Daily Archives: 21 Απριλίου 2011

ΕΥΧΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ "ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ"


Advertisements

ΣΥΝΤΟΜΑ ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΟ STAR ΛΑΜΙΑΣ 21-4-2011


ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΔΕΛΤΙΩΝ ΕΙΔΗΣΕΩΝ 21ης ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2011


Η Διαλεκτική στη Δίκη του Χριστού


του Θεόδωρου Κ. Παπαϊωάννου 
πολιτικός μηχανικός

Οι διάλογοι στη δίκη του Χριστού δεν είναι μόνο ιστόρηση του θείου πάθους, αλλά και μια αυθεντική περίληψη της ποιότητας του ανθρώπινου βίου. Ένα αντιπροσωπευτικό απάνθισμα συμπεριφοράς και χαρακτήρων στη δημόσια και ιδιωτική σφαίρα. Μια εναλλαγή «Ωσαννά» και «Σταύρωσον», ενταφιασμού της Ανάστασης, Γολγοθά και θριάμβου. 

Δεν θα ασχοληθώ με τη θεολογία, αλλά με την πολιτική διαλεκτική του , τη τέχνη και τη ευστροφία στις απαντήσεις στα ερωτήματα – τριβόλους και παγίδες – των εγκαθέτων και των διωκτών του…


Όλοι καταλαβαίνουμε , ότι με τα τιθέμενα ερωτήματα ήθελαν να τον εκθέσουν ή στο ρωμαϊκό imperium , ή στη θεοκρατία του μωσαϊκού νόμου. Οι απαντήσεις του είναι ακόμη διδάγματα ακρίβειας, εντιμότητας, ετοιμότητας και πολιτικής σωφροσύνης. 

Έχει λεχθεί ότι ‘’πολλές φορές όταν δυο άνθρωποι αλλάζουν σφαίρες, ο ένας μπορεί να πέσει νεκρός. Όταν δυο άνθρωποι αλλάζουν λόγους, μπορεί να μείνει αθάνατος ‘’. Η ρήση υπογραμμίζει τη σημασία της πολιτικής διαλεκτικής. Από τον διάλογο τον Χριστού με τους αντιπάλους του προέκυψαν, όχι μόνο μεγάλες αλήθειες αλλά και μορφές παρουσίασης του λόγου ακόμη και σήμερα πρότυπες. Άλλοτε η απάντηση ήταν η σιωπή, όταν η εξήγηση θα απέβαινε ματαιοπονία, άλλοτε απέβαινε σε έντεχνη παγίδευση των ερωτώντων, όταν επρόκειτο για υποβολιμαία απορία, άλλοτε ήταν επιεικής, άλλοτε δριμεία, άλλοτε τέτοια ώστε ο δέκτης να διακινδυνεύει ο ίδιος την ερμηνεία της. 

Οι απαντήσεις αποτελούσαν απόδειξη της πλήρους κατανόησης του ερωτήματος και των σκοπών του Είναι χαρακτηριστικές οι απαντήσεις στα ερωτήματα που απέβλεπαν στο να τον φέρουν σε αντιδικία με τη ρωμαϊκή κατοχή. 

Κλασικό είναι, το ερώτημα των Φαρισαίων: -Είπε ημίν τι σοι δοκεί ; Έξεστιν δούναι Κήνσον Καίσαρι ει ου; Ο Χριστός, που κατάλαβε την πονηρία, τους ζητεί να του επιδείξουν το νόμισμα του Κήνσου, τους ρωτά τίνος την εικόνα φέρει το νόμισμα αυτό, του απαντούν ότι παριστάνει τον Καίσαρα και τότε δίνει την απάντηση: «Απόδοτε ουν τα Καίσαρος Καίσαρι και τα τον θεού τω Θεώ». Και η αποστομωτική αυτή απάντηση, που χρησιμοποιείται σήμερα σε πολλές περιπτώσεις, πραγματοποίησε την τομή ανάμεσα στην εγκόσμια και την υπερκόσμια εξουσία, ανάμεσα στην εκκλησία και το κράτος (Ματθ. κδ’ 17 – 22). Ρωτιέται από τον αρχιερέα: «Εξορκίζω σε κατά του θεού τον ζώντος, ίνα ημίν είπης ει συ ει ο Χριστός, ο υιός του θεού.» Δίνεται μια απάντηση της οποίας το νόημα θα αποκαθίστατο ανάλογα με την ερμηνεία του δέκτη ώστε να αποφευχθεί προς το παρόν η άμεση προσφορά της επιδιωκόμενης ομολογίας. «Συ είπας» (Ματθ. κστ’ 63-64). Την ίδια απάντηση, περισσότερο διπλωματική, δίνει στον Πιλάτο: «Συ ει ο βασιλεύς των Ιουδαίων;’» «Αφ «εαυτού συ τούτο λέγεις ή άλλοι σοι είπον περί εμού;» απαντά ο «κατηγορούμενος». «Το έθνος το σον και οι αρχιερείς παρέδωκάν σε εμοί. Τι εποίησας ; Η βασιλεία η εμή ούχ εστίν εκ του κόσμου τούτου .» (Ιωάν. ιη’ 35 – 37). Η απάντηση τερματίζει το πρόσχημα της πολιτι¬κής δίωξης. Πιο οργανωμένη και εφευρετικότερη ήταν η προσπάθεια παγίδευσης του Χριστού με τον μωσαϊκό νόμο. Φαρισαίοι, Σαδδουκκαίοι, Γραμ¬ματείς, Αρχιερείς, «ολέθριος σπείρα θεοστυγών, πονηρευομένων, θεοκτόνων συναγωγή», τον παρα¬φυλάνε σε κάθε βήμα. Πρώτο στάδιο. Επιδίωξη να τον εξαναγκάσουν σε ομολογία της πηγής της εξουσίας του. Στο ερώτημα με ποια εξουσία κάνεις όσα κάνεις, τους απαντά ότι ευχαρίστως θα σας δώσω την απάντηση, αν κι εσείς μου απαντήσετε, αν το βάπτισμα του Ιωάννου έγινε από εντολή του θεού ή από εντολή των ανθρώπων. Το αντερώτημα τους έφερε σε δύσκολη θέση. Αν έλεγαν από τον θεό, θα τους ερωτούσε: Γιατί δεν τον πιστεύσατε ; Αν έλεγαν από εντολή των ανθρώπων, θα τους αποδοκίμαζε ο λαός, γιατί ο λαός τιμούσε τον Ιωάννη ως προφήτη. Απάντησαν: «Ουκ οίδαμεν». Οπότε, τους αποκρίνεται: «..Ουδέ εγώ λέγω υμίν εν ποία εξουσία ταύτα ποιώ» (Ματθ. κα’ 23 – 27). Σε άλλη περίπτωση οι Σαδδουκκαίοι επιδιώκουν να τον φέρουν σε δύσκολη θέση, θέτοντας το ερώτημα σε ποιόν θ’ ανήκει κατά την ανάσταση μια γυναίκα, που σύμφωνα με τον μωσαϊκό νόμο την παντρεύονται διαδοχικά επτά αδέλφια για να κάνει παιδί (Σοροράτουμ). Η απάντηση: «Εν τη αναστάσει ούτε γαμούσιν ούτε εκγαμίζονται, αλλ΄ ως άγγελοι θεού εν ουρανώ εισίν» (Ματθ. κα’ 23 – 31). Σε μια συναγωγή των Φαρισαίων προκαλεί ο ίδιος ο Χριστός. -Πείτε μου τους λέγει, τίνος γιός είναι ο Χριστός; Του Δαυίδ, του απαντούν. -Αν όμως ο Δαυίδ τον αποκαλεί Κύριον (είπεν ο Κύριος τω Κυρίω) πώς μπορεί να είναι γιος του; Με άλλα λόγια, ο Χριστός δεν είναι μόνο γιος του Δαυίδ αλλά και γιος του Θεού, για αυτό τον αποκαλεί ο Δαυίδ «Κύριο» (Ματθ. κα’ 41 – 46). Κατά τη χριστιανική διδασκαλία, διαζύγιο δεν επετρέπετο παρά μόνο για λόγους μοιχείας. Ενώ ο μω-σαϊκός νόμος επέτρεπε την απόλυση της συζύγου με το « βιβλίον αποστασίου» για οποιονδήποτε λόγο (Ρεπούντιουμ). Οι Φαρισαίοι θέλουν να τον πιάσουν αντιφάσκοντα και τους αποστομώνει: – Μωυσής προς την σκληροκαρδίαν υμών επέτρεπε υμίν απολύσαι τη γυναίκα υμών απαρχής δε ου γέγονεν ούτω (Ματθ. ιθ’ 3-8). Είναι γνωστή η εβραϊκή1 απαγόρευση της εργα¬σίας κατά τα Σάββατα. Του τίθεται δημόσια το ερώτημα, όταν εθεράπευσε το παράλυτο χέρι κάποιου άρρωστου: Έξεοτιν τοις Σάββασιν θεραπεύειν; Και τους αντείπε: Τις έστε εξ υμών, ως έξει πρόβατον εν και εάν εμπέση τούτο τοις Σάββασιν εις βόθυνον, ουχί κρατήσει αυτώ και εγερεί; (Ματθ. ιβ’ 10 – 11). Οι περιπτώσεις είναι άφθονες. Μνημονεύω μία ακόμη, γιατί η απάντηση έχει γίνει σήμερα σύνθημα: Τα παιδιά φώναζαν υπέρ του Χριστού: -Ωσαννά τω υιώ Δαυίδ. Οπότε ξεσηκώνονται οι αρχιερείς και οι γραμματείς και του εφιστούν την προσοχή στις κραυγές αυτές. Και εκείνος αμέσως τους κατηγορεί για άγνοια των γραφών: -Ουδέποτε ανεγνώσατε ότι εκ στόματος νηπίων και θηλαζόντων κατηρτίσο αίνων (Ματθ. κα’ 1 -17). Το πιο κρίσιμο όμως ερώτημα είναι το δραματικό ερώτημα του Πιλάτου στο οποίον επακολούθησε σιγή από εκείνον που «ελήλυθεν ίνα μαρτυρήση τη αλήθεια»:-Τι εστίν αλήθεια;


Πιστεύω ότι η σιωπή απέβλεπε ουσιαστικά στο να υπογραμμίσει στην ανθρώπινη λογική τη δυσχέρεια του προσδιορισμού της έννοιας και των στοιχείων της αλήθειας, υλικής ή τυπικής. Απάντηση για την αλήθεια σε μια στιγμή σαν εκείνη θα ήταν δείγμα επιπολαιότητας και προχειρολογίας οπουδήποτε κι αν είναι το ψεύδος και η αλήθεια, είτε «εν τοις πράγμασιν είτε εν διάνοια», όπως θέλει ο Αριστοτέλης. 


Και το πρόβλημα γίνεται δυσκολότερο όταν αναζητείται η αλήθεια στην πολιτική, όπου κυριαρχούν τα προσωπικά βιώματα, τα συμφέροντα, τα πάθη, οι μισαλλοδοξίες, ο μανιχαϊσμός, η ιδεοληψία, ο φανατισμός, η σύγχυση μεταξύ ιδεολογίας και πραγματικότητας όπου πολλές φορές ο αρχηγός και το κόμμα μονοπωλούν τη γνώση και την αλήθεια και θεσπίζουν ένα νέο σύστημα αξιών, που καμιά φορά κυρώνεται με την αστυνόμευση της σκέψης, με το «υπουργείο της αλήθειας» και το σύνθημα «η άγνοια και η δύναμη» του «1984» του Τζώρζ ‘Οργουελ. Γι’ αυτό και στην πολιτική η κρίση για την αλήθεια ανατίθεται αποκλειστικά στην πλειοψηφία. 


Στο απόκρυφο ευαγγέλιο του Νικόδημου ο Ευαγγελιστής Ιωάννης μνημονεύει την ακόλουθη απάντηση στο κρίσιμο πιο πάνω ερώτημα του Πιλάτου: Η αλήθεια εστίν εκ των ουρανών. Εν δε τη γη ουκ εστίν αλήθεια; ξαναρωτά ο Πιλάτος. Εγώ ειμί η αλήθεια. Οψάς οι την αλήθειαν λέγοντες πώς κρίνονται υπό των εχόντων την εξουσίαν επί της γης. Ανεξάρτητα από την ακρίβεια της συνέχειας στον πιο πάνω διάλογο, η προσθήκη αποδίδει το νόημα του Χριστού, εξαίρει δηλαδή τη θεολογική αλήθεια, την αλήθεια «εξ αποκαλύψεως»

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΚΑΙ ΕΥΧΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΑΛΙΑΡΤΟΥ


κλικ στην εικόνα

ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΑΛΙΑΡΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ


κλικ στην εικόνα

Μυστικό σχέδιο αναδιάρθρωσης


του Γιώργου Δελαστίκ

Πυρ και μανία κατά της κυβέρνησης Παπανδρέου είναι παρασκηνιακά ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί από τη στιγμή που η υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας, Κριστίν Λαγκάρντ, του μετέφερε την περασμένη εβδομάδα την εκτίμηση, συνοδευόμενη υποτίθεται και από σχετικές πληροφορίες, ότι βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη μυστικές συνομιλίες ανάμεσα στην ελληνική και τη γερμανική κυβέρνηση για την κατάρτιση σχεδίου αναδιάρθρωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους…

Οι Γάλλοι φοβούνται -και δικαίως- ότι αποτέλεσμα αυτών των συνομιλιών Αθήνας – Βερολίνου (στον βαθμό που όντως διεξάγονται, οφείλουμε να διατηρήσουμε επιφυλάξεις εμείς παρόλο που γαλλικές πηγές διοχετεύουν την πληροφορία με κατηγορηματικό τρόπο) θα είναι η διαφύλαξη των συμφερόντων τόσο της γερμανικής κυβέρνησης όσο και των γερμανικών τραπεζών εις βάρος φυσικά των υπολοίπων και πρωτίστως των Γάλλων, που είναι αρκετά εκτεθειμένοι αναφορικά με το ελληνικό δημόσιο χρέος.

Εκνευρισμένοι και ανήσυχοι με την προοπτική συμφωνίας και προώθησης ενός τέτοιου ελληνογερμανικού σχεδίου είναι και οι Αγγλοι.
Αυτοί δεν έχουν να χάσουν πολλά από ενδεχόμενη αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους – αντιθέτως, το Σίτι του Λονδίνου θα κερδίσει πολλά από τα τεράστια ποσά που έχουν στοιχηματίσει οι τζογαδόροι χρηματιστές του υπέρ της χρεοκοπίας της Ελλάδας.
Οι Βρετανοί όμως φοβούνται ότι αν γίνει κάτι τέτοιο υπό γερμανική αιγίδα στην Ελλάδα, δεν αποκλείεται καθόλου να επαναληφθεί στην Πορτογαλία και στην Ιρλανδία, όπου οι βρετανικές τράπεζες είναι πολύ περισσότερο εκτεθειμένες. Γι’ αυτό και οι Βρετανοί αντιδρούν μαζί με τους Γάλλους.
Το πρώτο θέμα των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» του Λονδίνου το Σάββατο αποτύπωνε ανάγλυφα τη βρετανική αντίδραση, καθώς αποκάλυπτε ευθέως την ύπαρξη του σχεδίου αυτού.
«Η Γερμανία σχεδιάζει για ελληνική χρεοκοπία», ήταν ο κεντρικός πρωτοσέλιδος τίτλος της εφημερίδας. «Το Βερολίνο προτείνει τη δυνατότητα αναδιάρθρωσης των ομολόγων», υπογραμμίζεται στον υπότιτλο.
Ανάλογου περιεχομένου και το ρεπορτάζ. «Η Γερμανία καταρτίζει προσωρινά σχέδια για να αναδιαρθρώσει το δημόσιο χρέος της Ελλάδας στην περίπτωση που οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις της Αθήνας αποτύχουν να βγάλουν τη χώρα από την κρίση προϋπολογισμού που αντιμετωπίζει», γράφει ευθύς εξαρχής η σοβαρή βρετανική εφημερίδα και συνεχίζει:
«Οι προθέσεις της Γερμανίας έρχονται σε κόντρα με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία φοβάται ότι η μείωση της αξίας του ενεργητικού θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια χρηματοπιστωτική κρίση σε μια εποχή που το τραπεζικό σύστημα είναι ακόμη μωλωπισμένο από την τελευταία».
Με τον δικό της τρόπο και με ηπιότερους τόνους προέβαλε το ίδιο θέμα την ίδια μέρα και η γερμανική «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» – άλλωστε το Σάββατο είχε πάρει φωτιά με την αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους όλος ο σοβαρός ευρωπαϊκός και αμερικανικός Τύπος.
«Η αγορά αναμένει επιμήκυνση για την Αθήνα – Οι περισσότεροι συμμετέχοντες στις αγορές κεφαλαίου θεωρούν αναπότρεπτη μια αναδιάρθρωση του χρέους της Ελλάδας», τόνιζε στους τίτλους του πρώτου θέματος του οικονομικού τμήματος της εφημερίδας.
Η αλήθεια είναι πως οι γερμανικές θέσεις δεν εκφράστηκαν μόνο μέσω εφημερίδων. Την Παρασκευή, ο Γερμανός υφυπουργός Εξωτερικών, Βέρνερ Χόγιερ, δήλωσε δημοσίως ότι μια εθελοντική αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους «δεν θα ήταν καταστροφή», προσθέτοντας ότι το Βερολίνο είναι έτοιμο να υποστηρίξει ένα τέτοιο σχέδιο.
Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι ένας Γερμανός υπουργός θα έβγαινε και θα έκανε τέτοιες δηλώσεις μιλώντας μόνο υποθετικά, αν δεν υπήρχε και κάποια φωτιά εκτός από τον καπνό.
Εκφοβισμός
Πίεση στον αδύναμο κρίκο, την Ελλάδα
Τις ευθύνες στον αδύναμο κρίκο, την Ελλάδα, επιχειρούν να ρίξουν οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» για την περίπτωση επίτευξης συμφωνίας Αθήνας – Βερολίνου. Ανώνυμος Γερμανός αξιωματούχος υποτίθεται ότι δήλωσε στη βρετανική εφημερίδα: «Η γερμανική κυβέρνηση έχει από πολύ καιρό αρχίσει να ετοιμάζεται για αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Δεν σπρώχνει όμως την Ελλάδα προς αυτήν. Γνωρίζει ότι κανένα από αυτά τα σχέδια δεν θα λειτουργήσει, αν δεν τα θέλουν οι Ελληνες». Αφού λοιπόν υποτίθεται ότι «κανένα σχέδιο δεν θα λειτουργήσει, αν δεν το θέλουν οι Ελληνες», η ελληνική κυβέρνηση είναι αυτή που κατά τους Αγγλους θα φέρει την ευθύνη για οποιοδήποτε σχέδιο αναδιάρθρωσης αποφασιστεί.

ΕΥΧΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΡΟΦΩΝΙΟ ΩΔΕΙΟ


ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΣΤΗΝ ΑΛΙΑΡΤΟ


κλικ στην εικόνα

ΕΥΧΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ aftodioikisi.gr


Αρέσει σε %d bloggers: