Category Archives: Παραδοσιακά Επαγγέλματα

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ – ΟΙ ΚΟΛΑΟΥΖΕΡΟΙ ΚΑΙ Ο ΓΟΥΝΑΡΑΣ


Οι Κολαουζέροι
Οι κολαουζέροι ήταν επιφορτισμένοι με το μέτρημα του χρόνου που χρειαζόταν κάποιος βουτηχτής σφουγγαριών να παραμείνει στη θάλασσα. Δεν είχαν ρολόγια για να μετρούν τον χρόνο, αλλά είχαν την γνωστή μας κλεψύδρα. Η κλεψύδρα είναι διπλό γυάλινο δοχείο που έχει δύο κοιλιές. Για να μετρήσουν τον χρόνο γεμίζουν με νερό την μιά κοιλιά και την αναποδογυρίζουν για να μεταφερθεί το νερό με το σταγονόμετρο που λέγανε, στην άλλη. Η αντίστροφη θέση της κλεψύδρας χρειαζόταν πάλι τον ίδιο χρόνο. Στην αρχή ήταν πήλινα δοχεία, αργότερα έγιναν γυάλινα και τελευταία από διαφανές υλικό. Τώρα δε χρειάζονται γιατί τον χρόνο τον μετράμε με ρολόγια. Αλλες κλεψύδρες δούλευαν με ψιλή άμμο ή χρωματιστά υγρά…


Ο κολαουζέρης, κατά διαταγή του αφεντικού του, όταν μάλιστα είχαν βρεί καλό πάγκο και έβγαζαν πολλά σφουγγάρια, παρέτεινε το χρόνο παραμονής του σφουγγαρά στη θάλασσα. Τούτο είχε σαν συνέπεια να παθαίνουν πολλές ζημιές οι βουτηχτάδες από τη νόσο των δυτών.

Για να γίνει καλά κάποιος δύτης που είχε πάθει ζημιά έπρεπε να πάθει και δεύτερο τράνταγμα για να επανέλθει στα συγκαλά του.
Μαντζαρόλι λεγόταν το άδειασμα της κλεψύδρας.
Η φράση και στον κολαουζέρη κρέμεται η ζωή μας τα λέει όλα.
Σήμερα εμείς λέμε για κάποιον που μας παρακολουθεί. 
Μας παριστάνει τον κολαούζο, ή για κολαούζο σε πείραμε και όχι για κολαουζέρη.
Ο Γουναράς (Αλεπούς και Ατσίδας)
Ο ατσίδας είναι είδος κουναβιού με πολύ δυνατή όσφριση. Ετσι εντοπίζει εύκολα  τη νύχτα  τις κότες που όταν τις βρεί τις πνίγει και τους ρουφάει το αίμα.Είναι παμφάγο και τρώει σταφίδες σύκα και όλα τα φρούτα που υπάρχουν στους κήπους. Πιό πολύ μοιάζει με το κουνάβι ή το σκίουρο [γκρί-καφετί].
Πιανότανε με δόκανο στο χιονιά, με δόλωμα σύκο ή κρέας. Ο κυνηγός τον έπιανε και τον έγδερνε. Πούλαγε το δέρμα για τη γούνα που έβαζαν οι γυναίκες στα παλτά [μινγκ].
Γιά την αλεπού είχαμε ειδική άδεια από τα Δασαρχεία και Νομαρχίες να τη σκοτώνουν γιατί ήταν στα επικυρηγμένα ζώα. Ετσι οι κυνηγοί έστηναν καραούλι να σκοτώνουν επικυρηγμένα ζώα. Πήγαιναν τα πόδια ή τις ουρές και τις παρουσίαζαν στα τοπικά γραφεία. Επαιρναν το χαρτζιλίκι και ευχαριστημένοι έφευγαν. Το ίδιο γινόταν και με άγρια πουλιά, όπως καρακάξες, κίσσες, κοράκια και κουφογερακίνες. Ολα αυτά ήταν αρπαχτικά και έτρωγαν τα κοτόπουλα. Ευτυχώς που εναντιώθηκαν διάφορες Οικολογικές οργανώσεις και μείς σήμερα μπορούμε να δούμε κάποιο που περίσσεψε από τότε και που κινδυνεύει σήμερα πολύ περισσότερο από τα φυτοφάρμακα.
Τις ουρές τις έπαιρναν γουναράδες και έκαναν διάφορες γούνες. Οι πιό καλές ουρές των αλεπούδων είναι οι Καναδέζικες. Από τα υπολείματα αυτών των κοματιών κάποιοι άλλοι επιτήδιοι [ατσίδες] έκαναν διάφορα μικροσκοπικά ζωάκια. Αυτά τα έβαζαν σε σελοφάν και τα πουλούσαν στα ζαχαροπλαστεία και σε άλλα καταστήματα σαν είδη δώρων. Αυτό το εμπόριο το είχα κάνει κι εγώ όταν πρωτοξεκίνησε στην Αθήνα από τον Στέλιο Τζανταρμά που το εμπνεύστηκε. Το κακό με αυτόν ήταν ότι έπαιρνε γούνες γυναικών γιά διόρθωμα και στο τέλος οι γούνες γίνονταν σκυλάκια.
laografos.pblogs.gr

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ – Ο ΞΥΛΟΚΕΡΑΤΑΣ ΚΑΙ Ο ΣΑΜΑΤΑΤΖΗΣ


 Ο Ξυλοκερατάς
Ο ξυλοκερατάς ήταν ειδικός στην επεξεργασία των κεράτων των ζώων και ιδίως των κριαριών. Οταν πάρουμε κάποιο κέρατο από ζώο και ιδίως από κριό, επειδή αυτό έχει σαν συστατικό το βούτυρο και την κερατίνη και άλλα υλικά, και το ζεστάνουμε αυτό γίνεται εύπλαστη ύλη. Έτσι ο τεχνίτης μπορεί να κάνει κοχλιάρια κοινώς χουλιάρια  ή κουτάλια, πιρούνια, τσατσάρες, κουμπιά και ότι άλλο σοφιστεί εκείνη τη στιγμή. Το πελέκημα που κάνει σε αυτά τα κέρατα μπορεί να είναι ένα  σκάψιμο για να γίνει κάποιο κουτάλι που θέλει πλατύ κεφάλι .Αυτό γίνεται με αιχμηρό εργαλείο, φαλτσέτα ή κοφτερό μαχαίρι. 
      
Αυτά τα υλικά από το κέρατο, μπορούσαν να συνδυαστούν και με ξύλινη λαβή , καμιά φορά για οικονομία στα μαχαίρια και στα πιρούνια… Πολλές φορές ατόφια εχρησιμοποιούντο για λαβές σπαθιών, κρητικών μαχαιριών, κατασκευές χτενών και πολλών άλλων διακοσμητικών ειδών…


Στην αρχαιότητα χρησιμοποιούσαν χαυλιόδοντες από αγριογούρουνα, όπως και ελεφαντόδοντες .Πολλά είδη στολισμού των γυναικών στην αρχαιότητα, όπως τα περιδέραια ήταν από κόκαλα, όπως και πολλά γεωργικά εργαλεία. Αρα δεν είναι των τελευταίων ετών η δουλειά του ξυλοκερατά.

 Ο Σαματατζής
Ο σαματατζής ήταν πληρωμένος ταραξίας δημοσίων συγκεντρώσεων είτε από κάποια πολιτική ή συντεχνιακή παράταξη είτε μεμονωμένο υποψήφιο, έτσι που να είναι έτοιμος να δράσει σε κάποια δεδομένη στιγμή. Όταν ο εκπρόσωπος κάποιας παράταξης δυσκολευτεί να συνεχίσει σε κάποια κόντρα, ο σαματατζής θα επέμβει με φωνές και ακατονόμαστες φράσεις που να διεγείρει το θυμό των άλλων, ώστε να διακοπεί η συνεδρίαση. Θα μπορούσε να ήταν και ομάδα σαματατζήδων και όχι ένας.
Τέτοιες ομάδες δεν είχαν ιδεολογία αλλά ήταν ευκαιριακοί χειροκροτητές, τοιχοκολλητές, αβανταδόροι και παρατρεχάμενοι. Κινδύνευαν καμιά  φορά να παρεξηγηθούν, να στριμωχτούν και να φάνε ακόμη και ξύλο. Μα και αυτό ήταν στο πρόγραμμα. Βλέπεις τα αγαθά «κόποις κτώνται» που λέγανε και οι Αρχαίοι ημών πρόγονοι. Μα θα μου πείς είναι δουλειά αυτή βρέ φίλε. Προκειμένου να είσαι σαν τους άλλους που τρώνε ξύλο στα κέντρα διασκεδάσεως γιατί χαλάνε την παραγγελιά, είναι προτιμότερο να χαλάς μια συγκέντρωση που στο κάτω – κάτω μπορείς να φας ή και να δώσεις ξύλο. Ο καρπαζοεισπράκτορας, ήταν αυτός που μάζευε καρπαζιές από υποτίθεται παλικαράδες. Έτρωγε τις καρπαζιές του και αργότερα έπαιρνε τα λεφτά του.
Αν θα τους ρωτούσαν όλους αυτούς που περιγράψαμε, τί επάγγελμα κάνουν θα μας απαντούσανε με στόμφο:ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ.

Αυτό ακριβώς ήταν. Επιχειρούσαν και ότι βγεί. 

laografos.pblogs.gr

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ – Ο ΤΥΡΟΒΟΛΗΣ ΚΑΙ Ο ΡΙΝΙΑΣΤΗΣ


Ο Τυροβόλης
Στη Νάξο είχαν  πολλά μητάτα. Η λέξη χρησιμοποιείται σε νησιά του Αιγαίου και στην Κρήτη και σημαίνει σπιτάκι από ξερολιθιά που  είναι μέρος της μάνδρας που οι βοσκοί κοιμούνται τυροκομούν και φυλάσσουν τα τυροκομικά σκεύη και προϊόντα. Εκεί δίπλα πολλοί τσοπάνηδες σταύλιζαν τα προβατά τους.
Για να ξέρει ο κάθε ένας ποιά ήταν τα δικά του τα σταμπάριζαν με στάμπα ή έκαναν κάποιο χωριστό σημάδι  ο κάθε ένας στα δικά του. Τους έκοβαν ή τρυπούσαν με ψαλίδι τα αυτιά και ο κάθε ένας έκανε το δικό του σημάδι. Αλλος το δίπλωνε και κόβοντάς το του έκανε ρόμβο, κύκλο, σταυρό και λοιπά. Ολοι υπολόγιζαν το γάλα που έβγαζαν τα πρόβατά τους και μετά έσμειγαν το γάλα. Το έβραζαν σε ένα χαρανί [καζάνι] και εκεί όταν  ήθελαν να παρασκευάσουν το τυρί το ζέσταιναν μέχρι να είναι έτοιμο να πάρει η συμπαγής μάζα την πρώτη τούμπα. Με τον ταραχτσή ανακάτωναν το τυρί να γίνει μία ισοπαχής μάζα για να μπεί μετά στα τυροσκαμνωτά τυροβόλια…

Ο ταραχτσής ήταν κάποιο κλαδί -;ξύλο, συνήθως αγριλιάς για να είναι σκληρό. Στο κεφάλι είχε πλεγμένα τα κλαδιά προκειμένου να γίνει χτυπητήρι. Τα τυροβόλια ήταν πλεκτά καλαθάκια που έβαζαν το τυρί για να στραγγίσει. Αυτά ήταν πλεκτά κανίσκια από βούρλα ή καλάμια. Συνήθως τα τροβόλια ήταν μικρά και μερικά κάτω από μισό κιλο. Τώρα στη Νάξο δυό τρείς είναι που τα φτιάνουνε. Ενας Φαρτσέρης καιένας Καράντζας έχουνμείνει. Στην Κεραμωτή Νάξου. Τα τροβόλια μπορούν ναχρησιμοποιηθούν και για άλλες δουλιές. Είναι πολύ ακριβά και μπορεί να στοιχίζει το κάθε ένα και είκοσι Ευρώ. Πλένεται και χρησιμοποιείται πολλές φορές. Πάει το επάγγελμα αυτό να εκλείψει. Για συντομία το έλεγαν τροβόλι. Τελικά τροβόλι λέγεται και το τυρί που βγαίνει αποξηραμένο από το κανίσκι.
Εβγαινε ο τσίρος που δεν ήταν τίποτα άλλο παρά το τυρόγαλο που βγαίνοντας από το τροβόλι συγκεντρώνονταν σε άλλο καζάνι για να γίνει δεύτερη επεξεργασία με πιό πολύ ζέσταμα για να βγεί η μυτζήθρα. Στο τροβόλι το έπλαθαν με τα δάκτυλα για να φύγουν οι φυσαλίδες και να γίνει συμπαγής μάζα.  Στο τροβόλι σόρωναν το [μάγμα] τυρί για να γίνει ίσο όταν ζακίσει δηλαδή όταν θα κάτσει. Ετσι αφού αυτό έχανε τα υγρά του και ξεραίνονταν το έβγαζαν από το τροβόλι και το τοποθετούσαν πάνω σε σανίδια που ήταν κρεμασμένα σε ευάερο μέρο.
 Εκεί τα τυριά ήταν προφυλαγμένα και από τα ζωίφια και από τις γάτες και τα σκυλιά. Το τυρόγαλο το έβαζαν μετά στα χωριά μας σε τουλπάνι γιά να στραγγίσει και να βγεί η μυζήθρα, ενώ στη Νάξο το έβαζαν και αυτό σε μικρότερα τροβόλια ή κανίσκια.
Πολλά τέτοια τυριά τα έκαναν μόνο στη Νάξο και σε μερικά άλλα νησιά.
Ο Ρινιαστής

ΕΡΙΝΟΙ λέγονται τα αρσενικά σύκα [οι ορνιοί] που βάζουν οι συκοπαραγωγοί στις συκιές για να γονιμοποιηθούν και να κάνουν σύκα. Αυτά είναι σύκα που τα παίρνουν από αρσενικές συκιές ή αγριοσυκιές και τα περνούν σε κλωστές για να είναι εύκολο το κρέμασμα στις κανονικές [θηλυκές] συκιές. Ετσι όταν οι έρινοι ξεραθούν σκάζουν και βγαίνουν από αυτούς τα ωάρια της γονιμοποίησης που με τα έντομα και τον αέρα γονιμοποιούν τα άλλα. Οι άνθρωποι αυτοί που μάζευαν, αποθήκευαν και πωλούσαν τους ορνιούς ή ερινιούς λέγονταν ερινιαστές ή ρινιαστές.

laografos.pblogs.gr

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ – Ο ΤΣΟΧΑΤΖΗΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΤΗΣ


Ο Τσοχατζής
Ο τσοχατζής είναι ο κατασκευαστής της τσόχας. Τσοχατζόπουλο είναι το παιδί του τσοχατζή. Ο τσοχατζής λοιπόν ήταν ο κατασκευαστής, ο εργάτης, ο έμπορος της τσόχας. Η τσόχα είναι ύφασμα ή σχοινί από τρίχες γίδας ή τράγου. Από τις τρίχες, αυτές έχουμε γράψει και αλλού, με ειδική κατεργασία, φάρμακο, ζέσταμα κάνουν τα πιλήματα που είναι η πρώτη ύλη για την κατασκευή των καπέλων που οι αμερικάνοι ή εμείς λέγαμε ρεπούμπλικες. Οι τσαντίλες των λειτρουβιών, το σαμαροσκούτι ήταν από τσόχα, οι κάπες των βοσκών το ίδιο. Τα μαθητικά και στρατιωτικά πιλήκια ήταν και αυτά τσόχινα.
Γιά να γίνει η τσόχα χρειάζεται επεξεργασία του μαλλιού.Θέλει πλύσιμο, χτένισμα, κούρεμα και τοποθέτηση σε βάση που να είναι ισοπαχές όταν βγεί σε όλα τα μέρη. Ψεκάζεται με φάρμακο, ζεσταίνεται και πιέζεται σε ειδικό φούρνο, ούτως ώστε όλες οι τρίχες να γίνουν ένα  σώμα. Από εκεί και πέρα παίρνει το σχήμα του καλουπιού…

 Ο Κατεδαφιστής
Ο κατεδαφιστής ήταν επαγγελματίας που είχε προσωπικό και ανελάμβανε το γκρέμισμα των κατεδαφιστέων κτηρίων. Ο κατεδαφιστής έπρεπε να έχει γνώσεις στήριξης και αντιστήριξης. Η κάθε οικοδομή είχε την ιδιεταιρότητά της.Αν ακουμπούσε σε διπλανά,αν ήταν ήδη επικίνδυνη και πως ήταν κτισμένη. Οι εργάτες έβγαζαν ότι είχε εμπορική αξία και το αφεντικό μπορούσε να το πουλήσει.Εβαζαν μιά ταμπέλα που έγραφε. «Πωλούνται άπαντα τα υπιλκατεδαφίσεως». Ετσι μπορούσαν να πουληθούν τα παράθυρα και οι πόρτες, τα σιδερικά παντός είδους, τα φουρούσια από τα μπαλκόνια. τα πατώματα, τα δοκάρια, οι γωνίες, τα αγκωνάρια, τα κεραμίδια και ότι άλλο μπορούσε να χρησιμοποιηθεί πάλι.
Ετσι ότι απέμενε ήταν για κατεδάφισμα και για πέταγμα. Οι εργάτες ξεκινούσαν από ψηλά και σιγά-σιγά κατέβαιναν πρός το έδαφος. Η σκόνη και οι πέτρες που κατρακυλούσαν ήταν οι μεγαλύτεροι εχθροί. Εβγαζαν τα μπάζα με τα καροτσάκια και τα ζεμπίλια. Τα φόρτωναν σε κάρα και τα πήγαιναν στις χωματερές.
Τώρα όλα είναι πιό εύκολα γιατί υπάρχουν τα μηχανήματα που αντικαθιστούν όλους τους εργάτες. Εάν το κτήριο ήταν από τσιμέντο και σίδερο χρησιμοποιούσαν γερανό με βραχίονα που κρεμούσαν μια πολύ βαριά σιδερένεια μπάλα. Το μηχάνημα από ψηλά τραβούσε μιά πολύ βαριά σιδερένια  μπάλα και την απελευθέρωνε. Εκείνη με μιά μεγάλη αιώρηση χτυπούσε τον τοίχο και έτσι ο τοίχος κρεμιζόταν πιό εύκολα.
Τα χώματα από ψηλά διοχετεύονται απ’;ευθείας μέσω σωληνώσεων στα φορτηγά αυτοκίνητα.
Υπάρχουν οι γερανοί και τα ανυψωτικά μηχανήματα που σε κρατάνε σε απόσταση ασφαλείας και μακρυά από τον κίνδυνο. Οι κατεδαφήσεις γίνονται με νέες τεχνικές που δεν θέλουν παρά ελάχιστα δευτερόλεπτα να εξαφανίσουν ακόμη και τα πιό μεγάλα κτήρια. Βάζουν δυναμίτες σε καίρια σημεία και από απόσταση ασφαλείας πυροδοτούν τους μηχανισμούς. Ετσι το κτήριο που είναι δεμένο με συρματόσχοινα κατεδαφίζεται όλο ακαριαία και τα μπάζα συγκεντρώνονται στο εσωτερικό του.
Μετά σειρά έχουν τα σκαπτικά και φορτωτικά μηχανήματα και τα φορτηγά για απομάκρυνση των μπάζων. Στο χώρο που πριν ήταν κτήριο σε δυό ημέρες μπορείς να δείς γήπεδο έτοιμο για πάρκιν αυτοκινήτων.
Οι κασμάδες, τα φτυάρια, ο ιδρώτας και οι κίνδυνοι εξαφανίστηκαν. Για σκεφθείτε τον μετροπόντικα. Σκάπτει υπόγειο τούνελ πετώντας τα χώματα έξω σε λίγο χρόνο. Πρώτα θα χρειάζονταν πολλά χρόνια, πολλοί εργάτες με τα ζεμπίλια, τραινογραμμές και ένα σωρό άλλα πράγματα.
Εκείνοι που έβγαζαν το ψωμί τους σαν κουβαλητές έγιναν οδηγοί και επιχειρηματίες.

laografos.pblogs.gr

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ – Ο ΡΟΛΑΤΖΗΣ ΚΑΙ Ο ΔΡΑΓΟΥΜΑΝΟΣ


Ο Ρολατζής
Ο ρολατζής ήταν ο κατασκευαστής ρολών παραθύρων και πορτών. Ο κατασκευαστής ρολών παραθύρων κοντεύει και αυτός να εξαφανιστεί γιατί στα παράθυρα στις νέες κατασκευές χρησιμοποιούν αλουμίνια και σιδερένια τελάρα. Μέσα σε αυτά τοποθετούν χονδρά τζάμια. Πολλές φορές αυτά τα τζάμια είναι ερμητικά κλειστά. Δεν ανοίγουν ποτέ. Πλένονται απ’έξω.
Δεν χρειάζεται να μπαίνει αέρας απ’έξω γιατί υπάρχουν τα κλιματιστικά μηχανήματα και έτσι όλα έχουν νέα χρήση και κατασκευή. Στα γαλλικά πάλι παράθυρα δεν χρειάζονται πλέγματα. Ετσι μας έμεναν τα εξώφυλλα με ρολά ξύλινα.Αυτά είχαν ειδική κατασκευή γιατί έπρεπε να κλείνουν και να ανοίγουν. Δεν υπήρχαν σχισμές στους τοίχους να μπαίνουν μέσα με το άνοιγμα,όπως γίνεται στα αλουμίνια. Η εφεύρεση λοιπόν των ρολών ήταν πολύ σπουδαία και έλυνε πολλά προβλήματα…

Εκείνο που σταμάτησε, ήταν το επάγγελμα του ρολατζή με την παλιά τεχνολογία με σιδερένια πλέγματα. Η λογική ήταν ίδια με των ρολών των παραθύρων, αλλά τα υλικά και τα μεγέθη διέφεραν. Υπήρχαν ρολά με δικτυωτά πλέγματα και ρολά με λαμαρίνα. Τα δικτυωτά ήταν από χονδρό πλέγμα έτσι που να είναι ασφαλείας. Μπορούσαν όμως οι κακοποιοί να κόψουν τα πλέγματα με ειδικά ψαλίδια. Ετσι αναγκάζονταν οι καταστηματάρχες να βάζουν αδιαφανή ρολά ώστε να μη βλέπει ο περαστικός τί γίνεται μέσα. Επιπλέον μπορούσαν να προστατέψουν και από φωτιά το κατάστημα.
Τώρα όλα αυτά ανοίγουν, όπου υπάρχουν με τηλεκοντρόλ. Ετσι στα γκαράζ δεν χρειάζεται να κατεβαίνει ο οδηγός να ανοίξει. Με ένα πάτημα του κουμπιού όλα τακτοποιούνται. 

Ο Δραγουμάνος
Δραγουμάνος είναι ο διερμηνέας. Μέγας δραγουμάνος ήταν τιμητικό αξίωμα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, που δόθηκε σε πολλούς Ελληνες. Ο δραγουμάνος λοιπόν ήταν ο μεταφραστής.
Η δουλειά τους ήταν πραγματικά χρήσιμη γιατί αυτοί οι διερμηνείς μετέφεραν εντολές σε ξένους στρατιώτες, επισκέπτες και όπου τέλος πάντων χρειαζόταν συνεννόηση. Μετέφραζαν έγγραφα, έγραφαν εντολές και γενικά ήταν μεσάζοντες σε συμφωνίες και εντολές.
Σήμερα φυσικά υπάρχουν διερμηνείς αλλά δε λέγονται δραγουμάνοι.
Είναι πιό εύκολη η δουλειά τους γιατί οι υπηρεσίες που χρειάζονται μεταφράσεις έχουν μεταφραστικό τμήμα με πολλούς και ικανούς υπαλλήλους.Υπάρχουν δυνατότητες μέσω κομπιούτερ να γίνονται απ’αυθείας και παράλληλα οι μεταφράσεις και πιό πολύ ακόμη να τυπώνονται και να στέλνονται απ’ευθείας σε όλον τον κόσμο.
Η στενογραφία που ήταν και αυτή είδος γραφής και μετάφρασης γίνεται ηχητικά και οπτικά και έτσι και οι στενογράφοι πήγαν στο περιθώριο. 

laografos.pblogs.gr

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ – Ο ΠΕΤΙΜΕΖΑΣ ΚΑΙ Ο ΜΩΣΑΪΚΑΤΖΗΣ


Ο Πετιμεζάς
Ο πετιμεζάς ήταν ο παραγωγός και πωλητής του πετιμεζιού.Το πετιμέζι είναι παράγωγο του μούστου. Για να κατασκευαστεί το πετιμέζι παίρνουμε μούστο και τον κόβουμε με στάχτη. Αυτό το κόψιμο γίνεται όταν βράσουμε το μούστο με τη στάχτη. Η δριμή που υπάρχει στη στάχτη ξεχωρίζει τα συνδετικά υλικά που έχει ο μούστος. Μετά από πολλά βρασίματα κατακάθεται η στάχτη και παίρνουμε τον μούστο-πετιμέζι. Γίνεται επί πλέον βράσιμο να φύγει το νερό και να μείνει πλέον μόνο το ζαχαρένιο πετιμέζι.
Με αυτό πολλά νοικοκυριά, την εποχή που δεν υπήρχε ζάχαρη, έλυναν το πρόβλημά τους.Το πρώτο προϊόν ήταν η μουσταλευριά. Εάν είναι πετυχημένη είναι περιζήτητη. Τα μουστοκούλουρα και αυτά είναι περιζήτητα. Εμείς βάζαμε πετιμέζι στο χυλό, στη φέτα το ψωμί και το τρώγαμε όπως τρώμε το μέλι. Οιπρακτικοί γιατροί έδιναν μείγματα ουζου, λαδιού, μούστου και άλλων προσμείξεων στους άρρωστους…


Σήμερα είναι σε δεύτερη μοίρα γιατί υπάρχει ζάχαρη σε φτηνή τιμή. Αμπέλια πολλά δεν υπάρχουν. Τα κρασιά βγαίνουν στους συνεταιρισμούς και στα εργοστάσια και έτσι οι νυκοκυρές δυσκολεύονται να το κατασκευάσουν. Δεν υπάρχει υπαίθριος χώρος για τα αστικά νοικοκυριά. Δεν υπάρχουν τα κατάλληλα μαγειτρικά σκεύη και πολλά άλλα.

Δεν υπάρχει τούτο, δεν υπάρχει εκείνο, άρα τι έννοια έχει η ύπαρξη του πετιμεζά.
 Ο Μωσαϊκατζής

Το μωσαϊκό,όπως το λέει και η λέξη είναι κατασκεύασμα από ψηφίδες και συνδετικά υλικά. Τα μωσαϊκά είναι παλαιά εφεύρεση και υπήρχαν και στην Αρχαιότητα. Στα Ρωμαϊκά λουτρά υπήρχαν μωσαϊκά. Την μεγάλη τους όμως ανάπτυξη την πήραν στη Βυζαντινή εποχή που οι χριστιανοί ζωγράφιζαν με ψηφίδες. Εκαναν τέλεια σχέδια και φιγούρες. Οι ψηφίδες δεν ήσαν χρωματισμένες πέτρες αλλά φυσικές έχρωμες.Τις έκαναν κοματάκια διαφόρων μεγεθών που να μπορούν να χρησιμοποιούνται είτε ατόφια είτε με ελάχιστες επεμβάσεις. Ολα τα υλικά τα ανέβαζαν στα πατώματα είτε με παλάγκο, είτε με ζεμπίλια, είτε με τενεκέδες. Δουλειά δύσκολη και κουραστική.

Η τεχνική αυτή αργότερα γινόταν με μηχανήματα. Ετσι έπαψαν τα σχέδια και αφού υπήρχε το τσιμέντο για να ομορφήνει το επένδυαν με μωσαϊκό. Οι ψηφίδες μαζί με άσπρο, κόκκινο, η κανονικό τσιμέντο στρώνονταν στο πάτωμα και με το μηχάνημα χτυπιόντουσαν να πάρουν τη θέση τους στο πάτωμα ή στο έδαφος. Λειαίνονταν κατόπιν και έτσι καμάρωναν οι ιδιοκτήτες.

Σήμερα που βγήκαν τα εγχώρια ή εισαγόμενα πλακάκια, πλάκες Καρύστου και ντόπιες,τα μωσαϊκά πήγαν σε τρίτη ή τελευταία μοίρα. Δεν νομίζω κανείς τώρα να στρώνει το σπίτι του με μωσαϊκό.

Μωσαϊκά με βότσαλα και κοχύλια και πάντα με σχέδια κάνουν στις αυλές των σπιτιών και επαύλεων μόνο για διακοσμητικούς σκοπούς. Αλλοι κάνουν ψάρια, χταπόδια, ελάφια, φίδια, πουλιά και ότι φαντασθεί το μυαλό του καλλιτέχνη μωσαϊκατζή. Ο μωσαϊκός ή μωσαϊκατζής με την παραδοσιακή έννοια τελείωσε και μάλλον για πάντα.

Αμα έπρεπε να τελειώσει ακόμη και με λάμπα δούλευε για να μη του ξεραθεί το κράμα. Ο βοηθός του όμως που δεν καταλάβαινε από τέποια φώναζε γκρινιάρικα.
Αφεντικό σήμερα θα φύγουμε ή αύριο!!!

Και το αφεντικό του έλεγε.Θα πείς τούτο το τραγουδάκι και θα τελειώσουμε.
Γύρισα πόλεις και χωριά
Είδα θεριά και φίδια
Ποτέ μου δεν συνάντησα
Ζεμπίλι με α…πίδια

laografos.pblogs.gr

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ – Ο ΠΕΤΡΟΠΕΛΕΚΑΝΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΗΡΟΠΛΑΣΤΗΣ


Ο ΠΕΤΡΟΠΕΛΕΚΑΝΟΣ / ΓΛΥΠΤΗΣ

Πελεκάνος είναι εκείνος που πελεκάει μιά πέτρα να της δώσει κάποιο σχήμα. Μπορεί να την κάνει αγκωνάρι γιά γωνίες σπιτιών, μπορεί να την κάνει πέτρινο γουδί, γούρνα, σκάφη και άλλο διακοσμητικό είδος. Από αυτόν τον πετροπελεκάνο ξεκίνησαν και οι γλύπτες. Αυτοί παίρνουν πιο μαλακό υλικό από την πέτρα, όπως είναι το μάρμαρο και κάνουν τα αγάλματα και τις προτομές. Σήμερα φυσικά που με το ρεύμα δουλεύουν πολλά μηχανήματα και εργαλεία τα πράγματα είναι πιό εύκολα. Τότε δούλευαν με το σφυρί και το καλέμι να φέρουν στα μέτρα τους τις πέτρες που έβγαζαν με τα φουρνέλα οι φουρνελάδες.

Λέμε ότι ο γλύπτης σμιλεύει, δηλαδή δουλεύει με τη σμίλη κοπίδι, σκαρπέλο, κάποιον πέτρινο όγκο. Το τί θα βγεί από εκεί πολλές φορές εξαρτάται από το σχήμα της πέτρας…


Στην αρχαιότητα οι χτίστες έχτιζαν τις πέτρες χωρίς καμμία επεξεργασία. Αργότερα διόρθωναν τα ελαττώματά τους και τις πελεκούσαν να πάρουν την μορφή που χρειαζόταν ο χώρος για τον οποίον προορίζονταν. Οι πετροπελεκάνοι έφταναν σε τέτοιο σημείο τελειότητας που να κάνουν έργα που να προκαλούν τον σημερινό θαυμασμό για τις γνώσεις και την τελειότητά τους. 

Ολόκληρος Παρθενώνας χτίστηκε από την τεχνική των γλυπτών και των πετροπελεκάνων.

Στα χρόνια μας και πριν, οι πρώτοι και καλύτεροι πετροπελεκάνοι και χτίστες ήσαν οι Λαγκαδιανοί στην Πελοπόννησο και πολλοί άλλοι στα νησιά μας.
 

Ο Κηροπλάστης

Οι φαρνατζήδες έκαναν μαζί με τόσα άλλα  και τους δίσκους με τις τρύπες που χρησιμοποιούσαν οι κηροπλάστες. Από κάθε τρύπα οι κηροπλάστες κρεμούσαν και από μία κλωστή επιθυμητού μεγέθους. Έριχναν το λειωμένο κερί στο δίσκο και αυτό έρεε στις κλωστές. Πάγωνε και σχημάτιζε τα κεράκια. Αν τούτο επαναλαμβανόταν πολλές φορές το κερί έβγαινε πιο χοντρό.
Για τις λαμπάδες, απλούστατα έβαζαν πιο μακριά σκοινιά τα οποία βύθιζαν σε καλούπια – σωλήνες γεμάτες με λειωμένο κερί. Σε κάθε επανάληψη βυθίσματος η λαμπάδα πάχαινε κατά ένα με δύο χιλιοστά.
Για να κάνουν όμως πολλά κεριά χρησιμοποιούσαν τετράγωνα καλούπια που τα γέμιζαν με πολλά σκοινιά και τα βύθιζαν σε καυτό κερί. Στο τέλος αφού κρύωνε το κερί στα σκοινιά, τα έκοβαν και τα συσκεύαζαν. Ετσι τα κεριά ήταν έτοιμα γιά το εμπόριο. Τώρα που είναι πιο σπάνιο το γνήσιο κερί χρησιμοποιούν παραφίνες και πολλά άλλα υλικά. Τα χρωματίζουν και κάνουν χιλιάδες είδη κεριών γιά διάφορες χρήσεις. 

laografos.pblogs.gr
Αρέσει σε %d bloggers: