Category Archives: Αρχαία Ελλάδα

Παρουσίαση του βιβλίου "Στρατιωτική Ιστορία της Βοιωτίας" του Ι. Πέππα στο Συνεδριακό Κέντρο Θήβας


ΤοΣάββατο 10 Δεκεμβρίου 2011 και ώρα 18.00, 
στο αμφιθέατρο του ΣυνεδριακούΚέντρου Θηβών (απέναντιαπό το Μουσείο)
θαγίνει η παρουσίαση του βιβλίου:
» Στρατιωτική Ιστορία της Βοιωτίας»

Χαιρετισμό θα απευθύνουν:
§  ΟΣεβασμιότατος μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας 
    κ. Γεώργιος
§  ΟΔήμαρχος Θηβαίων κ. Νικολάου Σπυρίδων
§  Ο πρόεδροςτης Αεροπορικής Ακαδημίας Ελλάδος. 
    κ. Νόκας Νικόλαος
§  ΟΑντιπεριφερειάρχης κ. Μουλκιώτης Γεώργιος
§  Οπρόεδρος της Εταιρείας Βοιωτικών Μελετών 
   Δρ. Νικόλαος Κόλλιας….
Εισηγητές θα είναι:
§  Ηεκπαιδευτικός και συγγραφέας κυρία Βενετία Κατσιφή
§  Οστρατηγός. κ. Κάπρος Γεώργιος
§  Οεπίτιμος Α/ΓΕΕΘΑ ναύαρχος κ. Λυμπέρης Χρήστος.
Τη συζήτηση θα διευθύνει ο πρόεδρος της Ένωσης ΓεωργικώνΣυνεταιρισμών επαρχίας Θηβών κ. Πικάσης Μιχαήλ
Η εκδήλωση τελεί υπό την αιγίδα του Δήμου Θηβαίων
Παρακαλούμε όπως μας τιμήσετε με την παρουσία σας.

Η ιστορία της αρχαίας Αλιάρτου


από την εφημερίδα «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», Πέμπτη 4 Αυγούστου 2011
Από τον Oμηρο, τον Θουκυδίδη, τον Ξενοφώντα, τον Παυσανία, τον Λίβιο και άλλους αρχαίους συγγραφείς οι αναφορές στην Αλίαρτο δείχνουν τα επιτεύγματα αυτής της πόλης στη Βοιωτία. Ομως ποιος το περίμενε ότι πολύ κοντά από εκεί που ήταν κτισμένη η αρχαία Αλίαρτος, θα εντοπιζόταν αρχαία πηγή που παραπέμπει στην κρήνη Κισσούσα. Εκεί, δηλαδή, που οι νύμφες του Ελικώνα έλουζαν τον μικρό Διόνυσο.
Και όπως μας θυμίζει ο Πάρις Βαρβαρούσης, στην πηγή αυτή οι Αλιάρτιοι γιόρταζαν -σύμφωνα με τον Πλούταρχο-, τα «Θεοδαίσια» προς τιμήν του Διονύσου αλλά και τα «Προτέλεια» την παραμονή της γαμήλιας τελετής…
Οι περιηγητές του 19ου αι. αλλά και οι νεότεροι μελετητές δεν προσδιόριζαν ακριβώς τη θέση της, όμως ενδείξεις οδηγούν τους επιστήμονες σε πλαγιά του Ελικώνα όπου βρισκόταν η πόλη Ωκαλέα. Για να την επιλέξουν, άλλωστε, για τόσες εκδηλώσεις χαράς, πρέπει να βρισκόταν σε ειδυλλιακό περιβάλλον.
Εκεί, σε μια δύσβατη περιοχή, ο κ. Βαρβαρούσης -καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών- εντόπισε φρεάτιο με αύλακα περιτοιχισμένο από αρχαίους κατεργασμένους λίθους καθώς και τμήμα πήλινου αγωγού με λιγοστό νερό τους θερινούς μήνες. Το νερό αναβλύζει από τη βάση ογκόλιθου με εμφανή αλλοιωμένα ανάγλυφα, είναι «πεντακάθαρο, ελαφρύ και γλυκίζει» όπως σημειώνει, θυμίζοντας τους χαρακτηρισμούς του Πλούταρχου: «{Η κρήνη Κισσούσα} είχε χρώμα κρασιού, έλαμπε κι ήταν καθαρό και γλυκόπιοτο. Μ’ αυτό το νερό έλουσαν οι παραμάνες τον Διόνυσο μόλις γεννήθηκε».
Κοντά της βρέθηκαν όστρακα αγγείων που ήρθαν στην επιφάνεια ύστερα από γεωργικές εργασίες σε κοντινό αγρό, ενώ η περιοχή είναι γεμάτη από κισσούς, ένα από τα σύμβολα του Διονύσου.

Στην έκδοση «Η αρχαία Αλίαρτος – Ιστορία και Πολιτισμός» (εκδόσεις Παπαζήση) ο συγγραφέας που διδάσκει πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο και δεν είναι αρχαιολόγος, παρουσιάζει την ιστορία της περιοχής. Ενα βιβλίο για την αρχαία βοιωτική πόλη με πρόλογο του Βασίλη Αραβαντινού, διευθυντή Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων της Βοιωτίας

Όταν ο Φωτοφόρος Απόλλωνας – Ηλίου έγινε το "Άγαλμα της Ελευθερίας"


Το Άγαλμα της Ελευθερίας, του οποίου η επίσημη ονομασία είναι «Η Ελευθερία φωτίζοντας τον κόσμο» (αγγλιστί «Liberty enlightening the World» γαλλιστί «la Liberte eclairant le monde»), είναι ένα κολοσσιαίο άγαλμα πάνω στην ομώνυμη νησίδα και μέσα στο άνω τμήμα του Κόλπου της Νέας Υόρκης. Το άγαλμα αυτό στήθηκε σε ανάμνηση της φιλίας των λαών των ΗΠΑ και της Γαλλίας.
Το συνολικό του ύψος είναι 93 μέτρα (302 πόδια) μαζί με το βάθρο, και κατά την εκδοχή της εγκυκλοπαίδειας Μπριτάννικα παρουσιάζει μια γυναίκα να κηρύττει την ελευθερία. Η γυναίκα αυτή κρατάει έναν πυρσό στο υψωμένο δεξί της χέρι και μια ενεπίγραφη πλάκα στο αριστερό όπου αναγράφεται η ημερομηνία 4 Ιουλίου 1776…

Ένας ανελκυστήρας ανεβάζει έως το ύψος του εξώστη και μια ελικοειδής σκάλα οδηγεί σε μιαν εξέδρα παρατηρήσεως πάνω στο στέμμα που φοράει η Ελευθερία. 0 πυρσός που κρατάει βρίσκεται σε 93 μέτρα ύφος πάνω από την επιφάνεια της θαλάσσης. Στην βάση του αγάλματος βρίσκεται το Αμερικανικό Μουσείο της Μεταναστεύσεως (American Museum of Immigration).
Την πρόταση για την κατασκευή του αγάλματος διατύπωσε ένας Γάλλος ιστορικός, ο Εντουάρ ντε Λαμπουλάϊγ, μετά τον Αμερικανικό Εμφύλιο πόλεμο. Συγκεντρώθηκε ένας ικανός αριθμός χρημάτων με εισφορές του γαλλικού λαού και το έργο άρχισε στη Γαλλία το 1875, υπό την διεύθυνση του γλύπτη Φρεντερίκ-Ωγκύστ Μπαρτολντί.
Το άγαλμα κατασκευάστηκε από φύλλα χαλκού, που σφυρηλατήθηκαν με το χέρι για να πάρουν το επιθυμητό σχήμα και συναρμολογήθηκαν πάνω σε έναν σκελετό από τέσσερα γιγάντια χαλύβδινα υποστηρίγματα, τον οποίο είχε σχεδιάσει ο διάσημος από την κατασκευή του Πύργου του Άιφελ, Αλεξάντρ-Γκυστάβ Άιφελ.Το 1885 το περατωμένο άγαλμα, που είχε ύψος 46 μέτρα περίπου (151 πόδια και 1 ίντσα) και ζύγιζε 225 τόνους, αποσυναρμολογήθηκε και φορτώθηκε για να μεταφερθεί στην Πόλη της Νέας Υόρκης. Το βάθρο, που κατασκευάστηκε μέσα από τα τείχη του φρουρίου Γουντ στη νησίδα Μπέντλο, περατώθηκε αργότερα. Το άγαλμα στήθηκε στο βάθρο του και στις 28 Οκτωβρίου 1886 αφιερώθηκε στον πρόεδρο Κλήβελαντ.
Την διαχείριση και φροντίδα του αγάλματος είχε στην αρχή η Επιτροπή Φάρων, επειδή ο φωτεινός πυρσός θεωρήθηκε ως είδος φάρου για τους ναυτιλλομένους. Επειδή όμως το φρούριο Γουντ εξακολουθούσε να χρησιμοποιείται από τον αμερικανικό στρατό, το άγαλμα μεταφέρθηκε το 1901 στο υπουργείο των Στρατιωτικών. Το 1924 ανακηρύχθηκε εθνικό μνημείο. Το 1937 το φρούριο Γουντ αποστρατιωτικοποιήθηκε και το υπόλοιπο νησί ενσωματώθηκε στο μνημείο ως περιβάλλων χώρος. Το 1956 το νησί Μπέντλο μετονομάσθηκε σε «Νησί της Ελευθερίας» (Liberty Island) και το 1965 προστέθηκε στο συγκρότημα η γειτονική νησίδα ‘Ελις, άλλοτε σταθμός μεταναστών. Η συνολική έκταση του χώρου του μνημείου έφθασε έτσι τα 23,63 εκτάρια.
Είπαμε ανωτέρω ότι κατά την εκδοχή της εγκυκλοπαίδειας «Μπριτάννικα» το άγαλμα παρουσιάζει μια γυναίκα να κηρύττει την ελευθερία, υπονοώντας ότι η γυναίκα αυτή είναι προσωποποιημένη η Ελευθερία.Αποκρύπτουν όμως συστηματικά ότι και σε αυτό το σημείο η αθάνατος Ελλάς έχει δώσει για μία ακόμη φορά τα φώτα της. Πράγματι αυτός που σχεδίασε το άγαλμα της ελευθερίας κάπου αλλού είχε δει την μορφή αυτή.
Και η μορφή αυτή είναι η μορφή του Φωτοφόρου Απόλλωνος – Ηλίου!…
Ο φωτοφόρος Απόλλων απεικονίζεται με αυτήν ακριβώς την μορφή. Και ευτυχώς για μας η αθάνατη ελληνική γη της Κορινθίας μας διέσωσε αυτή την εικόνα για να μπορούμε σήμερα να γνωρίζουμε την αλήθεια.
Η μορφή του φωτοφόρου Απόλλωνος βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο της Κορίνθου, περνά όμως απαρατήρητη για τον επισκέπτη που δεν είναι υποψιασμένος. Βρίσκεται σε μία τρίπτυχη πλάκα μαζί με άλλες δύο παραστάσεις. Η μία, στο αριστερό τμήμα, απεικονίζει έναν Άγγελο, μορφή όμοια και ίδια με αυτήν της Χριστιανικής πίστεως, και είναι κατά τους αρχαιολόγους η μορφή της θεάς Εκάτης. Στο δεξιό τμήμα απεικονίζεται ρόδακας. Και στην μέση ω του θαύματος!!! Η μορφή του φωτοφόρου Απόλλωνος, ίδια με αυτήν του αγάλματος της Ελευθερίας! Η πνευματική ιδιοκτησία είναι πασιφανές σε ποιόν ανήκει.
Λέγεται από ανθρώπους της Κορίνθου που γνωρίζουν ότι ο διευθυντής της Αμερικανικής Αρχαιολογικής αποστολής, σώφρων και έντιμος άνθρωπος, έχει δηλώσει ότι οι Αμερικανοί πρέπει να έρχονται να προσκυνούν στον χώρο του Μουσείου όπου η μορφή του φωτοφόρου Απόλλωνος, διότι είναι η πηγή του εθνικού τους συμβόλου. (Στην φωτογραφία αριστερά, βλέπετε το γλυπτό με την παράσταση του ζωοδώτη Απόλλωνα – Ηλίου με το πύρινο άρμα του)
Ας ενημερωθούν λοιπόν μερικοί.. ότι το εθνικό τους σύμβολο, το οφείλουν στην Ελλάδα και στους Έλληνες.Δεν θα είναι εξ άλλου οι μόνοι. Πάρα πολλά απο τα σύμβολα τα οποία έχουν χρησιμοποιηθεί απο άλλους λαούς ,είναι Ελληνικά.
Οι Τούρκοι πήραν την ημισέληνο από το νόμισμα των Βυζαντίων που απεικόνιζε την νίκη τους επί του Φιλίππου σε μία νύχτα που το χάσικο φεγγάρι με το αστέρι ενεφανίσθησαν με την ίδια ακριβώς απεικόνιση στον ουρανό.
 
Ο Αδόλφος Χίτλερ οικειοποιήθηκε την περίφημη «τετραγάμμα», την κοσμούσα το ιμάτιο της Αθηνάς του Παρθενώνος, ένα από τα κατ’ εξοχήν ωραιότερα σύμβολα των Ελλήνων και του έδωσε μιαρή χροιά ονομάζοντας το «σβάστικα» και κάνοντας το σύμβολο του ναζισμού.
Οι σκοπιανοί οικειοποιήθηκαν το αστέρι της Βεργίνας, οι δε υπόλοιποι βόρειοι γείτονές μας τον Δικέφαλο Αετό του Βυζαντίου.
Στις ημέρες μας όμως οι Έλληνες δεν γνωρίζουν και δεν θυμούνται. Η παγκοσμιοποίηση έχει παίξει καλά το παιχνίδι της. Άλλοτε αποκρύπτει, άλλοτε παραποιεί, άλλοτε διαστρεβλώνει τα γεγονότα.
Είναι αυτό που έχει γράψει ο μεγάλος Θουκυδίδης στο Γ,82,4: «Και την ειωθυίαν αξίωσιν των ονομάτων ες τα έργα αντήλλαξαν τη δικαιώσει», που αποδίδεται «για να δικαιολογούν τις πράξεις τους άλλαζαν ακόμα και την σημασία των λέξεων».
Έτσι δεν γίνεται σήμερα; Απλό παράδειγμα, και δεν είναι το μόνο, αποτελεί ο γλυπτός διάκοσμος του Παρθενώνος, έργο του Φειδία. Έχουμε φθάσει σήμερα σε τέτοιο σημείο διαστρεβλώσεως, που τα γλυπτά του Παρθενώνος είναι γνωστά παγκοσμίως με τον όρο ελγίνεια μάρμαρα.  Τα περίφημα γλυπτά του Παρθενώνος, τα γλυπτά του Φειδία, δεν είναι γνωστά με το όνομα του δημιουργού αλλά με το όνομα του κλέφτη.!
Προς το παρόν να γνωρίζουν οι συνέλληνες και ιδιαιτέρως οι συμπατριώτες μας των ΗΠΑ, και να το μεταφέρουν στους Αμερικανούς, ότι το εθνικό τους σύμβολο, το άγαλμα της Ελευθερίας, έλκει την καταγωγή τής μορφής του από την Ελλάδα και ιδιαιτέρως από την μορφή του φωτοφόρου Απόλλωνος.
Τούτο δε μπορούν να το αποδείξουν αλλά και να το θαυμάσουν στο Μουσείο της Κορίνθου, το οποίο τους καλούμε να επισκεφθούν το συντομότερο.
(Απο το περιοδικό ΕΛΛΗΝΟΡΑΜΑ, του καθηγητή Φιλολόγου-Ιστορικού Αντωνίου Αντωνάκου)
Θα επανέλθουμε στο Ελληνικό Αρχείο με εκτενές άρθρο ,σχετικά με όλα τα Αρχαία Ελληνικά σύμβολα που έχουν χρησιμοποιηθεί από δεκάδες ξένους λαούς…
Μέχρι τότε, παρακολουθήστε το παρακάτω εκπληκτικό βίντεο, από τον Αρχαιολογικό χώρο της Κορίνθου.

 

Αρματοδρομίες προς τιμήν του Ποσειδώνα στην Ογχηστό της Αρχαίας Αλιάρτου


πατήστε στην εικόνα

Η διδασκαλία στο γυμνάσιο της αρχαίας Αλιάρτου


Μια δραματική ερωτική ιστορία στην αρχαία Αλίαρτο


Αριστόκλεια
Ο Πλούταρχος στο σύγγραμμά του θικ («ρωτικα διηγήσεις» 771E – 772C)  παρουσιάζει  ορισμένες ανθρώπινες ιστορίες από την αρχαιότητα γεμάτες συναίσθημα και ένταση, μεταξύ των οποίων και μια από την αρχαία Αλίαρτο. 
            ν λιάρτ τς Βοιωτίας, γράφει, υπήρχε μια εντυπωσιακή κοπέλα ξεχωριστής ομορφιάς ονόματι Αριστόκλεια, την οποία, όμως, διεκδικούσαν για σύζυγο δύο νεαροί μνηστήρες, ο Καλλισθένης από την Αλίαρτο (Καλλισθένης λιάρτιος) και ο Στράτων από τον Ορχομενό (Στράτων ρχομένιος)… 
            

 Ο Στράτων, που καταγόταν από μεγάλη και ευκατάστατη οικογένεια, γνωστή σε όλη τη Βοιωτία, ήταν βαθιά ερωτευμένος με την Αριστόκλεια, την οποία έτυχε να δει για πρώτη φορά στην πηγή Ερκύνη της Λιβαδειάς, όταν αυτή συμμετείχε ως κανηφόρος σε ιερή τελετή.


Ο  Αλιάρτιος Καλλισθένης φέρεται, όμως, να ήταν σε πλεονεκτικότερη θέση, αφού ήταν και συμπολίτης της και της ταίριαζε περισσότερο (προσήκων τ κόρ). Η διεκδίκηση της κοπέλας από τους δύο μνηστήρες εξελίχτηκε σε απροσδόκητη περιπέτεια με φοβερό τέλος.
            Η δραματική ιστορία παρουσιάζεται από τον Πλούταρχο ως πραγματικό γεγονός που έλαβε χώρα στην πηγή της Αλιάρτου  Κισσούσα, όπου κατά το έθιμο οι μνηστευμένες κόρες τελούσαν τα «προτέλεια», πρόσφεραν, δηλαδή, θυσίες στις Νύμφες του Ελικώνα (κατει τας Νύμφαις τ προτέλεια θύσουσα), τις οποίες θεωρούσαν ως προστάτριες του γάμου.
Ο Θεοφάνης, πατέρας της Αριστόκλειας, που προετοίμαζε τη γαμήλια τελετή, διαισθανόταν την ιδιαίτερη προτίμηση της κόρης του για τον Αλιάρτιο Καλλισθένη, αλλά δυσκολευόταν να πάρει θέση, γιατί δεν ήθελε να δυσαρεστήσει τον Ορχομένιο Στράτωνα που έδειχνε ανοιχτά  το ενδιαφέρον για την κόρη του, αλλά και τον φοβόταν σ’ ένα βαθμό επειδή ήταν αρκετά πλούσιος. Έτσι, αποφάσισε να απευθυνθεί στο Τροφώνιο, για να ζητήσει τη γνώμη του μαντείου (τ Τροφωνί πιτρέψαι), σχετικά με την επιλογή του γαμπρού. Ο Ορχομένιος νεαρός, όμως, θαμπωμένος από τα αισθήματα που έτρεφε στην Αριστόκλεια και επειδή θεωρούσε τον εαυτό του ανώτερο από τον Αλιάρτιο αντίζηλό του, πρότεινε στον πατέρα της κόρης, να κάνει την εκλογή η μελλόνυμφη με την ελπίδα ότι η ίδια θα ανταποκρινόταν στα αισθήματά του. 
            Τότε ο Θεοφάνης ρώτησε την κόρη του, μπροστά σε όλους, για την προτίμησή της. Η Αριστόκλεια έδειξε αμέσως τον Καλλισθένη για  μελλοντικό σύζυγό της ( δ τν Καλλισθένην προύκρινεν) και ο Στράτων, βαθιά πληγωμένος από την απόφαση αυτή, έσκυψε το κεφάλι και ντροπιασμένος έφυγε για τον Ορχομενό, χωρίς να πει λέξη. Μετά, όμως, από δυο μέρες πήγε πάλι στο σπίτι του Θεοφάνη, όπου βρισκόταν και ο Καλλισθένης, και τους ζήτησε, υποκρινόμενος, να παραμείνει φίλος τους. Ο Θεοφάνης ανακουφισμένος από την έκβαση, προσκάλεσε τον άτυχο Στράτωνα στο γαμήλιο γλέντι που επρόκειτο να ακολουθήσει σε λίγες ημέρες. 
            Την παραμονή του γάμου, η Αριστόκλεια πήγε με φίλες της στην κρήνη Κισσούσα, για να τελέσει την προκαταρκτική θυσία (προτέλεια), όπως συνηθιζόταν, προς τιμήν των Νυμφών. Η τελετή αυτή ήταν γνωστή και σε άλλες ελληνικές πόλεις, όπως αναφέρουν σχετικές πηγές (τι προτλεια ή προ τν γμων θέα).
            Ο Στράτων, όμως, ερωτευμένος ακόμα με την Αριστόκλεια,  δεν μπορούσε να δεχθεί ότι έχασε την αγαπημένη του και οργάνωσε την απαγωγή της. Με ομάδα φίλων του παραμόνευε στην κρήνη Κρισούσα, για να πιάσει την Αριστόκλεια, όταν θα πλησίαζε. Μόλις, όμως, ο μνηστήρας, πλέον, της νύμφης  Καλλισθένης, ενημερώθηκε για τις κινήσεις του αντιζήλου του, έσπευσε και αυτός με φίλους του, για να τη σώσει από τα χέρια των απαγωγέων. Ακολούθησε άγρια συμπλοκή και εκεί, πάνω στον καυγά, καθώς την τραβούσαν πότε ό ένας και πότε ο άλλος, η Αριστόκλεια έμεινε νεκρή στα χέρια τους, χωρίς να το καταλάβουν.  
Προτέλεια: Οι μνηστευμένες κόρες της Αλιάρτου τελούν την προκαταρκτική θυσία στις Νύμφες
            Ο Καλλισθένης, αντικρίζοντας τη θλιβερή εικόνα της άτυχης νύφης, πήρε τρομαγμένος το δρόμο για τα βουνά και δεν ξαναγύρισε ποτέ στην Αλίαρτο, ούτε έμαθε κανείς ποτέ για την τύχη του, ενώ ο βαρύτατα πληγωμένος Στράτων αυτοκτόνησε με μαχαίρι πάνω στο νεκρό σώμα της Αριστόκλειας (πικατέσφαξεν αυτν). 
            Στο σημείο αυτό ολοκληρώνεται και η αφήγηση του Πλουτάρχου, ο οποίος μας πρόσφερε μια ζωντανή εικόνα πάθους και έντασης της εποχής εκείνης.
             Δεν γνωρίζουμε, όμως, αν η ιστορία αυτή είναι πραγματική ή επινόηση του συγγραφέα. Η κρήνη Κισσούσα,  ωστόσο, στην οποία εξελίχθηκε η δραματική αυτή περιπέτεια, αναφέρεται και σε άλλο κείμενο του Πλουτάρχου (Λύσανδρος 28), όπου  κατά τη μάχη της Αλιάρτου (395 π.Χ.) είχαν κρυφθεί εκεί Θηβαίοι οπλίτες, για να αιφνιδιάσουν το Σπαρτιάτη στρατηγό Λύσανδρο, ο οποίος επιχείρησε να καταλάβει την οχυρωμένη με τείχη Αλίαρτο. Αλλά και τα ονόματα των πρωταγωνιστών της ιστορίας αυτής, ιδιαίτερα της Αριστόκλειας, απαντώνται συχνά σε διάφορες αρχαίες επιγραφές.
            Όλα αυτά τα  στοιχεία συνηγορούν υπέρ μιας πραγματικής ιστορίας την οποία ο Πλούταρχος θέλησε να ενσωματώσει στο σύγγραμμά του και με τον τρόπο αυτό να μας αφήσει μια πολύτιμη παρακαταθήκη σχετικά με συγκινητικές πτυχές της ζωής απλών ανθρώπων της Βοιωτίας. Αλλά και αν, ακόμα, εκλάβουμε ότι η ιστορία αυτή ήταν έμπνευση του συγγραφέα, τούτο φανερώνει μια μορφή κύρους και αναγνώρισης των παραδόσεων και εθίμων που είχαν αναπτύξει τοπικές βοιωτικές κοινωνίες σε βασικούς τομείς της ζωής (γάμος, εορτές). 
            Ο σεβασμός στη γυναίκα, όπως αναδεικνύεται στο πρόσωπο της Αλιάρτισας κόρης, ιδιαίτερα, από πλευράς πατέρα, παραπέμπει σ’ ένα υψηλό σύστημα αξιών και έναν αναπτυγμένο κοινωνικό πολιτισμό στην αρχαία Βοιωτία που ξεπερνά, ακόμα, αρκετές κοινωνίες των ημερών μας.
            Τέλος, μπορούμε να υπογραμμίσουμε και ορισμένες σημειολογικές ερμηνείες για τις εικόνες και αντιλήψεις που είχαν μείνει στην παράδοση της εποχής εκείνης, όπως π.χ. ο πλούσιος Ορχομένιος νεαρός από αρχοντική οικογένεια, που παραπέμπει στο μεγάλο πολιτιστικό κέντρο της Βοιωτίας τον Ορχομενό. Επίσης, η όμορφη Αλιάρτισα κόρη και η κρήνη Κισσούσα με τα «προτέλεια» εκφράζει την τοπογραφική ομορφιά και τη μεγάλη και συναρπαστική ιστορία της αρχαίας Αλιάρτου, κτισμένη σε μικρό λόφο ανάμεσα στην Κωπαΐδα και τις καταπράσινες πλαγιές του Ελικώνα με τις πολυάριθμες πηγές του. Αλλά και η Λιβαδειά προβάλλεται με το Τροφώνιο και τις ιερές τελετές, στις οποίες συμμετείχαν και κόρες από γειτονικές πόλεις ως μια αρχόντισσα της Βοιωτίας.

Πάρις Βαρβαρούσης – Πανεπιστήμιο Αθηνών

Αθώος ο Σωκράτης !


Ομοσπονδιακό Δικαστήριο της Νέας Υόρκης αθώωσε το Σωκράτη μετά από 2,410 χρόνια. Σε μια ιστορική δίκη, με αρχαιοελληνικά στοιχεία και συνάμα με σύγχρονες αντιλήψεις, δοσμένες με νομικές εκφάνσεις και χιούμορ, εκατοντάδες θεατές είχαν την ευκαιρία να βιώσουν μια εκπληκτική «παράσταση» της αλήθειας, του νόμου και της ελληνικής κληρονομιάς. Τη μεταφορά της δίκης του Σωκράτη, σε μια από τις πιο αντιπροσωπευτικές δικαστικές αίθουσες της Αμερικανικής Δικαιοσύνης, ανέλαβε το Ίδρυμα Αλέξανδρος Ωνάση, καταφέρνοντας να πετύχει τη συμμετοχή κορυφαίων δικαστών και διαπρεπών δικηγόρων της νεοϋορκέζικης νομικής ελίτ…
Το δικαστικό σώμα διχάστηκε μπροστά σε χείμαρρο επιχειρημάτων και ρητορικών λόγων από τις δυο πλευρές, αναδεικνύοντας παράλληλα το διαχρονικό σκεπτικισμό για την πολύκροτη δίκη του Σωκράτη, που προβληματίζει κάθε φορά που μεταφέρεται ο χρόνος, ο τόπος και η επικρατούσα κατάσταση της τότε εποχής. Στη δίκη του Μανχάταν, η οποία ουσιαστικά δεν αποτελούσε αναπαράσταση, αλλά μια νέα εκδοχή, εξετάστηκαν όλες οι κατηγορίες που βάρυναν το Σωκράτη το 399 π. χ., με σκοπό να αποφανθούν οι Αθηναίοι αν είναι «ένοχος» ή «αθώος», κατηγορούμενος για «ασέβεια προς τους Θεούς» και για «διαφθορά των νέων».
Κατά τη δίκη, ο Σωκράτης επέδειξε θάρρος, είχε χιούμορ και σε μερικές περιπτώσεις προκαλούσε το δικαστήριο. Η κατηγορούσα αρχή υποστήριξε ότι οι ιδέες του διαφθείρουν τους νέους και αποσταθεροποιούν τους θεσμούς της Πολιτείας, ενώ οι συνήγοροι υπεράσπισης στήριξαν τα επιχειρήματά τους σε κλασσικά ντοκουμέντα και με σύγχρονες διατυπώσεις.
Οι τρεις δικαστές ήταν ο Ντένις Τζέικομπς (πρόεδρος του δεύτερου ομοσπονδιακού εφετείου ΗΠΑ), ο οποίος προήδρευσε, η Λορέτα Πρέσκα (πρόεδρος ομοσπονδιακού δικαστηρίου της νότιας περιφέρειας Νέας Υόρκης) και η Κάρολ Μπέγκλεϊ Έιμον (πρόεδρος ομοσπονδιακού δικαστηρίου της ανατολικής περιφέρειας Νέας Υόρκης). Οι δυο πρώτοι ψήφισαν υπέρ της αθώωσης του Σωκράτη και η τρίτη τον καταδίκασε. Δημόσιοι κατήγοροι, εκπροσωπώντας την Πόλη των Αθηνών, ήταν ο δικηγόρος, οικονομολόγος και πρόεδρος του Ιδρύματος Αλέξανδρος Ωνάση, Αντώνης Παπαδημητρίου και ο έφεδρος συνταγματάρχης και νυν αναπληρωτής εισαγγελέας στη Νέα Υόρκη, Μάθιου Μπογδάνος. Συνήγορος υπεράσπισης ήταν ο Έντι Χέις και την Απολογία του Σωκράτη έκανε ο Μπενζαμίν Μπράφμαν. Και οι δυο είναι διακεκριμένοι ποινικολόγοι.
Πριν το άκουσμα της ετυμηγορίας του δικαστηρίου, ο γνωστός συγγραφέας και καθηγητής του πανεπιστημίου Πρίνστον Αλέξανδρος Νεχαμάς έδωσε μια εικόνα της ακαδημαϊκής πλευράς για τη δίκη του Σωκράτη. Με την απόφαση του δικαστηρίου συμφώνησαν 185 θεατές-ένορκοι, διαφώνησαν 29 και πολλοί άλλοι δεν συμμετείχαν στην ψηφοφορία.

Εικόνες πολιτισμού της Αλιάρτου -τότε και τώρα-


Δείτε στη συνέχεια το αφιέρωμα…

Η ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΥ κας ΣΟΥΒΑΛΤΖΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ ΤΟΥ Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ …(ΒΙΝΤΕΟ)


Τι έγινε με την ανακάλυψη του τάφου του Μ. Αλεξάνδρου; Ποιοι και γιατί δεν ενίσχυσαν την προσπάθεια της αρχαιολόγου, αλλά αντιθέτως την «έπνιξαν»; Η έκπληξη των Αιγυπτίων για τη στάση της Ελληνικής Κυβέρνησης. Ο περίεργος ρόλος της Ελληνικής Πολιτείας και συγκεκριμένα των Σημίτη, Μοσκώφ κλπ. Η απίστευτη παραίνεση Παγκάλου να «μη μιλάμε για τάφο Μ. Αλεξάνδρου γιατί δημιουργεί εθνισμό»!!! Ποιος ήταν ο «τοίχος» που ανέφερε ο μετέπειτα Υπουργός Τατούλης, στον οποίο σταμάτησαν οι ανασκαφές;;; Το επεισόδιο με τον Ισραηλίτη πρέσβη, που επισκεπτόμενος τις ανασκαφές αποκάλεσε κίναιδο και μέθυσο τον Μ. Αλέξανδρο, ενώ ανέφερε ότι ο στρατηλάτης προσκύνησε τον Μεγάλο Αρχιερέα στην Ιερουσαλήμ!!! Οι έμμεσες απειλές του προς την αρχαιολόγο. Μια πραγματικά ενδιαφέρουσα συνέντευξη της κας Σουβαλτζή που περιγράφει την προσπάθειά της, τόσο στο καθαρά επιστημονικό πεδίο, όσο και σε επίπεδο επαφών με τις Ελληνικές Κυβερνήσεις και ξένους φορείς…Δείτε στη συνέχεια το βίντεο

Ανακοινώθηκε και επίσημα ότι βρέθηκε ο τάφος του Αχιλλέα !


Κανείς δεν πίστευε όταν πριν δυο περίπου χρόνια, έβρισκαν σε περιοχή, κοντά στο χωριό Μαυρίλο της Δήμου Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού, 2 θολωτούς τάφους, ότι ο ένας απ’ αυτούς ανήκε στον βασιλιά των Μυρμιδόνων, Αχιλλέα.


Το θέμα παρουσιάστηκε τη Δευτέρα 29 Μαρτίου, σε εκδήλωση που έγινε στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο από την έφορο Αρχαιοτήτων κ. Παπακωνσταντίνου η οποία θα παρουσιάσει και επίσημα το θέμα σε εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 24 Απριλίου στην αίθουσα του Κάστρου της Λαμίας…


Όπως είναι ήδη γνωστό, στην περιοχή αυτή της Δυτικής Φθιώτιδας οι έρευνες που ξεκίνησαν πριν 8 περίπου χρόνια, κατέληξαν στο ίδιο αποτέλεσμα. Εκτός από τα αρχαία τείχη που βρέθηκαν στην περιοχή που είναι στο βουνό, ακριβώς απέναντι από το χωριό Μαυρίλο, εκεί βρίσκονται και οι πηγές του ποταμού Σπερχειού που καταλήγουν στη γέφυρα του Αγίου Γεωργίου, στο δρόμο Λαμίας – Καρπενησίου.

Να θυμίσουμε ότι ο μύθος αναφέρει ότι στα νερά αυτά η Θέτιδα, η μητέρα του, είχε βουτήξει τον Αχιλλέα όταν τον γέννησε και του έκανε άτρωτο το σώμα, εκτός από το μέρος που τον κρατούσε, την φτέρνα του.

Ο Αχιλλέας, γιος του Πηλέα, κατά τους χρόνους των Ομηρικών Επών κυβερνούσε
τη Φθία, αρχαία πόλη της Θεσσαλίας, η οποία ήταν η πρωτεύουσα του βασιλείου των Μυρμιδόνων. Η ακριβής θέση της πόλης δεν είναι απόλυτα γνωστή, αν και οι περισσότεροι την ταυτίζουν με την περιοχή που εκτείνεται αριστερά και δεξιά του όρους Όρθρυς (στην περιοχή αυτή ανήκει και η περιοχή του Μαυρίλου). Την άποψη αυτή έρχεται να στηρίξει η ύπαρξη του τείχους που βρέθηκε εκεί, Κυκλώπεια τειχοποιία ή αλλιώς Πελασγική τειχοποιία, και η οποία περιέφρασσε την αρχαία πόλη, ίχνη της οποίας βρέθηκαν σ’ αυτή την περιοχή.

Μια άλλη άποψη για τη θέση της Φθίας παρουσίασε και ο Γιάννης Κορδάτος στο έργο του «Μεγάλη ιστορία της Ελλάδας», όπου τοποθετεί τη Φθία στη νότια Πελοπόννησο και συγκεκριμένα στη Λακωνία ή στη Μεσσηνία αλλά οι ιστορικοί θεωρούν ότι ο Κορδάτος παρασυρόμενος από τη μυθολογία που αναφέρει ότι τον Αχιλλέα, η μητέρα του τον «βούτηξε» στις πηγές της Στυγός (σε αντίθεση με τον Όμηρο που αναφέρει για τις πηγές του Σπερχειού), η οποία περιοχή βρίσκεται σήμερα στη βόρεια Πελοπόννησο, στην ανατολική πλαγιά του Χελμού.

Σ’ έναν από τους δυο αυτούς τάφους, βρέθηκαν και ταυτοποιήθηκαν αντικείμενα που είχαν σχέση με τον Αχιλλέα και τα οποία θα παρουσιαστούν, όπως αναφέραμε στις 24 Απριλίου σε εκδήλωση που διοργανώνει η Ν.Α. Φθιώτιδας στο Κάστρο της Λαμίας.

Ο άλλος τάφος (δεξιά) που φαίνεται στη φωτογραφία, οι αρχαιολόγοι δεν έχουν μπορέσει, μέχρι στιγμής να βρουν σε ποιον ανήκει.
Αρέσει σε %d bloggers: