Daily Archives: 11 Ιουνίου 2011

ΣΥΝΤΟΜΑ ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΟ STAR ΛΑΜΙΑΣ 11-6-2011


Advertisements

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΔΕΛΤΙΩΝ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΤΗΣ 11ης ΙΟΥΝΙΟΥ 2011


Μια δραματική ερωτική ιστορία στην αρχαία Αλίαρτο


Αριστόκλεια
Ο Πλούταρχος στο σύγγραμμά του θικ («ρωτικα διηγήσεις» 771E – 772C)  παρουσιάζει  ορισμένες ανθρώπινες ιστορίες από την αρχαιότητα γεμάτες συναίσθημα και ένταση, μεταξύ των οποίων και μια από την αρχαία Αλίαρτο. 
            ν λιάρτ τς Βοιωτίας, γράφει, υπήρχε μια εντυπωσιακή κοπέλα ξεχωριστής ομορφιάς ονόματι Αριστόκλεια, την οποία, όμως, διεκδικούσαν για σύζυγο δύο νεαροί μνηστήρες, ο Καλλισθένης από την Αλίαρτο (Καλλισθένης λιάρτιος) και ο Στράτων από τον Ορχομενό (Στράτων ρχομένιος)… 
            

 Ο Στράτων, που καταγόταν από μεγάλη και ευκατάστατη οικογένεια, γνωστή σε όλη τη Βοιωτία, ήταν βαθιά ερωτευμένος με την Αριστόκλεια, την οποία έτυχε να δει για πρώτη φορά στην πηγή Ερκύνη της Λιβαδειάς, όταν αυτή συμμετείχε ως κανηφόρος σε ιερή τελετή.


Ο  Αλιάρτιος Καλλισθένης φέρεται, όμως, να ήταν σε πλεονεκτικότερη θέση, αφού ήταν και συμπολίτης της και της ταίριαζε περισσότερο (προσήκων τ κόρ). Η διεκδίκηση της κοπέλας από τους δύο μνηστήρες εξελίχτηκε σε απροσδόκητη περιπέτεια με φοβερό τέλος.
            Η δραματική ιστορία παρουσιάζεται από τον Πλούταρχο ως πραγματικό γεγονός που έλαβε χώρα στην πηγή της Αλιάρτου  Κισσούσα, όπου κατά το έθιμο οι μνηστευμένες κόρες τελούσαν τα «προτέλεια», πρόσφεραν, δηλαδή, θυσίες στις Νύμφες του Ελικώνα (κατει τας Νύμφαις τ προτέλεια θύσουσα), τις οποίες θεωρούσαν ως προστάτριες του γάμου.
Ο Θεοφάνης, πατέρας της Αριστόκλειας, που προετοίμαζε τη γαμήλια τελετή, διαισθανόταν την ιδιαίτερη προτίμηση της κόρης του για τον Αλιάρτιο Καλλισθένη, αλλά δυσκολευόταν να πάρει θέση, γιατί δεν ήθελε να δυσαρεστήσει τον Ορχομένιο Στράτωνα που έδειχνε ανοιχτά  το ενδιαφέρον για την κόρη του, αλλά και τον φοβόταν σ’ ένα βαθμό επειδή ήταν αρκετά πλούσιος. Έτσι, αποφάσισε να απευθυνθεί στο Τροφώνιο, για να ζητήσει τη γνώμη του μαντείου (τ Τροφωνί πιτρέψαι), σχετικά με την επιλογή του γαμπρού. Ο Ορχομένιος νεαρός, όμως, θαμπωμένος από τα αισθήματα που έτρεφε στην Αριστόκλεια και επειδή θεωρούσε τον εαυτό του ανώτερο από τον Αλιάρτιο αντίζηλό του, πρότεινε στον πατέρα της κόρης, να κάνει την εκλογή η μελλόνυμφη με την ελπίδα ότι η ίδια θα ανταποκρινόταν στα αισθήματά του. 
            Τότε ο Θεοφάνης ρώτησε την κόρη του, μπροστά σε όλους, για την προτίμησή της. Η Αριστόκλεια έδειξε αμέσως τον Καλλισθένη για  μελλοντικό σύζυγό της ( δ τν Καλλισθένην προύκρινεν) και ο Στράτων, βαθιά πληγωμένος από την απόφαση αυτή, έσκυψε το κεφάλι και ντροπιασμένος έφυγε για τον Ορχομενό, χωρίς να πει λέξη. Μετά, όμως, από δυο μέρες πήγε πάλι στο σπίτι του Θεοφάνη, όπου βρισκόταν και ο Καλλισθένης, και τους ζήτησε, υποκρινόμενος, να παραμείνει φίλος τους. Ο Θεοφάνης ανακουφισμένος από την έκβαση, προσκάλεσε τον άτυχο Στράτωνα στο γαμήλιο γλέντι που επρόκειτο να ακολουθήσει σε λίγες ημέρες. 
            Την παραμονή του γάμου, η Αριστόκλεια πήγε με φίλες της στην κρήνη Κισσούσα, για να τελέσει την προκαταρκτική θυσία (προτέλεια), όπως συνηθιζόταν, προς τιμήν των Νυμφών. Η τελετή αυτή ήταν γνωστή και σε άλλες ελληνικές πόλεις, όπως αναφέρουν σχετικές πηγές (τι προτλεια ή προ τν γμων θέα).
            Ο Στράτων, όμως, ερωτευμένος ακόμα με την Αριστόκλεια,  δεν μπορούσε να δεχθεί ότι έχασε την αγαπημένη του και οργάνωσε την απαγωγή της. Με ομάδα φίλων του παραμόνευε στην κρήνη Κρισούσα, για να πιάσει την Αριστόκλεια, όταν θα πλησίαζε. Μόλις, όμως, ο μνηστήρας, πλέον, της νύμφης  Καλλισθένης, ενημερώθηκε για τις κινήσεις του αντιζήλου του, έσπευσε και αυτός με φίλους του, για να τη σώσει από τα χέρια των απαγωγέων. Ακολούθησε άγρια συμπλοκή και εκεί, πάνω στον καυγά, καθώς την τραβούσαν πότε ό ένας και πότε ο άλλος, η Αριστόκλεια έμεινε νεκρή στα χέρια τους, χωρίς να το καταλάβουν.  
Προτέλεια: Οι μνηστευμένες κόρες της Αλιάρτου τελούν την προκαταρκτική θυσία στις Νύμφες
            Ο Καλλισθένης, αντικρίζοντας τη θλιβερή εικόνα της άτυχης νύφης, πήρε τρομαγμένος το δρόμο για τα βουνά και δεν ξαναγύρισε ποτέ στην Αλίαρτο, ούτε έμαθε κανείς ποτέ για την τύχη του, ενώ ο βαρύτατα πληγωμένος Στράτων αυτοκτόνησε με μαχαίρι πάνω στο νεκρό σώμα της Αριστόκλειας (πικατέσφαξεν αυτν). 
            Στο σημείο αυτό ολοκληρώνεται και η αφήγηση του Πλουτάρχου, ο οποίος μας πρόσφερε μια ζωντανή εικόνα πάθους και έντασης της εποχής εκείνης.
             Δεν γνωρίζουμε, όμως, αν η ιστορία αυτή είναι πραγματική ή επινόηση του συγγραφέα. Η κρήνη Κισσούσα,  ωστόσο, στην οποία εξελίχθηκε η δραματική αυτή περιπέτεια, αναφέρεται και σε άλλο κείμενο του Πλουτάρχου (Λύσανδρος 28), όπου  κατά τη μάχη της Αλιάρτου (395 π.Χ.) είχαν κρυφθεί εκεί Θηβαίοι οπλίτες, για να αιφνιδιάσουν το Σπαρτιάτη στρατηγό Λύσανδρο, ο οποίος επιχείρησε να καταλάβει την οχυρωμένη με τείχη Αλίαρτο. Αλλά και τα ονόματα των πρωταγωνιστών της ιστορίας αυτής, ιδιαίτερα της Αριστόκλειας, απαντώνται συχνά σε διάφορες αρχαίες επιγραφές.
            Όλα αυτά τα  στοιχεία συνηγορούν υπέρ μιας πραγματικής ιστορίας την οποία ο Πλούταρχος θέλησε να ενσωματώσει στο σύγγραμμά του και με τον τρόπο αυτό να μας αφήσει μια πολύτιμη παρακαταθήκη σχετικά με συγκινητικές πτυχές της ζωής απλών ανθρώπων της Βοιωτίας. Αλλά και αν, ακόμα, εκλάβουμε ότι η ιστορία αυτή ήταν έμπνευση του συγγραφέα, τούτο φανερώνει μια μορφή κύρους και αναγνώρισης των παραδόσεων και εθίμων που είχαν αναπτύξει τοπικές βοιωτικές κοινωνίες σε βασικούς τομείς της ζωής (γάμος, εορτές). 
            Ο σεβασμός στη γυναίκα, όπως αναδεικνύεται στο πρόσωπο της Αλιάρτισας κόρης, ιδιαίτερα, από πλευράς πατέρα, παραπέμπει σ’ ένα υψηλό σύστημα αξιών και έναν αναπτυγμένο κοινωνικό πολιτισμό στην αρχαία Βοιωτία που ξεπερνά, ακόμα, αρκετές κοινωνίες των ημερών μας.
            Τέλος, μπορούμε να υπογραμμίσουμε και ορισμένες σημειολογικές ερμηνείες για τις εικόνες και αντιλήψεις που είχαν μείνει στην παράδοση της εποχής εκείνης, όπως π.χ. ο πλούσιος Ορχομένιος νεαρός από αρχοντική οικογένεια, που παραπέμπει στο μεγάλο πολιτιστικό κέντρο της Βοιωτίας τον Ορχομενό. Επίσης, η όμορφη Αλιάρτισα κόρη και η κρήνη Κισσούσα με τα «προτέλεια» εκφράζει την τοπογραφική ομορφιά και τη μεγάλη και συναρπαστική ιστορία της αρχαίας Αλιάρτου, κτισμένη σε μικρό λόφο ανάμεσα στην Κωπαΐδα και τις καταπράσινες πλαγιές του Ελικώνα με τις πολυάριθμες πηγές του. Αλλά και η Λιβαδειά προβάλλεται με το Τροφώνιο και τις ιερές τελετές, στις οποίες συμμετείχαν και κόρες από γειτονικές πόλεις ως μια αρχόντισσα της Βοιωτίας.

Πάρις Βαρβαρούσης – Πανεπιστήμιο Αθηνών

Να ψοφήσει η κατσίκα του αγανακτισμένου !


Το τελευταίο διάστημα έχω βρεθεί 4-5 φορές στην πλατεία Συντάγματος. Αργά τα βράδια, μετά τη δουλειά (όπως και απόψε) όταν δεν είμαι κομμάτια από την κούραση, κατεβαίνω στη συνέλευση και ακούω ανθρώπους με αγωνία για το μέλλον τους, γονείς που ανησυχούν για το μέλλον των παιδιών τους, εργαζόμενους που δεν ξέρουν αν αύριο θα βρίσκονται στη δουλειά τους και πόσα θα παίρνουν. Είμαι και εγώ ένας από αυτούς, τους τελευταίους.
 
Βλέπω ανέργους που είναι κάθε βράδυ εκεί γιατί δεν μπορούν να είναι πουθενά αλλού μετά από μια ακόμη άκαρπη μέρα στη γύρα για μεροκάματο…
 
Βλέπω ηλικιωμένους που τους δίνει ζωή η συνύπαρξη με νεώτερους, βλέπω αφανείς στοχαστές και ρομαντικούς αριστερούς οι οποίοι τόσα χρόνια κατέβαιναν στους δρόμους, με συνδικάτα, σωματεία, κινήματα ή έτσι μόνοι τους, να τους λένε γραφικούς, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή, τα 500 άτομα θα γίνουν 40.000, ότι κάποια στιγμή η συνείδηση για την ανατροπή του άθλιου κατεστημένου που μας έχει κάνει σκλάβους χωρίς φωνή, θα ξυπνήσει.
 
Βλέπω ανθρώπους λαϊκούς με μυαλά απαίδευτα, μέσα στην οργή και την απόγνωσή τους να πετάνε αρλούμπες και να με πιάνουν τα γέλια, βλέπω αγνούς πατριώτες που φοβούνται ακόμα και να πουν ότι ονειρεύονται μία πατρίδα δυνατή, πλούσια, που δίνει ίσες ευκαιρίες σε όλους, γιατί η υποκρισία του συστήματος και των δούλων του, βάφτισε και αυτή τη λέξη «λαϊκισμό» και την έκανε απαγορευμένη.
 
Βλέπω άσχετους που χαζεύουν προσπαθώντας να καταλάβουν τι στην ευχή κάνει όλος αυτός ο κόσμος κάθε βράδυ. Άλλοι την κοπανάνε στο πρώτο πεντάλεπτο, άλλοι κάθονται λίγο παραπάνω και φεύγουν απηυδισμένοι όταν η συνέλευση κάνει κοιλιά γιατί κόλλησε σε ένα θέμα χωρίς ουσία και ο καθένας λέει το κοντό του και το μακρύ του, όπως και απόψε. Δύσκολη η «άμεση δημοκρατία» και κυρίως επίπονη. Άλλοι πάλι κάθονται όλο το βράδυ και έρχονται και την επόμενη μέρα. Από άσχετοι γίνονται «σχετικοί», βρίσκουν όσα λέγονται και γίνονται πολύ ενδιαφέροντα και κυρίως διαφορετικά.
 
Μια κοπέλα πήρε το λόγο τις προάλλες, σε μία από τις πρώτες συνελεύσεις. «Είμαι άνεργη, κατεβαίνω χρόνια σε πορείες και συμμετείχα σε όλες τις προηγούμενες προσπάθειες να κάνουμε κάτι για να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Ήμουν απογοητευμένη. Τώρα δεν είμαι απογοητευμένη αλλά ούτε και χαρούμενη. Τώρα έχω αγωνία γιατί αυτό που γίνεται είναι κάτι άλλο. Σας παρακαλώ, σας ικετεύω μην το αφήσετε να σβήσει, όπως έσβησαν τα προηγούμενα. Μετά δεν θα έχω καμία ελπίδα. Σας παρακαλώ», την άκουγες και σου τρύπαγε το στομάχι.
 
Τον τελευταίο καιρό συζητώ με αρκετό κόσμο για όλη αυτή την κατάσταση με το χρέος, με το μνημόνιο, τους πολιτικούς, τις προτάσεις και διαπιστώνω κάτι πρωτοφανές: Οι πιο πιστοί σύμμαχοι αυτών που έχουν φέρει τους φτωχούς στα όρια της πείνας και τους μεσαίους στα όρια της φτώχειας, δεν είναι οι μεγαλοεκδότες, οι εργολάβοι και οι γλύφτες. Αυτοί στηρίζουν το κατεστημένο γιατί είναι οι ίδιοι μέρος του κατεστημένου και μέσα από τη διατήρηση των πραγμάτων στην παρούσα κατάσταση έχουν μόνο να κερδίσουν, λίγα ή πολλά.
Τους ξέρουμε, γνωρίζουμε ότι κατέχουν τεράστια εξουσία οικονομική και θεσμική, ότι ελέγχουν όλα τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης, είναι γνωστός πλέον ο τρόπος που δρουν και συμπεριφέρονται.
 
Αυτό που κανείς δεν θα περίμενε, είναι ο ζήλος και η αγωνία πολλών απλών ανθρώπων που καμία σχέση δεν έχουν με την ελίτ (αν και βλακωδώς επιμένουν να ζουν με αυτή την ψευδαίσθηση) να υπερασπιστούν τις πρακτικές του μνημονίου και πολύ περισσότερο τους εκφραστές του εντός και εκτός Ελλάδας!
Είναι φανερό ότι μία μεγάλη μερίδα της ελληνικής κοινωνίας αισθάνεται ακόμα ασφαλής όσο εκταμιεύονται τεράστια ποσά δανείων με ληστρικά επιτόκια και αντάλλαγμα την εθνική κυριαρχία της χώρας για να πληρώνονται παλαιότερα δανεικά και άρα να παίρνει παράταση η χρεοκοπία και άρα η κάλπικη ζωή τους. Εκείνο που δεν λέει να καταλάβει είναι πως, όταν ως χώρα έχεις πάρει δάνειο το 1995 με επιτόκιο 2,7% και το αποπληρώνεις το 2011 με άλλο δάνειο που σου χορήγησε ο μηχανισμός «στήριξης» με επιτόκιο 5,8%, τότε η χρεοκοπία είναι θέμα χρόνου.
 
Βέβαια, όταν παρά την κρίση διατηρείς εισοδήματα που σου επιτρέπουν ακόμα να ζεις μακριά από τον τρόμο της φτώχειας και της ανεργίας, σου είναι πολύ δύσκολο να καταλάβεις ότι όλο και περισσότεροι έχουν μπει ήδη σε αυτό το τούνελ. Ακόμα δυσκολότερα θα συνειδητοποιήσεις ότι, πιο πιθανό είναι να χάσεις και εσύ τη δουλειά σου από το να πάρεις προαγωγή και αύξηση. Ο φόβος φυσικά αρχίζει να φωλιάζει σιγά – σιγά στο πίσω μέρος του μυαλού αλλά όταν κάτι δεν μας αρέσει, από τη φύση μας θέλουμε να φεύγουμε μακριά του, να το ξεχνάμε και να βρίσκουμε λόγους να συμφιλιωθούμε μαζί του.
 
Δυστυχώς ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου δεν συμμετέχει (ακόμα) στις πλατείες. Κάποιοι από αυτούς δεν θα συμμετάσχουν ποτέ. Όταν έχεις περιουσία, γερές κληρονομιές, ασφάλεια και καβάτζες είναι πολύ δύσκολο να μπεις στη θέση του διπλανού σου που δεν έχει να δώσει γάλα στα παιδιά του. Για την ακρίβεια, δεν είναι δύσκολο. Είναι ενοχλητικό. Τόσο ενοχλητικό που, όχι μόνο αρνείσαι να συζητήσεις την επιλογή κάποιων να κατέβουν στο δρόμο αλλά την απορρίπτεις και την κατηγορείς με τρόπο πιο απόλυτο από ότι θα το έκανε ο πιο φανατικός καπιταλιστής. 
Εκφράσεις όπως «που ήταν οι αγανακτισμένοι όταν….;» ή «το ετερόκλητο πλήθος της πλατείας», ή «ομάδες χωρίς προσανατολισμό και  οργάνωση», ή «κάθε καρυδιάς καρύδι» ή «αυτοί δεν έχουν ιδέα από δημοκρατία», ακούγονται πλέον από ανθρώπους υποτίθεται σκεπτόμενους που αναμασούν σχεδόν μηχανικά τα κλισέ των ξεπουλημένων τηλεοπτικών δελτίων και, το χειρότερο, απέναντι σε αυτό το «άτακτο πλήθος» απαντούν με μία στείρα άρνηση χωρίς καμία εναλλακτική. «Δεν μας νοιάζει το ξεπούλημα της χώρας, η ανεργία που μας κλείνει το μάτι, οι μειώσεις μισθών που ήδη βιώνουμε, η τρομοκρατία των εργοδοτών, η φορολογία που μας γονατίζει. Όχι! Σημασία έχει να αποτύχουν οι αγανακτισμένοι. 
Δεν μας ενοχλεί το χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα, τα φαιδρά πρόσωπα που το απαρτίζουν, οι εθελόδουλοι υπουργοί, οι τροϊκανοί που κόβουν βόλτες στα κυβερνητικά κτίρια. Καθόλου! Σημασία έχει οι αγανακτισμένοι να ξεφουσκώσουν! Γιατί έτσι θα βγούμε εμείς σωστοί. Γιατί έτσι θα θριαμβεύσει το πείσμα μας να μην αλλάξει τίποτα. Γιατί έτσι θα σωθεί το σπιτάκι μας, το αμαξάκι μας, η βόλτα μας, οι διακοπούλες μας. Έστω λίγο φτηνότερες, έστω λίγο φτωχότερα. Τι σημασία έχει αν θα ζούμε σε μία χώρα εξαθλιωμένων, σε μία χώρα ρημαγμένη, χωρίς περιουσιακά στοιχεία, ταπεινωμένη και ανυπόληπτη; 
Σημασία έχει οι αγανακτισμένοι, αυτοί που ενσαρκώνουν όσα μισήσαμε, τον κρυφό μας εαυτό, να φύγουν με σκυμμένα κεφάλια». Είναι απίστευτο το μένος με το οποίο καταδικάζουν τους αγανακτισμένους εκείνοι που κάποια στιγμή χαρακτηρίστηκαν «βολεμένοι». Ατυχής χαρακτηρισμός. Διότι το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα ήδη κατατέθηκε στη βουλή. Μεσοπρόθεσμα λοιπόν, κανείς δεν είναι βολεμένος. Σύντομα θα καταλάβουν και αυτοί ότι η ιστορία γράφεται στους δρόμους. Αρκεί αυτό το «σύντομα» για αυτούς, να μην είναι «αργά» για όλους μας.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΜΟΡΦΩΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΡΑΓΑΝΑΣ


Ο πολιτιστικός σύλλογος Τραγάνας ΄ΑΓΡΟΤΗΣ΄ σας προσκαλεί στις εκδηλώσεις που διοργανώνει για την τοπική εορτή του Αγ.Πνεύματος. Συγκεκριμένα οι εκδηλώσεις έχουν ως εξής: Το Σάββατο 11 Ιουνίου και ώρα 9 το βράδυ θα παρουσιαστεί παράσταση θεάτρου σκιών απο το ελληνικό θέατρο σκιών του κ. Μιχάλη Χατζάκη. Την Κυριακή 12 Ιουνίου και ώρα 8 το βράδυ θα παρουσιαστούν παραδοσιακοί χοροί απο όλη την Ελλάδα απο συλλόγους της Λοκρίδας. Παράλληλα θα λειτουργεί έκθεση βιβλίου καθώς και έκθεση πήλινων κατασκευών που έχουν δημιουργήσει τα μέλη του συλλόγου μας

ΔΩΡΕΑΝ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΤΑΔΙΟ ΑΛΙΑΡΤΟΥ


κλικ στην εικόνα

Η…ζημιά


Του Θανάση Νικολαΐδη
(“Φίλος μεν Πλάτων, φιλτέρα δε η αλήθεια”)
ΤΟ’ πε ο κ. Μαρκεζίνης, ας το θεωρήσουμε δεδομένο και να επιχειρήσουμε την εξήγηση. «Η διαφθορά στην Ελλάδα ξεκίνησε απ’ το 1965». Μαζί της ξεκίνησε και η δημοκρατία που έγινε αποστασία για να γίνει δικτατορία. Διψούσε για δημοκρατία ο λαός και ο εκλογικός θρίαμβος του «Γέρου» (16.2.64) ήταν η αφετηρία. Η δημοκρατία στον τόπο όπου γεννήθηκε, αλλά σε χέρια Ελλήνων, σαν σε χέρια νηπίου που κρατάει ξυράφι. Και βγήκαν απ’ τον «ζυγό οι τράχηλοι». Κινήθηκαν τα κεφάλια ζερβά δεξιά, το’ νιωσαν πως δεν τους κοιτάνε μάτια εχθρικά κι ούτε καραδοκούν χαφιέδες και σκέφθηκαν πως η δημοκρατία είναι εύκολη…δουλειά…
ΣΙΓΑ-σιγά, λοιπόν και με το μαλακό, η ιδέα της ελευθερίας ωρίμασε μέχρι να σαπίσει και της δημοκρατίας το νόημα να γίνει ασυδοσία. Κι όταν όλα ισοπεδώθηκαν και «γίναν’ ένα δούλοι κι αφεντικά», τα πόδια γύρισαν να βαρέσουν το κεφάλι. Κι ήταν μαγκιά να μην λογαριάζεις την Αστυνομία που φοβόσουν, να διαδηλώνεις καταπώς γουστάρεις ανενόχλητος και να το νιώθεις πως το Κόμμα θα «καθαρίσει», αν παρανομήσεις. Και, βέβαια, με το «Παπανδρέου-δημοκρατία» η εξουσία άλλαξε χέρια, η ελευθερία μοιράστηκε απλόχερα, οι συνειδήσεις δυσκολεύτηκαν να προσαρμοσθούν, αλλά όταν παγιώθηκε η αντίληψη πως η δημοκρατία δεν έχει σύνορα με την ασυδοσία, ο νεοέλληνας σκέφθηκε: Έχω πρόβλημα; Καθαρίζω με την κομματική μου ταυτότητα. Κι έγιναν οι κόλακες στρατιά κομματικών, εσμός παρατρεχάμενων με τη δημοκρατία σύνθημα και με την ιδέα πως «κυβερνάμε και δεν μας τρομάζει κανένας» σφηνωμένη στο μυαλό τους.
Η «δημοκρατία» δρομολογήθηκε, η «ελευθερία» απλώθηκε μοιράζοντας τον χώρο της με την ατιμωρησία κι αυτό ήταν! Η ζημιά έγινε! Η διαφθορά δεν είχε τα γενέθλιά της, αλλά είχε την αλματώδη ανάπτυξή της. Σε συνθήκες ατιμωρησίας που την υπέθαλπαν και με τους νόμους στα χαρτιά.
ΚΙ ύστερα ήρθε η χούντα. Με τους δικούς της κανόνες της σιωπής και του τρόμου, που έκαναν τη διαφθορά προνόμιο που…μύριζε σάπια κρέατα. Στη συνέχεια και μετά μια περίοδο επώασης, ξανασκάει μύτη η διαφθορά με την…κλασική της μορφή. Για να γίνει, προοδευτικά, μίζες, «κουμπάροι» και Χριστοφοράκοι, για να καταλήξει…υποβρύχια και ατιμώρητοι Μαντέληδες. 
ΣΗΜΕΡΑ τρέχουμε, η διαφθορά λουφάζει και μόνο δυο λέξεις δεν λέμε να θυμηθούμε. Πειθαρχία! Μας έλειψε και θερίζουμε θύελλες. Κι άλλη μια. Ατιμωρησία! Την είδε η διαφθορά, τονώθηκε κι απλώθηκε στην Ελλάδα της ρεμούλας. Όλα φυσικά και επόμενα, κατά το «αίτιον και αιτιατόν» (αιτία και αποτέλεσμα).

ΕΝΑ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ 43 ΗΜΕΡΩΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΜΑΣ


Για περισσότερες πληροφορίες πατήστε στην εικόνα

Η »Φλόγα της Ελπίδας» των Special Olympics (Αλίαρτος 10-6-2011)


Περισσότερες φωτογραφίες και βίντεο στο Εν Όψει Αλίαρτος

ΤΟ ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ (10-6-2011)


Αρέσει σε %d bloggers: