Daily Archives: 16 Οκτωβρίου 2011

Αυτό ήθελαν να προλάβουν οι τρεις;


‘Οπως αποκαλύπτει σήμερα η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, είναι θέμα ημερών να εκηλωθεί μια πολιτική πρωτοβουλία από ανθρώπους που βρίσκονται σήμερα εκτός βουλής και η οποία πιθανότατα θα ταράξει τα λιμνάζοντα νερά του κομματικού συστήματος.

Σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ», το αργότερο ώς τις 10 Νοεμβρίου διακεκριμένοι στον δημόσιο βίο πολίτες που κινούνται μεταξύ του ονομαζόμενου, κάποτε, εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ, αλλά και του φιλελεύθερου χώρου της Κεντροδεξιάς και οι οποίοι θεωρούν ότι η χώρα βρίσκεται σε πλήρες πολιτικό και κοινωνικό αδιέξοδο αναμένεται να προβούν στην κοινή ανακοίνωση μιας συγκροτημένης πολιτικής κίνησης…

Ανάμεσα σε αυτούς είναι και ο παραιτηθείς πρώην υπουργός κ. Γιώργος Φλωρίδης, ο οποίος πάντως ήδη από την προηγούμενη εβδομάδα διέψευσε κατηγορηματικά το ενδεχόμενο η συγκεκριμένη κίνηση να συνοδευθεί με την ανακοίνωση ενός νέου κόμματος.


Μέχρι στιγμής τηρείται μυστικότητα ως προς τον πλήρη κατάλογο των ονομάτων που μετέχουν στην κίνηση, ενώ ο κ. Φλωρίδης σε όλες τις συνομιλίες του υπογραμμίζει ότι η δική του παρουσία καθ’ οιονδήποτε τρόπο δεν έχει ηγετικά χαρακτηριστικά.


Θα μετέχουν εξίσου γνωστά αν όχι γνωστότερα πρόσωπα του κ. Φλωρίδη, όπως καθηγητές πανεπιστημίου, άνθρωποι που ενεργοποιούνται στην αγορά, πολίτες ενεργοί εκτός οργανωμένων κομμάτων, αλλά και διακεκριμένοι διανοούμενοι που έχουν τοποθετηθεί προσφάτως σε πολλές εκφάνσεις της παρατεινόμενης κρίσης με άρθρα, συνεντεύξεις ή ακόμη και με κοινές διακηρύξεις, όπως η πολυσυζητημένη ανοιχτή επιστολή των 32, «Τολμήστε».


Ας σημειωθεί τέλος ότι πληροφορίες που θέλουν και τον κ. Αλέκο Παπαδόπουλο να μετέχει ενεργά στην εν λόγω κίνηση διαψεύδονται κατηγορηματικά από τον ίδιο.

Το κείμενο των τριών υπουργών: Άννας Διαμαντοπούλου, Ανδρέα Λοβέρδου , Γιάννη Ραγκούση


Στη μεγάλη οικονομική κρίση που βιώνουμε, συναθροίζονται πολλές προϋπάρχουσες «υπο–κρίσεις», με βασικότερη όλων το συντεχνιασμό και την εκτεταμένη, αλλά και ιδιότυπη, ανομία, σε όλο το φάσμα της δημόσιας ζωής. Για δεκαετίες, μια σειρά αποφάσεων, επιλογών, κατευθύνσεων, προτεραιοτήτων και ιεραρχήσεων δεν υπήρξαν προϊόν δημοκρατικής σύνθεσης στην υπηρεσία του συλλογικού συμφέροντος. Αντίθετα, επρόκειτο για ωμή επιβολή του κορπορατισμού, όπως εκφραζόταν μέσα από την πρακτική δυναμικών μειοψηφιών. Ομάδες πίεσης επιδίωκαν, με το «έτσι θέλω», την εξυπηρέτηση των συμφερόντων συγκεκριμένων τμημάτων της κοινωνίας και διαμόρφωναν, με την ανοχή ή και την εύνοια του πολιτικού συστήματος, στα μέτρα τους τη δημόσια πολιτική…

Το υψηλό κόστος αυτών των αποφάσεων για το κοινωνικό σύνολο δεν το προσμετρούσε κανένας, διότι η μεγάλη πλειοψηφία παρέμενε σιωπηλή, αφού πρόσκαιρα υπήρχαν τα περιθώρια του ανεξέλεγκτου δανεισμού και το πολιτικό σύστημα έκλεινε εύκολες και πάντως εκλογικά προσοδοφόρες συμφωνίες, χωρίς φυσικά κανένα σχεδιασμό, αλλά και την οποιαδήποτε συνείδηση των συνεπειών.

Μέσα από τέτοιου είδους κοινωνικο-πολιτικές διεργασίες, και με τη λογική «τα θέλουμε όλα δικά μας», φθάσαμε στην περιφρόνηση κάθε έννοιας Δικαιοσύνης και δημόσιου συμφέροντος και στη de facto επιβολή του κανόνα: κατάληψη στο σχολείο, και ενίοτε καταστροφή του, κατάληψη στο πανεπιστήμιο, διακοπή της λειτουργίας των μέσων μεταφοράς, της αποκομιδής των σκουπιδιών και προσβολή της δημόσιας υγείας, κατάληψη δημόσιων κτηρίων, ακόμη και υπουργείων, αποκλεισμοί λιμανιών και αεροδρομίων, και κατά τη διάρκεια της τουριστικής περιόδου, πράξεις και απειλές ακόμη και κατά της ζωής. Το σημαντικότερο όλων δε είναι, πως αυτή η εξαιρετικά αντιδημοκρατική και αντικοινωνική «κουλτούρα» και συμπεριφορά, επενδύθηκε με το μανδύα του προοδευτισμού και της επαναστατικότητας, για να κρύψει το πραγματικό πρόσωπο του συντεχνιακού συμφέροντος. Βαφτίστηκε «κοινωνία» η κάθε συντεχνία, ενώ στην πραγματικότητα οι κοινωνοί καλούνταν να πληρώσουν τα αιτήματα των συντεχνιών, που μόνιμα και σταθερά γίνονταν δεκτά. Οι λέξεις, λοιπόν, έχασαν το νόημά τους και επιλογές με υψηλό κοινωνικό κόστος εμφανίζονταν μέσα σε αυτό το ιδιότυπο «matrix» ως «κοινωνικές κατακτήσεις», ενώ στην πραγματικότητα η χώρα απλά δανειζόταν και αργά ή γρήγορα θα πλήρωνε «τα σπασμένα». Ευθύνες για αυτή την κατάσταση έχουμε όλοι!

Ήρθε, όμως, τώρα η ώρα της πληρωμής αλόγιστων «κατακτήσεων» και αλόγιστων εκλογικών νικών, στη διάρκεια της μεταπολίτευσης. Το τίμημα είναι πολύ βαρύ. Παρ’ όλα αυτά, οι πολιτικοσυνδικαλιστικές συστοιχίες που αναπτύχθηκαν με βάση το νόμο του «τυφλού τσαμπουκά» και της «ψευδο-αρχής» πως κερδίζει όποιος εκβιάζει πιέζοντας τους άλλους συμπολίτες του (π.χ. με την οικονομική καταστροφή του εμπορίου στο κέντρο της Αθήνας), εξακολουθούν να συμπεριφέρονται σαν να μην συνέβη τίποτα. Ακόμη δηλαδή και σήμερα, που η Ελλάδα αγωνίζεται να μην γονατίσει, εκδηλώνονται αδικαιολόγητες και ακραίες συμπεριφορές, οι οποίες κάποιες φορές στρέφονται ανοικτά και κατά της Δημοκρατίας. Μάλιστα, δεν παραλείφθηκε, ακόμη μία φορά, να ακουστούν έως και αιτήματα για προνομιακή-πελατειακή μονιμοποίηση συμβασιούχων, με την καθολική σχεδόν στήριξη της αντιπολίτευσης. Υπάρχει, όμως, σήμερα μια ποιοτική και ελπιδοφόρος διαφορά. Κάποιες φορές, ακόμη λίγες, η πλειοψηφία δεν παραμένει σιωπηλή, αλλά παίρνει την κατάσταση στα χέρια της. Δημιουργούν εύλογες ελπίδες τα ανοιχτά πανεπιστήμια, τα ανοικτά σχολεία και τα ανοικτά νοσοκομεία, κόντρα στις σκοπιμότητες των αποφάσεων για καταλήψεις, οι γενναίες δημόσιες παρεμβάσεις ορισμένων ανθρώπων του πνεύματος, καθώς και η στάση της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, που αποδοκίμασε ανοιχτά τις απαράδεκτες κινητοποιήσεις του Αυγούστου, οι οποίες στράφηκαν εναντίον του μόχθου των εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων στο τομέα του τουρισμού. Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει τους πολίτες της Ρόδου που άνοιξαν το λιμάνι με λουλούδια στα χέρια. Οι πολίτες τον Αύγουστο απαίτησαν, κυριολεκτικά, η κυβέρνηση να μην κάνει πίσω -όπως γινόταν τις τελευταίες δεκαετίες- αλλά να εφαρμόσει τις πολιτικές της. Αυτές, συνεπώς, οι περιπτώσεις αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα της αφύπνισης της κοινωνίας και της αλλαγής της νοοτροπίας της. Κι όσο τη θέση του «δεν βαριέσαι» παίρνει η συμμετοχή στην υπεράσπιση του δικαιώματος πχ. για μάθηση, για παροχή υπηρεσιών υγείας και προστασία της δημόσιας υγείας, καθώς και για την ελεύθερη και ανεμπόδιστη κυκλοφορία των ανθρώπων, τόσο οι ελπίδες θα αυξάνονται.

Μια κοινωνία που αγωνιά και αναζητεί δημιουργικές διεξόδους από την κρίση, προφανώς και δεν μπορεί να τα φορτώνει όλα στην αστυνομία και τους εισαγγελείς. Καμιά εισαγγελική ή αστυνομική ενέργεια δεν μπορεί να υποκαταστήσει την κοινωνική αυτενέργεια. Η μία δραστηριότητα, άλλωστε, συμπληρώνει και στηρίζει την άλλη. Η μεν κοινωνία έχει υποχρέωση να υπερασπιστεί τον εαυτό της από κάθε επιβολή ιδεολογικών, κομματικών ή συντεχνιακών συμφερόντων, οι δε δημοκρατικά νομιμοποιημένες κρατικές λειτουργίες έχουν την υποχρέωση να ανταποκριθούν στο κοινωνικό αίτημα για την τήρηση της νομιμότητας. Δίχως τη στήριξη των πολιτών η λειτουργία του κράτους θα συκοφαντηθεί ως αυταρχική και, πάντως, θα έχει περιορισμένη αποδοτικότητα. Και δίχως το κράτος και τις λειτουργίες του, η κοινωνία των πολιτών δεν θα είχε νόημα, όποια γνώμη κι αν πλειοψηφούσε σε αυτήν.

Η βουβή κοινωνία και οι φορείς των κρατικών λειτουργιών που έκαναν πως δεν βλέπουν, πρέπει να περάσουν οριστικά στο παρελθόν. Η απειλή της οικονομικής χρεωκοπίας ήρθε ως αποτέλεσμα της χρεωκοπίας των όρων πολιτικής και κοινωνικής συμβίωσης, που επιβλήθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες και μας έσυραν ως εδώ. Η αυτογνωσία και η αυτοκριτική είναι αναγκαία, αλλά όχι ικανή προϋπόθεση για την αντιστροφή της πορείας. Πρέπει, λοιπόν, να δράσουμε αμέσως.

Σήμερα έχει καταστεί σαφές, πως ή θα βουλιάξουμε όλοι μαζί ή θα σωθούμε όλοι μαζί. Αυτοί που επιδίδονται σε άνομες συμπεριφορές, όποιο άλλοθι κι αν χρησιμοποιούν, στην πραγματικότητα διεκδικούν σωσίβια μόνο για τους εαυτούς τους και λένε σε όλους τους υπόλοιπους να πάνε να πνιγούν. Πως θα χαρακτηριζόταν όποιος τη στιγμή ενός πραγματικού ναυαγίου έκανε κάτι αντίστοιχο; Η απάντηση δεν θέλει δεύτερη σκέψη. Με άλλα λόγια, ο συντεχνιασμός, η δημαγωγία, ο λαϊκισμός κάποιων ΜΜΕ, η ανομία, η κοινωνική ανευθυνότητα και το πατριωτικό έλλειμμα ορισμένων εχόντων και κατεχόντων, που σαρώνουν κάθε έννοια Δικαιοσύνης, δεν είναι απλά εκφράσεις ανευθυνότητας, αλλά προκλητική επίδειξη ανηθικότητας. Και ως πρόκληση τέτοιας μορφής αρχίζουν να αντιμετωπίζονται από μια κοινωνία των πολιτών, που ξαναβρίσκει τη φωνή της, καθώς και από μία συντεταγμένη Δημοκρατία, που ξαναβρίσκει τον αυτοσεβασμό της.

Οι τρεις υπουργοί οι οποίοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο, λόγω των αρμοδιοτήτων μας που αφορούν βασικούς τομείς του δημόσιου χώρου, βιώνουμε κάθε μέρα, με μεγάλη ένταση, τα φαινόμενα που εδώ καταγράφουμε. Πάρα πολλές φορές, αλλά και σήμερα, αντιλαμβανόμαστε πως ορισμένοι σπρώχνουν τα πράγματα πέραν των ορίων, για να γίνει μακελειό. Πιστεύοντας, πως η Δημοκρατία δεν θα τολμήσει και, συνεπώς, θα κάνουν και πάλι το δικό τους. Οι Έλληνες πολίτες, όμως, γνωρίζουν πως τα δύο χρόνια που πέρασαν δόθηκαν με επιτυχία μάχες για σοβαρές διαρθρωτικές αλλαγές και για τον περιορισμό της κακοδιοίκησης και της σπατάλης. Οι φορείς των πελατειακών σχέσεων και οι εκπρόσωποι του συντεχνιασμού υποχώρησαν. Η πλειοψηφία των πολιτών στήριξε με ένταση τις αλλαγές που έγιναν και δεν παρασύρθηκε από τους δημαγωγούς. Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες σήμερα αποτελούν την πρώτη γενιά μετά τον εμφύλιο πόλεμο, που σηκώνει μόνη της τα βάρη της χώρας και δεν τα μεταφέρει στις επόμενες γενιές. Με άλλες λέξεις, οι σύγχρονοι Έλληνες αντιμετωπίζουν καταπρόσωπα το χρέος και τα ελλείμματα της χώρας.

Κατανοούμε απόλυτα τις τεράστιες αλλαγές στη ζωή του κάθε πολίτη και τα προβλήματα που δημιουργεί η οικονομική κρίση στα δημόσια αγαθά. Παιδεία, Υγεία, Δημόσιες Μεταφορές αποτελούν τον πυρήνα της κοινωνικής συνοχής και αλληλεγγύης, τον οποίο, μέσα στις δραματικές αυτές περιστάσεις, θα πρέπει να υπερασπιστούμε. Δυστυχώς, όμως, για να βγούμε στο κοινωνικό ξέφωτο του μέλλοντος, πρέπει να περάσουμε τις οδύνες του παρόντος. Κοινωνική ευαισθησία σήμερα, σημαίνει να πατήσουμε γκάζι και όχι φρένο, έτσι ώστε να βγούμε το συντομότερο από την κρίση και να επιστρέψουμε στην ευημερία. Οι αναστολές, οι δισταγμοί, οι καθυστερήσεις και οι παλινδρομήσεις τελικά στρέφονται εναντίον των πολιτών. Γιατί κρατούν την κοινωνία και την οικονομία καθηλωμένες στο τέλμα της κρίσης, της ύφεσης και της διευρυνόμενης φτώχειας. Εχθροί της κοινωνίας σήμερα είναι η δημαγωγία, ο λαϊκισμός, η ατιμωρησία, ο συντεχνιασμός, και οι καθυστερήσεις.

Η ελληνική πολιτεία, άρα τόσο το κράτος όσο και η κοινωνία, θα βρει και πάλι τον εαυτό της. Θα καταφέρει να ξαναβρεί αυτό που έχασε, δηλαδή την κλασική για τις προηγμένες χώρες δυνατότητα να συνδυάζονται αρμονικά οι κοινωνικές διαμαρτυρίες και συγκρούσεις, με τη λειτουργία των κλασικών τομέων της κοινωνικής ζωής και του κράτους. Η προσπάθεια, όμως, πρέπει να συνεχιστεί από όλους και με μεγαλύτερη ένταση. Και βέβαια, πέραν από τις αναμφισβήτητες επιτυχίες σε διαρθρωτικές αλλαγές και στο δημοσιονομικό εξορθολογισμό υπήρξαν λάθη, παραλείψεις και κυρίως καθυστερήσεις. Οι καθυστερήσεις αυτές μας ταλαιπώρησαν και δεν υπάρχει πια καμία πολυτέλεια να τις ανεχτούμε. Ο συντεχνιασμός είναι ο αντίπαλος. Όπως αντίπαλοι είναι και όσοι αντιδρούν χλιαρά και για το «θεαθήναι».

Πρέπει να γίνει σαφές σε όλους, πως η Ελλάδα δεν μπορεί να προχωρήσει δίχως Δικαιοσύνη, εξορθολογισμό των δημοσιονομικών της και χωρίς τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Η πορεία προς αυτούς τους στόχους ξεκίνησε και θα ολοκληρωθεί. Τις οδύνες της, βέβαια, κανείς δεν θα μπορέσει να αποφύγει. Άρα, όποιος σήμερα συνεχίζει να σπέρνει ανέμους ή να κάνει πως δεν βλέπει, αύριο θα θερίσει θύελλες και θα σαρωθεί. Η διακοπή της λειτουργίας του κράτους, στις πιο ευαίσθητες πτυχές του, αποτελεί απόπειρα άμεσης επιδείνωσης των συνθηκών και υπονόμευση του αγώνα που διεξάγει η χώρα και οι πολίτες της. Αυτή την ακύρωση του κράτους και των προσπαθειών της χώρας, στις σημερινές τραγικές περιστάσεις, δεν πρέπει να την επιτρέψουμε. Το Έθνος και η Πατρίδα αυτή τη στιγμή έχουν ανάγκη από Πολιτική και Κοινωνική Συμφιλίωση, ταχύτατη υλοποίηση των δεσμεύσεων και των μεταρρυθμίσεων και προστασία της Δημοκρατίας. Ή θα τα κάνουμε όλα μαζί ή μας περιμένει συμφορά.

Ο αγώνας που πρέπει να δώσουμε είναι δύσκολος, πρωτόγνωρος και η διαδρομή θα γίνει σε κακοτράχαλο δρόμο. Οφείλουμε να είμαστε, όμως, όλοι αποφασισμένοι για να σπάσουμε τώρα, χωρίς καμία καθυστέρηση, όλα ή έστω τα περισσότερα μεταπολιτευτικά κακώς κείμενα και, οπωσδήποτε, τις λογικές που φέρνουν την Ελληνική Δημοκρατία να φαίνεται και να είναι αδύναμη. Δεν μας επιτρέπεται να κάνουμε πίσω, δεν έχουμε δικαίωμα να υποχωρούμε. Και σε ό,τι αφορά τις κρίσιμες επόμενες ημέρες, όλα τα μέλη και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ πρέπει να δώσουμε ενωμένοι τις δύσκολες μάχες τόσο στη Βουλή όσο και στην κοινωνία και με την ενότητά μας αυτή να εξοπλίσουμε τον Πρωθυπουργό, που θα διαπραγματευτεί την τελική και οριστική λύση για τη χώρα μας , στο πλαίσιο της Ε.Ε.

Πάλι καλά που έχει δίπλα του τον Βαγγέλη


Πονηροί καιροί, πονηρά… προσκλητήρια!


του Δημήτρη Τσιμούρα
Είναι γεγονός ότι για κάποια κείμενα που κυκλοφορούνστο  διαδίκτυο χρειάζεται οπωσδήποτε  μια δεύτερη, ίσως και μία τρίτη ανάγνωση, γιανα αποκαλυφθούν οι πραγματικοί  στόχοικαι οι επιδιώξεις των συντακτών τους. Είναι κείμενα,  που έχουν γραφείμε μεγάλη προσοχή, σίγουρα όχι από τυχαίους ανθρώπους, οι οποίοι ενδεχομένως ήκατά πάσα πιθανότητα είναι σε… διατεταγμένη υπηρεσία! Το χαρακτηριστικό αυτώντων κειμένων είναι η αληθοφάνεια και για να αποκαλυφθούν χρειάζεται να βρει οαναγνώστης τα τρωτά τους σημεία. 
Ένα από αυτά τα κείμενα έχει σαν τίτλο:…
 «7ΗΜΕΡΗ ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΣΥΝΑΛΛΑΓΗ». 
Το συγκεκριμένο κείμενο, που είναι ανυπόγραφο, αρχίζει μεμια σειρά διαπιστώσεις, οι οποίες αντανακλούν την πραγματικότητα. Αυτές   όμωςείναι γνωστές σε όλους  τους εν δυνάμειαναγνώστες του, χωρίς βέβαια να λέει τίποτα καινούριο.  Όπως: «Το κράτος, όχι μόνο συνηγορεί και καλύπτειαυτήν την τακτική των τραπεζών, αλλά… προσθέτει στην πλάτη μας εξοντωτικήφορολογία που καθημερινά αυξάνει και τροποποιείται σύμφωνα με τις ανάγκες τουτέρατος, δηλαδή του συστήματος.    Προστίθενται νέες έκτακτες – παράνομεςεισφορές, τέλη, σε όλα. Στους μισθούςμας, στις συντάξεις, στην υγεία – χρέωση για επίσκεψη στα νοσοκομεία, στιςπεριουσίες μας που τις έχουμε ήδη χιλιοπληρώσει, παράνομα κ ακριβά διόδια, σταεισιτήρια ΜΜΜ, αυξήσεις στα τιμολόγια των ΔΕΚΟ, στα καθημερινά αναγκαία αγαθάπου χρειαζόμαστε για να επιβιώσουμε» Με την παράθεση   των παραπάνωστοιχείων ήδη ο συντάκτης  έχει πείσειτους αναγνώστες του  για τις… «αγνές»προθέσεις του και προφανώς  έχειαποκτήσει  την εμπιστοσύνη τους!   Από `δω και πέρα είναι πολύ πιο εύκολο να   περάσειτο μήνυμα που θέλει! Προσπαθεί  φυσικά  να κρατήσει σε όλα τα σημεία του κειμένου τοστοιχείο της αληθοφάνειας.
 Ο αναγνώστης, αφούεμπιστεύεται τον συντάκτη του εν λόγω κειμένου, είναι πλέον έτοιμος να δεχθεί τιςδιαπιστώσεις, τις προτροπές, αλλά και τις προτάσεις του κειμενογράφου, οοποίος: α) Ονομάζει αγώνες μόνο την κάθοδο των «Αγανακτισμένων» στους δρόμους,όπου εκεί εν πολλοίς υπάρχει το στοιχείο του αυθορμητισμού και αγνοεί(!) τιςοργανωμένες απεργιακές συγκεντρώσεις, όπου κατά κύριο λόγο υπάρχει τοστοιχείο  της συνειδητοποίησης. β) Μαςυπενθυμίζει τη βαρβαρότητα,  πουαντιμετώπισαν αυτοί που κατέβηκαν διαμαρτυρόμενοι στους δρόμους, άρα και τηνεπικινδυνότητα   ενός τέτοιουεγχειρήματος. Δηλαδή αξιοποιεί την κυβερνητική βαρβαρότητα, για να ενσπείρει τοστοιχείο του φόβου και της τρομοκρατίας σ’ αυτούς, που είναι αποφασισμένοι ναβγουν στους δρόμους και να διεκδικήσουν αγωνιστικά. Για να τους αποθαρρύνει δεακόμη περισσότερο, τονίζει ότι και αυτοί που βγήκαν διαμαρτυρόμενοι  μέχρι τώρα στους δρόμους, δεν έφεραν  κανένα αποτέλεσμα!  
Συνεχίζει λοιπόν: «Ήταν δυστυχώς πολύ αργά όταν αποφασίσαμε ναενωθούμε και να αντιδράσουμε σε όλους αυτούς που καπηλεύονται τη ζωή μας και τηζωή των παιδιών μας. Ωστόσο, «αγανακτήσαμε» όπως λένε οι πολλοί, βγήκαμε στουςδρόμους, φωνάξαμε, με λίγα λόγια δείξαμε ότι πάμε να σηκώσουμε κεφάλι. Τααποτελέσματα οι περισσότεροι τα  γνωρίζουμε.

Στο απόλυτα «δημοκρατικό» και «δίκαιο» κράτος που ζούμε, σαν απάντηση στιςειρηνικές διαμαρτυρίες μας εισπράξαμε βία. Και, μάλιστα, πολύ βία…

Οι «μεγάλοι» φοβούνται την αντίδραση του κόσμου και γι αυτό δεν τον θέλουν στοδρόμο, αντίθετα τον θεωρούν μεγάλο κίνδυνο.

Όπως αποδείχθηκε, αυτός ο πόλεμος ήταν, είναι και θα είναι άνισος. Εμείςπολεμάμε με το δίκιο που μας πνίγει, αυτοί απαντάνε με χημικά, βία,χούντα. Αποτέλεσμα: Όλο αυτό είναι απλά μια τσιμπιά στο παχύδερμο «τέρας».
Και αφού… αληθοφανώς κατέληξε στο «συμπέρασμα» ότι οιαγώνες είναι επικίνδυνοι και αναποτελεσματικοί – μια τσιμπιά στο παχύδερμο «τέρας»-  «πρόταση», ηοποία στην ουσία μας λέει να μη βγούμε διαμαρτυρόμενοι στους δρόμους, αλλά νακάνουμε κάτι… «καλύτερο»! …Για μια βδομάδα να μην ψωνίζουμε!!!Χαρακτηρίζεται  δε ως «όπλο αγώνα» το…πορτοφόλι μας και μάλιστα ενάντια σε αυτό των πλουτοκρατών!!! Αποσιωπά όμως  ο «άγνωστος» συντάκτης του εν λόγω κειμένουότι ένα μεγάλο μέρος του κόσμου ήδη δεν… διαθέτει πορτοφόλι, θύμα τηςκυβερνητικής ληστείας και, όσοι διαθέτουν με ελάχιστα χρήματα, δεν θα τοέχουν  ακόμα για πολύ! Αλλά   και ναυπήρχαν κάποια χρήματα στα πορτοφόλια μας, θα τους… πολεμούσαμε  με το να μην ψωνίσουμε για μία  εβδομάδα; Αστείο επιχείρημα. Ο άγνωστος(!)όμωςσυντάκτης του κειμένου γνωρίζει ότι το… κόλπο «πιάνει» σε πολλούς!  Ήδη στο προσωπικό μου mail έχει φτάσειμέχρι στιγμής, απεσταλμένο από τρεις διαφορετικές ηλεκτρονικές διευθύνσεις   καιπροωθείται, όπως διαπίστωσα κατά συρροήν, δυστυχώς, από πολλούς αβασάνιστα! 
 Και συνεχίζει: «Πήγαμε στον πόλεμο άοπλοι, έχοντας ξεχάσειστο σπίτι μας το μεγαλύτερο όπλο, το πιο δυνατό, που όσο και να πυροβολεί δεχύνεται ούτε μια στάλα αίμα, δεν ανοίγει κανένα κεφάλι, δεν καίγεται κανένακτίριο, δεν κλείνει κανένας δρόμος. Ποιο είναι αυτό; Μα τι άλλο απότο πορτοφόλι μας.»
Και έχοντας λοιπόν το «όπλο»… παρά πόδας μας λέει πώς θατο…χρησιμοποιήσουμε! 

  «Πως; Με αποχή από την οποιαδήποτεκατανάλωση. Θα τους πολεμήσουμεαναίμακτα, ειρηνικά και εύκολα με το πιο δυνατό όπλο.
Αν για ένα μικρό χρονικό διάστημα δενκινηθεί ούτε ένα ευρώ στην αγορά, η φωνή μας θα ακουστεί πάνω από τιςκυβερνήσεις, το ΔΝΤ, τα ΜΑΤ, τις τράπεζες, την Άγκελα, τα χρηματιστήρια…

Είναι βέβαιο πως ενώ εμείς μπορούμε να το κάνουμε χωρίς καμιά σοβαρή επίπτωση,το σύστημα θα γονατίσει.» 
Έτσι λοιπόν,  απότο σπίτι μας,  ακίνδυνα και για μικρόχρονικό διάστημα αποχής από τις οικονομικές συναλλαγές, θα… γονατίσουμε τοσύστημα!!! Άρα, κατά τον κειμενογράφο, τζάμπα οι λαοί ξεσηκώνονται, τζάμπα όλοι οι αγώνες, τζάμπα η έκθεση σε κίνδυνο,τζάμπα το χαμένο μεροκάματο!  Βέβαιααυτός που γράφει ξέρει πού απευθύνεται, όπως ξέρει και πολύ καλά ότι κανένασύστημα δεν γονατίζει έτσι!  
Αν δεν υπήρχε η αρχική εισαγωγή στο  κείμενο η φαιδρότητα της… «πρότασης» θα ήταν ορατή με  μία πρώτη ματιά. Επειδή όμως κατάφερε καικέρδισε τον αναγνώστη από την αρχή, τώρα αυτός δεν «φιλτράρει»   πλέον κανένα σημείο του κειμένου ούτε ακόμηκαι αυτά που δεν αντέχουν  τη στοιχειώδηκριτική.
Αυτά από τον αναγνώστη γίνονται δεκτά χωρίς καμία δεύτερη σκέψη!  
  Ποιοςλοιπόν καλόπιστος, ύστερα από όλα τα παραπάνω,  θα σκεφτεί στη συνέχεια ότι η προτεινομένη–από ποιους άραγε(;)-  εβδομάδα «αποχήςτων  ωνίων»,  εντελώς… συμπτωματικά συμπίπτει με τηνεβδομάδα   των μεγαλύτερων,  από εποχής μνημονίου, οργανωμένων απεργιακώνκινητοποιήσεων!!! Τυχαίο;
Βέβαια σε κανένα σημείο δεν μας προτρέπει να μηνπληρώσουμε ούτε καν αυτά τα παράνομα χαράτσια τους, ενώ μας θυμίζει ότι το«κίνημα του πορτοφολιού» είναι καθ’ όλα νόμιμο! Και εμμέσως πλην σαφώς μαςκαλεί, μπροστά σε μία κυβέρνηση που εδώ και πολύ καιρό έχει ξεπεράσει ακόμη καιτα δικά της πλαίσια νομιμότητας, εμείς να κινηθούμε αποκλειστικά μέσα σε αυτάκαι να υλοποιούμε κατά γράμμα τις αποφάσεις της, που μας οδηγούν στη εξουθένωσηκαι την καταστροφή! Δεν παύει δε να μας θυμίζει το «επικίνδυνον» τουεγχειρήματος, της καθόδου μας  στους δρόμους,καθώς και την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να τα παίξει όλα για όλα Συνεπώςμπροστά σε μια άνομη κυβέρνηση, που εξοντώνει κυριολεκτικά τον λαό της,  σε μας προτάσσεται η  τήρηση της… νομιμότητας με ό,τι αυτό φυσικάσυνεπάγεται! Σφάξε με αγά μου να αγιάσω! «Δεν θα πεινάσουμε, δενθα κινδυνέψουμε, και το κυριότερο δεν θα παρανομήσουμε πουθενά.» γράφεισεμία από τις «ατάκες» του κειμένου! 
 Μάλιστα σε καμιάπερίπτωση το εν λόγω   κείμενο δεν  αποκαλύπτει τους στόχους των κυβερνητικών επιλογών, που είναι η οικονομική  και κοινωνική μας εξαθλίωση. Αν το έκανε, θα έχανε την «αξία» του. Δεν αποκαλύπτει την αναγκαστική εκποίηση καιτου τελευταίου περιουσιακού στοιχείου, που έχουμε στην κατοχή μας, την παράδοση του πλούτου της χώρας μας σε ένανολιγάριθμο αριθμό Κροίσων και εταιριών -τα μελλοντικά αφεντικά μας-  όπουθα παρέχουμε τις… υπηρεσίες μας,   σεκαθεστώς… εργασιακού Μεσαίωνα! Και φυσικά το… «σεργιάνι μας στον κόσμο», όπως λέει ο Μύρης και τραγουδάει οΝταλάρας σε μουσική  Μαρκόπουλου, θαπεριορίζεται «στα δέκα μέτρα γης»!!! 
 Όμως, όσο  φιλότιμη προσπάθεια  και να γίνεται εκ μέρους τους  στον τομέα της καθημερινής προπαγάνδας, απότους εντεταλμένους κονδυλοφόρους τους,    θα πέσουν έξω, αν νομίζουν ότι θα μας οδηγήσουνσαν πρόβατα στη σφαγή! Ας το ξέρουν και ας το περιμένουν, ότι η μάχη θα δοθεί στουςδρόμους και τα πεζοδρόμια, θα δοθεί στους χώρους δουλειάς, θα είναι μεγάλη καιη νίκη θα είναι με το μέρος  τωνμυριάδων!  
«Δεκάδες φορές ως τώρα στην Ιστορία τον μονόδρομο προς ταΤάρταρα τον έχουν φράξει τα οδοφράγματα…» Έτσικαταλήγει ο γνωστός  σκιτσογράφος  Στάθης    σε κειμενό του στην «Ελευθεροτυπία»(8/9/11) με τίτλο: «ότανθα πάρουν φωτιά οι  ασπίδες».
Αυτό φοβάταικαι τρέμει η εξουσία, μην πάρουν φωτιά οι ασπίδες και προσπαθεί με κάθε μέσο ναανακόψει αυτήν την πορεία, χρησιμοποιώντας όλους τους μηχανισμούς, που το ίδιοτο σύστημα διαθέτει! 
Ο τελευταίοςλόγος μας ανήκει!   

Λέσχη Αεροπορίας Στρατού: "Ημέρα Μνήμης και Τιμής της Αεροπορίας Στρατού"


κλικ στην εικόνα

Αρέσει σε %d bloggers: