Daily Archives: 20 Απριλίου 2011

ΤΟ "ΘΗΡΙΟ" ΠΟΥ ΤΟ ΛΕΓΑΝΕ … ΠΑΤΟΖΑ


Ένα καλοκαίρι, δε θυμάμαι ποια χρονολογία, ήρθε στο χωριό μας η πρόοδος: ένα αργοκίνητο, υπέρογκο μηχάνημα διέσχιζε μια μέρα την πλατεία του χωριού και κατευθύνονταν προς τ’ αλώνια. Ήταν μια αλωνιστική μηχανή, πατόζα την έλεγαν οι μεγάλοι.

Όλοι έβγαιναν απ’ τα σπίτια τους να δουν αυτό το θηρίο που περνούσε. Μητέρες με μωρά στην αγκαλιά, γριούλες με τις πολύχρωμες ποδιές τους, γέροι ακουμπισμένοι στα μπαστούνια τους, όλοι σταματούσαν να δουν το μηχάνημα που θα άλλαζε τη ζωή τους…



Εμείς τα μικρά τρέχαμε από πίσω από την ώρα που εμφανίστηκε στην πλατεία, ώσπου έφτασε στο Μεραλίκ’, όπως κάναμε όταν βλέπαμε τον αρκουδιάρη με την αρκούδα ή τη μαϊμού που τη γύριζαν οι γύφτοι στο χωριό και μάζευαν σιτάρι.

Το ευχάριστο νέο διαδόθηκε σ’ όλο το χωριό. Πάει πια το αλώνισμα με τα βόδια, τη δουκάνα και το γιουβαρλάκι. Στο εξής θ’ αλωνίζει η πατόζα τα σιτάρια. Η δουλειά που χρειάζονταν εβδομάδες να τελειώσει, θα τέλειωνε τώρα μέσα σε λίγες ώρες. Τι χαρούμενοι που ήταν όλοι! Ήρθε επιτέλους το μηχάνημα που μόνο στα βιβλία της Γεωγραφίας το έβλεπαν οι αγρότες.


Εκείνο το καλοκαίρι οι γεωργοί μετέφεραν τα δεμάτια του σιταριού στο Μεραλίκ’ και το έκαναν μεγάλες στοίβες, τις θημωνιές. Σειρές σειρές οι θημωνιές και στη μέση φαρδύς διάδρομος, για να χωράει η πατόζα. Έμοιαζε πλέον με ένα χωριό με ψηλά σπίτια και φαρδείς δρόμους το Μεραλίκ?. Ο καθένας ήξερε τη θημωνιά του και περίμενε τη σειρά του.



Το θηρίο που έμπαινε ανάμεσα στις θημωνιές τις κατάπινε τη μια μετά την άλλη. Έλιωνε τα δεμάτια που της έριχναν οι εργάτες, αυτούς τους έλεγαν ταϊστές (1), ξεχώριζε το καθαρό σιτάρι που έπεφτε μέσα στα τσουβάλια και το άχυρο το πετούσε μακριά με μια μεγάλη χοάνη και το έκανε πελώριες στοίβες σαν πολυκατοικίες. Παραβρέθηκα πολλές φορές σ’ αυτό το αλώνισμα και είδα τους εργάτες και τους αγρότες με μουσκεμένα απ’ τον ιδρώτα ρούχα, με τα πρόσωπά τους κατάμαυρα από τη σκόνη, ταλαιπωρημένους από το θόρυβο της μηχανής αλλά χαρούμενους που μέσα σε λίγες ώρες τέλειωνε η δουλειά τους, ενώ άλλοτε κρατούσε εβδομάδες. Φόρτωναν το σιτάρι στο αμάξι και έφευγαν για το σπίτι.



Τις επόμενες μέρες, με ειδικά διαμορφωμένο το αμάξι, για να έχει μεγάλη χωρητικότητα, μεταφέρονταν και το άχυρο στους αχυρώνες. Πολύ δύσκολη η μεταφορά που τη δοκίμασα κι εγώ προσωπικά πολλές φορές. Το άχυρο ήταν πολύτιμη και βασική τροφή των ζώων κατά τους χειμερινούς μήνες.



Από ένα μικρό παράθυρο του αχυρώνα έμπαζαν το άχυρο μέσα. Κάποιος το τραβούσε με μεγάλο δικράνι και το τακτοποιούσε σε όλο το χώρο της αποθήκης. Μόλις άδειαζε το αμάξι, πίσω πάλι στο Μεραλίκ’, να ξαναγεμίσει και να ξαναδειάσει πάλι και πάλι. Ένας φόρτωνε το αμάξι, άλλος το πετούσε για να χωρέσει περισσότερο. Στο σπίτι ένας άδειαζε το αμάξι και πετούσε το άχυρο στην αποθήκη, άλλος το πατούσε και το έστρωνε μέσα σ’ αυτήν. Κάθε καλοκαίρι ήμουν βοηθός του αδελφού μου, στην αρχή του Χρήστου και μετά του Στάθη, και είχα ειδικευθεί σ’ αυτή τη δουλειά που ήταν από τις πιο βρώμικες και δυσάρεστες.
  1. Ταϊστές, επειδή τάιζαν την πατόζα, της έριχναν στάχυα.
Μαρτυρία της κ. Φούλας Στράντζαλη

από το  politismoskalabaki

 

Advertisements

ΕΝΟΠΛΗ ΛΗΣΤΕΙΑ ΣΤΟ ΙΚΑ ΑΛΙΑΡΤΟΥ


Όλα ξεκίνησαν το μεσημέρι της Μ. Τετάρτης, στις 12:15, όταν οι υπάλληλοι του ΙΚΑ Αλιάρτου είδαν έκπληκτοι τους δυο ληστές να μπαίνουν με τα πιστόλια στα χέρια.

Οι δυο δράστες ήταν ηλικίας 25 με 30 ετών, αξύριστοι και …
φορούσαν σκούρα γυαλιά ηλίου και τζόκεϊ, ενώ μιλούσαν πολύ καλά ελληνικά.

Με την απειλή των όπλων πήραν από τον ταμία 1.595 ευρώ και έφυγαν με ένα AUDI γκρι το οποίο βρέθηκε αργότερα καμένο ολοσχερώς στον επαρχιακό δρόμο Αλιάρτου-Ακραιφνίου.

Όπως διαπιστώθηκε το αυτοκίνητο είχε κλαπεί τις προηγούμενες μέρες από την Αθήνα. Παρά την άμεση κινητοποίηση της Αστυνομικής Διεύθυνσης Βοιωτίας, αλλά και των όμορων νομών, οι δράστες παραμένουν άφαντοι.

ΣΥΝΤΟΜΑ ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΟ STAR ΛΑΜΙΑΣ 20-4-2011


ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΛΕΒΑΔΕΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΕΚΘΕΣΗΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΚΑΡΑΜΠΕΛΟΥ


κλικ στην εικόνα

ΕΥΧΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗ κ. ΓΕΩΡΓΙΟ ΜΟΥΛΚΙΩΤΗ


«ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ»
       Εύχομαι από καρδιάς σε όλους τους Βοιωτούς συμπατριώτες,
Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα
       Φέτος βρισκόμαστε σε κρίσιμη καμπή για την πατρίδα, από τις δυσχέρειες που πλήττουν κάθε άτομο και οικογένεια και προκαλούν αμφισβήτηση και αβεβαιότητα.
       Όμως αυτά αποτελούν  και πρόκληση, για να παραμείνει η ελπίδα ζωντανή, με κοινές προσπάθειες, ενότητα, αλληλεγγύη.
       Εμείς προσπαθούμε από το θεσμικό ρόλο μας καθημερινά, να είμαστε κοντά στους ανθρώπους της παραγωγής και της δημιουργίας, δίπλα στους συμπολίτες μας.
Χρόνια Πολλά, Υγεία και Αισιοδοξία.

Ο ΑΝΤΙΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΟΥΛΚΙΩΤΗΣ

ΝΟΡΒΗΓΙΑ : ATLANTIC HIGHWAY !


από αναγνώστη

Η Ατλαντική Highway (Atlantic Road, Atlanterhavsveien, στα νορβηγικά) είναι ένας θεαματικός τρόπος, ώστε από την ηπειρωτική ακτή, πηδώντας από νησί σε νησί, να φτάσεις στο Averøy σε ένα φανταστικό ταξίδι μέσα από  γέφυρες πάνω από τη θάλασσα. 

Δεν είναι τυχαίο ότι ο δρόμος αυτός είναι ο δεύτερος τουριστικός προορισμός στη Νορβηγία… 
Δείτε στη συνέχεια εκπληκτικές φωτογραφίες
Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1983 και χαρακτηρίστηκε από τον αγώνα ενάντια στα στοιχεία. Κατά την εξαετή διάρκεια των εργασιών καταγράφηκαν μέχρι και 12 καταιγίδες κατηγορία τυφώνα. Είναι λίγο περισσότερα από οκτώ χιλιόμετρα (περίπου 5 μίλια) του ταξιδιού, συμπεριλαμβανομένων οκτώ γέφυρες πάνω από τον ωκεανό. 
Το κύριο ορόσημο του δρόμου είναι ακριβώς η Storseisundet γέφυρα, η μεγαλύτερη όλων (260 μ. = 853 ft), η οποία κάνει μια δραματική στροφή. 
Τέτοια είναι η σημασία αυτού του δρόμου που οι Νορβηγοί την επέλεξαν ως το έργο του αιώνα στη χώρα. Επιπλέον, η βρετανική εφημερίδα The Guardian που επέλεξε ως το καλύτερο οδικό ταξίδι στον κόσμο.
 
Βρίσκεται στο δυτικό τομέα φιόρδ και σε ορισμένες εποχές του χρόνου φώκιες, ακόμα φάλαινες παρουσιάζονται. Η αλιεία είναι ένα από τα μεγαλύτερα αξιοθέατα της περιοχής. Σε τέτοιο βαθμό που πολλά ψάρια και άνθρωποι βρίσκονται στις γέφυρες, γεγονός για το οποίο πρέπει να είμαστε προσεκτικοί κατά την οδήγηση.

Χωρίς(;) θέμα


του Θανάση Νικολαΐδη
(“Φίλος μεν Πλάτων, φιλτέρα δε η αλήθεια”) 
ΥΠΗΡΧΑΝ οι Άγγλοι. Ύστερα ήρθαν οι Αμερικάνοι. Οι δεύτεροι δεν μας λογάριασαν ως μεμονωμένους, αλλά σαν μια κουκίδα στο χάρτη (της παγκοσμιοποίησης), ωστόσο, ορατή και εξόχως υπολογίσιμη. Για πολλά, αλλά και για τους ανθρώπους της. Τους έλληνες της ιστορίας, των σοφών και του πνεύματος, των ηρωισμών και των αθλιοτήτων. Κι αν φταίμε απ’ το… κεφάλι μας, άλλο τόσο φταίνε οι ξένοι. Οι σημερινοί ευρωπαίοι με τα «Μάρμαρά» μας, αλλά και την έγνοια τους μη ξαναβρούμε τα ίχνη μας…

ΘΑ (επι)μείνουμε στην ιστορία, τα ήθη, τις παραδόσεις και, βέβαια, στη γλώσσα μας. Αυτά (τους) ενόχλησαν από καταβολής… κόσμου, αυτά έβαλαν στο στόχαστρο για τον αφανισμό τους, με τη γνωστή επιλεκτική παρότρυνση του κ. Κίσινγκερ. Κι αν αυτός το’ πε φωναχτά, οι άλλοι το δρομολόγησαν σιωπηρά. Με νόμους (ευρωπαϊκούς) και κανόνες. Εμείς δεν περιμένουμε κάτι από αυτούς και δη τους εξ Εσπερίας εταίρους μας και δεν εννοούμε τα οικονομικά. Τα… «Δεκεμβριανά» εννοούμε που θέλουν να τα ξεχάσουμε οι Άγγλοι. Την Κατοχή και τα εγκλήματά τους οι Γερμανοί, τον Εμφύλιό μας οι Άγγλο-Αμερικάνοι.
ΤΟ «πρόγραμμα» απεμπόλησης της ιστορικής μας γνώσης με τα έντονα στοιχεία ανθελληνισμού βρίσκεται σε… καλό δρόμο. Και αγγλικά μιλάνε τα παιδιά μας στους σχολικούς αυλόγυρους και ξενόγλωσσα «ρητά» κοσμούν τις αίθουσες και «ντιμπέιτ» πραγματοποιούμε και «τοπ μόντελ» παράγουμε. Ολόφτυστα εγχώριοι Αμερικανοί και στρεβλό καπιταλιστικό μοντέλο, σε βαθμό απελπισίας. Με τη δημοκρατία να ασφυκτιά στην αντίληψη του κάθε ανεγκέφαλου που τη γουστάρει ασυδοσία. Για να προωθούν οι «κουτόφραγκοι» τους άξιους, οι Αμερικάνοι να εισάγουν εγκεφάλους κι εμείς να τους… εξάγουμε, αφού δεν καταφέραμε να τους εξαφανίσουμε πιέζοντάς τους προς τα κάτω.
ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ Πάσχα και τα ελάχιστα που το θυμίζουν πάνε να σβήσουν. Κι αν η σημερινή οικονομική μας δυσπραγία καθηλώνει το μυαλό και αναδεικνύει τις ψυχής τις έγνοιες, πρέπει και οφείλουμε σεβασμό στις παραδόσεις. Αν η ραστώνη της καφετέριας και το τσιφτετέλι υποκατέστησαν την πατροπαράδοτη συμβολική συμμετοχή μας στο θείο δράμα, κάτι δεν πάει καλά, πρώτα για ‘μας τους ίδιους. 
ΜΑΣ έστρωσαν, λοιπόν, στο δρόμο τους, μας έδεσαν στο άρμα τους και πάμε δίπλα τους αγκομαχώντας. Με το μάτι του «μεγάλου αδελφού» πάνω μας κι ας βρίσκεται χιλιάδες μίλια μακριά. Χωρίς αντίπαλο και με τη δύναμη να περιστρέφουν οι αφέντες τον Πλανήτη όπως γουστάρουν.
Αρέσει σε %d bloggers: