Daily Archives: 16 Φεβρουαρίου 2011

ΔΗΜΟΣ ΑΛΙΑΡΤΟΥ: Ανοιχτή πρόσκληση για την συγκρότηση δημοτικής επιτροπής διαβούλευσης


Αλίαρτος 14-02-2011
Ανοιχτή πρόσκληση για την συγκρότηση δημοτικής επιτροπής διαβούλευσης εκδόθηκε από το Γραφείο του Δημάρχου Αλιάρτου  Γεωργίου Ντασιώτη η οποία αναφέρει: «Σύμφωνα με το άρθρο 76 Ν.3852/2010 για Δήμους με πληθυσμό άνω των 10.000 κατοίκων και σε διάστημα δύο μηνών από την εγκατάσταση των νέων Δημοτικών Αρχών θα πρέπει υποχρεωτικά να συσταθεί Επιτροπή Διαβούλευσης. 
Για τον λόγο αυτό καλούμε όλους τους εκπροσώπους: …
α) των τοπικών εμπορικών και επαγγελματικών συλλόγων και οργανώσεων
β) των επιστημονικών συλλόγων και φορέων
γ) των τοπικών οργανώσεων εργαζομένων και εργοδοτών
δ) των εργαζομένων στο δήμο και τα νομικά του πρόσωπα
ε) των ενώσεων και συλλόγων γονέων
στ) των αθλητικών και πολιτιστικών συλλόγων και φορέων
ζ) των εθελοντικών οργανώσεων και κινήσεων πολιτών
η) άλλων οργανώσεων και φορέων της κοινωνίας των πολιτών
θ) εκπρόσωποι των τοπικών συμβουλίων νέων και
ι) δημότες
…που επιθυμούν να συμμετάσχουν στην Επιτροπή Διαβούλευσης να ενημερώσουν εγγράφως το Γραφείο του Δημάρχου για τα προτεινόμενα από αυτούς μέλη καθώς και τους αναπληρωματικούς τους έως 28/02/2011. Πληροφορίες 22683 50211- 22683 50212
Ο συνολικός αριθμός των μελών της δημοτικής επιτροπής διαβούλευσης, συμπεριλαμβανομένου του προέδρου που είναι ο δήμαρχος ή ο οριζόμενος απ’ αυτόν αντιδήμαρχος, μπορεί να είναι από εικοσιπέντε (25) έως πενήντα (50) μέλη. Σε ποσοστό ένα τρίτο (1/3) του συνολικού αριθμού των μελών εκπροσώπων φορέων ορίζονται επιπλέον μέλη, μετά από κλήρωση, δημότες εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους καθώς και όσοι είναι γραμμένοι στους ειδικούς εκλογικούς καταλόγους. Συνεπώς, ο αριθμός των εγγεγραμμένων δημοτών που θα ορισθούν μετά από κλήρωση, επιπλέον μέλη της επιτροπής, κυμαίνεται από οκτώ (8) έως δεκαεφτά (17) ανάλογα με τα μέλη των φορέων που ορίζονται σ’ αυτή».
                                                                         
Από το γραφείο του Δημάρχου
Advertisements

ΤΟ ΚΟΥΙΖ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΕΙΠΕ;


«Πείτε ότι είχαμε πόλεμο με την Τουρκία. Δεν θα πουλούσαμε κάτι για να αγοράσουμε ένα τανκ; Έτσι και τώρα έχουμε πόλεμο. Να βάλουμε λοιπόν ένα όριο, ότι δεν πωλείται η Ακρόπολη και ο Λευκός Πύργος και μετά να δούμε τι μπορούμε να πουλήσουμε»

Δείτε στη συνέχεια την απάντηση…

 Γεώργιος Καρατζαφέρης
16-2-2011

Τι είναι δίκαιο και τι άδικο;


του Δημήτρη Καζάκη

Ορισμένοι ρωτούν, μα είναι σωστό και δίκαιο να μην πληρώσουμε τα δανεικά της χώρας; Δεν είναι παραβίαση των έννομων συμβατικών υποχρεώσεων του ελληνικού κράτους απέναντι σ’ εκείνους που το έχουν δανείσει; Δεν αποτελεί παραβίαση της έννοιας του κράτους δικαίου;
Καταρχάς σχετικά με την έννοια του δικαίου. Ο Αριστοτέλης έλεγε στα Πολιτικά (Βιβλίο Γ, 9,10-13) ότι «ίσον το δίκαιον είναι, και έστιν, αλλ’ ου πάσιν αλλά τοις ίσοις· και το άνισον δοκεί δίκαιον είναι, και γαρ έστιν, αλλ’ ου πάσιν αλλά τοις ανίσοις». Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι δεν μπορεί να υπάρξει ισοτιμία, ούτε ισότιμη σύμβαση, ανάμεσα σε άνισα μέρη. Ισότιμη σύμβαση υπάρχει μόνο απέναντι σε πραγματικά ίσους… 
Όπως εύστοχα σχολίαζε ο φημισμένος Γερμανός νομοδιδάσκαλος και οικονομολόγος του 19ου αιώνα Άντον Μένγκερ, «δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανισότητα από την ίση μεταχείριση ανίσων Γι’ αυτό και ο R. T. Ely, που από πολλούς θεωρείται ο πρύτανης της οικονομικής επιστήμης στις ΗΠΑ, έλεγε ότι «μόνο οι δυνατοί και οι ισχυροί είναι υπέρμαχοι της ελεύθερης σύμβασης δίχως κανέναν έλεγχο και περιορισμό. Η ελεύθερη σύμβαση προϋποθέτει ίσους πίσω από το συμβόλαιο για να μπορέσει να υπάρξει ισότητα.» Γι’ αυτό και ας τα αφήσουμε αυτά τα περί «κράτους δικαίου» και «συμβατικής ισοτιμίας». Κράτος δικαίου είναι εκείνο το κράτος που προασπίζεται με όλα τα έννομα μέσα τα συμφέροντα της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών του και όχι εκείνο που τα ξεπουλά προκείμενου να προασπίσει τα συμφέροντα των δανειστών. Κράτος δικαίου υπάρχει και λειτουργεί μόνο ως κυρίαρχο κράτος και όχι ως προτεκτοράτο τραπεζιτών και κερδοσκόπων που έχουν εξαγοράσει το εγχώριο πολιτικό σύστημα για να λεηλατήσουν τη χώρα.


Υπήρξε πραγματικά ίση μεταχείριση μεταξύ ίσων στις συμβάσεις δανεισμού; Ούτε κατά διάνοια. Ο δανεισμός της χώρας ήταν προϊόν εκβιασμού, εκμαυλισμού και προώθησης της εξάρτησης της χώρας από συγκεκριμένα συμφέροντα της διεθνούς αγοράς. Μετά τον πόλεμο οι αγαπητοί φίλοι και σύμμαχοι εξανάγκασαν την Ελλάδα να αναγνωρίσει όλα τα προπολεμικά της χρέη στο υπερδιπλάσιο της τρέχουσας αξίας τους, έστω κι αν η χώρα είχε χρεοκοπήσει επίσημα δυο φορές γι’ αυτά (1893-1932). Αναγνωρίστηκαν χρέη που συνάφθηκαν από το 1881 και κατόπιν. Κι όχι μόνο αυτό, την εξανάγκασαν να αναγνωρίσει δάνεια στο άρτιο της αξίας τους, ενώ η χώρα τα είχε δανειστεί «υπό το άρτιο». Υπό το άρτιο είναι όταν κάποιος δανείζεται 1000 δολ., ας πούμε, η τράπεζα που τον δανείζει τον χρεώνει 1000 δολ. μαζί με τα επιτόκια πάνω σ’ αυτή την αξία, αλλά το ποσό που εκταμιεύεται είναι πολύ χαμηλότερο γιατί ο δανειστής προεισπράττει από το κεφάλαιο εκτός από τις αμοιβές του και διάφορα άλλα που αφορούν τον «πιστωτικό κίνδυνο» που αναλαμβάνει. Με τον τρόπο αυτό δάνειζαν οι διεθνείς χρηματοπιστωτικοί οίκοι την Ελλάδα έως και τον μεσοπόλεμο. Της χρέωναν 1000 και της εκταμίευαν 800, 600, πολλές φορές και λιγότερα από 500 δολάρια. 
Την ίδια εποχή με την Συμφωνία του Λονδίνου (1953) εξανάγκαζαν την Ελλάδα μαζί με μια σειρά άλλες χώρες να χαρίσουν τα χρέη που είχε δημιουργήσει η Χιτλερική Γερμανία προς αυτές. Μέσα σ’ αυτά τα χρέη ήταν και το αναγκαστικό δάνειο της κατοχής, το δάνειο του αίματος, όπως το είχε χαρακτηρίσει ο Ξ. Ζολώτας, που πήραν οι ναζί καταχτητές από την κατεχόμενη Ελλάδα. Η Ελλάδα αναγνώριζε την ανάγκη ανάπτυξης της Γερμανίας χωρίς το βάρος των χρεών της, προκειμένου να επωφεληθούν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Αλλά οι μεγάλοι μας σύμμαχοι αρνήθηκαν να κάνουν το ίδιο για την μικρή Ελλάδα, που στο κάτω-κάτω της γραφής έδωσε τόσα στον πόλεμο ενάντια στον χιτλερισμό και βγήκε από αυτόν τελείως κατεστραμμένη. Αντίθετα την έσπρωξαν στον εμφύλιο και της χρέωσαν τα προπολεμικά χρέη για να μην μπορέσει να ξανασηκώσει κεφάλι. Από τότε αρχίζει η κακοδαιμονία του δημόσιου χρέους για τη νεότερη Ελλάδα. Ο αείμνηστος ακαδημαϊκός Άγγελος Αγγελόπουλος χαρακτήριζε ως «σκάνδαλο» την συμπεριφορά των μεγάλων συμμάχων και εταίρων μας.
Και πώς τα κατάφεραν και εξανάγκασαν την χώρα να αναγνωρίσει τα προπολεμικά χρέη; Εξαγοράζοντας με το 30% και πλέον των ελληνικών ομολόγων τις ισχυρές πολιτικές οικογένειες του τόπου, το παλάτι και φυσικά τις μεγάλες οικονομικές δυναστείες της χώρας, που μυρίστηκαν εύκολο και γρήγορο χρήμα. Από τότε το προπολεμικό χρέος είτε μεταφέρθηκε σε εξωλογιστικούς λογαριασμούς του κρατικού προϋπολογισμού, ώστε το δημόσιο χρέος της χούντας και της πρώτης μεταπολίτευσης του Καραμανλή να εμφανιστεί χαμηλό, είτε φορτώθηκε στις μεγάλες ΔΕΚΟ (ΔΕΗ, ΟΤΕ, κλπ.), είτε ανταλλάχθηκε με προκλητικά χαριστικές συμβάσεις με επιχειρηματικά συμφέροντα του εξωτερικού.
Στις δεκαετίες του ’70 και του ’80 ούτε μία δανειακή σύμβαση δεν υπήρξε, είτε με κράτος, είτε με χρηματοπιστωτικούς ομίλους του εξωτερικού που να μην περιέχει αφενός τοκογλυφικούς όρους και αφετέρου πρωτοφανείς δεσμεύσεις για το ελληνικό κράτος. Έτσι οι δανειακές συμβάσεις με τις Γαλλικές τράπεζες την εποχή του φλερτ Ζισκάρ Ντεστέν-Καραμανλή τη δεκαετία του ’70, προέβλεπαν την παράλληλη αγορά όπλων, τροφίμων, κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων, κοκ από την Γαλλία. Με άλλα λόγια, η Γαλλία δάνειζε το ελληνικό κράτος, μόνο αν το δεύτερο άνοιγε την εσωτερική αγορά του στην πρώτη. Αυτό έγινε με όλους τους δανειστές. Κι έτσι ο δημόσιος δανεισμός όχι μόνο γινόταν με τοκογλυφικούς όρους, αλλά και με παρελκόμενες συμφωνίες που οδηγούσαν στην καταστροφή την αναιμική βιομηχανία και γενικά την παραγωγή που υπήρχε στην Ελλάδα.
Από την δεκαετία του ’90 έως σήμερα ο δημόσιος δανεισμός γίνεται κυρίως με ομόλογα, που επιτρέπει αφενός τη χειραγώγηση και την εξαγορά του ελληνικού πολιτικού συστήματος χωρίς να υπάρχουν εμφανή ίχνη. Σε ολόκληρο αυτό το διάστημα η Ελλάδα πληρώνει τοκογλυφικά επιτόκια, πληρώνει τραπεζικές μεσιτείες στο υπερδιπλάσιο της διεθνούς τραπεζικής πρακτικής και κάθε μεγάλη αγορά ομολόγων συνοδεύεται από παραχωρήσεις για «μεγάλα έργα» και κρατικές προμήθειες. Έτσι την εποχή που συζητιόταν η ζεύξη Ρίο-Αντίριο, μια μεγάλη αγορά ομολόγων από γαλλικές τράπεζες εξασφάλισε την παράδοση του έργου σε γαλλικά συμφέροντα. Με αυτόν τον τρόπο έγινε και η εισβολή των γερμανικών εταιρειών για να μας πουλήσουν το σύστημα ασφαλείας C4I, που δεν δουλεύει, τα υποβρύχια που γέρνουν, τις προμήθειες του ΟΤΕ και του ελληνικού κράτους από τη Siemens, κοκ. Για να δείξουμε τη σχέση δανειστών και ξένων επιχειρηματικών συμφερόντων, αρκεί να αναφέρουμε ότι ο κύριος δανειστής της χώρας με βάση την πρόσφατη δανειακή σύμβαση όπου η κυβέρνηση απεμπόλησε «άνευ όρων και αμετάκλητα», όπως αναφέρει αυτολεξεί η ίδια η δανειακή σύμβαση, την ασυλία της χώρας λόγω εθνικής κυριαρχίας, είναι η Γερμανία. Όμως δεν μας δανείζει το Γερμανικό κράτος, αλλά μια τράπεζα κρατικού ενδιαφέροντος και όχι μόνο, η kfw. Η τράπεζα αυτή είναι κι ένας από τους βασικούς μετόχους της Deutsche Telecom που είναι κύριος μέτοχος στον ΟΤΕ. Το πώς μπήκε η Deutsche Telecom στον ΟΤΕ αποτελεί σκάνδαλο πρώτου μεγέθους και συνδέεται με ανταποδοτικά οφέλη υπέρ των Γερμανών, προκειμένου, ανάμεσα στα άλλα, να αγοράσουν οι Γερμανικές τράπεζες ελληνικά ομόλογα. Είναι τυχαίο το γεγονός ότι την τελευταία δεκαετία που οι Γερμανικές τράπεζες έγιναν ένας από τους δυο μεγαλύτερους δανειστές του ελληνικού κράτους, η Γερμανία εδραιώθηκε στην Ελλάδα ως η πρώτη οικονομική δύναμη κατέχοντας το μεγαλύτερο μερίδιο στο εξωτερικό εμπόριο της χώρας και έχοντας διεισδύσει όσο κανένας άλλος σε όλους τους ζωτικούς τομείς της οικονομίας μας; Όχι βέβαια.
Φυσικά για να γίνουν όλα αυτά απαιτούνται δυο βασικές προϋποθέσεις: Εξαγορασμένοι πολιτικοί και μια οικονομική ολιγαρχία που ζει όχι από τις επενδύσεις και την ανάπτυξη της παραγωγής, αλλά από τον παρασιτισμό της χρηματιστικής κυβείας και τον μεταπρατισμό ξένων συμφερόντων. Από πού κι ως πού λοιπόν θα πρέπει ο ελληνικός λαός να δεχθεί την «συμβατική ισοτιμία» και το «δίκαιο» των απαιτήσεων δυνάμεων που εκβίασαν, εξαγόρασαν, λεηλάτησαν και συνεχίζουν να λεηλατούν αυτόν τον τόπο; Τι σόι «κράτος δικαίου» συμβολίζει η δανειακή σύμβαση που επιβλήθηκε στην Ελλάδα μέσα από τον εκβιασμό των αγορών; Μια δανειακή σύμβαση που δεν υπάρχει όμοιά της από την εποχή των διομολογήσεων που επέβαλλαν οι μεγάλες δυτικές δυνάμεις στο «μεγάλο ασθενή» της Ανατολής, στον Οθωμανό Σουλτάνο. Είναι «κράτος δικαίου» η υποθήκευση μιας ολόκληρης χώρας και του λαού της στους δανειστές; Πότε ξανάγινε στην ιστορία κάτι τέτοιο; Εκτός κι αν η αποικιοκρατία και η δουλοπαροικία του χρέους που επιβλήθηκε στην Ελλάδα, αποτελούν κι αυτά συστατικά στοιχεία ενός σύγχρονου «κράτους δικαίου». 
Από τη στιγμή που οι δανειστές της χώρας επέβαλαν αυτό το καθεστώς, έχασαν κάθε δυνατότητα να επικαλεστούν το «δίκαιο» για τα αιτήματά τους, έχασαν κάθε έννομο και συμβατικό στοιχείο από τις απαιτήσεις προς τη χώρα και τον λαό της. Δεν μπορείς να υποδουλώνεις μια χώρα και έναν λαό, να τον αναγκάζεις να ζήσει μια κόλαση, μόνο και μόνο γιατί έχεις «έννομες απαιτήσεις». Ο κατακτητής είναι πάντα κατακτητής, είτε γίνεται με τα όπλα, είτε με οικονομικά μέσα. Κι αυτό δεν το λέμε εμείς, αλλά αποτελεί βασική αρχή του μεταπολεμικού διεθνούς δικαίου. Και απέναντι στον κατακτητή υπάρχει μόνο μια απάντηση: ο πατριωτισμός των Ελλήνων, οι οποίοι σύμφωνα και με το σύνταγμα (120.4) «δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.» Κι όπως γνωρίζουν όλοι η βία δεν είναι μόνο στρατιωτική, είναι και πολιτική και οικονομική. Σήμερα ο πατριωτισμός των Ελλήνων δοκιμάζεται και επιβεβαιώνεται πρώτα και κύρια απέναντι στους νέους κατακτητές της χώρας, τους ντόπιους δωσίλογους κυβερνώντες και κάθε άλλον που σκαρφίζεται θεωρίες «δικαίου» για να ρίξει την ευθύνη στο θύμα ώστε να αθωωθεί ο θύτης.
14/2/2011
Δημήτρης Καζάκης

Πριν πουλήσουμε τη χώρα, θα έπρεπε να ρωτήσουμε τους πολίτες…


Το άρθρο που ακολουθεί είναι μετάφραση του δημοσιεύματος των Irish Independent, David McWilliams :
 
«Before we sell the country we should ask the people»

 
Διαβάστε πως σκέφτονται οι Ιρλανδοί φίλοι μας, τι μαθήματα παίρνουν από την δική μας περιπέτεια και πως αντιμετωπίζει το θέμα ο εκεί τύπος…

 
Δεν είναι περίεργο που είναι αναστατωμένοι οι Έλληνες…

 
Η Τρόικα προσπάθησε να περιορίσει τη ζημιά και να καλύψει την Ελληνική κυβέρνηση, μετά την αποστολή τους στην Ελλάδα. Ο εκπρόσωπος της ΕΚΤ, Servaas Deroose, ενθάρρυνε τους Έλληνες να «πουλήσουν παραλίες» για να ξεπληρώσουν το ΔΝΤ και το δάνειο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Εμείς οι Ιρλανδοί, θα πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη όλα αυτά, διότι είμαστε οι επόμενοι.

Τι θα ήσασταν διατεθειμένοι να πουλήσετε για να εξοφλήσετε το ΔΝΤ και την ΕΕ; Τα νησιά Aran; το Dogs Bay ή ίσως ένα μεγάλο κομμάτι της Achill; The Rock of Cashel, για να πάρουμε μερικές λίρες.

Ο κ. Deroose έχει αποκαλύψει μια πτυχή του σκεπτικού, πίσω από το δάνειο της τρόικα. και την αλληλουχία των γεγονότων στην Ελλάδα και την Ιρλανδία.

Ας δούμε ευθέως πως έχουν τα πράγματα. Ο Ιρλανδός πολίτης καλείται να ξεπληρώσει τα χρέη των τραπεζών, από την πώληση περιουσιακών στοιχείων μας, για το ήμισυ ή σχεδόν τίποτα στις ίδιες τράπεζες ώστε να τις διασώσουμε. Έχουμε αναλάβει τα χρέη χωρίς έκπτωση . Προς το παρόν αυτά τα δάνεια που μας ζητείται να καταβάλουμε, διαπραγματεύονται σε μια βαθιά- μεγάλη έκπτωση, διότι τα «περιουσιακά στοιχεία» που υποτίθεται ότι θα ξεπουλήσουμε, έχει η υποτιμηθεί η αξία τους. Ωστόσο, μας ζητείται να πληρώσουν για αυτά τα δάνεια στην ονομαστική τους αξία.

Ταυτόχρονα, κρίσιμες και κερδοφόρες επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας του κράτους μας – όπως και η ESB – θα πωλούνται με έκπτωση, διότι οι αγοραστές γνωρίζουν ότι οι πωλητές είναι σε απόγνωση. Αυτό ακριβώς συμβαίνει. Μια οργανωμένη ληστεία, η θα διαδραματισθεί μπροστά στα μάτια μας . Εν τω μεταξύ, οι πολιτικοί μας “μάχονται” για το επιτόκιο, ικετεύοντας για ψίχουλα, όταν θα πρέπει να αγωνίζονται για μας. Κάποιος πρέπει να το σταματήσει αυτό, επειδή τα λόγια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Ελλάδα που απευθύνονται και σε εμάς επίσης.

Υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε εκεί;
Ναι υπάρχει. Ότι μπορείτε να σκεφτείτε για κάποιους Ευρωπαίους πολιτικούς, που είναι δημοκράτες. Είναι συνδεδεμένοι μεταξύ τους με το όραμα του Ζαν Μονέ και Schuman – οι ιδρυτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κεντρικό ρόλο σε αυτό το όραμα ήταν η έννοια της συγχώρεσης. Όταν σπούδαζα σε Κολέγιο της Ευρώπης στη Μπριζ, αυτό το μήνυμα αρθρώθηκε ξανά και ξανά. Η Η Ευρώπη ήταν μια οικογένεια των εθνών και καθόσον ήμασταν στην οικογένεια, η οικογένεια σε αντιμετώπιζε ως ισότιμο μέλος και ανεξάρτητα από την προηγούμενη συμπεριφορά σου, υπήρχε πάντα η ευκαιρία της λύτρωσης.

Αυτό επέτρεψε στη Γερμανία να ανακτήσει μετά από τον πόλεμο και είναι η ίδια στάση η οποία επιτρέπει τη Σερβία, μια χώρα που κατηγορείται για γενοκτονία στη Βοσνία, λιγότερο από δύο δεκαετίες πριν, να επιδιώκει την ένταξη στην ΕΕ. Με λίγα λόγια, υπάρχουν πολλοί περισσότεροι δημοκράτες στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή από τους κεντρικούς τραπεζίτες.

Υπάρχουν πολλοί περισσότεροι εκλεγμένοι πολιτικοί που έχουν ευρεία ευρωπαϊκή άποψη σχετικά με την ιστορία, σε σχέση με τους διορισμένους κεντρικούς τραπεζίτες, με μια στενή νομισματική άποψη.

Πρέπει να φέρουμε αυτή τη μάχη σε γενναίους Ευρωπαίους πολιτικούς και να παλέψουν με τους γραφειοκράτες των κεντρικών τραπεζών, που ποτέ δεν εξελέγησαν και δεν έχουν καμία εντολή. Αλλά πώς;

Να θέσουμε το πρόβλημα στο λαό. Η νέα κυβέρνηση θα πρέπει να θέσει σε δημοψήφισμα το θέμα της ανάληψης περαιτέρω πληρωμών από τους πολίτες στους πιστωτές. Αυτό θα δώσει στη νέα κυβέρνηση μια σαφή δημοκρατική εντολή με την οποία να ιαπραγματευθεί. Αλλά μπορεί να γίνει αυτό;

Ναι, το άρθρο 27 του Συντάγματος διέπει τις περιπτώσεις σοβαρών αποφάσεων όπου «λόγω εθνικής σημασίας ότι η βούληση των πολιτών πρέπει να εξακριβωθεί». Το άρθρο 27 δεν έχει ποτέ χρησιμοποιηθεί για το σκοπό αυτό, αλλά υπάρχει διάταξη στο Σύνταγμα για δημοψήφισμα σε κάτι που είναι απλά τόσο σημαντικό που ο λαός θα πρέπει να είναι σε θέση να αποφασίσει.

Αυτό μπορεί να γίνει, αλλά μήπως είναι πλέον πολύ αργά;
Όχι, δεν είναι πολύ αργά για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι ότι αν δεν σταματήσουμε να πληρώνουμε χρήματα στους κατόχους των ομολόγων μας, θα χρεοκοπήσουμε παντού και σε όλα τελικά. Αυτό θα ήταν καταστροφή για κάθε Ιρλανδό. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι η κατάσταση επιδεινώνεται.

Φυσικά, όλα αυτά τονίζουν ότι στα stress test των τραπεζών λείπει ένα σημείο. Το stress test που χρειάζεται τώρα, πρέπει να είναι για το κράτος. Αντί να πιστεύουν οι πολιτικοί ότι το κράτος θα είναι σε θέση να πληρώσει € 100 δις προς τις τράπεζες και όλα θα πάνε καλά, θα πρέπει να δοκιμάσει τους αριθμούς και να δούμε αν αυτό είναι πραγματικά εφικτό.

Ένας τρόπος για να σταματήσει αυτή η τρέλα είναι η διενέργεια δημοψηφίσματος.

Αν ποτέ υπήρξε ένα θέμα μεγάλης εθνικής σημασίας, είναι αυτό. Ο χρόνος για ένα δημοφιλές δημοψήφισμα έχει έρθει.

David McWilliams

diliospolitia.blogspot.com

exomatiakaivlepo.blogspot.com

Η ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ


ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΔΕΛΤΙΩΝ ΕΙΔΗΣΕΩΝ 16ης ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2011


ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ Γ. ΝΤΑΣΙΩΤΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ Δ/ΝΣΗ Β/ΘΜΙΑΣ Ε/ΚΠΣΗΣ ΒΟΙΩΤΙΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΕΙΣ ΣΧΟΛΕΙΩΝ


Για ευκολότερη ανάγνωση πατήστε στο «Fullscreen«

ΜΙΑ ΚΙΝΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟ "EXEISMINIMA.GR" ΠΟΥ ΜΑΣ ΒΡΙΣΚΕΙ ΣΥΜΦΩΝΟΥΣ


«Το exeisminima.gr αναστέλλει την προβολή των δραστηριοτήτων των βουλευτών Βοιωτίας (όλων) και των δελτίων τύπου τους,  ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την ψήφιση  της χθεσινής τροπολογίας  για τα διόδια και τάσσεται με το μέρος των «τζαμπατζήδων»…
Ετσι κι αλλιώς δεν έχουμε και δεν είχαμε ποτέ κανενός είδους δέσμευση  και εξάρτηση, οικονομική ή άλλη και οι υπηρεσίες της όποιας  ενημέρωσης παρέχουμε όλα αυτά τα χρόνια είναι δωρεάν από και προς όλους!!!
admin «
 Καιρός είναι και κάποια άλλα δημοσιογραφικά «ιστολόγια» να πράξουν το ίδιο

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ ΤΡΟΠΟ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ


του Σπύρου Μεϊντάνη
Οικονομολόγου

Ζούμε τον απόηχο αυτού που ονομάστηκε μεταπολίτευση, της θλιβερότερης σελίδας της σύγχρονης ιστορίας μας, με τη γενιά που είχε με το μέρος της τις συγκυρίες και τη δυνατότητα να απογειώσει τη χώρα, τη γενιά που μάλλον την πήρε ο ύπνος ή καλύτερα την αποκοίμισαν και όταν ξύπνησε βρέθηκε δεμένη χειροπόδαρα.
 
Το φαύλο κράτος όμως και οι βολεμένοι υποστηρικτές του συνεχίζουν να βασιλεύουν. Δεν τα βάζουν κάτω, προσπαθούν να μας ξανακοιμίσουν…

 
Οι ίδιοι που παλιότερα πρότειναν για ανάπτυξη τα στρατόπεδα και στη συνέχεια τα Πανεπιστήμια, που παρότρυναν την εγκατάλειψη της γης και της καλλιέργειας, κόβοντας τις ελιές και τα αμπέλια, που έσπρωξαν στο χρηματιστήριο και τα καζίνο για να κλέψουν τον ιδρώτα, που δημιούργησαν «βατοπέδια» και παράδωσαν την χώρα στη SIΕMENS .

 
Οι ίδιοι που τους παραγωγούς καλλιεργητές τους μετέτρεψαν σε ενυπόθηκους δανειζόμενους, τους δημιουργούς μάστορες σε μπετατζήδες, τους νοικοκυραίους σε υποταγμένους ραγιάδες.

 
Οι ίδιοι που σήμερα μας φορτώνουν ενοχές, αφού ισχυρίζονται πως τα «φάγαμε μαζί».

 
Ήρθε η ώρα όμως της δικιάς μας απάντησης.

 
Να τους πούμε πως αυτοί δεν μπόρεσαν να σκεφτούν και να εξηγήσουν το λόγο που οι ανεπτυγμένες βιομηχανικά χώρες έχουν ισχυρούς αγροτικούς τομείς. Το λόγο που οι μεγαλύτερες πολυεθνικές εταιρείες εστιάζονται στο χώρο των τροφίμων, ώστε να έχουμε Ιταλικά, Ισπανικά και Γερμανικά Σούπερ Μάρκετ αλλά να μην έχουμε Ελληνικά. Ότι το MADE IN GREECE, αποτελεί είδος προς εξαφάνιση.

 
Να τους πούμε ότι είναι όψιμο το ενδιαφέρον τους για τον Κερκυραίο, για τον Έλληνα, όταν με την απραξία τους σαν θεσμικοί παράγοντες επέτρεπαν να φεύγει ακατέργαστο το Κερκυραϊκό λάδι, όταν με τη πολιτική που εφάρμοζαν οδήγησαν τους αγρότες σε απόγνωση ώστε να κόβουν τα δέντρα τους και να πουλούν τα ξύλα στους Ιταλούς.

 
Να τους πούμε ότι αυτοί μετέτρεψαν την Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών από εργαλείο στο χέρι του αγρότη σε βάθρο ανάδειξης πολιτικών προσώπων.
Να τους πούμε ότι αυτοί φταίνε που ο «ανθοσμίας», γλυκόπιοτο κρασί, που σαγήνευσε τους Σπαρτιάτες και τους έκανε τρυφηλούς, δεν έγινε ποτέ ένας γνωστός τοπικός παγκοσμιοποιημένος από την εποχή του Ομήρου οίνος, όπως και το μέλι των Οθωνών. Αυτοί φταίνε που το λεμόνι των Μπενιτσών αντικαταστάθηκε από αυτό του Ισραήλ, το δε βούτυρο Κερκύρας πουλάει το μύθο του σαν «τύπου».

 
Τέλος, να τους πούμε ότι αποφασίσαμε να πάρουμε τις τύχες στα χέρια μας για να επιστρέψουμε στο δικό μας παραδοσιακό, Κερκυραϊκό τρόπο ανάπτυξης. Την ανάπτυξη που ξαναφέρνει στο τραπέζι μας τοπικά προϊόντα ποιότητας, επομένως και υγείας, μαγειρεμένα με πατροπαράδοτες πολύτιμες συνταγές. Να γευτεί και ο επισκέπτης του νησιού τη νοστιμιά του ντόπιου «κόκορα παστιτσάδα», να απολαύσει τη φύση μέσα από μία γραφική διαδρομή τοπίου και χωριών, να ζήσει το μύθο και τον πολιτισμό μας μέσα από τη διαχρονικότητα της ιστορίας μας, τους αρχαιολογικούς μας χώρους, τα μουσεία μας, να κολυμπήσει στην καταγάλανη και πεντακάθαρη θάλασσά μας.

 
Να αισθανθεί Οδυσσέας στο παλάτι του Αλκίνοου…

Υ.Γ.: Όσο για τους εναπομείναντες θιασώτες του ΚΚΚΑΣΟΡ*, μπολιάστε με αυτούς τα φωτοβολταϊκά αν δεν ευδοκιμήσουν. Το αποτέλεσμα ούτε θα τους ζημιώσει ούτε θα τους αλλάξει. Έτσι κι αλλιώς παραμένουν αποτυχημένοι πολιτικά, γενετικά τροποποιημένοι και σε συνεχή μετάλλαξη.

*Η μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ.
ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ: ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΣΤΟ ΚΚΚΑΣΟΡ – Ο ΕΚΦΥΛΙΣΜΟΣ ΕΝΟΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑΤΟΣ.
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΤΡΑΒΩΝ

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Η ΚΕΡΚΥΡΑ ΣΗΜΕΡΑ» στις 8 Φεβρουαρίου 2011)

ελευθεροστοποσ.gr

Ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗ ΛΙΒΑΔΕΙΑ " Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΡΟΠΟΥ"


Τα βίντεο είναι από την ομιλία του στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το 1996 Δείτε επίσης

Αρέσει σε %d bloggers: