Daily Archives: 10 Οκτωβρίου 2010

ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΛΕΟΝΤΑΡΙΟΥ


κλικ στην εικόνα

Ο ΠΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΑΛΙΑΡΤΟΥ


Στην είσοδο της Αλιάρτου, στο δρόμο Θήβας-Αλιάρτου, πάνω από σπηλαιώδες άνοιγμα στην άκρη της αποξηραμένης λίμνης της Κωπαΐδας υψώνεται επιβλητικός μεσαιωνικός Πύργος που ανήκει σε μια σειρά από κατασκευές ίδιου τύπου στη Βοιωτία που λειτουργούσαν ως βάση του δικτύου επικοινωνίας και της άμυνας. Κατασκευάστηκε από Καταλανούς φεουδάρχες της περιοχής σε στρατηγικό πέρασμα και αποτελούσε οχυρό για την προστασία του φεουδάρχη και του αγροτικού πληθυσμού της περιοχής σε περίπτωση εχθρικής επιδρομής..

Ο Πύργος της Αλιάρτου (13ος αι.)
Για την ανέγερσή του χρησιμοποιήθηκε εγχώρια πέτρα και υλικά που προέρχονταν από αρχαιο-ελληνικά ή βυζαντινά κτίσματα, με κερα-δια ή τούβλα ως συνδετικό υλικό. Η λιθοδομή του Πύργου είναι, γενικά, πρόχειρη, αλλά οι γωνίες του κτίσματος είναι οικοδομημένες με τετραγωνισμέ-νους, σχετικά μεγαλύτερου μεγέθους, λίθους, οι οποίοι διασφαλίζουν τη σταθερότητα

Αναπαράσταση του Πύργου

Για τη σημερινή Αλίαρτο ο Καταλανικός (ή Φράγκικος) Πύργος της αποτελεί ξεχωριστό μνημείο, γιατί είναι από τα πιο καλοδιατηρημένα δείγματα μεμονωμένων οχυρωματικών έργων των Σταυροφόρων ιπποτών στην Ελλάδα, παρόλο που τμήμα του έχει καταρρεύσει από σεισμούς. Σύμφωνα με την αρχιτεκτονική αναπαράστασή του από τον P. Lock, το κτίσμα αποτελείται από πέντε ορόφους με τα εξής χαρακτηριστικά:


Αναπαράσταση του Πύργου
  • O πρώτος και ο τέταρτος όροφος υποστηρίζονταν με πέτρινους θόλους (ο θόλος του τετάρτου ορόφου εκτείνεται από τα ανατολικά προς το νότο), ενώ ο δεύτερος και ο τρίτος όροφος υποστηρίζονταν με ξύλινες δέσμες δοκών. 
  • Οι όροφοι επικοινωνούσαν μεταξύ τους με ξύλινες σκάλες προσαρμοσμένες στο εσωτερικό και εξωτερικό μέρος του κτηρίου με μεγάλες  και ισχυρές δοκούς.
  • Η αίθουσα του τετάρτου ορόφου φωτιζόταν από ένα και μοναδικό παράθυρο που είχε τη μορφή καμάρας (2), το οποίο βρισκόταν σε ευθεία γραμμή πάνω από την είσοδο (3) του τρίτου ορόφου. Το παράθυρο αυτό χρησιμοποιούνταν για την εκτόξευση βλημάτων κατά ανεπιθύμητων επισκεπτών. Η είσοδος του τρίτου ορόφου έκλεινε με ξύλινη πόρτα, η οποία στο εξωτερικό της μέρος είχε ειδική ξύλινη πλατφόρμα από δοκούς που στερεώνονταν σε οπές στον πέτρινο τοίχο.
  • Συνδυασμοί δοκών συνέδεαν τις εξωτερικές σκάλες του Πύργου.
  • Σε διάφορα σημεία του κτίσματος είχαν κατασκευαστεί μικρά και στενά παράθυρα που χρησίμευαν ως πολεμίστρες για εκτόξευση βελών (4). Στο νότιο μέρος του, τέτοιες πολεμίστρες υπήρχαν στο δεύτερο και τρίτο όροφο, ενώ στο δυτικό και ανατολικό μέρος είναι εμφανείς και στον πρώτο όροφο.
  • Ο δεύτερος όροφος διαχωριζόταν από τον τρίτο με ξύλινο πάτωμα στηριγμένο σε δέσμες δοκών που ήταν προσαρμοσμένες στους τοίχους του Πύργου.
  • Υπήρχαν, επίσης, μικρά ξύλινα μπαλκόνια στο εξωτερικό περίζωμα  του τοίχου για τον έλεγχο του περιβάλλοντα χώρου. Όπως διαφαίνεται από τις δοκούς βάσης (6), οι δοκοί στερέωσης των ξύλινων κατασκευών μπορούσαν να τοποθετούνται και σε διαφορετικές οπές των εσωτερικών τοίχων. Επομένως, οι κλίμακες θα πρέπει, για λόγους ασφαλείας, να ήταν κινητές (5).
  • Ο πρώτος όροφος λειτουργούσε ουσιαστικά ως αποθήκη.
Η παραπάνω γραφική αναπαράσταση του Πύργου της Αλιάρτου έγινε με την βοήθεια της ψηφιακής τεχνολογίας βάσει μετρήσεων του σωζόμενου τμήματος, στο οποίο διαφαίνονται η αρχιτεκτονική του και το δομικό υλικό κατασκευής του.

Από το βιβλίο του Π. Βαρβαρούση
«Η αρχαία Αλίαρτος – Ιστορία και πολιτισμός»
Εκδόσεις Παπαζήση

ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ …


Δύο άντρες πολύ σοβαρά άρρωστοι, ήταν στο ίδιο δωμάτιο ενός νοσοκομείου.
Στον έναν επιτρέπονταν να μένει καθιστός μία ώρα το απόγευμα γιατί τον βοηθούσε
να φύγουν τα υγρά από τους πνεύμονες.
Το κρεβάτι του βρισκόταν ακριβώς δίπλα στο παράθυρο του δωματίου.
 
Ο άλλος άντρας έπρεπε να βρίσκεται συνέχεια ξαπλωμένος σε ακινησία και ένας μεσότοιχος που βρισκόταν μεταξύ των κρεβατιών δεν του επέτρεπε να κοιτάει κι αυτός έξω από το παράθυρο.

 
Οι άντρες κατέληξαν να μιλούν ατελείωτα…

 
Μιλούσαν για τις συζύγους τους, τις οικογένειες τους, τα σπίτια τους, τις δουλειές τους, τη θητεία τους στον στρατό, ακόμα και για το που είχαν πάει διακοπές.
Κάθε απόγευμα, ο άντρας που του επιτρεπόταν να μένει καθιστός περιέγραφε στον συγκάτοικό του όλα όσα έβλεπε από το παράθυρο του δωματίου.

Ο άντρας που βρισκόταν σε αναγκαστική ακινησία άρχιζε να καταλαβαίνει πως ζει γι’ αυτές τις μοναδικές απογευματινές ώρες που η αγάπη του για την ζωή μεγάλωνε και ζωντάνευε από όλη την δραστηριότητα και τα χρώματα του έξω κόσμου.
Το παράθυρο έβλεπε σε ένα πάρκο με μια θαυμάσια λίμνη. Πάπιες και κύκνοι κολυμπούσαν εκεί, και τα παιδιά έπαιζαν με μικρά μοντέλα σκαφών στο νερό.
Νεαρά ζευγάρια περπατούσαν πιασμένα χέρι χέρι μέσα στα υπέροχα λουλούδια που είχαν τα χρώματα του ουράνιου τόξου.
Τεράστια παλιά δέντρα στέκονταν με χάρη επάνω στο έδαφος και μια υπέροχη θέα του ουρανοξύστη της πόλης φαινόταν από μακριά.

Καθώς ο άντρας δίπλα στο παράθυρο εξηγούσε όλες αυτές τις όμορφες λεπτομέρειες, ο άντρας στο διπλανό κρεβάτι φαντάζονταν όλα αυτά που άκουγε.
Ένα απόγευμα ο άντρας που ήταν δίπλα στο παράθυρο, περίγραφε μια παρέλαση που περνούσε.
Παρόλο που ο άντρας στο δίπλα κρεβάτι δεν μπορούσε να ακούσει τον ήχο της μπάντας, μπορούσε και μόνο με τα μάτια του μυαλού του να δει τους κλόουν που χόρευαν, τα πολύχρωμα άρματα και τα όμορφα διακοσμημένα αυτοκίνητα και άλογα.

Οι μέρες πέρασαν. Ο άντρας που δεν μπορούσε να δει από το παράθυρο άρχισε να επιτρέπει σπόρους έχθρας να αναπτύσσονται μέσα του.
Όσο και να εκτιμούσε τις περιγραφές του συγκατοίκου του, ευχόταν μέσα του να ήταν αυτός ο οποίος θα μπορούσε να δει την θέα από το παράθυρο.
Άρχισε να αποστρέφεται τον συγκάτοικο του και στο τέλος ο πόθος του να είναι δίπλα στο παράθυρο τον έφερε σε απόγνωση.

Ένα πρωινό, ενώ οι δυο συγκάτοικοι είχαν προ πολλού σταματήσει να μιλιούνται, σε μια επίσκεψη της η νοσοκόμα βρήκε στο δωμάτιο τον άντρα δίπλα στο παράθυρο νεκρό.
Είχε πεθάνει ειρηνικά μέσα στον ύπνο του. Λυπημένα κάλεσε τους νοσοκόμους και απομάκρυνε το πτώμα του.

Ο άλλος άντρας ζήτησε να μετακινηθεί εκείνος στο κρεβάτι που βρίσκονταν δίπλα στο παράθυρο.
Η νοσοκόμα με πολύ προθυμία τον μετακίνησε και φρόντισε να είναι άνετος.
Σιγά-σιγά στηρίχθηκε με πόνο στον αγκώνα του για να σηκωθεί και να ρίξει μια ματιά έξω.
Επιτέλους θα μπορούσε να δει τον έξω κόσμο και όλες τις δραστηριότητες του.

Αυτό που είδε ήταν ένας κενός τοίχος !

Κάλεσε την νοσοκόμα και την ρώτησε:
-Πως μπορούσε ο συγκάτοικος μου να βλέπει όλα αυτά που μου περίγραφε; Πως μπορούσε να μου μιλάει για τόση ομορφιά και με τόσες λεπτομέρειες, όταν αυτό που φαίνεται από αυτό εδώ το παράθυρο είναι ένας παλιός και βρώμικος τοίχος;

Και η νοσοκόμα του απάντησε :
-Ω θεέ μου… δεν το ξέρατε πως ο πρώην συγκάτοικος σας ήταν τυφλός; Δεν μπορούσε να δει καν τον τοίχο, ίσως ήθελε να σας ενθαρρύνει.

Εάν ζούμε μια ζωή βασανίζοντας τον εαυτό μας για το τι έχουν οι άλλοι, πιθανότατα θα χάσουμε την χαρά του να γίνουμε αποδέκτες αυτών που οι άλλοι θέλουν να μας δώσουν.

tistheosmegas.blogspot.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΔΕΛΤΙΩΝ ΕΙΔΗΣΕΩΝ 10ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ


ΠΑΡΑΜΥΘΙ … by SOU LEE


κλικ στην εικόνα

Η ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ


ΕΚΘΕΣΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΣΤΗ ΛΙΒΑΔΕΙΑ … Σ.ΚΑΤΣΙΜΙΧΑΣ ΚΑΙ Θ.ΠΑΠΑΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ


28 ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ…


Τόσες μέρες μείνανε μέχρι να απολυθώ…
…λάθος…μέχρι τη μέρα των εκλογών ήθελα να πω. 
Βλέπετε η θητεία του Έλληνα στο στρατό είναι μία περίοδος της ζωής του που δεν ξεχνιέται εύκολα.
Ο επόμενος σταθμός -και μεγάλο σχολείο- στη ζωή ενός άντρα, μετά τη λήξη της σχολικής περιόδου, είναι ο στρατός. Και για να μην υπάρχει καμία σύγχυση, ομιλώ, γι’αυτούς που υπηρέτησαν μία «κανονική» θητεία, χωρίς ρουσφέτια και «γλειψίματα» και όχι για εκείνους που μετά τη βασική τους εκπαίδευση πήγαν κοντά στο σπιτάκι τους… 

Οι μεν και οι δε, έτσι ήταν και είναι, σε αυτή τη μικρογραφία της ελληνικής κοινωνίας που ονομάζεται στρατός. Έτσι είναι και εδώ, στην «έξω κοινωνία», μπορείτε πολύ εύκολα να ξεχωρίσετε τους μεν από τους δε. Το έργο του διαχωρισμού γίνεται ακόμα ευκολότερο όταν διανύουμε  προεκλογική περίοδο. Τότε τα πράγματα αρχίζουν και γίνονται πιο ξεκάθαρα. Τότε δίνεται η ευκαιρία στον Έλληνα να αποδείξει ότι δεν είναι ένα απλό ανθρωπάκι που περνάει απαρατήρητο. Τότε, όλοι θα τον «κυνηγήσουν» για να του πάρουν την ψήφο του. Είναι η περίοδος της ζωής του που αισθάνεται Γίγαντας και μπορεί να διαπραγματευτεί τη «δύναμή» αυτή, προς όφελός του. Έτσι τουλάχιστον νομίζει.
«Μπορεί» επιτέλους, «πουλώντας» την ψήφο του, να φτιάξει το δρόμο μπροστά από το σπίτι του, να βάλει το γιο του ή την κόρη του σε μια καλή θεσούλα.
Νομίζει, πως το ατομικό του καλό, είναι καλό για όλη την κοινωνία. Πως αυτός και η οικογένειά του, είναι ένα ξεχωριστό κομμάτι αυτής(της κοινωνίας), που δεν την επηρεάζει αλλά ούτε επηρεάζεται από αυτή. Αν φτιαχτεί ο δρόμος έξω από το σπίτι του, θα πηγαίνει πιο εύκολα στην αγορά της πόλης. Τι τον νοιάζει αν οι δρόμοι γύρω από την αγορά είναι γεμάτοι λακκούβες; Αυτός ικανοποίησε το Εγώ του, έφτιαξε το δρόμο του. Είναι ο Γίγαντας που έχει τη δύναμη να πουλάει, γιατί υπάρχουν κάποιοι άλλοι που αγοράζουν. 
Αλήθεια, τι πουλάνε αυτοί οι άλλοι και τι αγοράζουν; 
Το σίγουρο είναι ότι πουλάνε κάτι που δεν τους ανήκει, πετώντας ένα μεγάλο «ΘΑ» στον αέρα… και όποιος το αρπάξει! Συνήθως το αρπάζει αυτός που έχει περισσότερη «δύναμη», δηλαδή περισσότερες ψήφους να «πουλήσει». Και τι αγοράζουν από αυτόν που έχει «αρπάξει » το μεγάλο «ΘΑ»; Μα τι άλλο, από την ίδια τη δύναμή του, αυτή που νόμιζε ότι είχε και πως με αυτή θα μπορούσε να καθορίσει την τύχη τη δική του και της οικογένειάς του.  
Έλα όμως, που θα χρειαστεί να περάσει από το δρόμο με τις λακκούβες!!!

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΜΟΡΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η "ΚΑΚΗ ΜΟΙΡΑ" ΜΑΣ


του Έρμου Καστριώτη

Προφανώς και βαδίζοντας προς τις δημοτικές εκλογές δεν πρόκειται να γίνει καμία ουσιαστική συζήτηση για το τι πραγματικά χρειάζεται να γίνει στα δημοτικά διαμερίσματα του Δήμου.

Μέχρι στιγμής εκείνο που έχουμε είναι μια έκφραση οράματος μιας «άλλης πολιτικής» από μέρους μιας ομάδας υποψηφίων με την επωνυμία Ανεξάρτητη Κίνηση Πολιτών. Σε πρόσφατο κείμενο οι Αλιαρτινοί παρουσίασαν κάποιες ιδέες οραματικού χαρακτήρα που αξίζουν την προσοχή μας. Μου προκαλεί εντύπωση πάντως η φτωχή αντίδραση των αναγνωστών του ενδιαφέροντος κειμένου: διαβάζοντας τα διάφορα σχόλια, είδα ότι περιορίστηκαν οι πολλοί σε ένα δοξαστικό προς τον συγγραφέα κ. Ντασιώτη και μερικοί σε μια επιφανειακή μηδενιστική κριτική. Προφανώς και αξίζει καλύτερης τύχης το κείμενο αυτό.

Στο ίδιο κείμενο δια του αρνητικού αλλά γόνιμου συλλογισμού (τι δηλαδή θα μπορούσε να κάνει και δεν έκανε ο νυν δήμαρχος κ. Βίτσης) αποδεικνύεται η ανεπάρκεια και η ανικανότητα του νυν Δημάρχου Αλιάρτου…Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

ΠΑΠΑΤΕΣ, ΚΡΕΜΜΥΔΙΑ ΚΑΙ ΚΑΡΟΤΑ ΘΗΒΑΣ ΕΠΙΜΟΛΥΣΜΕΝΑ ΜΕ ΒΑΡΕΑ ΜΕΤΑΛΛΑ


Tου Γιάννη Zαμπετάκη 
Eπίκουρου καθηγητή Xημείας Tροφίμων και Lead Auditor, EKΠA
 
Στην «H» του Σαββάτου 2.10.2010 δημοσιεύθηκε η μελέτη μας σε τρόφιμα-βολβούς από την περιοχή της Θήβας. Mε μία φράση «πατάτες, κρεμμύδια και καρότα επιμολυσμένα με μεγάλες ποσότητες επικίνδυνων βαρέων μετάλλων, που σε ορισμένες περιπτώσεις αγγίζουν και το 1.000% πάνω από τα λογικά όρια, φτάνουν καθημερινά στα τραπέζια των ελληνικών νοικοκυριών αποτελώντας βασικές τροφές ενηλίκων και παιδιών!». Tο πρόβλημα δεν είναι απλό και απαιτεί πλέον διεπιστημονική προσέγγιση. Aλλά και άμεση αντιμετώπιση από την πολιτεία…

Nομικές ενέργειες
Παράλληλα, τα μέλη του Iνστιτούτου Tοπικής Aειφόρου Aνάπτυξης και Πολιτισμού (I.T.A.Π.) κινούμαστε και νομικά. Mε την υποστήριξη της εξαιρετικής μας ομάδας (με επικεφαλής την δικηγόρο κ. Λ. Kιουσοπούλου και τον λέκτορα Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου της Nομικής Σχολής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης κ. Γ. Kτιστάκι) παλεύουμε κατά της ρύπανσης στον Aσωπό.
Σε επίπεδο ΣτE, στην αρχή του καλοκαιριού, η Eπιτροπή Aναστολών του δικαστηρίου εξέδωσε τις 845 και 856/2010 αποφάσεις (εισηγητής ο πάρεδρος κ. Xρ. Nτουχάνης). Mε αυτές, το δικαστήριο διαπίστωσε με τον πιο πανηγυρικό τρόπο το μέγεθος του κινδύνου στον οποίο οι εταιρείες (Eλληνική Aεροπορική Bιομηχανία και M.I. Mαΐλης AEBE) εκθέτουν την ευρύτερη περιοχή και έθεσε την 30ή Nοεμβρίου του 2010 ως χρονικό ορίζοντα μέσα στον οποίο αυτές θα πρέπει να έχουν ξεκινήσει τις εργασίες που θα επιτρέψουν την πλήρη διακοπή της υπεδάφιας διάθεσης βιομηχανικών αποβλήτων τους και θα επιτρέπουν εφεξής στη διοίκηση να ελέγχει με αντικειμενικά κριτήρια την ποσότητα του ύδατος που αυτές καταναλώνουν για τη δραστηριότητά τους, σε σχέση με την ποσότητα και την ποιότητα του ύδατος που οι ίδιες αποβάλλουν. Eλπίζουμε αυτή την φορά οι εταιρείες θα συμμορφωθούν στη διαταγή του δικαστηρίου.
Σε διαφορετική περίπτωση, το Συμβούλιο της Eπικρατείας, μετά την 30ή Nοεμβρίου, θα πρέπει να οριστικοποιήσει τη διακοπή λειτουργίας τους (μέχρις ότου εκδώσει την απόφασή του επί της αιτήσεως ακυρώσεως). Σε επίπεδο E.E., καταθέσαμε συλλογική προσφυγή στην Eυρωπαϊκή Eπιτροπή Kοινωνικών Δικαιωμάτων. Σε αυτή οι θιγόμενοι «στρέφονται κατά της Eλληνικής Δημοκρατίας για πράξεις ή παραλείψεις της κεντρικής διοίκησης, της Nομαρχιακής Aυτοδιοίκησης Bοιωτίας και του δήμου Oινοφύτων», ενώ καταλογίζεται στους αρμοδίους ότι δεν αξιολόγησαν τους κινδύνους για την υγεία με επιδημιολογική παρακολούθηση του πληθυσμού που πλήττεται από τους επικίνδυνους ρύπους. Στο πλαίσιο καλόπιστης προσέγγισης του θέματος της ρύπανσης του Aσωπού, που αφορά πλέον και τη διατροφική αλυσίδα, θα θέλαμε να προτείνουμε τις εξής σειριακές δράσεις με σειρά ανάγκης άμεσης πραγματοποίησης.
Προτεινόμενες σειριακές δράσεις
Mε δεδομένη την τοξικότητα των νικελίου και χρωμίου (γι’ αυτό και η νομοθεσία για το νερό έχει ανώτατα όρια για τα δύο αυτά μέταλλα), προτείνουμε τα εξής:
1. Διενέργεια τοξικολογικής μελέτης ώστε να ορισθούν οι ημερήσιες ανεκτές προσλήψεις (ADI) για χρώμιο και νικέλιο και να κατατεθεί επιστημονική θέση (scientific opinion) στην EFSA για οριοθέτηση νικελίου και χρωμίου στα τρόφιμα. Yπενθυμίζουμε ότι η ισχύουσα νομοθεσία (EK 1881/2006) δεν προβλέπει όρια νικελίου και χρωμίου στα τρόφιμα, ενώ υπάρχουν όρια για το νικέλιο και το χρώμιο στο πόσιμο νερό!
2. Bάσει των αποτελεσμάτων του βήματος 1., η βιομηχανία παραγωγής τροφίμων και οι αλυσίδες λιανικής πώλησης πρέπει να ορίσουν όρια (για νικέλιο και χρώμιο) αποδοχής στα σχετικά προϊόντα. Eιδικά οι βιομηχανίες που χρησιμοποιούν τρόφιμα-βολβούς από τον κάμπο Θήβας/Oινοφύτων.
3. Eπικαιροποίηση της νομοθεσίας για νερό και τρόφιμα ώστε να περιλαμβάνονται όλοι οι ανερχόμενοι διατροφικοί κίνδυνοι με βάση την «αρχή της προφύλαξης» [π.χ. μηδενική ανοχή για το εξασθενές χρώμιο στο νερό, συνεπώς ζητάμε νομικό όριο ίσο με τα όρια ανίχνευσης (limits of detection, LOD), όρια για νικέλιο και χρώμιο στα τρόφιμα)].
4. Eπαναξιολόγηση της χρήσης της αγροτικής γης. Mε δεδομένο ότι τα τρόφιμα-βολβοί απορροφούν εκτενώς βαρέα μέταλλα (διεθνής πρακτική απορρύπανσης εδαφών!) τα οποία επιμολύνουν τη διατροφική αλυσίδα, πρέπει το υπουργείο Aγροτικής Aνάπτυξης και Tροφίμων να επαναξιολογήσει την χρήση αγροτικής γης σε Θήβα/Oινόφυτα και Mεσσαπία στην Eύβοια.
5. Nα ληφθούν -πια- από την πολιτεία τα απαραίτητα μέτρα για να σταματήσει η συνέχιση της ρύπανσης και η περαιτέρω επιμόλυνση της διατροφικής μας αλυσίδας. Για να γίνει, όμως, κάτι τέτοιο, ο ρυπαίνων πρέπει να αρχίσει να πληρώνει, όπως σημειώναμε στην «H» (2.10.2010).

http://www.zabetakis.net

Αρέσει σε %d bloggers: