Daily Archives: 19 Αυγούστου 2011

Τέλος εποχής


γράφει ο Strange Attractor

Παρακολουθώντας τις διεθνείς τάσεις και εξελίξεις εδώ και πάρα πολλά χρόνια, δεν μπορώ παρά να μην καταλήξω σε ένα ασφαλές (για εμένα) συμπέρασμα: Πως ο κόσμος που γνωρίζαμε τελειώνει οριστικά. Μια νέα εποχή ανατέλλει.

Ο 20ς αιώνας ξεκίνησε δύσκολα, και στη διάρκειά του, άσχετα με τους δυο παγκόσμιους πολέμους, τα πυρηνικά όπλα, τις οικονομικές καταρρεύσεις, και άλλα πολλά δεινά, η ανθρωπότητα έκανε αρκετά βήματα μπροστά, τόσο στον τεχνολογικό και επιστημονικό τομέα, όσο και στον κοινωνικό…
Σκεφτείτε μόνο ότι ένας άνθρωπος που γεννήθηκε, για παράδειγμα, το 1880, σε ένα κόσμο που ελάχιστα είχε αλλάξει τα τελευταία δυο χιλιάδες χρόνια, πρόλαβε να ζήσει και να γνωρίσει τα αυτοκίνητα, το τηλέφωνο, τον ηλεκτρισμό, τα αεροπορικά και τα διαστημικά ταξίδια, την τηλεόραση, τα αντιβιοτικά, και άλλα πολλά, που όταν γεννήθηκε δεν ήταν ούτε καν επιστημονική φαντασία.
Και το κυριότερο; Γνώρισε στη διάρκεια της ζωής του το οκτάωρο, την κοινωνική ασφάλιση, τη σύνταξη, τη δημόσια εκπαίδευση, τη δωρεάν υγεία, την ισονομία,  και άλλα πολλά σημαντικά, που μέχρι τότε ήταν απλά ουτοπίες στο μυαλό κάποιων αλαφροΐσκιωτων ονειροπόλων.
Δυστυχώς, όπως όλα στη φύση κάνουν τον κύκλο τους, έτσι κι αυτή η τρομακτική πρόοδος που σημειώθηκε στον κοινωνικό τομέα, φαίνεται πως κλείνει και τον δικό της κύκλο.
Η πολλή δημοκρατία, η κυριαρχία της ισότητας, τα οικονομικά δίχτυα ασφαλείας, το κοινωνικό κράτος, κ.ο.κ. όλες αυτές δηλαδή οι καταπληκτικές κατακτήσεις, παρήκμασαν, και πλέον κατάντησαν αν όχι επικίνδυνα, τουλάχιστον αναχρονιστικά στοιχεία του σύγχρονου παγκοσμιοποιημένου πολιτισμού.
Η ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων, οδήγησε στην (δικαιολογημένη πολλές φορές) ξενοφοβία.
Η πλήρης ισότητα οδήγησε στην ισοπέδωση.
Η πλήρης ελευθερία, στην ασυδοσία.
Η ευμάρεια, στη βαρεμάρα και στα ναρκωτικά.
Το ανθρώπινο πρόσωπο της δικαιοσύνης, και οι ανθρωπιστικές αξίες στον τομέα του σωφρονισμού, οδήγησαν στην ατιμωρησία και στην έκρηξη του εγκλήματος.
Το ανθρώπινο κοινωνικό κράτος, για την επιτυχία του οποίου θυσιάστηκαν ολόκληρες γενιές αγωνιστών, οδήγησε στη κοινωνία των επιδομάτων, και σε μια χαμένη γενιά που περί άλλων τυρβάζει.
Και γενικά, τα πανανθρώπινα και αναφαίρετα ανθρώπινα δικαιώματα, οδήγησαν στην πλήρη ισοπέδωση των πάντων.
Υπάρχουν πάρα πολλά  παραδείγματα που θα μπορούσα να αναφέρω, αλλά νομίζω πως αυτό που θέλω να πω είναι ήδη κατανοητό.
Ο κόσμος όπως τον ξέραμε τελείωσε, και μια νέα πιο σκοτεινή εποχή έρχεται.
Στη Νορβηγία, ο αδίστακτος μακελάρης δείχνει το δρόμο του μέλλοντος όσον αφορά στο πείραμα της  πολυπολιτισμικότητας. (Κάτι ανάλογο θα δούμε και στα μέρη μας αν συνεχίσουν τα φαινόμενα που, όπως  διαβάζω, σημειώνονται στη Πάτρα, όπου συμμορίες Πακιστανών κ.α. συστηματικά παρενοχλούν σεξουαλικά τα αγοράκια των ξένων τουριστών).
Στην Αγγλία, τα γεγονότα των τελευταίων ημερών έχουν οδηγήσει σε γενικευμένη επιθυμία αναθεώρησης του δικανικού συστήματος, στο οποίο μέχρι σήμερα κυριαρχεί η χαλαρότητα και η ατιμωρησία. Σε λίγο, θα σφίξουν οι κ…ι για τα καλά.
Στην Αμερική, το σοκ που υπέστησαν και θα συνεχίσουν να υφίστανται οι μέχρι τώρα σφυρίζοντες αδιάφορα Αμερικάνοι, είναι τεράστιο. Και εκεί προβλέπονται μεγάλες αλλαγές, και τα κεφάλια θα μπουν μέσα.
Στη Γερμανία, που έχει δείξει το πραγματικό της πρόσωπο δυο φορές στα τελευταία εκατό χρόνια, τα πράγματα θα ασχημαίνουν, αν κάτι διακόψει την οικονομική της σταθερότητα.
Εν ολίγοις, παντού στον κόσμο υπάρχει μια αναδίπλωση από τα κοινωνικά επιτεύγματα των τελευταίων δεκαετιών. Και αν την συνδυάσουμε με την νέα κουλτούρα της ασφάλειας, της αυξημένης παρακολούθησης και της προόδου της τεχνολογίας, τότε έχουμε να δούμε πολλά. Το 1984 του Orwell θα φαντάζει αθώο παραμύθι.
Η ιδανική σοσιαλδημοκρατία με τα άδολα οράματα της, θα δώσει τη θέση της στον σκληρό νεοφιλελευθερισμό, και στο δίκιο του ισχυρού (οικονομικά).

Προβλέπεται γενικό σφίξιμο των ζωναριών, και όχι μόνο στον δημοσιονομικό τομέα. Όλα αυτά που οι προηγούμενες δυο γενιές θεωρούσαν ως δεδομένα και ως χρωστούμενα τους δικαιώματά, αποδείχθηκαν απλά προνόμια που τους είχαν παραχωρηθεί, και τα οποία δεν στάθηκαν ικανές να διαφυλάξουν.

Τα πράγματα θα ζορίσουν, και ειδικά στην Ελλάδα μας, που δεν αποτελεί παρά μια παρανυχίδα του διεθνούς κορμού, έρμαιο των παγκόσμιων ανακατατάξεων.

Ας ελπίσουμε πως και η επόμενη γενιά μας, παρά τα οικονομικά της δεινά, τουλάχιστον δεν θα ζήσει τον πόλεμο. Όπως δεν τον έζησαν, για πρώτη και μοναδική φορά στα τελευταία τρεις χιλιάδες χρόνια, οι ελληνικές γενιές που γεννήθηκαν από το 1960 και μετά.
Ας το ελπίσουμε πραγματικά. Αν και αμφιβάλλω, διότι πόλεμος πατήρ πάντων, και όλες οι διεθνείς ενδείξεις, προς τα εκεί κατατείνουν: Προς τη μόνη και αρχέγονη μορφή reboot, τον πόλεμο δηλαδή.
Βοήθειά μας.
Strange Attractor

Το «νταβατζηλίκι» των τραπεζιτών στην τσέπη μας!


Γιατί πληρώνουμε φόρους; Γιατί οι κυβερνήσεις μας σπρώχνουν καθημερινά και πιο κοντά στην οικονομική εξαθλίωση; Γιατί κοντεύουν να φορολογήσουν και τον αέρα που αναπνέουμε;
Αν απαντήσατε «Μα, για να σωθεί η ελληνική οικονομία», υπάρχει φόβος να χαρακτηριστείτε αφελής. Η σωστή απάντηση είναι «Για να πλουτίζουν οι τράπεζες»
Η συμμορία των τραπεζών έχει βάλει το πιστόλι στον κρόταφο του νομοθέτη και υπαγορεύει όλοι μας να δεχτούμε αδιαμαρτύρητα το «νταβατζηλίκι» των τραπεζιτών στην τσέπη μας…
Η είσπραξη εσόδων είναι, ή μάλλον θα έπρεπε να είναι ο κύριος στόχος της φορολογικής νομοθεσίας. Πρόσφατα όμως ξεπηδούν σαν μανιτάρια διατάξεις που φαίνεται εξυπηρετούν άλλο σκοπό: τον εξαναγκασμό του φορολογούμενου να μεταφέρει το σύνολο της ρευστότητάς του στις τράπεζες.
Τα κοράκια των τραπεζικών οργανισμών έχουν βάλει σκοπό να μην κινείται ούτε το χαρτζηλίκι των μαθητών εκτός τραπεζικού συστήματος. Αλλά ας δούμε μια μία τις διατάξεις που έχουν ξεφτιλίσει τον έλληνα νομοθέτη μετατρέποντάς τον κυριολεκτικά φιλιπινέζα των τραπεζών:
1) Απαγόρευση εξόφλησης τιμολογίων εκτός τραπεζικού συστήματος. Αν και κατά το αστικό δίκαιο είναι νόμιμο να εξοφληθεί μια εμπορική απαίτηση με οποιονδήποτε τρόπο επιλέξουν τα μέρη αρκεί να προβλέπεται από το νόμο (π.χ. εξόφληση με ανταλλαγή ή με δημιουργία νέας απαίτησης), έρχεται η φορολογική νομοθεσία και ως μπράβος της νύχτας επιβάλει χωρίς λόγο στους φορολογούμενους να εξοφλούν τις απαιτήσεις τους από ένα ποσό και πάνω ΜΟΝΟ μέσω του μεγάλου αφεντικού, του τραπεζίτη.
Σε διαφορετική περίπτωση η εφορία εκτελεί εν ψυχρώ την επιχείρηση βαφτίζοντας εν ψυχρώ τις συναλλαγές «ως εικονικές ‘ για τον λόγο ότι δεν τιμήθηκε ο «πατρόνε», η τράπεζα, και η συναλλαγή έγινε με μετρητα.
Από αυτή την διάταξη το δημόσιο δεν φαίνεται να ωφελείται γιατί ό,τι έχει να εισπράξει είναι ξεκάθαρο και φαίνεται από τα φορολογικά στοιχεία (τιμολόγια ΑΠΥ κλπ) που έχουν εκδοθεί. Η τράπεζες όμως κερδίζουν χάρη σε αυτή την διάταξη πελάτες εξαναγκασμένους από τον ψυχρό εκτελεστή που ακούει στο όνομα φορολογικός έλεγχος. Και μόνο οι προμήθειες από τις συναλλαγές αυτές αυξάνουν τους τζίρους των τραπεζών. Μια καλή μπίζνα που σίγουρα θα ζήλευε ο Κορλεόνε.

2) Απαγόρευση απόκτησης αγαθών και υπηρεσιών από καταναλωτές με πληρωμή σε μετρητά. Χωρίς κανένα όφελος για το δημόσιο ταμείο είναι και αυτή η διάταξη. Είναι απορίας άξιο σε τι ωφελείται το δημόσιο όταν ένας καταναλωτής αγοράσει την τηλεόραση του με πιστωτική ή χρεωστική κάρτα και όχι με μετρητά; Μια ακόμη διάταξη καθʼ υπαγόρευση της τραπεζικής μαφίας. Ευτυχώς έχει ήδη ασκηθεί αίτηση ακύρωσης κατά της υπουργικής απόφασης που επιβάλει αυτό το μέτρο στο σύνολο της ελληνικής κοινωνίας από έναν νεαρό δικηγόρο.

Για να καταλάβει κανείς την επικινδυνότητα αυτού του μέτρου, θα αναφερθεί ένα απλό παράδειγμα: Ένας ασθενής σε ιδιωτικό νοσοκομείο που δανειζόταν από γνωστούς χρήματα για την νοσηλεία του θα μπορούσε να πληρώσει σε μετρητά πριν την επιβολή αυτού του μέτρου. Μετά την επιβολή αυτού του μέτρου, αν κάποιος βρέθηκε υπερχρεωμένος και εκτός τραπεζικού συστήματος, δεν θα μπορεί να συναλλαχθεί ούτε για ζητήματα που αφορούν την επιβίωσή του.
3) Υποχρεωτική μισθοδοσία μέσω τραπεζών. Μια ακόμη ανούσια διάταξη που σκοπό έχει απλά να εξαναγκάσει την συναλλαγή με το τραπεζικό σύστημα. Με δεδομένη την κατάσταση στην ελληνική οικονομία, δεν είναι λίγες οι επιχειρήσεις που εξυπηρετούν ολιγάριθμο προσωπικό το οποίο το πληρώνουν κατʼ ευθείαν από τις εισπράξεις. Ας πάρουμε για παράδειγμα ένα απλό ψιλικατζίδικο ή ένα περίπτερο με ένα ή δυο υπαλλήλους.
Μέχρι τώρα από το ταμείο της επιχείρησης έβγαινε ο μισθός του υπαλλήλου κατευθείαν. Τώρα όμως, και πάλι χωρίς προφανή ωφέλεια για το δημόσιο, θα πρέπει να πάει να τα καταθέσει σε λογαριασμό στη τράπεζα. Δεν διαφωνεί κανείς ότι για πιο μεγάλα μεγέθη η μισθοδοσία μέσω τραπεζών είναι η πιο πρακτική λύση. Όμως με την συνδρομή ενός πουλημένου νομοθέτη η πρακτική αυτή γίνεται υποχρεωτική για όλους. Το δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία δεν θα εισπράξουν λιγότερα ή περισσότερα αν ο μισθωτός πληρωθεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ούτε οι απαιτήσεις τους θα γίνουν πιο εύκολα εισπράξιμες. Προς τι λοιπόν αυτή η μανία να γίνονται οι συναλλαγές αυτές μέσω τραπέζης; Προφανώς ούτε το ταμείο του περίπτερου δεν αφήνει αδιάφορη την τραπεζική λύσσα. Πρέπει παντού να φτάσει το βρώμικο χέρι του τραπεζίτη.

4) Υποχρεωτική εξόφληση οφειλών προς το δημόσιο και τα ταμεία μέσω τράπεζας. Μια ακόμη απόδειξη της ξεδιάντροπης υποταγής του ελληνικού δημοσίου στη λαιμαργία των τραπεζών θα συναντήσουμε στον τρόπο πληρωμής των απαιτήσεων προς το δημόσιο και τα ταμεία. Είναι πλέον θεσμοθετημένη η απαγόρευση λήψης μετρητών στα δημόσια ταμεία από ένα όριο και πάνω. Το ίδιο το κράτος δεν θέλει να εισπράττει μετρητά. Δεν τα εμπιστεύεται. Προτιμά τις πληρωμές μέσω τραπέζης ή επιταγών. Είναι προφανώς ότι με την στάση του αυτή ομολογεί ότι προτιμά την ύπαρξη αποθεμάτων στις τράπεζες από την κατευθείαν είσπραξη των εσόδων. Και ο λόγος απλός: αν το δημόσιο εισέπραττε κατ’ ευθείαν τα χρήματα μετρητοίς, οι τράπεζες θα στερούνταν την ένεση ρευστότητας που κάνουν καθημερινά οι φορολογούμενοι με την κατάθεση ποσών σε αυτές για την πληρωμή εμβασμάτων ή την έκδοση τραπεζικών επιταγών που προορίζονται για την πληρωμή φόρων.

5) Δέσμευση λογαριασμών σε οφειλέτες φόρων. Κορωνίδα των αποικιακού τύπου διατάξεων υπέρ των τραπεζών είναι το μέτρο της δέσμευσης λογαριασμών, όχι σε φοροφυγάδες αλλά σε υπόπτους φοροδιαφυγής. Αρκεί ο ελεγκτής να θεωρήσει ότι είσαι ύποπτος για να υποστείς τις συνέπειες που έχει προδιαγράψει η τραπεζική κόζα νόστρα προς όφελός της. Και ποιος είναι ύποπτος φοροδιαφυγής; Όλοι μας! Ειδικότερα όμως όλοι οι έμποροι και ελεύθεροι επαγγελματίες. Αρκεί να καθυστερήσει ένας πελάτης τους να πληρώσει το αντίτιμο στο οποίο περιλαμβάνεται και το ΦΠΑ με συνέπεια να μην μπορεί και ο έμπορος ή ο ελεύθερος επαγγελματίας να το καταβάλλει. Τότε τα πράγματα είναι απλά όπως είναι σε κάθε συμμορία που ξέρει να οργανώνεται: Είτε ο προϊστάμενος της Δ.Ο.Υ. είτε ο πρόεδρος της επιτροπής για την καταπολέμηση του μαύρου χρήματος εκδίδουν αποφάσεις για την δέσμευση λογαριασμών (άρθρα 14 του Ν. 2523/1997 & 48 παρ. 5 του Ν. 3691/2008) που κοινοποιούνται σε τράπεζες που τρίβουν τα χέρια τους πάνω από τα οικονομικά πτώματα που ξεβράζει η ασχετοσύνη των ελεγκτών και οι διατέξεις που οι ίδιες υπαγόρευσαν. Βλέπετε, το να σε φεσώνουν οι πελάτες και να σου χρωστάν και το ΦΠΑ, θεωρείται μεταξύ άλλων ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, και για αυτό πρέπει να λογοδοτήσεις αφήνοντας παγωμένη την περιουσία σου στα χέρια των τραπεζιτών.

Έτσι το δημόσιο τιμωρεί τους φεσωμένους εμπόρους με το να τους στερεί και την τελευταία ρανίδα ρευστότητας.
Το τραγελαφικό είναι ότι στους λογαριασμούς που παγώνουν για χρόνια ίσως βρίσκονται και ποσά προοριζόμενα για πληρωμή φόρων ή εισφορών, που με αυτό τον τρόπο καθυστερούν να αποδοθούν στο ίδιο το δημόσιο. Πάλι κερδισμένος όμως είναι ο εκ γενετής στερούμενος ηθική τραπεζικός κλάδος: με την δέσμευση αυτή, εκατομμύρια ευρώ φορολογούμενων οι οποίοι ακόμη δεν έχουν καταλάβει τι οφείλουν και αν οφείλουν (αφού τα μέτρα λαμβάνονται πριν καν διαπιστωθεί αν υπάρχει όντως φορολογική οφειλή!), μένουν παγωμένα στα χέρια των τραπεζιτών με τα γνωστά χαμηλά επιτόκια κατάθεσης. Καρποί δεκαετιών γίνονται λεία στα χέρια του τραπεζικού συστήματος με την συνδρομή ενός ανίκανου φοροεισπρακτικού μηχανισμού σε ρόλο οικονομικομικού εκτελεστή της τραπεζικής συνωμοσίας.
Πρέπει επιτέλους κάποιος να τολμήσει να πιάσει από τον γιακά τους ατσαλάκωτους εγκληματίες που νομοθετούν ερήμην της κοινωνίας διατάξεις που μετατρέπουν τους πολίτες σε δούλους των τραπεζών και να τους πει: «Κύριοι, τέρμα τα δίφραγκα, εσείς μας χρωστάτε».
Τυχερός όποιος μπορεί και αποφεύγει να συναλλάσσεται με καθάρματα.

Βέλγιο: Στους πέντε οι νεκροί από την τραγωδία σε ροκ φεστιβάλ


Λίγες μέρες μετά την κατάρρευση σκηνής στην Ιντιανάπολις, μια ακόμη τραγωδία συγκλονίζει την παγκόσμια κοινή γνώμη. Αυτή τη φορά, συνέβη στο βόρειο Βέλγιο και –όπως και στις ΗΠΑ- οφείλεται στις κακές καιρικές συνθήκες. 
Το φεστιβάλ στο Κιέβιτ διεξαγόταν σε ανοιχτό χώρο. Όμως οι διοργανωτές δεν έλαβαν υπόψη τους τις κακές καιρικές συνθήκες. Η σφοδρή καταιγίδα που ξέσπασε αποδείχθηκε φονική…

Δυο σκηνές κατέρρευσαν, εκ των οποίων τουλάχιστον η μία έπεσε πάνω στους παρευρισκόμενους, όπως και πολλές μεταλλικές εγκαταστάσεις που είχαν τοποθετηθεί στην είσοδο του χώρου όπου γινόταν το φεστιβάλ. Από τους ισχυρούς ανέμους έπεσαν γιγαντοοθόνες και ξεριζώθηκαν δέντρα, μετέδωσε το πρακτορείο ειδήσεων Belga. 
 newsit 
Την ώρα της καταιγίδας, 60.000-65.000 άνθρωποι ήταν παρόντες στον χώρο του φεστιβάλ.

Οι διοργανωτές ανακοίνωσαν από την πλευρά τους τη ματαίωση των υπολοίπων εκδηλώσεων του δημοφιλούς φεστιβάλ.

Ο πρωθυπουργός του Βελγίου Ιβ Λετέρμ επισκέφθηκε τον τόπο της καταστροφής τη νύκτα για να εκφράσει τη λύπη του στις οικογένειες των θυμάτων. Οι βελγικοί σιδηρόδρομοι προγραμμάτισαν επιπλέον δρομολόγια για να δώσουν τη δυνατότητα απομάκρυνσης των νέων από την περιοχή.

Αρέσει σε %d bloggers: