Category Archives: Άνθρωποι του τόπου μας

Η κραυγή του ελαφιού…….


Ολοκληρώθηκε Το Πρώτο Διεθνές Συμπόσιο Γλυπτικής.  Εξαιρετική η παρουσία του συμπατριώτη μας γλύπτη Σπύρου Ντασιώτη..

   Με μία εξαιρετική εκδήλωση, στην οποία παρουσιάστηκαν τα έργα των καλλιτεχνών που συμμετείχαν, ολοκληρώθηκε το   πρώτο διεθνές συμπόσιο γλυπτικής που έγινε από 15 μέχρι 30 Ιουλίου στο Πάρκο Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης «Αντώνη Τρίτση».Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν πλήθος κόσμου και πολλοί επίσημοι,μεταξύ των οποίων οι δήμαρχοι Ιλίου,Καματερού καθώς και εκπρόσωπος του δημάρχου Αγίων Αναργύρων και οι οποίοι απένειμαν τιμητικές πλακέτες στους καλλιτέχνες.
   Η παρουσία του συμπατριώτη μας γλύπτη Σπύρου Ντασιώτη ήταν εξαιρετική.Το έργο του,ένα ελάφι σε φυσικό μέγεθος.Κατασκευάστηκε από καμμένο κορμό της Πάρνηθας,ο οποίος κατ’αυτόν τον τρόπο απέκτησε ζωή και αποτελεί δυνατή κραυγή διαμαρτυρίας και απόγνωσης για την καταστροφή της χλωρίδας και πανίδας του βουνού.
   Η κραυγή του ελαφιού,όπως ονόμασε το έργο του ο καλλιτέχνης,η οποία μάλιστα συνοδεύεται από το δάκρυ που κυλάει στα μάτια του, καταδεικνύει την τραγικότητα της κατάστασης που έχει περιέλθει το περιβάλλον.
     δείτε φωτογραφίες……

    πατήστε στις φωτογραφίες για μεγεθυνση

αρχική μορφή

Advertisements

Πρώτο Διεθνές Συμπόσιο Γλυπτικής


Συμμετέχει ο  συμπατριώτης μας γλύπτης Σπύρος Ντασιώτης..
Γλυπτά από ξύλο, το οποίο προέρχεται από καμένους κορμούς δένδρων της Πυρκαγιάς της Πάρνηθας του 2007, θα κατασκευάσουν έξι διεθνούς φήμης γλύπτες, στο πλαίσιο του 1ου Διεθνούς Συμποσίου Γλυπτικής που διοργανώνεται από 15 μέχρι 30 Ιουλίου στο Πάρκο Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης «Αντώνη Τρίτση». Τα έργα των Αντώνη Μυρωδιά, Γιώργου Καλτσίδη, Ούλριχ Γιοχάνες Μίλερ, Κάμεν Τάνεφ, Κεμάλ Τουφάν και Σπύρου Ντασιώτη θα παραμείνουν στο χώρο του πάρκου και οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να παρακολουθούν από κοντά τη διαδικασία κατασκευής των γλυπτών…… 

Στην εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί, την Πέμπτη 15 Ιουλίου και ώρα 20.00 στο χώρο μεταξύ των λιμνών «Ασωπιάδα» και «Ναϊάδα» του Πάρκου, θα απονεμηθούν, παράλληλα, τα βραβεία του φοιτητικού διαγωνισμού για το λογότυπο του Πάρκου. Στον διαγωνισμό συμμετείχαν φοιτητές από Σχολές Αρχιτεκτονικής και Γραφιστικής.
Λίγα λόγια για τον καλλιτέχνη..
Ο Ντασιώτης Σπυρίδων γεννήθηκε το 1967 στη Πρασιά Ευρυτανίας και μεγάλωσε στην Αλίαρτο.Τα ασυνήθιστα σχήματα, όπως και η πλαστικότητα τον εντυπωσίαζαν από παιδί.Νωρίς είχε μέσα του (τότε ακόμη αδιαμόρφωτη) μια επιθυμία να δημιουργήσει κάποιο είδος μορφών.Έφτιαχνε μικροκατασκευές και σχεδίαζε από υλικά όπως πέτρα, γύψο κ,λπ.Δημιουργεί κυριολεκτικά τις σκέψεις του, τις ανησυχίες του, τους προβληματισμούς του σε πηλό, ξύλο,μάρμαρο και πέτρα.Στο επίκεντρο της δημιουργίας του βρίσκεται ως σημείο αναφοράς η ανθρώπινη μορφή και γενικότερα ο άνθρωπος και η θέση του στο φυσικό περιβάλλον οι αντιδράσεις και τα πάθη του.Στις 1-7-2003 οργανώθηκε η πρώτη του έκθεση γλυπτικής στην πινακοθήκη Χίου σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία.Επίσης παρουσιάστηκαν έργα του σε δημόσιους χώρους.Έργα του βρίσκονται σε δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους.

ΜΑΚΗΣ ΜΑΥΡΟΔΗΜΟΣ – Ο ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΤΟΥ BODYBUILDING


Αφιέρωμα στον πρωταθλητή 
και προπονητή του Bodybuilding, Μάκη Μαυροδήμο.

1os ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΚΥΠΕΛΛΟ 2001

1os MR.HELLAS 2002

1os MR.ΑΙΓΑΙΟ 2002

1os GRAND PRIX 2002

NABBA EUROPEAN CHAMPION 4 PLACE 2003

NABBA WORLD CHAMPION 5 PL 2003

1os ΓΕΝΙΚΟΣ ΝΙΚΗΤΗΣ GRAND PRIX 2003

1os NABBA GRAND PRIX ΙΟΝΙΟ 2005

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ : ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΣΟΥΡΗΣ


Υπάρχουν άνθρωποι που ψήνονται σε όλη τους τη ζωή από έναν δημιουργικό πυρετό. Κι όταν αυτός βαράει …σαραντάρια, το μόνο αναλγητικό, είναι η τέχνη. Τέτοιος άρρωστος και ο Γιάννης Κουτσούρης. Και τα χάπια του, μια η ζωγραφική, μια η γελοιογραφία και η εικονογράφηση, μια το κινούμενο σχέδιο και η διαφήμιση, άντε, και καμιά φορά η γλυπτική. Ιδρώτας χεριών και μυαλού, σκέψεις και μολυβιές πάνω στο χαρτί, πινελιές πάνω στο μουσαμά…

Ο πυρετός του Κουτσούρη, ξεκίνησε από τότε που ήταν στην Αλίαρτο της Βοιωτίας. Στην Αθήνα, κατέβηκε για σπουδές το 1964 στη σχολή «Δοξιάδη». Σπούδασε γραφιστική. Αλλά αυτά τα τρία χρόνια των σπουδών, ήταν γεμάτα από όμορφες εμπειρίες. Εμπειρίες ικανές να του φουλάρουν τα’ αμπάρια του μυαλού, με διάθεση για δημιουργία σε όλη του τη ζωή. «Τσιράκι» (με την καλή έννοια) του Σπύρου Βασιλείου, στο εργαστήρι του, μυήθηκε από νωρίς στην εμπειρία των χρωμάτων και των πινέλων. Ένα ολόκληρο σχολείο, το ατελιέ του ζωγράφου, παράλληλα με τη σχολή. Τα ίδια χρόνια, αρχίζει να δημοσιεύει και σκίτσα, στα περιοδικά: «Πρώτο», «Ταχυδρόμος» και στη «Μόδα». Εκεί, έδινε ένα κάθετο μισοσέλιδο, σε μια λιτή, αφαιρετική γραμμή, πολύ δημοφιλή εκείνη την εποχή, στα χνάρια της πένας του Steinberg. Σκιτσογράφοι όπως η Ιωάννα, ο Λογό, ο Μαρουλάκης, μοιράζονταν αυτήν την αισθητική και γελοιογραφική επιρροή.

Η Χούντα, κλείνει τα ρολά σε πολλές καλλιτεχνικές ευαισθησίες και ο Κουτσούρης φεύγει μετά το 1967 στο στρατό.

Όταν απολύεται και με την κομβική βοήθεια του Κυρ (θα διαβάσετε λεπτομέρειες παρακάτω), έρχεται σε επαφή με το κινούμενο σχέδιο και τη διαφήμιση, στην εταιρία παραγωγής «Αρώνης- Ευθυμιάδης», όπου εργάζεται από το 1969 μέχρι και το 1974.

Μια όμορφη παρένθεση με κόμικς, έρχεται το 1970, με τη συμμετοχή του στο περιοδικάκι του Παναγιώτη Παχνέλη «ΕΛ ΤΖΟ». Η δική του ιστορία, λέγεται «Τζο Μπουμ» και, ουσιαστικά, είναι μια παρωδία γουέστερν, επηρεασμένη από το «Λούκυ Λουκ» και το «Κοκομπίλ», κόμικς ιδιαίτερα δημοφιλή την εποχή εκείνη. Συμμετείχε στα δύο τελευταία -από τα τρία- τευχάκια και μετά, η σειρά σταμάτησε άδοξα μέσα στο 1971…

Το 1973, με τη δουλειά του Μυρμιρίδη και του Κουτσούρη, προκύπτει η πρωτοποριακή για τα ελληνικά δεδομένα, ταινία κινουμένων σχεδίων, «Γραμμή». Ανθρωπάκια με κορμό από …δακτυλικά αποτυπώματα, αφηγούνται αλληγορικά την καθοδήγηση των ανθρώπων από την εξουσία. Η ταινία, είχε πολύ καλές κριτικές και βραβεύτηκε με το 1ο βραβείο στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, με διεθνές βραβείο το 1974 στο Ζάγκρεμπ, ενώ, παράλληλα, προβλήθηκε στη Νέα Υόρκη, στο Μόντρεαλ και σε πολλά άλλα φεστιβάλ ανά τον κόσμο.

Με δυο συνεργάτες από το γραφείο που δούλευε, τον Νάσο Μυρμιρίδη και τον Μαρίνο Αθανασόπουλο, φτιάχνουν το 1974, την δική τους εταιρία παραγωγής. Πασίγνωστο είναι στους παλαιότερους τηλεθεατές, εκείνο το σύντομο εταιρικό σήμα της εταιρίας, το … «Κουνούπι». (Ίσως πολλοί να το θυμάστε να περνάει βιαστικό, ανάμεσα στις διαφημίσεις της τηλεόρασης, αφήνοντας πίσω του μικρές τελίτσες!) Διαφημίσεις όπως ο «Τσοκολάτας καρνέισον» με την Λόλα στο τραίνο, το «Μπιτς Νατ» και ο «Πι Μι με τη δραγμή», η «UHU στικ, ο παντοκολλητής», φαντάζουν πλέον αχνές, αλλά όμορφες μνήμες, από την ευτυχισμένη ηλικία πολλών από εμάς, τότε, μπροστά στο ασπρόμαυρο κουτί.

Το 1989, η εταιρία «Κουνούπι» διαλύεται και ο Κουτσούρης, συνεχίζει την παραγωγή με την δική του εταιρία «Κουάκ». Να πάλι ο …«Σούπερ Καοτόνικ», το «Φάγε» με το μαυροπίνακα, κι ένα σωρό άλλα γνωστά και άγνωστα σποτάκια. Μαζί και η σειρά 52 αυτοτελών γκάγκ για το «Star» με τον γενικό τίτλο «ΑΑΑ ΑΨΟΥ»

Το «Κουάκ», ολοκλήρωσε τον κύκλο του το 2005, όπου ο Γιάννης βγάζει τα σκιτσάκια του στη σύνταξη. Έχει πιάσει ήδη από το 2000 τα πινέλα και τα ακρυλικά και γεμάτος ιδέες, σχήματα και τοπία, αρχίζει ν’ αποτυπώνει τον πυρετό μιας ολόκληρης ζωής στον καμβά.

Η ζωή του Κουτσούρη, είναι γεμάτη από δημιουργικές διεξόδους. Εικαστικές συγγένειες έφεραν το Γιάννη από τη γραφιστική και τα πινέλα του Βασιλείου, στις γελοιογραφίες και τα κινούμενα κι από κει, πάλι πίσω στη ζωγραφική και σε κάποια γλυπτά. Ανάμεσα στους καρπούς της δουλειάς του, το 1ο βραβείο ζωγραφικής το 1973 σε πανελλήνιο διαγωνισμό ζωγραφικής, το 1ο βραβείο εικονογράφησης παιδικού βιβλίου το 1973, από τον Κύκλο Παιδικού Βιβλίου, και ένα από τα ισότιμα βραβεία σκίτσου το 1980, σε έκθεση γελοιογραφίας με θέμα την «Ενεργειακή κρίση». Επίσης, έχει πολλές ατομικές -και συμμετοχή σε ομαδικές- εκθέσεις ζωγραφικής.

Μια κουβέντα με το Γιάννη, παρέα με τους πίνακες και τα πινέλα του στο εργαστήρι στο Χαλάνδρι, άφησε κάποια ίχνη της στο κασετοφωνάκι μου. Διάλεξα μερικά από αυτά, για να τα μοιραστώ μαζί σας.

Αγαπητέ Γιάννη πες μας , ποια ήταν η πρώτη σου επαφή με τη γελοιογραφία;
Όταν ήμουν στην πατρίδα μου, στο χωριό μου, στην Αλίαρτο Βοιωτίας, κι ενώ ήμουν μαθητής στο γυμνάσιο, έβλεπα στα περιοδικά: «Ρομάντζο», «Βεντέτα» -και όλα αυτά που έβγαιναν τότε- τις γελοιογραφίες. Θυμάμαι μέσα, γελοιογράφους όπως το Χριστοδούλου, τον Αρχέλαο, το Βλάχο, τον Παυλίδη, τον Πολενάκη. Τους θαύμαζα. Μου άρεσαν οι δουλειές που κάνανε και κάποτε είπα στον εαυτό μου, ότι θα ήταν ωραία να μπορούσα να έκανα κι εγώ κάτι τέτοιο. 
Και οι πρώτες σου δημοσιεύσεις;
Κάποια στιγμή κι ενώ ήμουν στην τελευταία τάξη του γυμνασίου, έκανα τις πρώτες μου δοκιμές με τα σκίτσα. Έκανα μια γελοιογραφία, την έστειλα στη «Βραδινή» και δημοσιεύτηκε στην πρώτη σελίδα. Την ίδια περίπου χρονιά, έστειλα άλλη μία στον «Ταχυδρόμο», η οποία δημοσιεύτηκε κι αυτή. Κι αυτό, πριν έρθω ακόμα στην Αθήνα.

Αρχικά, από πού πιστεύεις ότι επηρεάστηκες; Βλέπω στα πρώτα σκίτσα σου και μια επιρροή από Steinberg;
Επηρεάστηκα περισσότερο, από τους δημιουργούς της εποχής. Μου άρεσε πολύ ο Βασίλης Χριστοδούλου. Και όταν ήρθα στην Αθήνα και άρχισα μαθήματα στη σχολή Δοξιάδη, στη γραφιστική, τα χρόνια 1964 μέχρι 1967, αυτά τα χρόνια άρχισα να κάνω όλο και περισσότερες γελοιογραφίες και να δίνω σε περιοδικά όπως το «Πρώτο» και τον «Ταχυδρόμο» και αργότερα στο περιοδικό «Μόδα» του οργανισμού Λαμπράκη. Οπωσδήποτε, επηρεάστηκα από τον Steinberg. Είχα δει κι ένα βιβλίο του στη σχολή, όπου υπήρχε κατά τύχη στη βιβλιοθήκη του. Εκείνα τα χρόνια, γνώρισα και τον ΚΥΡ. Μου άρεσε πολύ και η γραμμή του Κυριακόπουλου. Έβλεπα ότι υπήρχε μια καινούργια τάση απλοποίησης του σχεδίου. Όλα αυτά μαζί, με επηρέασαν. Και σιγά-σιγά, άρχισα να βρίσκω το δικό μου σχέδιο.
Αυτό όμως που χαρακτήρισε περισσότερο τη δική σου ζωή, ήταν τα κινούμενα σχέδια και η διαφήμιση. Για πες μας και γι’ αυτή σου την εμπειρία.
Η πρώτη μου επαφή με μια ταινία μεγάλου μήκους κινουμένων σχεδίων, συγκεκριμένα τον «Πίτερ Πάν» του Ντίσνεϊ, ήταν περίπου γύρω στα ’50. Ήμουν κάπου 6 χρονών, είχα κατέβει σε μια θεία μου στην Αθήνα και με πήγε σινεμά στο «Σινεάκ». Εντυπωσιάστηκα από τα χρώματα, την κίνηση και τα περίεργα σκίτσα. Κατάλαβα, βέβαια, πως δεν ήταν άνθρωποι και ρώτησα πώς γίνονται να κινούνται αυτά τα πράγματα. Η θεία μου, μου εξήγησε χονδρικά, ότι αυτά τα σχέδια, γίνονται με το χέρι. Κι εγώ, σκέφτηκα τι ωραία που θα ήταν να κάνω ένα τέτοιο επάγγελμα, να ζωντανεύω τα σκίτσα. 
Στη συνέχεια, πως σου δόθηκε η ευκαιρία να κάνεις ο ίδιος κινούμενα;
Άρχισα να κάνω γελοιογραφίες στα περιοδικά που σας είπα, και γνώρισα κάποια στιγμή τον ΚΥΡ. Είχα πάει στις «Εικόνες» της Ελένης Βλάχου, να δείξω κάποιες γελοιογραφίες. Τελειώνοντας τη σχολή και πηγαίνοντας στο στρατό, είδα συμπτωματικά κάποια ταινία διαφημιστική, που τα σχέδια ήταν του Κυρ. Αναγνώρισα τη γραμμή του και σκέφτηκα ότι ο Κυρ, κάνει μάλλον και κινούμενα σχέδια. Όταν απολύθηκα, πήγα και του το είπα και ότι θα ήθελα κι εγώ να μάθω να κάνω κινούμενα σχέδια. Μου είπε, λοιπόν, ότι είχε κάνει τα σχέδια, αλλά την παραγωγή, το animation δηλαδή, τα είχε κάνει μια εταιρία παραγωγής που λεγόταν «Αρώνης- Ευθυμιάδης». Μου έδωσε το τηλέφωνο. Αυτοί δέχθηκαν να με δουν και από την πρώτη μέρα, με προσέλαβαν ως υπάλληλο να κάνω animation. Δούλεψα εκεί, από το 1969 μέχρι το 1973. Το ’73 με δύο άλλους συναδέλφους, ένα σκιτσογράφο κι έναν ηχολήπτη που δουλεύαμε μαζί, κάναμε την εταιρία «Κουνούπι». Ξεκινήσαμε το 1974, κάνοντας διαφημιστικά. Ο Αθανασόπουλος ο Μαρίνος, ο ηχολήπτης, έφυγε μετά από λίγα χρόνια. Μείναμε με τον Νάσο το Μυρμιρίδη και κρατήσαμε το «Κουνούπι» μέχρι το 1989. Το ’89, διαλύθηκε αυτή η εταιρία και στη συνέχεια έφτιαξα την εταιρία «Κουάκ», κάνοντας το ίδιο αντικείμενο σαν ασχολία. Μέχρι και το 2005, όπου σταμάτησα οριστικά τα κινούμενα σχέδια.
Εγώ, μεγάλωσα βλέποντας όλα αυτά τα διαφημιστικά που έχεις κάνει και που τότε ήταν ιδιαίτερα δημοφιλή στους τηλεθεατές. Και είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος, που αυτή τη στιγμή, μιλάω με τον σχεδιαστή των θρυλικών… «Τσοκολάτα καρνέισον» του «Σούπερ Καοτόνικ», τη «Σερενάτα» και όλα αυτά τα διαφημιστικά. Εσύ, εκείνα τα χρόνια, πως εισέπραττες αυτή την δημοσιότητα της δουλειάς σου;
Εκείνο που με ευχαριστούσε περισσότερο, ήταν όταν τα σχεδίαζα. Που έφτιαχνα τους χαρακτήρες. Οι ευρεσιτεχνίες που κάναμε πάνω στην παραγωγή, για να βρούμε τα στοιχεία που θα κάναμε κάτι διαφορετικό. Όταν παίρναμε από μια διαφημιστική εταιρία τη δουλειά, μας έδιναν ένα σενάριο. Και πολλές φορές, επειδή δεν κάναμε μόνο κινούμενα αλλά και ταινίες με σπέσιαλ εφέ -ό,τι πιο δύσκολο, δηλαδή, υπήρχε τότε στη διαφήμιση και που σήμερα γίνονται σχετικά εύκολα με κομπιούτερ- βρίσκαμε τρόπους και τα κάναμε. Παίρναμε το σενάριο, το βάζαμε κάτω και το συζητούσαμε. Ψάχναμε τι ευρεσιτεχνία θα κάνουμε, για να βγάλουμε τις δυσκολίες. Έτσι, με πολύ κόπο και σκέψη, βγάζαμε τις ταινίες. Αυτό όμως ήταν δημιουργία.
Οι εντυπώσεις που αποκόμιζες τότε, από φίλους από γνωστούς…
Ήταν οπωσδήποτε μια ικανοποίηση. Ήταν και αναγνωρίσιμη η δουλειά μας, γιατί έβλεπες και το …κουνούπι να περνάει και ήμασταν το «κουνούπι». …Ήταν, ίσως, και το μοναδικό σήμα παραγωγής όπου έβλεπες και ήταν η ίδια λέξη. Ενώ, υπήρχαν κάποια άλλα, με κάποια αρχικά των γραμμάτων των εταιριών, κάποια σχήματα περίεργα, που δεν μπορούσαν να περιγραφούν. Αλλά, αυτή η ικανοποίηση, ήταν τις πρώτες φορές. Αυτό που μας ικανοποιούσε περισσότερο, ήταν που παίρναμε κάτι πολύ δύσκολο και καταφέρναμε στο τέλος να το υλοποιήσουμε.

Απ’ τη γελοιογραφία στο κινούμενο, από το κινούμενο στη διαφήμιση. Ή παράλληλα… τέλος πάντων. Και, τώρα, που έκλεισε το γραφείο παραγωγής, βλέπουμε ν’ ασχολείσαι με ζωγραφική, με γλυπτά… Συνεχίζεις πάντα ν’ ασχολείσαι με κάτι δημιουργικό. Για πες μας γι αυτή την τελευταία σου ενασχόληση.
Όταν ξεκίνησα από πιτσιρικάς, με τον χώρο τον εικαστικό, δεν ήξερα τι ακριβώς ήθελα να κάνω. Ίσως, ξεκίνησα περισσότερο για ζωγράφος. Μου είπαν ότι για να γίνεις ζωγράφος, πρέπει να πας «Καλών Τεχνών». Αυτός ήταν ο στόχος μου. Άλλοι, πάλι, μου είπαν ότι αν γίνεις, θα «πεθάνεις στην ψάθα». Το γνωστό. Εγώ σκέφτηκα «ας πεθάνω στην ψάθα». Στην εξέλιξη, όμως, είδα ότι υπήρχαν και άλλα πράγματα, όπως η γελοιογραφία, και πείστηκα ότι δημιουργία δεν είναι μόνο η ζωγραφική, αλλά και το να κάνεις γελοιογραφίες, ταινίες, εικονογραφήσεις, μακέτες… Γι αυτό έγινα γραφίστας. Για να κάνω …εφαρμοσμένη τέχνη. Μου είπαν και να κάνεις «ζωγραφική», και να βγάζεις και χρήματα, και να τυπώνεται η δουλειά σου.

Η ζωγραφική σου τώρα, έχει στοιχεία από το σκίτσο ή από την «κίνηση» στα κινούμενα;
Τότε, που πήγαινα στη σχολή Δοξιάδη, σα γραφίστας και που είχα αρχίσει τη γελοιογραφία, ζωγράφιζα κι όλας. Όταν ζωγράφιζα, τότε, δεν ήταν επηρεασμένη από τα σκίτσα. Άλλωστε, εγώ εκτονωνόμουν όταν έκανα σκίτσα .ως ένα σημείο, βέβαια, με τα χρώματα, όλα αυτά που έκανα, είχαν κάποια σχέση με τη ζωγραφική, αλλά δεν έτυχε να παντρέψω τη ζωγραφική με τα σκίτσα. Βέβαια, όταν έκανα εικονογραφήσεις, υπήρχαν και τα δύο αρκετά. Δεν το επιδίωξα. Ό,τι έκανα με ζωγραφική, τότε, ήταν παρόμοια με τη ζωγραφική που κάνω τώρα. Τώρα, όμως, που ξεκίνησα να ζωγραφίζω ξανά, επαγγελματικά, μετά το 2000, δεν έβαλα σκίτσο μέσα, με εξαίρεση κάνα δυο δοκιμές.

Παρά,όμως, αυτά που μου λες, εγώ βλέπω και τα γλυπτά σου, που έχουν στοιχεία καρικατούρας, βλέπω εδώ, στους πίνακές σου, να έχουν περάσει μέσα και τα γλυπτά σου.
Ναι. Είναι αυτό που κάνω, τελευταία. Έχω κάνα δυο χρόνια που έχω κάνει κάποιους πειραματισμούς , ακόμα όμως δεν τους έχω ολοκληρώσει.
Η τα καράβια σου, ας πούμε, με τα ψάρια…
Αυτά, δεν είναι σκίτσο. Απλά, έχουν το καρτουνίστικο, αλλά δεν έχουν κάτι άμεσα από το σκίτσο και τη γελοιογραφία που είχαν προηγηθεί. Τα γλυπτά όμως, ναι. Ήταν, ακριβώς, μια κατάληξη από τα κινούμενα σχέδια. Κάποια σχέδια που είχα κάνει, θεώρησα πως βελτιώνοντάς τα και προσαρμόζοντάς τα σε όγκους, θα έκανα γλυπτά. Δεν είχα ασχοληθεί με τη γλυπτική ποτέ. Μπορώ να πω, ότι δε με ενδιέφερε, αλλά τα γλυπτά ήταν εκείνα που με «ανάγκασαν» να κάνω κάποιες δοκιμές. Να βγουν κάποια πράγματα με ενδιαφέρον και στη συνέχεια, προέκυψε να κάνω αρκετή δουλειά, ώστε να κάνω και μια έκθεση ατομική.

Για το μέλλον, τι είναι αυτό που σκέφτεσαι να κάνεις πάνω στη δουλειά σου;
Εκείνο που θα κάνω, είναι αυτό που είχα προγραμματίσει και στη ζωή μου. Ότι στη σύνταξή μου, όταν θα τελειώσουν οι άλλες δουλειές, θ’ ασχοληθώ με τη ζωγραφική. Αυτό και γίνεται. Ίσως, περίμενα ν’ ασχοληθώ λιγότερο, γιατί δε φανταζόμουν ότι θα είχα μια καλή εξέλιξη. Θα το έκανα περισσότερο για τον εαυτό μου, για να γεμίζω τον ελεύθερό μου χρόνο. Όμως, προκύπτει διαφορετικά, υπάρχει απήχηση σε αυτό που κάνω και δουλεύω, όλο και με περισσότερο κέφι και μεράκι, έχω να κάνω πολλά μπροστά μου. Ίσως, γιατί εγώ σα ζωγράφος, ξεκίνησα στα 55 στα 57 μου, με αποτέλεσμα να έχω τόσα πολλά μέσα μου, που δεν έβγαλα ποτέ τα τριάντα χρόνια που έκανα κινούμενα σχέδια και τώρα όλα αυτά μαζεμένα, συσσωρευμένα μπορώ να πω, βγαίνουν το ένα πίσω απ’ το άλλο. Το πού θα πάει, δεν ξέρω. 
Καλή επιτυχία, καλό ταξίδι και σ’ ευχαριστούμε πολύ.
Ευχαριστώ πολύ. Να είσαι καλά..
ΚΕΙΜΕΝΟ/ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: SOLOUP

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ – ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΑΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ


…Από μικρός άρχισε να ζωγραφίζει και να κάνει διάφορες μικροκατασκευές , ίσως γιατί δεν ήταν δυνατόν να τρέξει…

…Πρώτη ατομική του έκθεση έγινε στο «Ελληνικό Κέντρο Τέχνης Και Πολιτισμού» το 1980…

Δεν γνωρίζει αν αυτό τον έκανε αυτό που είναι ή κάτι υπήρχε

Είναι ο Θανάσης Παπαλαμπρόπουλος ή αλλιώς Sou Lee 



Γεννήθηκε το 1962 και αν πιστέψουμε τα λεγόμενά του, ζει ακόμα.
   Από μικρός άρχισε να ζωγραφίζει και να κάνει διάφορες μικροκατασκευές , ίσως γιατί δεν ήταν δυνατόν να τρέξει ή να παίξει ποδόσφαιρο. Μεγαλώνοντας παράλληλα με την ζωγραφική ασχολήθηκε και με τα μαθηματικά , πράγμα το οποίο τον ώθησε στην περαιτέρω αναζήτηση του απόλυτου σχετικά με την τέχνη.
   Όντας φοιτητής στο μαθηματικό τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών , συνέχισε το δρόμο της ζωγραφικής και της αναζήτησης – βοηθούμενος πιθανώς – από σπουδές σε ιδιωτικό εργαστήριο τέχνης και παράλληλα παρακολουθούσε μαθήματα ιστορίας της τέχνης , σαν ακροατής στα σεμινάρια και τα τακτικά τμήματα του Πανεπιστημίου.
   Δεν γνωρίζει αν αυτό τον έκανε αυτό που είναι ή κάτι υπήρχε από πριν σαν σπίθα και άναψε τη φωτιά.
   Πρώτη ατομική του έκθεση έγινε στο «Ελληνικό Κέντρο Τέχνης Και Πολιτισμού» το 1980 και η πρώτη ομαδική, στην αίθουσα «ΑΝΤΗΝΩΡ» ως μέλος του συλλόγου «Έλληνες Επιστήμονες Καλλιτέχνες» το 1981.
   Από τότε έκανε δεκάδες ατομικές και ομαδικές εκθέσεις σε Αθήνα-Κω-Αλίαρτο-Άσπρα Σπίτια-Λιβαδειά, καθώς και σε διάφορες άλλες πόλεις κατά τη διάρκεια πολιτιστικών εκδηλώσεων. Φορητά έργα του υπάρχουν σε πάρα πολλές Γκαλερί – Ιδιωτικές Συλλογές – Δημόσιες Υπηρεσίες κλπ.  Τοιχογραφίες του θα βρείτε σχεδόν σε όλα τα Δωδεκάνησα, τις Κυκλάδες και την Στερεά Ελλάδα.  ‘Έχει δημιουργήσει τα εξώφυλλα πολλών βιβλίων και συνεργαστεί ως γελοιογράφος με διάφορα περιοδικά.
   Τα θέματά του είναι κυρίως σουρεαλιστικά και συμβολιστικά , πράγμα βέβαια που δεν τον δεσμεύει στο να δημιουργήσει τοπιογραφίες , πορτραίτα και άλλα πιο κλασικά έργα.
   Τώρα ζει και εργάζεται στους κήπους Αλιάρτου (Εργαστήριο), συνεχίζοντας τη καλλιτεχνική του πορεία και αναζητώντας νέους δρόμους προς το …ΑΠΟΛΥΤΟ… μέσω διαφόρων τεχνικών και θεματολογιών.
   Επιμένει ότι είναι Δημότης του Κράτους «Αλιάρτου» και προσπαθεί με κάθε τρόπο, παρά πολλές φορές αθόρυβα, να συμβάλει στην αναβάθμιση του τόπου του, παρότι υπάρχει μιας μορφής απογοήτευση, κυρίως από τους … ιθύνοντες… που μάλλον είναι ολίγον (κατά τα λεγόμενά του) ανεπαρκείς, αν και κατά την άποψή τους προσπαθούν.   
Δηλώνει αθεράπευτα Αλιαρτεύς , παρότι ο τόπος του και κυρίως μερίδα ανθρώπων, τον έχει πληγώσει.

ΝΕΑ ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ


Σε λίγες ημέρες ξεκινάμε μια νέα θεματική κατηγορία στο Βήμα μας , με τίτλο  «Άνθρωποι του Τόπου μας»

Είναι μία προσπάθεια που κάνουμε, ώστε όλοι μας να γνωρίσουμε το έργο κάποιων απλών και καθημερινών ανθρώπων του τόπου μας.  

Ζούνε αναμεσά μας και σε πολλές περιπτώσεις περνάνε απαρατήρητοι.

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΤΟΥ Γ. ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ


Ο Γ. Δαμασκηνός μου έστειλε κάποια αποφθέγματά του. Το λιγότερο που είχα να κάνω , ήταν να τα δημοσιεύσω. Υποχρέωσή  μου άλλωστε, σε έναν συνδημότη μας.
Απόφθεγμα, ορισμός : κρίση σύντομη αλλά ζωηρή και εμπνευσμένη, η οποία χαράζεται στη σκέψη των άλλων ως γνωμικό ή ρητό.


1

 Δε υπάρχουν όμορφες και άσχημες λέξεις. Υπάρχουν όμορφες και άσχημες στιγμές. Οι στιγμές κάνουν τις λέξεις.

  2

 Είμαι ερωτευμένος , με τη ζωή μου

 3*

 Η τωρινή κατάσταση είναι αποτέλεσμα των χθεσινών μας σκέψεων και το αύριο δημιουργείται με τις τωρινές μας σκέψεις.

*(Δίδαγμα από Βουδιστικό κείμενο)

 4

 Προσπαθούμε να χαρίσουμε στον εαυτό μας μια στιγμή ευτυχίας. Πράγμα αρκετά δύσκολο , αφού η δυστυχία μας προσφέρεται πολύ πιο εύκολα.

  5

 Υπάρχουν τόσοι ηλίθιοι γύρω μας , που νομίζουν ότι όλος ο κόσμος είναι δικός τους.

 6

Ονομάζουν άθεο , κάποιον που πιστεύει στον άνθρωπο. Δε πειράζει όμως. Τα λάθη είναι ανθρώπινα.

7

Δε χρειάζεται προσπάθεια για ν’ αγαπήσεις. Προσπάθεια χρειάζεται , όταν κοιτάς να την εκτιμήσεις.

 8

Όπως μια μπάλα που πετάς στον ανήφορο , γυρίζει πίσω , έτσι είναι και η αγάπη που προσπαθείς να ξεχάσεις

9

 Όσο τα όνειρα σ΄ανεβάζουν ψηλά , τόσο η πραγματικότητα σε κατεβάζει χαμηλά

10

 Είναι οδυνηρό ν΄αγαπάς πριν σ΄αγαπήσουν. Μα γίνεται όμορφο , αφού σ΄αγαπήσουν.

 11

Όσο πιο γρήγορα καταλάβεις τη ζωή , τόσο πιο γρήγορα θα την αποχαιρετήσεις.

 12

 Η ζωή είναι ένα όνειρο και ο θάνατος το ξύπνημα.

 13

 Αν οι νεκροί ήταν ζωντανοί και οι ζωντανοί νεκροί , τότε θα ήταν καλύτερη η ζωή.

14

 Μη πονάς επειδή κλαίνε. Το κάνουν από άγνοια. Αν ξέρανε που πηγαίνεις δε θα κλαίγανε, μα θα σε χαιρετούσαν χαρούμενοι.

 15

 Προσπαθώ να κάνω αυτό που πρέπει. Το πρέπει , είναι έτσι όπως το εννοούν οι άλλοι. Οι άλλοι , νομίζουν πως κάνουν το σωστό. Το σωστό , είναι όταν ξέρεις γιατί ζεις. Γιατί ζεις μόνον για τον εαυτό σου. Ο εαυτός σου , είναι ο καλύτερος φίλος. Φίλος , σημαίνει πως έχεις παρέα. Παρέα έχεις , άρα δεν είσαι μόνος.

  16

 Πάντα θα κοιμόμαστε , περιμένοντας να τελειώσει το όνειρο. Είναι η αιτία όλων. Κι όμως,ακόμα κοιμόμαστε.

17

 Η κοινωνία είναι μια παγίδα. Τα μεγάλα τέρατα περιμένουν. Περιμένουν τη στιγμή που θα μας καταβροχθίσουν. Κι εμείς δε μπορούμε να ξεφύγουμε. Ψάχναμε για την ελευθερία. Μα η παγίδα ,ήταν μέρος του παιχνιδιού.

  18

 Ο θάνατος είναι μια φυλακή ψυχών. Οι ήσυχες ψυχές προσαρμόζονται στο καινούριο περιβάλλον. Οι ανήσυχες προσπαθούν να δραπετεύσουν.

  19

 – Πότε θα με καταλάβεις ;

– Πρώτα πρέπει να καταλάβω τον εαυτό μου

– Μήπως μπορώ να σε βοηθήσω ;

– Δε νομίζω πως μπορεί κανείς να με βοηθήσει. Η όλη

προσπάθεια εξαρτάται από μένα τον ίδιο.

20

 Είναι στιγμές που οι σκέψεις σε φέρνουν σε αδιέξοδο. Θα ευχόμουν , να μην είχα ποτέ σκεφτεί

  21

 Η ζωή μας είναι σαν ένα λεπτό σκοινί. Άλλοτε είναι τεντωμένο και άλλοτε χαλαρωμένο.

 22

 Ο κάθε άνθρωπος έχει έναν σκοπό να εκπληρώσει. Προσπάθησε να βρεις το δικό σου σκοπό , μέσα απ’τον οποίο θ’ανακαλύψεις τον εαυτό σου και την ευτυχία που τόσο αναζητάς.

 23

 Προσπάθησε να είσαι αυθόρμητος με τους άλλους. Ο αυθορμητισμός ,είναι η σφραγίδα του εαυτού σου

 24

Για να δεχτείς τον εαυτό σου , πρέπει πρώτα να μάθεις να δέχεσαι τα ελαττώματα των άλλων.

25

 Η ευτυχία από μόνη της δε σου προσφέρει τίποτα. Σε συνδυασμό όμως με την δυστυχία , όταν δηλ. αυτή

προϋπήρχε , σου προσφέρει πολύ περισσότερα.

 26

 Ο Θάνατος ζητά την ευκαιρία.

Η απαισιοδοξία , είναι η αφορμή

  27
Ένα ποτήρι νερό , είναι μισό-άδειο ή μισό-γεμάτο ; Μάλλον , το μισό είναι άδειο και το άλλο μισό γεμάτο

 28

Πράξεις ασυνειδησίας , από ένα ευσυνείδητο όν , που θέλει να ονομάζεται άνθρωπος

  29

 Η οφειλή , είναι μία άσχημη λέξη γι’αυτούς που οφείλουν. Το δίκαιο , για όσους έχουν άδικο. Το όμορφο , για τους άσχημους. <>.

  30

 Είμαστε κάτι το ξεχωριστό , κάτι το άπιαστο , κάτι το μυστήριο. Αυτό που έχουμε μέσα μας και το ονομάζουμε ΕΓΩ , είναι τελικά , το πιο ανεξερεύνητο μέρος του κόσμου.

 31

 Πως είναι δυνατό να κρίνουμε τους άλλους ,τη στιγμή που δε μπορούμε να κρίνουμε τον ίδιο μας τον εαυτό ;

 32

 Πολλοί είναι αυτοί που χάθηκαν στο άπειρο του ΕΓΩ. Είμαι λοιπόν , ένας από αυτούς.

  33

 Έχουμε πολλά είδη μεγεθών. Με ποιο μέγεθος όμως θα χαρακτηρίζαμε τον άνθρωπο ; Συμφωνώ , με το άπειρο.

 34

 Το κάθε πράγμα έχει και μιαν αξία. Πόσο όμως έχουμε εκτιμήσει την αξία του καθ?ενός ;

35

 Η σκέψη μας είναι τόσο πλούσια , όσο φτωχό είναι το μυαλό μας.

  36

 Ο Ηράκλειτος είπε : <>. Μα θα?ταν καλύτερα αν έλεγε : Τα σκυλιά γαβγίζουν , γιατί φοβούνται , αυτούς που δε γνωρίζουν.

 37

 Παρόν δεν υπάρχει. Κάθε στιγμή που ζούμε , έχει γίνει την επόμενη παρελθόν. Το μέλλον δε το γνωρίζουμε. Ξέρουμε όμως , πως γρήγορα γίνεται κι αυτό παρελθόν. Ζούμε βάση του παρελθόντος. Αυτή είναι η αλήθεια.

  38

 Δεν είσαι , αυτό που πιστεύεις ό,τι βλέπουν οι άλλοι.

39*

 Θα είχατε ένα βάρος λιγότερο. Θα είχαν τελειώσει τα βάσανά μου?

*(λόγια ενός αυτόχειρα)

40

 Ο άνθρωπος απ’την φύση του , είναι ένα ον με περιέργεια. Με αφάνταστη περιέργεια. Με απεριόριστα ερωτήματα. Και όν που δεν έχει ερωτήματα , δεν μπορεί να ονομάζεται άνθρωπος. Ο καθένας χαρακτηρίζεται βάση των ερωτημάτων του. Εσύ , πως θα χαρακτήριζες τον εαυτό σου ;

 41

 Πάντα , υπάρχει κάτι καλύτερο. Κάτι που πρέπει να φταστεί.

 42

Σ’αγαπώ και μ?’αγαπάς. Σ?’αγαπώ , σου δίνω την ευκαιρία να γίνεις η προέκταση του εαυτού μου. Μ?’αγαπάς , μου δίνεις κι εσύ την ευκαιρία να γίνω η προέκταση του δικού σου εαυτού. Αυτό λοιπόν είναι αγάπη. Είναι το πολυτιμότερο αγαθό. Όποιος το αποκτήσει , γίνεται ο πιο πλούσιος άνθρωπος του κόσμου.

43

 Με κοιτάς με το περίεργο βλέμμα σου και αηδιάζω. Αηδιάζω με την σκέψη , πως προσπαθείς να σπάσεις τον καθρέπτη που βρίσκεται απέναντί σου.

 44

 Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σ’έναν άνθρωπο. Να μην γνωρίζουν την τρυφερότητα και την ευαισθησία που κρύβει μέσα του.

 45*

 Αυτό που ενδιαφέρει τους νέους δεν είναι η αιτιολογία της υποθέσεως. Αλλά αν η συγκεκριμένη υπόθεση , μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μέσο για την απόδειξη της εκρηκτικότητάς τους.

*(Από συλλογισμό του Νίτσε Φ.)

46

 Προτιμότερη η αλλαγή από την στασιμότητα. Έστω κι αν αυτή , είναι προς το χειρότερο.

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΕΝΟΣ ΑΛΙΑΡΤΑΙΟΥ


Η πρώτη ανάρτηση με ποιήματα είναι γεγονός. Ένας συμπολίτης μας με το ψευδώνυμο Γ. Δαμασκηνός μας 
έστειλε μερικά ποιήματά του. Τον ευχαριστούμε πολύ 
για την εμπιστοσύνη του.


ΑΝΤΙΟ ΜΩΡΟ ΜΟΥ

Σ’ αφήνω για πάντα

εκεί όπου η αυγή

φαντάζει ατελείωτη

Εκεί όπου τα όνειρα

δε γίνονται αλήθειες

Μόνον οι άπειρες

στιγμές του εφιάλτη

αναζητούν ,

τις άχαρες συνήθειες

Ω ! Ναι ! Ακούω τη φωνή σου

Σα φίδι έρπεται

στις άκρες των αυτιών μου

Κι εγώ κυλάω , κυλάω

μακρυά απ’τον εαυτό μου

Αντίο μωρό μου

ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΡΟΦΗ

Ανάμεσα σας βρίσκομαι

κι όμως , απαρατήρητος περνώ

Όν κοινωνικό με βάπτισαν

κι εγώ απλά χαμογελώ

Τι κι αν αγαπώ , εσάς

που πάντα μ’απαρνιέστε

Τι κι αν τη ζωή μου

σπαταλώ , με σας

που εύκολα ξεχνιέστε

Αν την αγάπη μου , για όπλο

κι ασπίδα εμφανίζω

Είναι γιατί απλά

για μένανε δε ζω , και

μοναχά για σας ελπίζω

Άναμεσά σας βρίσκομαι

κι όμως , απαρατήρητος περνώ

Τα μάτια εκπαιδεύοντας

την ομορφιά σας να ειδώ

Το δρόμο που εδιάλεξα

δε θα επαρατήσω

Κι ας είναι τα λόγια μου

αυτά , όρκος που έδωκα

και δε θα αθετήσω

Κι αν πιστέψετε ποτέ , σε

ψέμα αντίς αλήθεια

Ας γίνει η αγάπη μου ,

της πείνας τροφή

απ’τα δικά μου στήθια

Ανάμεσά σας βρίσκομαι

κι όμως ,

Απαρατήρητος περνώ

ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ , ΕΓΩ

Χάνεται ο κόσμος μου

μένουν τα δάκρυα

Τίποτε πια δεν είναι ομορφότερο

ο πόνος και μόνον ο πόνος

Κάτι μέσα μου ξυπνάει

είναι τα άγρια ένστικτά μου

Το νέκρωμα της τρυφερότητας

η απόλαυση της απόλαυσης

Η σκληρότητά τους , με κάνει σκληρό

η αγάπη τους , αγαπητό

Γίνομαι ένα μ’αυτούς

αλλιώς κινδυνεύω , να μην είμαι εγώ

Σ’ΑΚΟΥΣΑ ΝΑ ΛΕΣ

Σ’άκουσα να λες ,για το σκίρτημα της καρδιάς ,

καθώς αυτή βαδίζει προς τον Έρωτα

Κι από μακρυά , έβλεπα τη μορφή σου να πλησιάζει

Σ’άκουσα να λες , για κείνο το χέρι

που τρυφερά το σώμα σου χαϊδεύει

Κι ένιωσα τη θέρμη σου , στα άκρα των δακτύλων μου

Σ’άκουσα να λές πως η αγάπη είναι

ένα παιχνίδι στα χέρια της Μοίρας

Και τότε η Μοίρα , εμφανίστηκε

μπροστά μου

Σ’άκουσα να λές για πολλά ,που

ποτέ δε ξέχασα

Μα ένα είναι κείνο , που συνεχώς

Θυμάμαι

Όταν σ’άκουσα να λές , πως υπήρξες

μόνον για την ύπαρξη μου

Κι αν δεν υπήρχα δε θα υπήρχες

Τότε ήταν , που αισθάνθηκα ένα

σκίρτημα στη καρδιά , καθώς βάδιζε

προς τον έρωτά σου

ΘΕΟΙ ΠΟΥ ΓΕΡΑΣΑΝ

Στους δρόμους που χάνεσαι ,

ετούτες τις νύχτες

Με μάτια κλαμένα

πατώντας στις μύτες

Ετούτη η Άνοιξη

Πώς φαίνεται μόνη

Ο δρόμος που παίρνω

ποτέ δε τελειώνει

Σπίτια φτιαγμένα

με χάρτινους τοίχους

Δέντρα βαλμένα

σε ψεύτικους κήπους

Θεοί που γεράσαν

μέσα σε μιά νύχτα

Φίλοι που χάθηκαν

Πιαστήκαν σε δίχτυα

Χέρια που πλάθουν

πληγές ξεχασμένες

κορμιά που αγγίζουν

ψυχές γερασμένες

Ετούτη η Άνοιξη

ποτέ δε τελειώνει

Θεοί που φύγαν

και μείνανε μόνοι

Έϊ ! Εκείνο το βρέφος ,

ποιος το πληγώνει ;

ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΔΥΝΗΣ

Μη με κοιτάς

Δεν είμαι εγώ αυτός π’ αγαπάς

στα παραμύθια σου ο βασιλιάς

Είμαι η ανάγκη στο μαύρο σκοτάδι

να διώξεις το φόβο , να πάρεις το χάδι

Μη με κοιτάς

Δεν είμαι ο ποιητής της χαράς

που στα τραγούδια μου πίνεις-μεθάς

Είμαι η θηλιά στο λαιμό του θανάτου

τα όνειρά σου , τροφή , στα όνειρά του

Μη με ρωτάς για μάτια που κλαίνε

στα δίχτυα του μυαλού φυλακισμένη

Είμαι ο πρίγκηπας

εγώ , πολέμιος της μνήμης

Μη με ρωτάς για καρδιές που καίνε

της φαντασίας πλάσμα ερωμένη

Είμαι ο ποιητής

του Έρωτα και της Οδύνης

Αρέσει σε %d bloggers: