλ.
Ποια μπορεί να είναι η δυνατότητα της Ελλάδας να αναπτυχθεί εκτός των ορίων της Ευρώπης; Με εξαγωγές για παράδειγμα.
Δεν μπορώ να φανταστώ μια τέτοια δυνατότητα προς το παρόν. Ένα από τα σημαντικότερα εξαγώγιμα προϊόντα είναι ο τουρισμός. Όμως, πρώτον, εξαιτίας του πληθωρισμού, η Ελλάδα γίνεται ολοένα και λιγότερο ανταγωνιστική τουριστικά σε σύγκριση με την Τουρκία, το Μπαλί κ.λπ. και, δεύτερον, εξαιτίας της ύφεσης, χάνουμε επιχειρήσεις που θα μπορούσαν να εξάγουν, αν και δεν είναι βασικά προσανατολισμένες στις εξαγωγές. Έτσι, ενώ παρουσιάσαμε το προηγούμενο έτος μια αύξηση στις εξαγωγές είναι τόσο ελάχιστη που δεν μπορεί να επιφέρει διαφορά στην ανάπτυξη.
Ήσουν ένας από τους πρώτους που αναφέρθηκαν στην αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους. Τώρα συζητιέται από όλους. Πώς επαναδιατύπωνεις αυτήν την πρόταση τώρα;
Όταν πρωτοδιατύπωσα αυτήν την πρόταση θεωρήθηκα κάτι σαν εθνικός προδότης. Ας δούμε τι σημαίνει αναδιάρθρωση. Σημαίνει ότι μέρος του χρέους θα διαγραφεί, είτε με τη μείωση του κεφαλαίου είτε με τη μείωση των επιτοκίων είτε με την επιμήκυνση της αποπληρωμής είτε με όλα τα παραπάνω. Αυτό είναι κάτι που θα συμβεί, είτε μας αρέσει είτε όχι. Θα συμβεί είτε χωριστά σε εθνικό επίπεδο, είτε συνολικά σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Εάν συμβεί χωριστά για την κάθε χώρα-μέλος θα είναι καταστροφικό διότι θα πυροδοτήσει ένα ντόμινο για τις τράπεζες. Πρώτες θα κλείσουν οι ελληνικές τράπεζες, στη συνέχεια θα επηρεαστούν επενδυτικοί τομείς στη Γερμανία και τη Γαλλία, οπότε θα πρέπει να σώσουν τις τράπεζες και το όλο εγχείρημα θα εκτροχιαστεί. Εάν συμβεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο και το σχεδιάσει και το διαχειριστεί η ΕΚΤ, μπορεί να επιφέρει λύση. Αυτό σημαίνει ότι η ΕΚΤ θα επιβάλει σε όλες τις ευρωπαϊκές τράπεζες κούρεμα, εάν θέλουν να έχουν συνεχή πρόσβαση στη ρευστότητα που τους προσφέρει η ΕΚΤ. Οι ευρωπαϊκές τράπεζες θα το υποστούν σχετικά αδιαμαρτύρητα.
Θεωρείς ότι είναι κάτι που πρόκειται να συμβεί;
Αυτό είναι ζήτημα πολιτικής επιλογής και παράλληλα αποτελεί το ουσιώδες και κεντρικό ερώτημα. Το εάν θα συμβεί ή όχι εξαρτάται από τη διάθεση της Γερμανίας να δώσει τέλος στην κρίση ή όχι. Οι τράπεζες, αμέσως, με αντάλλαγμα συνεχή ρευστότητα από την ΕΚΤ για τα επόμενα χρόνια θα ανταλλάξουν τα ομόλογα που κατέχουν με καινούργια με αναλογία 70-30 ή 50-50 και το σύνολο του ευρωπαϊκού χρέους θα αναδιαρθρωθεί.
Μοιάζει να είσαι αρκετά αισιόδοξος…
Εάν είσαι μαρξιστής, πρέπει να κάνεις δύο πράγματα: πρώτον, να είσαι πάντα αισιόδοξος και δεύτερον, να έχεις γνώμη για το κάθε τι. Ποια πιστεύω ότι είναι η πιθανότητα για μια λογική λύση; Δίνω 30% σε μια τέτοια πιθανότητα. Ωστόσο, η αισιοδοξία μου αντλείται, και εδώ είναι που βγαίνει από μέσα μου ο μαρξιστής, από την υπέροχα διαλεκτική δυνατότητα που προκύπτει από την κρίση, να δημιουργεί ευκαιρίες και φως από το σκοτάδι. Ας πούμε ότι η Ισπανία χρεοκοπεί αύριο, το οποίο θα συμβεί κάποια στιγμή αν συνεχίσουμε έτσι, τι θα κάνουν; Θα πρέπει να αποφασίσουν αν θέλουν να βγουν από την ευρωζώνη και αυτό είναι μια δύσκολη πολιτική απόφαση, ακόμα και για τη Γερμανία. Στη Γερμανία δεν αρέσει να παίρνει πολιτικές αποφάσεις, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, προτιμά να αφήνει τα πράγματα να σέρνονται. Αλλά όταν η κρίση θα είναι πλέον διευρυμένη θα πρέπει να πάρουν μια δραστική πολιτική απόφαση. Και δεν νομίζω ότι είναι σε θέση να πάρουν την απόφαση να εξέλθουν. Οπότε τι θα κάνουν; Δεν θα έχουν επιλέξει μεν τη δραστική και λογική λύση που προτείνω, αλλά στο τέλος, με φασαρία και φωνές, θα συρθούν από τα γεγονότα να κάνουν κάτι παρόμοιο με αυτό που έπρεπε να είχαν κάνει από την αρχή. Η διαφορά μεταξύ των δύο αυτών προοπτικών είναι ότι η δεύτερη θα επιφέρει πολύ περισσότερα θύματα στην εργατική τάξη και τις περιθωριοποιημένες κοινωνικές ομάδες στην Ευρώπη. Ακόμα θα προκαλέσει πιο αργή ανάπτυξη, στασιμότητα και επιπλέον προβλήματα στην παγκόσμια οικονομία. Αλλά τελικά κάτι καλό μπορεί να βγει από όλο αυτό.
Συμφωνείς ότι η εργατική τάξη είναι αυτή που πλήττεται εντονότερα από το μνημόνιο;
Νομίζω ότι αυτοί που πλήττονται περισσότερο είναι οι μετανάστες, οι οποίοι αναγκάζονται να ξαναμεταναστεύσουν, διότι δεν βρίσκουν πια δουλειά στην Ελλάδα. Επίσης, η μικροαστική τάξη, κυρίως οι μικροεπιχειρηματίες, που ξαφνικά μετατρέπεται σε λούμπεν προλεταριάτο και τέλος οι οικογένειες που πλήττονται σε όλες τις γενιές. Μέχρι σήμερα, στην Ελλάδα, πλήττονταν κάποια γενιά από τις οικογένειες, οι παππούδες, οι γονείς ή τα παιδιά. Τώρα η κρίση χτυπάει όλα τα ηλικιακά πεδία ταυτόχρονα, τους συνταξιούχους που τους περικόπτουν τις συντάξεις, τους εργαζόμενους που τους περικόπτουν τους μισθούς, τους νέους που δεν μπορούν να βρουν δουλειά, οπότε δεν μπορεί η μια γενιά να βοηθήσει την άλλη.


Μετάφραση Ζωή Γεωργούλα

epohi.gr
Advertisements

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΔΕΛΤΙΩΝ ΕΙΔΗΣΕΩΝ 31ης ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2011


Η υπομονή των πολιτών έχει εξαντληθεί!


Ο Υφυπουργός Υποδομών κ. Γιάννης Μαγκριώτης έχει χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα!

Το πανελλαδικό κίνημα κατά των διοδίων «Δεν πληρώνουμε» είναι μια συνειδητή επιλογή των πολιτών. Είναι μια διαφανής πράξη. Είναι μια πράξη στην οποία αναγκαστήκαμε να καταφύγουμε, όταν διαπιστώσαμε πως έχει εξαντληθεί κάθε περιθώριο διαλόγου. Πριν φτάσουμε στο σημείο να……
 

…σπρώξουμε τις μπάρες, εκθέσαμε τα προβλήματά μας στους κοινοβουλευτικούς μας εκπροσώπους, αναζητήσαμε το διάλογο, καταθέσαμε τα επιχειρήματά μας και τις προτάσεις μας, συναντηθήκαμε με ηγετικά στελέχη υπουργείων και των δύο τελευταίων κυβερνήσεων, υποβάλαμε τα αιτήματά μας. Δυστυχώς, δεν μας άκουσε κανείς!

Και όλα αυτά, επί δυόμιση χρόνια, με μεγάλη υπομονή και ευαισθησία, έχοντας πάντα υπόψη μας την άθλια οικονομική κατάσταση της χώρας, αλλά και αυτή των συμπολιτών μας. Κι όμως, ο Υφυπουργός Υποδομών κ. Γιάννης Μαγκριώτης φαίνεται πως δεν έχει αντιληφθεί, ότι η υπομονή των πολιτών έχει εξαντληθεί προ πολλού. Φαίνεται ξεκάθαρα από τη σημερινή απάντησή του προς τον Περιφερειακό Σύμβουλο Πιερίας κ. Γρηγόρη Παπαχρήστο για τα διόδια της Λεπτοκαρυάς, πως ο κ. υφυπουργός έχει χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα: «Όπως είχα δεσμευτεί, θα υπάρξει μια νέα συνάντηση με όλους τους ενδιαφερόμενους (τοπικούς φορείς, εταιρία, υπουργείο) όπου θα συζητηθούν διεξοδικά όλα τα ζητήματα. Πιστεύω ότι με πνεύμα συνεργασίας και καλής διάθεσης θα βρεθούν λύσεις».

Με άλλα λόγια: «Τι κάνεις Γιάννη: Κουκιά σπέρνω!»

Κύριε υφυπουργέ, ξεχάστε τις συναντήσεις και τις συζητήσεις! Οι πολίτες είναι «χορτάτοι» από τις προσωπικές σας δεσμεύσεις και τις ψευδείς υποσχέσεις σας! Είναι πλέον οφθαλμοφανές, ότι ψηλαφίζετε μέσα στο σκοτάδι και κινείστε χωρίς τον στοιχειώδη σχεδιασμό. Η ανακολουθία υποσχέσεων και πράξεων αποτελεί συνειδητή πολιτική επιλογή του υπουργείου σας και της κυβέρνησης την οποία υπηρετείτε, καθώς η υλοποίηση όλων όσα ψευδώς υποσχεθήκατε στο παρελθόν (π.χ. Εγνατία Οδός) δεν εξυπηρετούν τους στόχους των κατασκευαστικών εταιρειών. Κανείς πλέον δεν μπορεί να σας πιστέψει! Κανείς δεν έχει εμπιστοσύνη στα λόγια σας!

Από εδώ κι εμπρός έχετε μόνο μία επιλογή: Να ακολουθήσετε το δρόμο που χάραξαν οι πολίτες, γιατί το δρόμο που χάραξε ο Νοέμβρης, είναι βέβαιο, πως δεν τον διαβήκατε ποτέ!

Την Κυριακή 6 Φεβρουαρίου 2011, στις 15:00 όλοι στο σταθμό διοδίων της Λεπτοκαρυάς!

Συμμετέχουμε στην Πανελλαδική κινητοποίηση κατά των διοδίων


 Εθελοντική Ομάδα Δράσης Ν. Πιερίας (ΕΟΔνΠ)

Γυναίκα ψαράς έπιασε καρχαρία στις Λιβανάτες


Ο «σαπουνάς» ζύγιζε 270 κιλά και δεν μπορούσε να σηκώσει τα δίχτυα…

Είναι η μοναδική γυναίκα επαγγελματίας ψαράς της περιοχής. Από μικρό παιδί στο καΐκι μαζί με τον πατέρα της.

«Είμαι από 10 ετών στη θάλασσα, τέτοιο πράγμα δεν μου έχει ξανατύχει…Δεν μπορούσα να τραβήξω τα δίχτυα. Με βοήθησε ο πατέρας μου, αλλά και…
 πάλι ήταν πολύ δύσκολα…», είπε στο LamiaReport…

 

Τα «βαριά» δίχτυα είχαν πέσει αποβραδίς και το πρωί γύρω στις 8:30 το ψαροκάικο της Βιβής από τις Λιβανάτες ανοίχτηκε στο βόρειο Ευβοϊκό για να τα μαζέψει. Ήταν σε βάθος 50 μέτρων περίπου. Όταν άρχισαν να τα τραβάνε με τον ηλικιωμένο πατέρα της δεν μπορούσαν να φανταστούν τις τους επιφύλασσε η ψαριά. Ήταν τόσο βαριά, που με υπεράνθρωπες προσπάθειες και τη βοήθεια της τεχνολογίας κατάφεραν τελικά να τα σηκώσουν και με έκπληξη να δουν πιασμένο στα δίχτυα ένα τεράστιο καρχαρία.

Το καρχαριοειδές είναι ένα από τα είδη που συναντάμε στις ελληνικές θάλασσες και λέγεται «σαπουνάς», είναι όμως σπάνιο φαινόμενο για την περιοχή του Μαλιακού και του Βόρειου Ευβοϊκού. Το πιο πιθανό είναι να ακολούθησε κάποιο καράβι.
Ο «σαπουνάς» που βλέπετε και στις φωτογραφίες, ούτε λίγο ούτε πολύ, ζύγιζε 270 κιλά και κανένας από τους ψαράδες της περιοχής δεν θυμάται να έχει πιαστεί στα δίχτυα τόσο μεγάλο καρχαριοειδές.

Όσο και αν ακούγεται περίεργο στα Ελληνικά νερά έχουν καταγραφεί 35 είδη καρχαρία.Από αυτά τα 12 είναι επικίνδυνα, ενώ η τελευταία θανατηφόρα επίθεση έγινε το 1983 στα Άσπρα σπίτια κοντά στην Αντίκυρα Βοιωτίας. Από το 1950 είχαμε 8 θανάτους στη χώρα μας.

Τα κυριότερα είδη που υπάρχουν στην Ελλάδα είναι :σαπουνάς, κεντρόνι, σκυλόψαρο, γλαύκος(μπλέ) καρχαρίας, σκυλογαλέος, λευκός καρχαρίας, αλεπού(alopias vulpinus), ίσσυρος, σφυροκέφαλος, φαλαινοκαρχαρίας (νοτίως της Κρήτης , μία εμφάνιση), σκομπροκαρχαρίας (λάμνα),σταχτοκαρχαρίας, μικροκεντροφόρος, κοντόπτερος

 
 lamiareport.gr

Μακριά η φωτιά, κοντά ο κίνδυνος


του Θανάση Νικολαϊδη
ΕΙΔΑΝ την Τυνησία και… χάρηκαν. Βλέπουν την Αίγυπτο και «ελπίζουν». Μερίδα ευφάνταστων ελλήνων, που νομίζουν ότι θα’ ναι εκτός «παιδειάς», αν αρπάξει κι εδώ φωτιά. Ωστόσο, δεν το σκέφτηκαν σωστά, δεν τα ζύγιασαν καλά.
Η δικιά μας σκέψη πάει ανάποδα. Βλέπουμε την κατάσταση εκεί και βγάζουμε συμπεράσματα για εδώ. Κι αν η ματιά μας παραμείνει ψυχρή έχοντας παρακάμψει τις θλιβερές συνέπειες της εξέγερσης στην Αίγυπτο, εδώ υπάρχει η ελπίδα της μη εξέγερσης. Όχι, βέβαια, γιατί όλα πάνε πρίμα στην Ελλάδα της αταξίας, των ανισοτήτων και της διαφθοράς. Αλλά; Δεν έχουμε μεροκάματο αιγυπτίων, δεν διαθέτουμε… Σουέζ, δεν απέχουμε μιαν ανάσα απ’ το Ισραήλ…
ΕΧΟΥΜΕ κοινά με τους Αιγυπτίους, αλλά ανάγονται στην «αφετηρία» της ιστορίας. Μας διαφοροποίησε το κλίμα, η γεωγραφική μας θέση και, βέβαια, το… ενδιαφέρον των «μεγάλων δυνάμεων», Δυτικών και προπαντός… Αμερικανικών (μετά την «απελευθέρωση» των Αιγυπτίων, το ’22 απ’ τους Άγγλους). Κι ύστερα; Ήρθαν βασιλιάδες και συγκαλυμμένοι δικτάτορες, που απειλούσαν τους αφέντες με (δήθεν) στροφή προς του Σοβιετικούς. Παιχνίδια και καταστάσεις που έφεραν τους Ισραηλινούς στη σκιά των Πυραμίδων, μετά τον «Πόλεμο των 7 ημερών» του ’67 και ξανά το ’73. Για να «χτυπάει» και να επιβιώνει το Ισραήλ κάτω απ’ τη μύτη αραπάδων που «κυβερνώνται» από δικτάτορες “made in USA”. Με τα εκατομμύρια των Αιγυπτίων σε στάση… προσοχής και με το όπλο «παρά πόδα». Και, βέβαια, τα προτεκτοράτα την πληρώνουν και οι λαοί τους. Με την «υποδομή» τους φτιαγμένη από ξένα χέρια μακρινά και με το «σύστημα» που οδηγεί σε ξεσπάσματα. 
ΑΣ ξαναπάμε στην εξέγερση «εκεί», για (κάποια) συμπεράσματα «εδώ». Και ελληνικό φιλότιμο υπάρχει και το ανθρώπινο ένστικτο της αυτοσυντήρησης λειτουργεί. Αν μια σπίθα διαβεί τη Μεσόγειο και μας φέρει φωτιά, θα σπεύσουμε να τη σβήσουμε. Όλοι μαζί, μη γίνει (και) η πατρίδα μας παρανάλωμα. Είναι ο φόβος; Έστω. Είναι ο πατριωτισμός, σκεπασμένος απ’ τα ατομικά και τα πρόσκαιρα; Οι φωνές των καυγάδων μας που καλύπτουν τη φωνή από μέσα μας; 

ΚΑΙ, βέβαια, διαβήκαμε όλα(;) τα σκαλιά κι ίσως δεν έχει παρακάτω. Ο κίνδυνος έχει τις διαβαθμίσεις του κι αυτός, αλλά είναι κοινός, ενώνει και δείχνει το δρόμο. Με οποιαδήποτε κυβέρνηση και με δημοκρατία. Γι αυτό η (απ)αισιοδοξία μας δεν εμπεριέχει στοιχεία απελπισίας.

ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΑΛΙΑΡΤΟΥ: ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ


 Την Παρασκευή 28 Ιανουαρίου 2011 πραγματοποιήθηκε η πρώτη συνεδρίαση του Δ.Σ. της Δημοτικής Κοινότητας Αλιάρτου. Κάνοντας «κλικ» στη διπλανή εικόνα μπορείτε να δείτε τα θέματα που συζητήθηκαν. 

Στη συνέχεια της ανάρτησης δείτε αναλυτικά τις εισηγήσεις για κάθε θέμα ξεχωριστά, καθώς και τις προτεινόμενες ενέργειες που διατυπώθηκαν…




Θέμα 1ο       : Διαχείριση απορριμμάτων
            Η διαχείριση των απορριμμάτων και αστικών αποβλήτων θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα  προβλήματα των σύγχρονων πόλεων.
            Ο Δήμος Αλιάρτου καταβάλει μεγάλα ποσά στην ΔΕΠΟΔΑΘ (Διαδημοτική Επιχείρηση Περιβάλλοντος και Οργάνωσης Διαχείρισης Απορριμμάτων) για την αποκομιδή των απορριμμάτων λόγω της έκτασής του αλλά και του μεγάλου όγκου αυτών. Συνολικά για το 2010 ο Δήμος Αλιάρτου πλήρωσε 211.000 Ευρώ.
            Στόχος είναι η μείωση του όγκου των απορριμμάτων που στέλνονται στον ΧΥΤΑ (Χώρος Υγειονομικής Ταφής Απορ.) της Θήβας, με κατακόρυφη αύξηση της ανακύκλωσης με κέρδη σε δύο επίπεδα:
α. Οικονομικό και
β. ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ.  
           
Μπορούμε να το επιτύχουμε με ένα πρόγραμμα δράσης που θα στοχεύει στην ολοκληρωμένη αξιοποίηση της ανακύκλωσης και της οικιακής κομποστοποίησης και με την  ενεργοποίηση και συμμετοχή όλων των κατοίκων της πόλης μας.
            Προτεινόμενες ενέργειες:
1. Κατάρτιση ολοκληρωμένου προγράμματος ανακύκλωσης (Είναι πολύ περισσότερα τα σκουπίδια μας που μπορούν να επαναχρησιμοποιηθούν). Το πρόγραμμα θα περιλαμβάνει:
α. συνεργασία με εταιρείες ανακύκλωσης για οτιδήποτε μπορεί να ξαναχρησιμοποιηθεί (χαρτί, λαμπτήρες, φωτιστικά, λάδι, μικρές και μεγάλες ηλεκτρικές συσκευές, συσκευασίες, κλπ.). 
β. καθορισμός σημείων τοποθέτησης των κάδων ανακύκλωσης, κοντέϊνερς κλπ.
γ. καθορισμός προγράμματος συλλογής ανακυκλώσιμων υλικών.  
2. Διοργάνωση ημερίδας ευαισθητοποίησης – ενημέρωσης των κατοίκων της πόλης μας (Φεβρουάριος) με συμμετοχή όλων των φορέων, συλλόγων κλπ. 
3. Δημιουργία πληροφοριακού έντυπου υλικού ενημέρωσης- ευαισθητοποίησης 
4. Διάχυση πληροφοριών, ενημερωτικών άρθρων μέσω των ηλεκτρονικών μέσων (ιστολόγια, σελίδες, ηλεκτρονικός τύπος κλπ.) της περιοχής μας.
5. Διαμόρφωση περιβαλλοντικής συνείδησης κυρίως στα νεαρά άτομα μέσω της εκπαιδευτικής διαδικασίας (συνεργασία με σχολεία). Τα παιδιά είναι περισσότερο ευαίσθητα σε θέματα περιβαλλοντικής προστασίας και μπορούν να ‘εκπαιδεύσουν΄ τους γονείς τους.
6. Καθιέρωση δύο ημερών περιβάλλοντος (κατά τους μήνες Οκτώβριο και Μάιο) κατά τις οποίες μαθητές και μέλη όλων των συλλόγων θα βοηθούν στον καθαρισμό – καλλωπισμό της πόλης. 
7. Προώθηση προγράμματος οικιακής κομποστοποιήσης
8. Δημιουργία ή επικαιροποίηση κανονισμού καθαριότητας
Στόχος να γίνει η Αλίαρτος μία από τις καθαρότερες πόλεις της Ελλάδας.
Θέμα 2ο      : Καθαριότητα – Καλλωπισμός
            Θέμα άμεσα συνδεδεμένο με την συγκέντρωση-διαχείριση – αποκομιδή των απορριμμάτων, έχει σχέση τόσο με την πολιτική του Δήμου, όσο και με την στάση των πολιτών στη διαχείριση του προσωπικού τους χώρου, των σπιτιών, των αυλών τους. 
            Η Αλίαρτος έχει τρία σπουδαία πλεονεκτήματα: 
1. Είναι αραιοκατοικημένη
2. Έχει πολλούς δημοτικούς χώρους
3. Έχει στα κτίρια της τουλάχιστον όσα κτίστηκαν μέχρι τη δεκαετία του  ’70 ένα στυλ επηρεασμένο από τα κτίρια της αγγλικής εταιρείας.
            Τα τελευταία χρόνια εκτός των άλλων παρουσιάστηκαν δύο σημαντικά προβλήματα; α. η συγκέντρωση πολλών αλλοδαπών και β. η εγκατάσταση οικογενειών ρομά, που αλλάζουν τόσο τη σύνθεση του πληθυσμού όσο και τη συμπεριφορά του.
            Η Αλίαρτος, η λουλουδούπολη της Βοιωτίας είναι πλέον μία πόλη με πολλά σκουπίδια, χωρίς λουλούδια στους δημόσιους χώρους της, αλλά ευτυχώς με πολύ πράσινο. 
            Προτείνουμε:
1.      Να δοθεί προτεραιότητα στην καθαριότητα του κεντρικού δρόμου και των κύριων αξόνων που συνδέουν τους οικισμούς Μάζι , Μούλκι και Συνοικισμό Ευρυτάνων με το κέντρο καθώς και του άξονα Αλιάρτου – Άσκρης τουλάχιστον μέχρι τη μονή Αγίου Γεωργίου.
2.      Ο κεντρικός δρόμος πρέπει να απαλλαγεί κατά το δυνατόν από τα αυτοκίνητα. Να ζητηθεί η συνδρομή της τροχαίας ώστε να τοποθετηθούν απαγορευτικές πινακίδες και να οριστούν διαβάσεις πεζών και μαθητών.
3.      Να απαλλαγεί το  πεζοδρόμιο μπροστά από το εκκοκκιστήριο από τα δενδρύλλια, να  βαφεί ο τοίχος του εκκοκκιστηρίου.
4.      Ιδιαίτερη έμφαση να δοθεί στο χώρο μπροστά από το Δημαρχείο με τη δημιουργία δύο παρτεριών δεξιά της εισόδου και τη φύτευση ανθέων στο διάζωμα του κεντρικού δρόμου.
5.      Την καθαριότητα του ποταμού αριστερά και δεξιά της γέφυρας 
6.      Την καθαριότητα και τον ευπρεπισμό των δύο τμημάτων της γέφυρας αριστερά και δεξιά του δρόμου με τη συντήρηση των υπαρχόντων καθισμάτων και την τοποθέτηση νέων. Τον καθαρισμό και φύτευση των παρτεριών.
7.      Καθαριότητα της περιοχής των Κήπων και σε συνεννόηση με τον οργανισμό Κωπαϊδας επιβολή κανόνων διαχείρισης των κοινόχρηστων χώρων (απομάκρυνση ζώων, κοτετσιών κλπ.). Κάλυψη των τουαλετών με φυτά.
8.      Οριοθέτηση των κάδων απορριμμάτων ώστε να μην είναι επιτρεπτή η μετακίνηση και η ανατροπή τους και όπου είναι δυνατόν να καλυφθούν με φυτοφράχτες.  
9.      Τοποθέτηση δοχείων απορριμμάτων σε όλους τους κεντρικούς άξονες, πλατείες, εισόδους σχολείων και στις στάσεις των λεωφορείων.
10.  Να απαγορευτεί η ανεξέλεγκτη τοποθέτηση διαφημιστικών, αφισών, ανακοινώσεων κλπ. Και να οριστούν συγκεκριμένοι χώροι .
11.  Η φροντίδα των ιδιωτικών χώρων να ανατεθεί στους πολίτες, κυρίως των οικοπέδων που βρίσκονται διασκορπισμένα μέσα στους οικισμούς. 
12.  Καθιέρωση βραβείων καθαρότερης και ωραιότερης γειτονιάς επειδή η άμιλλα είναι πάντα καλός σύμβουλος και η προσπάθεια πρέπει να επιβραβεύεται
Στόχος: Να γίνει η Αλίαρτος η λουλουδούπολη της Βοιωτίας
Θέμα 3ο       : Παιδικές χαρές
Στη Δημοτική Κοινότητα Αλιάρτου λειτουργούν τρεις παιδικές χαρές και μία είναι υπό κατασκευή. 
1)      Στο χώρο των Κήπων, νότια του Δημαρχείου.
2)      Στον συνοικισμό Ευρυτάνων , πλησίον της κεντρικής πλατείας
3)      Στην περιοχή μεταξύ Γυμνασίου και παλαιού γηπέδου.
4)      Μία παιδική χαρά είναι υπό κατασκευή και βρίσκεται στο Μάζι πλησίον της πλατείας.
Διαπιστώθηκε ότι από τις τρεις παιδικές χαρές που είναι σε λειτουργία :
Α) καμία δεν διαθέτει το σήμα πιστοποιημένης παιδικής χαράς και 
Β) δεν ανταποκρίνεται στις προδιαγραφές που θέτει η υπουργική απόφαση 28492/18-05-2009 περί καθορισμού προϋποθέσεων και τεχνικών προδιαγραφών για την κατασκευή και τη λειτουργία των παιδικών χαρών Δήμων και Κοινοτήτων
Αναλυτικά για κάθε παιδική χαρά διαπιστώθηκαν τα παρακάτω:
1) Η πρώτη βρίσκεται σε ασφαλές και ευχάριστο περιβάλλον αφού είναι εγκαταστημένη μέσα στους Κήπους της Αλιάρτου. Παρατηρήθηκαν όμως οι παρακάτω ελλείψεις:
            1. Δεν υπάρχει ζώνη όδευσης στο εσωτερικό της.
            2. Δεν διαθέτει ικανό αριθμό καθισμάτων για τους συνοδούς.
            3. Δεν διαθέτει σύστημα αποτροπής εισόδου ζώων
            4. Δεν είναι περιφραγμένη από όλες τις πλευρές.
            5. Υπάρχουν φθορές στα όργανα που επί το πλείστον είναι ξύλινα.
Προτείνεται η επισκευή των οργάνων, η τοποθέτηση περίφραξης, η προσθήκη καθισμάτων και η κατασκευή ζωνών όδευσης. Η προσθήκη οργάνων για μικρότερης ηλικίας παιδιά. Καθώς και η τοποθέτηση σχετικού σήματος για την είσοδο των ζώων.
2) Η δεύτερη στον συνοικισμό παρουσιάζει περισσότερες ελλείψεις και φθορές τόσο στα όργανα που είναι μεταλλικά όσο και στα καθίσματα των συνοδών.
Προτείνουμε την αντικατάσταση των μεταλλικών οργάνων με όργανα νέων προδιαγραφών και την διαμόρφωση του εδάφους ώστε να είναι ασφαλές για τα παιδιά (που να ανταποκρίνονται στο σύστημα πιστοποίησης  ΕΛΟΤ και στον Ειδικό Κανονισμό Αξιολόγησης και Πιστοποίησης Παιχνιδότοπων). Την επισκευή των υπαρχόντων και την προσθήκη επιπλέον καθισμάτων συνοδών. 
3) Η τρίτη παιδική χαρά βρίσκεται στην χειρότερη κατάσταση, φαίνεται εγκαταλελειμμένη και χρήζει πλήρους ανακατασκευής σύμφωνα με τις άνω προδιαγραφές.
Προτείνουμε επίσης την μελέτη – κατασκευή δύο νέων παιδικών χαρών για να καλυφθούν οι ανάγκες όλων των συνοικιών της πόλης . Η πρώτη στο Κολωνάκι σε τμήμα της υπάρχουσας πλατείας και η δεύτερη στο πάρκο βόρεια της εκκλησίας του Αγίου Κωνσταντίνου.
Θέμα 4ο       : Αδέσποτα ζώα
            Η φροντίδα για τα αδέσποτα ζώα είναι δηλωτική της ποιότητας του πολιτισμού μας. 
            Το πρόβλημα και στην πόλη μας είναι μεγάλο. Λόγω της έκτασης της πόλης, των τεράστιων ελευθέρων χωρών τα ζώα βρίσκουν καταφύγιο και είναι επικίνδυνα  κυρίως τις νυχτερινές ώρες. Κυκλοφορούν κατά αγέλες και τρομοκρατούν τόσο τα παιδιά όσο και τους περιπατητές.
            Ο ενδεδειγμένος και νόμιμος τρόπος αντιμετώπισης τους είναι η περισυλλογή και στείρωση καθώς και η φροντίδα για τον εμβολιασμό, αποπαρασιτισμό και σίτιση τους. Το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων και συγκεκριμένα η κτηνιατρική υπηρεσία καλύπτει ποσοστό  των εξόδων για τον εμβολιασμό και την στείρωση.
            Προτείνουμε να γίνει προσπάθεια σίτισης σε συγκεκριμένους χώρους που θα οριστούν αφού μελετηθούν προσεκτικά. Για την σίτιση των ζώων θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν υπολείμματα φαγητών από ταβέρνες, εστιατόρια, παιδικό σταθμό, σούπερ μάρκετς κλπ  
Επίσης:
Α. Αναζήτηση εθελοντών – ζωόφιλων που μπορούν να βοηθήσουν στην συλλογή των αδέσποτων.
Β. Συνεργασία με την κτηνιατρική υπηρεσία.
Γ. Συνεργασία με ιδιωτική επιχείρηση (κυνοτροφείο) που εδρεύει στην  πόλη μας.
Δ. Προσπάθεια εξεύρεσης κονδυλίων για τη στείρωση και εμβολιασμό των ζώων που τα καθιστά ακίνδυνα και ήρεμα.
Θέμα 5ο       : Χωροθέτηση Λαϊκής Αγοράς, εμποροπανηγύρεως και υπαιθρίου εμπορίου
            Σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία περί υπαιθρίου εμπορίου (Ν.2323/1995, στον οποίο έχουν ενσωματωθεί οι τροποποιητικές διατάξεις των νόμων 2741/1999, 3190/2003, 3377/2005, 3419/2005, 3557/2007, 3734/2009 και 3769/2009) καθώς και τις αρμοδιότητες των δημοτικών και τοπικών συμβουλίων (σύμφωνα με τον Καλλικράτη) , τα δημοτικά συμβούλια οφείλουν να προτείνουν τους χώρους που θεωρούν κατάλληλους για την πραγματοποίηση των λαϊκών αγορών, του υπαιθρίου εμπορίου και των εμποροπανηγύρεων.
            Προτείνουμε: 
1.      την παραμονή της λαϊκής αγοράς στο χώρο που πραγματοποιείται και σήμερα. Δηλαδή στον παράλληλο της λεωφ. Αθηνών από την διασταύρωσή του έως το τέρμα. Να οριοθετηθούν οι θέσεις σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις και μελλοντικά να μελετηθεί η στέγαση της. Για την εξυπηρέτηση των παραγωγών και εμπόρων προτείνουμε την επισκευή και χρήση τεσσάρων τουαλετών που βρίσκονται στα κτίρια του Οργανισμού Κωπαϊδας πλησίον της λαϊκης. 
2.      Η εμποροπανήγυρις δεν πρέπει να πραγματοποιηθεί στη λεωφόρο Δημοκρατίας μπροστά από το Κέντρο Υγείας, όπως συνέβαινε τα προηγούμενα έτη, διότι παρεμποδίζεται η κίνηση στον σημαντικότερο άξονα που συνδέει το κέντρο με τους οικισμούς Μούλκι, Συν. Ευρυτάνων και οδηγεί στα σχολεία: 1ο Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο, Παιδικό- Βρεφικό σταθμό. Προτείνουμε ως καταλληλότερο χώρο τον παράλληλο της λεωφόρου από το κατάστημα Μαργώνη μέχρι το τέλος του εκκοκκιστηρίου. Διότι είναι στο κέντρο επομένως εξυπηρετεί τους εμπόρους χωρίς να επηρεάζει την κίνηση των καταστημάτων της πόλεως, γειτνιάζει με ελεύθερους χώρους για άλλες πρόχειρες εγκαταστάσεις (παιχνίδια, συγκρουόμενα κλπ.) καθώς και το πάρκινγκ που θα εξυπηρετήσει τους εμπόρους και τους επισκέπτες. Για τα επόμενα χρόνια θα μπορεί να πραγματοποιηθεί στο παλιό γήπεδο εφόσον γίνουν οι αναγκαίες εργασίες ώστε να λειτουργήσει ως χώρος εκθέσεων κλπ.
3.      Για το υπαίθριο – στάσιμο εμπόριο εφόσον ζητηθούν άδειες, προτείνουμε : α. στον παράλληλο της λεωφόρου Αθηνών δρόμο, καθώς έχει την μικρότερη κίνηση β. πλησίον του σιδηροδρομικού σταθμού .
Και οι δύο θέσεις απέχουν ικανή απόσταση από τα καταστήματα και τη θέση της λαϊκής αγοράς.

ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ ΒΟΙΩΤΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ : «Σημαντική δίκη για τις διεκδικήσεις της Εκκλησίας»


Δελτίο τύπου 
 
Μια πολύ σημαντική δίκη έχει προγραμματιστεί να διεξαχθεί την Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου 2011 στο Εφετείο Λαμίας (μεταβατική έδρα Λιβαδειά). Η δίκη αφορά διεκδίκηση από την Μονή Ιερουσαλήμ μίας ασύλληπτης σε μέγεθος έκτασης στον Παρνασσό και συγκεκριμένα στην Ανατολική του πλευρά που είναι προς τη Δαύλεια. Η έκταση αυτή περιλαμβάνει βοσκοτόπια δημόσια και ιδιωτικά, αγρούς ιδιωτικούς, δάσος ελάτης σπάνιας φυσικής ομορφιάς και χωράφια που κάποτε είχαν απαλλοτριωθεί και είχαν διανεμηθεί σε ακτήμονες μικροκαλλιεργητές… 

 
Η δίκη στις 7 Φεβρουαρίου είναι η πρώτη μιας σειράς δικών που θα ακολουθήσουν. Με μια σειρά δικαστικών παρεμβάσεων και άλλες μονές της Βοιωτίας έχουν στραφεί κατά του Ελληνικού Δημοσίου διεκδικώντας πολύ μεγάλες εκτάσεις έως και 170.000 στρέμματα. Με πολλές από τις παρεμβάσεις αυτές οι Μονές έχουν στραφεί και κατα κληρούχων μικροκαλλιεργητών που διαθέτουν αγροτεμάχια ακόμη και έκτασης μισού ή ενός στρέμματος. Με αυτές τις παρεμβάσεις οι Μονές απειλούν να στερήσουν αυτές τις καλλιεργούμενες εκτάσεις από τους αγρότες και συνεχίζουν να παρενοχλούν με κάθε ένδικο ή εξώδικο μέσο πτωχούς κτηνοτρόφους που τοποθετούνται σε δημόσια λιβάδια νομιμότατα από τους αντίστοιχους Δήμους, καταβάλλοντας και τα αναλογούντα δικαιώματα βοσκής. Αλλά οι Μονές προχωρούν και σε άλλου τύπου εξωθεσμικές πρακτικές διεκδικήσεων. Μία από αυτές είναι οι παράνομες και ανυπόστατες “μισθώσεις” εκτάσεων που δεν τους ανήκουν σε κάποιους ιδιώτες. Οι ιδιώτες αυτοί με ιδιαίτερη ορμή και επιθετικότητα αυθαιρετούν και προβαίνουν σε διακατοχικές πράξεις: 

 
-Περιορίζουν δημόσιες εκτάσεις
-Οικειοποιούνται κοινόχρηστα αγαθά όπως τα τρεχούμενα νερά
-Παρεμποδίζουν τη βόσκηση κοπαδιών, νομίμως τοποθετημένων
-Δημιουργούν εν γένει προστριβές και προκαλούν αναστάτωση στην κοινωνική και οικονομική ζωή των πολιτών.

 
Από όλα τα παραπάνω προκύπτει ότι πρόκειται για συντονισμένη προσπάθεια των Μονών να στερήσουν από τους Έλληνες Πολίτες τη χρήση τεράστιων εκτάσεων στο νομό Βοιωτίας.Η βόσκηση, η καλλιέργεια, ο παραθερισμός και οποιαδήποτε άλλη χρήση, διακαιωματικά και απαράγραπτα ανήκουν στον Ελληνικό Λαό.
Η “Συμπαράταξη Βοιωτών για το περιβάλλον” με αφορμή την πρώτη αυτή επικείμενη δίκη στη Λιβαδειά καλεί 

 
Τους φορείς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης (Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, Δήμο Λιβαδειάς, Τοπική Κοινότητα Δαύλειας) να πρωτοστατήσουν στον αγώνα για την υπεράσπιση της Δημόσιας περιουσίας.

 
Τα κόμματα, τις επαγγελματικές συνδικαλιστικές και περιβαλλοντικές οργανώσεις του Νομού να λάβουν σαφή θέση.

 
Όλους τους Δημότες του διευρυμένου Δήμου Λιβαδειάς να δώσουν δύναμικά το παρόν τόσο στη συγκέντρωση που διοργανώνουν τοπικοί φορείς της Δαύλειας

την Τετάρτη 2-2-2011 στις 8 η ώρα το βράδυ στο Συνεδριακό Κέντρο της Κρύας στη Λιβαδειά, όσο και στη Δίκη στις 7-2-2011 στα Δικαστήρια της Λιβαδειάς.

Φρονούμε ότι όλοι μας έχουμε χρέος να υπερασπιστούμε αποτελεσματικά στο Δημόσιο χαρακτήρα του φυσικού μας περιβάλλοντος, ο σεβασμός και η ακεραιότητα του οποίου, αποτελούν θεμελιώδεις προϋποθέσεις ακόμη και για την υπαρξή μας, αλλά και για την ύπαρξη των παιδιών μας.


ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ ΒΟΙΩΤΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

29/1/11

symparataxi.blogspot.com
 

ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΔΗΜΟΣΙΟ ΑΓΑΘΟ Ο ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Η  «ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕΛΕΤΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΔΑΥΛΕΙΑΣ  KAI  O  KΤΗΝΟΤΡΟΦΙΚΟΣ  ΣΥΛΛΟΓΟΣ  ΔΑΥΛΕΙΑΣ»
ΔΙΟΡΓΑΝΩΝΟΥΝ  ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ
ΤΗΝ  ΤΕΤΑΡΤΗ  02-02-2011  ΚΑΙ  ΩΡΑ  8 μ.μ.  ΣΤΗ  ΛΕΙΒΑΔΙΑ  ΣΤΟ  ΣΥΝΕΔΡΙΑΚΟ  ΚΕΝΤΡΟ  ΤΗΣ  ΚΡΥΑΣ.
ΘΕΜΑ  ΤΗΣ  ΣΥΖΗΤΗΣΗΣ:
«ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ  ΑΓΩΝΑ  ΚΑΙ  ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ  ΜΕΣΩΝ  ΩΣΤΕ  ΝΑ  ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ  ΔΗΜΟΣΙΟ  ΑΓΑΘΟ  Ο  ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ»
ΕΠΕΙΔΗ  ΤΗΝ  ΔΕΥΤΕΡΑ  07/2/2011  ΔΙΕΞΑΓΕΤΑΙ  ΣΤΗ  ΛΕΙΒΑΔΙΑ  Η  ΔΙΚΗ  ΣΤΟ  ΕΦΕΤΕΙΟ  ΠΟΥ  ΑΦΟΡΑ  ΤΗ  ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ  ΤΟΥ  ΠΑΡΝΑΣΣΟΥ,  ΑΠΟ  ΤΗΝ  ΜΟΝΗ  ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ  ΕΙΣ  ΒΑΡΟΣ  ΤΟΥ  ΔΗΜΟΣΙΟΥ.  ΘΑ  ΓΙΝΕΙ  ΒΑΡΥΣΗΜΑΝΤΗ  ΣΥΖΗΤΗΣΗ  ΜΕ  ΤΗΝ  ΠΑΡΟΥΣΙΑ  ΝΟΜΙΚΩΝ.
ΝΑ  ΕΙΣΤΕ  ΟΛΟΙ  ΕΚΕΙ
  ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΦΥΛΑΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ
  ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΛΑΒΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΡΠΑΓΗ ΤΟΥ ΠΑΡΝΑΣΣΟΥ
  ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΘΙΣΕΙ ΠΑΛΙ Ο ΠΑΡΑΘΕΡΙΣΜΟΣ
  ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΜΙΚΡΟΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ ΑΓΡΟΤΕΣ ΜΑΣ
  ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΓΓΟΝΙΑ ΜΑΣ ΝΑ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΤΑ ΔΑΣΗ ΜΑΣ, ΤΟ ΝΕΡΟ ΜΑΣ, ΤΟ ΟΞΥΓΟΝΟ ΜΑΣ.
 
thespiaka.blogspot.com

Η ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ


«Πράσινο φως» για αιολικό σταθμό στη Βοιωτία


Την ομόφωνη έγκρισή του ως προς τη χωροθέτηση και προμελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων αιολικού σταθμού παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, ισχύος 32MW, της εταιρείας Ελληνική Τεχνοδομική Άνεμος ΑΕ, στη θέση «Τσιβέρι-Παξιβάλα», του Δήμου Λεβαδέων, στη Βοιωτία, έδωσε το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο.
Το θέμα, που συζητήθηκε εκτενώς στο ΚΑΣ κατά τη συνεδρίαση του Συμβουλίου την περασμένη Τρίτη 25 Ιανουαρίου, αφορούσε το κατά πόσο η ορατότητα των ανεμογεννητριών από τον περιβάλλοντα χώρο της Μονής του Οσίου Λουκά, βλάπτουν ή όχι το μνημείο…
Ο εκπρόσωπος της εταιρίας, που παραβρέθηκε στη συνεδρίαση, διευκρίνισε ότι οι δρόμοι προσπέλασης δεν θα είναι ορατές από τη Μονή, ενώ σε ερώτηση σχετικά με το φαινόμενο των κατεστραμμένων ανεμογεννητριών διαβεβαίωσε ότι δεν επιτρέπεται από την εταιρία να υπάρχουν κατεστραμμένες ανεμογεννήτριες.
Η απόσταση του πάρκου από τη Μονή είναι περίπου 10 χλμ. και οι συγκεκριμένες ανεμογεννήτριες θα είναι οι πρώτες που θα είναι ορατές από τον περιβάλλοντα χώρο της.
Το ΚΑΣ ενέκρινε τη χωροθέτηση και την προμελέτη με το σκεπτικό ότι λόγω της μεγάλης απόστασης δεν προκαλείται άμεση βλάβη στο μνημείο.
Η Μονή αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της μεσοβυζαντινής τέχνης και αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα, ενώ από το 1990 έχει συμπεριληφθεί στον κατάλογο με τα μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO.
siriosfm.gr

Η Γη εκτός ελέγχου!


του Τάσου Καφαντάρη 

Ολα τα κομμάτια του παζλ οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο μαγνητικός μας άξονας ακολουθεί τελευταία μια συμπεριφορά έξω απ΄ τα συνηθισμένα. Ποιες μπορεί να είναι οι γεωλογικές επιπτώσεις και ποιον ρόλο παίζει το κινεζικό «Φράγμα των Τριών Φαραγγιών»;

Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, στις 11.00 τη νύχτα, χιλιάδες μαυροπούλια άρχισαν να… πέφτουν βροχή στις στέγες και στους δρόμους της μικρής αμερικανικής πόλης Βeebe του Αρκάνσας. Τις αμέσως επόμενες ημέρες οι ορνιθολόγοι που εξέτασαν τα πτώματα αποφάνθηκαν ότι δεν πέθαναν από δηλητηρίαση ή ασθένεια, αλλά συνεπεία της πτώσης τους. Δηλαδή, ότι τα πουλιά αυτά- που πετούν σε σμήνη- στράφηκαν όλα μαζί προς… τη Γη! Γιατί άραγε; Τι ήταν αυτό που τα αποπροσανατόλισε τόσο, και μάλιστα νυχτιάτικα, ώστε να ορμήσουν στο ναδίρ; …

Ο απροσδόκητος αυτός θάνατος των πουλιών δεν ήταν ο μόνος. Τις επόμενες ημέρες χιλιάδες νεκρά πουλιά βρέθηκαν στις Πολιτείες του Τενεσί, του Κεντάκι, του Ιλινόι, της Αριζόνας, του Τέξας, της Λουιζιάνας, της Καρολίνας… αλλά και της Ν. Αμερικής, της Αγγλίας, της Σουηδίας και της Ουγγαρίας. Ωστόσο οι μαζικοί αυτοί θάνατοι ήταν απλά οι τελευταίοι σε μια αλυσίδα ανεξήγητων θανατικών σε χιλιάδες ψάρια και καβούρια ανά τον πλανήτη, από το 2009: Ινδιάνα, Λουιζιάνα, Αρκάνσας, Μέριλαντ, Φλόριδα, Αϊτή, Βραζιλία, Ουαλλία, Αγγλία, Ιταλία, Βιετνάμ και Νέα Ζηλανδία ήταν τα «πεδία μαχών» των θαλάσσιων οργανισμών με τον άγνωστο εχθρό τους. Τι να σκεφτεί κανείς, όταν οι ίδιοι οι επιστήμονες σήκωναν τα χέρια ψηλά; Ο μόνος κοινός τόπος των θανατικών που θα αιτιολογούσε τον αποπροσανατολισμό θα μπορούσε να ήταν μια σειρά σημαντικών και αιφνίδιων διαταραχών των γραμμών του «μαγνητικού χάρτη της Γης».

Με πόσα «τρέχει» ο πόλος; 

 
Παραξενεμένος ο ίδιος από το φαινόμενο, αναζήτησα τι το σχετικό με το μαγνητικό πεδίο της Γης είχε σημειωθεί πρόσφατα. Εντόπισα ειδήσεις όπως εκείνη για το ότι «η μετατόπιση των πόλων αναγκάζει αεροδρόμιο στη Φλόριδα να επαναριθμήσει τους διαδρόμους του». Τι είχε συμβεί; Ο Βόρειος Μαγνητικός Πόλος γνωρίζουμε ότι μετατοπίζεται, με ταχύτητα περίπου 25 μίλια ανά έτος. Τώρα όμως, κατά το Νational Geographic, τρέχει με… 40 μίλια τον χρόνο!

Προμήθειες «καταστροφής»


Τι άλλο «συμπτωματικά» απρόσμενο ανακοινώθηκε εκείνες τις ημέρες; Το βρήκα στις ιστοσελίδες κρατικών προμηθειών της αμερικανικής κυβέρνησης (www. fbo. gov): Υπό τον κωδικό προκήρυξης SΡ0600-11-R-0207, το Τμήμα Προμηθειών Ενέργειας για την Αμυνα ζητεί, ως τις 6 Φεβρουαρίου, να βρει ποιοι μπορούν να του προμηθεύσουν εντός 24ώρου 24.000 γαλόνια βενζίνης και 135.000 γαλόνια πετρελαίου για καθεμία από τις… προαναφερθείσες Πολιτείες της δοκιμής GΡS, προκειμένου να αντιμετωπισθεί ενδεχόμενη κατεπείγουσα ανάγκη!

Το εντυπωσιακό αυτό ζητούμενο έλαβε ακόμη πιο δραματικό χαρακτήρα στις 20 Ιανουαρίου: Υπό τον κωδικό ΗSFΕΗQ-11-R-Μeals, το Τμήμα Προμηθειών της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Διαχείρισης Επειγουσών Αναγκών (FΕΜΑ) έψαχνε το ποιοι μπορούν να της παραδώσουν- πάλι άμεσα- συσκευασμένες μερίδες φαγητού για πληθυσμό 7 εκατομμυρίων ανθρώπων, επί 10 ημέρες. Την ίδια ημέρα, υπό τον κωδικό ΗSFΕΗQ-11-R-Ηydro, ζητούσε αντίστοιχες προσφορές για άμεση παράδοση 210 εκατομμυρίων φιαλών ύδατος. Ο προϋπολογισμός αυτών των δύο προμηθειών ξεπερνούσε το μισό δισεκατομμύριο δολάρια! Αμφότερες οι ανακοινώσεις έλεγαν ότι προορίζονταν «για δράσεις ανακούφισης από καταστροφικό φαινόμενο εντός της ζώνης του ρήγματος Νew Μadrid».  

Ρήγμα Νew Μadrid και Υellowstone 
 

Οι δύο εφιάλτες των ΗΠΑ: το υπόγειο ηφαίστειο του Yellowstone στα ΒΔ και το ρήγμα της Νew Μadrid στα ΝΑ (με πορτοκαλί, η ζώνη καταστροφών από σεισμό 6,8 ρίχτερ του 1895)
Οπότε το ερώτημα τώρα στρεφόταν στο τι ήταν το ρήγμα της Νέας Μαδρίτης. Η γνωστή εγκυκλοπαίδεια του Διαδικτύου, Wikipedia, με διαφώτισε: «Νοτιοδυτικά της Νew Μadrid του Μισούρι εκτείνεται μια κύρια σεισμογενής ζώνη,που ήταν υπεύθυνη για τους σεισμούς που εκδηλώθηκαν εκεί στα έτη 1811-1812,μεγέθους ως και 8 ρίχτερ. (…) Η πιο πρόσφατη εκτίμηση της Αμερικανικής Υπηρεσίας Γεωφυσικών Μελετών (USGS) κατεβάζει την πιθανότητα σεισμού 8 ρίχτερ στην περιοχή στο 10% για τα επόμενα 50 έτη».
Αρα… ουδέν το κατεπείγον με βάση τα δημοσιευμένα γεωδυναμικά δεδομένα. Θα έπρεπε ή να εφησυχάσω αποδεχόμενος ότι η αμερικανική κυβέρνηση ξοδεύει τρομακτικά ποσά για το τίποτε- σε καιρό κρίσης- ή να υποκύψω στο σενάριο συνωμοσίας ότι «γνωρίζουν για την αιφνίδια μετατόπιση των πόλων και τις συνέπειές της και ετοιμάζονται να σώσουν ό,τι είναι δυνατόν να σωθεί, χωρίς πανικό και αναρχία».
Ακολουθώντας το ρηθέν «δεν σ΄ αφήνω ν΄ αγιάσεις», η βρετανική εφημερίδα «Daily Μail» ανήρτησε στις 25 Ιανουαρίου άρθρο με τον μακροσκελέστατο τίτλο: «Πρόκειται το μεγαλύτερο υπερ-ηφαίστειο της Γης να εκραγεί,για πρώτη φορά ύστερα από 600.000 χρόνια,αφανίζοντας τα δύο τρίτα των ΗΠΑ;». Το εν λόγω ηφαίστειο είναι αυτό που βρίσκεται κάτω από το Εθνικό Πάρκο Υellowstone, στο Γουαϊόμινγκ, και δίνει- ως σήμερα- τους υπέροχους θερμοπίδακες που απολαμβάνουν οι πολυπληθείς επισκέπτες της περιοχής. Στο άρθρο όμως επισημαίνεται ότι από το 2004 ο πυθμένας του πάρκου ανέρχεται με ιδιαίτερα ανησυχητική ταχύτητα: Στα τρία μόλις τελευταία χρόνια ανεβαίνει κατά 10 εκατοστά τον χρόνο. Αν όντως η κίνηση αυτή προαναγγέλλει έκρηξη, τότε… μπορεί να έχουμε ακόμη και το χιλιαπλάσιο της έκρηξης που έδωσε το όρος St. Ηelen τo 1980! Εστω και αν δεν συμβούν όσα δραματοποιούσε η ταινία «2012», το ρήγμα της Νέας Μαδρίτης θα έχει κάθε λόγο να ξυπνήσει. Και αν κοιτάξει κανείς τον χάρτη των ΗΠΑ, θα δει ότι τα δύο αυτά επίκεντρα πιθανής καταστροφής διατρέχουν τις ΗΠΑ από ΒΔ προς ΝΑ. Δικαιολογημένος λοιπόν ο λόγος περί «αφανισμού των δύο τρίτων»…

Στην καλύτερη περίπτωση, μια έκρηξη ηφαιστείου στο Υellowstone θα εκτονωνόταν με οριζόντιες διαφυγές της λάβας και η μόνη πλανητική διαταραχή θα ήταν ένα σύννεφο αιθαλομίχλης- όπως εκείνο του περασμένου Απρίλη, από το ισλανδικό ηφαίστειο- σε πολλαπλάσια έστω κλίμακα. Ωστόσο μια πρόσφατη μελέτη για τη φύση του υπεδάφους στο Υellowstone υποστηρίζει τον εφιάλτη της χειρότερης εκδοχής: Ομάδα γεωφυσικών του Πανεπιστημίου της Γιούτας, υπό τον καθηγητή Robert Β, Smith, παρουσίασε το τρισδιάστατο μοντέλο του «διάπυρου πυλώνα» που βρίσκεται κάτω από το πάρκο. Ο πυλώνας αυτός είναι ένας κορμός λάβας που ξεκινάει από τον μανδύα της Γης και φθάνει ως τη βάση της λιθόσφαιρας (βλ. http://en. wikipedia. org/wiki/Μantle-plume). Καθώς η πλάκα της αμερικανικής ηπείρου μετακινήθηκε στους γεωλογικούς αιώνες, ο πυλώνας αυτός δεν είναι πλέον κατακόρυφος: Το άνω τμήμα του έγινε ένα οριζόντιο καυτό ποτάμι κάτω από τις Πολιτείες Αϊνταχο και Γουαϊόμινγκ, που φθάνει ως το Ορεγκον, πάνω από την Καλιφόρνια. Αν «το καπάκι της χύτρας τιναχτεί», κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τον χάρτη της επόμενης Αμερικής!

Οταν ο Ηλιος ανατέλλει νωρίτερα! 

 

Ο απύθμενος νερόλακκος Μorning Glory είναι μια εύθραυστη βαλβίδα ασφαλείας στη «χύτρα ταχύτητας» του Yellowstone
Στις 11 Ιανουαρίου οι κάτοικοι της πόλης Ιlulissat- στη δυτική ακτή της Γροιλανδίας- ξύπνησαν περιμένοντας άλλη μία ημέρα στο σκοτάδι: Η θέση της πόλης τους, τρεις μοίρες βόρεια του Αρκτικού Κύκλου, εγγυάται ότι κάθε χρόνο ο ήλιος πρωτοεμφανίζεται στις 13 Ιανουαρίου. Ωστόσο… εφέτος συνέβη το καταπληκτικό να ανατείλει δύο ημέρες νωρίτερα! Τι έφερε αυτή την αλλαγή;

Οι επιστήμονες που ρωτήθηκαν έμειναν εκστατικοί. «Δεν μπορεί να είναι αλλαγή της πραγματικής ανατολής,γιατί αυτό θα προϋπέθετε αλλαγή των παραμέτρων τροχιάς περιστροφής της Γης ή του Ηλίου» είπε ο καθηγητής Ατμοσφαιρικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Fairbanks της Αλάσκας John Walsh. Οπότε, τι έμενε ως εξήγηση; «Μια ατμοσφαιρική οφθαλμαπάτη, από τη διάθλαση του ηλιακού φωτός στον ορίζοντα» πρότεινε ο Τhomas Ρosch, του Αυστριακού Ινστιτούτου Αστρονομίας, «η ανάκλαση πάνω στον λιωμένο πλέον παγετώνα» είπε και ο καθηγητής Γεωδαισίας στο Πανεπιστήμιο Νότιας Φλόριδας Τim Dixon – και οι περισσότεροι επιστήμονες συμφώνησαν μαζί τους. Αγνοούσαν όμως μια μικρή λεπτομέρεια: Στην Ιlulissat ο ήλιος δεν ανατέλλει πάνω από τη θάλασσα ή τον παγετώνα, αλλά πίσω από μια βουνοκορφή!

Η πιθανότητα διασύνδεσης μιας μαγνητικής διαταραχής με την απρόσμενη ανατολή στη Γροιλανδία, αλλά και τους μαζικούς θανάτους πουλιών και ψαριών, τις «δοκιμές του GΡS», τα σενάρια προετοιμασίας για μεγα-σεισμό και μεγα-ηφαίστειο στις ΗΠΑ, άρχισε από ερασιτεχνική εικασία να γίνεται τώρα όλο και μεγαλύτερη υποψία. Υποψία που έγινε πιο βάσιμη όταν διάβασα την απάντηση στο ερώτημα του καναλιού Fox Νews «Γιατί αλλάξατε την κατεύθυνση των αεροδιαδρόμων στην Τάμπα της Φλόριδας;»: Ο εκπρόσωπος της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Διαχείρισης Επειγουσών Αναγκών (FΕΜΑ) Ρaul Τakemoto είπε ότι «ναι μεν τα μαγνητικά πεδία της Γης βρίσκονται διαρκώς σε κίνηση,αλλά σπάνια σε τόσο μεγάλη έκταση ώστε να απαιτείται ο επαναπροσανατολισμός των αεροδιαδρόμων.Για να βεβαιωθούμε ότι έχουμε ακρίβεια, έπρεπε να κάνουμε τις αλλαγές». Δηλαδή παραδέχθηκε απρόσμενα μεγάλη αλλαγή των μαγνητικών γραμμών!

Το «Φράγμα των Τριών Φαραγγιών» 

 
Τότε ήταν που θυμήθηκα το… τσουνάμι: Τον Ιανουάριο του 2005 η ΝΑSΑ ανακοίνωσε ότι το τσουνάμι της Σουμάτρας μετατόπισε τον Βόρειο Πόλο κατά περίπου 2,5 εκατοστά, στρογγύλεψε ακόμη περισσότερο τη Γη και – ως συνέπεια- ο πλανήτης μας περιστρέφεται με μεγαλύτερη ταχύτητα και η διάρκεια της ημέρας μειώθηκε κατά 2,68 μικροδευτερόλεπτα. Και αυτά ήταν μόνο η αρχή των αντίστοιχων συμβάντων που επακολούθησαν: Ο σεισμός 7,8 ρίχτερ που συγκλόνισε τη Νέα Ζηλανδία στις 16 Ιουλίου 2009 τη μετατόπισε κατά 25 εκατοστά εγγύτερα προς την Αυστραλία. Και όπως δήλωσε στις 3 Φεβρουαρίου 2010 ο Richard Gross της ΝΑSΑ, o σεισμός 8,8 ρίχτερ της Χιλής μετατόπισε τον άξονα περιστροφής της Γης κατά ακόμη 8 εκατοστά και μίκρυνε την ημέρα της κατά άλλα 1,26 μικροδευτερόλεπτα!

Είχαμε δηλαδή απανωτά «χτυπήματα κλονισμού» του άξονα περιστροφής του πλανήτη μας, που σίγουρα διατάραξαν τις γραμμές του μαγνητικού πεδίου του. Αλλά τι ήταν αυτό το τόσο κοντινό στην Πρωτοχρονιά που έφερε τα πρόσφατα συμπτώματα «παραζάλης»; Ανέτρεξα στα πρόσφατα… κατορθώματα της ανθρώπινης παρέμβασης στο περιβάλλον και έπεσα πάνω στην αποκάλυψη: Στις 26 Οκτωβρίου 2010 το μεγαλύτερο υδροηλεκτρικό φράγμα του πλανήτη, το «Φράγμα των Τριών Φαραγγιών» της Κίνας, έπιασε για πρώτη φορά το μέγιστο όριο υδάτινων αποθεμάτων του, ύψους 175 μέτρων. Τι είχε πει γι΄ αυτό, το 2005, ο ερευνητής Βenjamin Chao του Goddard Space Flight Center της ΝΑSΑ; Οτι «η επίπτωση του τσουνάμι της Σουμάτρας μπορεί να παραβληθεί μόνο με εκείνη που θα έχει το γέμισμα του φράγματος της Κίνας με 10 τρισεκατομμύρια γαλόνια νερού, που θα κουνήσει τον άξονα της Γης κατά δύο εκατοστά και θα μικρύνει την ημέρα κατά 0,06 μικροδευτερόλεπτα» !

Σαν τους καλικάντζαρους του παραμυθιού λοιπόν «τσεκουρέψαμε το δένδρο» που κρατάει τη Γη στη θέση της. Τώρα η σβούρα γυρίζει απρόβλεπτα, ξυπνώντας τους πύρινες Τιτάνες που κοιμούνταν κάτω από τα ηφαίστεια και τα σεισμικά ρήγματα. Ο ήλιος μπορεί να ανατέλλει νωρίτερα στην Αρκτική και η γη της Γροιλανδίας να ξαναγίνεται πράσινη, αλλά τα πουλιά τώρα δεν θα «πεθαίνουν τραγουδώντας». Πόσω μάλλον οι άνθρωποι…

 tovima.gr
Αρέσει σε %d bloggers: